"အစ်မတော်ကြီးကတော့ စတုတ္ထမြောက် အစ်မတော်နဲ့ စကားပြောပြီးပြီ။ သူကလည်း နားလည်ကြောင်းနဲ့ နောက်တစ်ခါ ဒီလိုမျိုး မလုပ်တော့ဘူးလို့ ကတိပေးထားတယ်" ဟု အကြီးဆုံးအစ်မတော်က ပြောသည်။
တကယ်တော့ အကြီးဆုံးအစ်မတော်က ဒါကို သိပ်ပြီး မယုံကြည်ပေ။ လင်ချင်းဟဲ့ဟာ သူ့ကို အပေါ်ယံသာ ပြန်ပြောလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်ဟု သူမ ခံစားရသည်။ သို့သော်လည်း ခယ်မတစ်ယောက်အနေနဲ့ သူမရဲ့ အိမ်ထောင်ရေးကိစ္စကို ဝင်ရောက်ဆုံးမဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ပေ။ ပြောစရာရှိတာ ပြောပြီးပြီဖြစ်ရာ ထပ်ပြီး တိုက်တွန်းနေရင် သူမရဲ့ နယ်ပယ်ကို ကျော်လွန်ရာရောက်သွားလိမ့်မည်။
အမေကျိုး ပြန်သွားပြီးနောက် အကြီးဆုံးအစ်မတော်က တတိယမြောက် အစ်မတော်ဆီသွားပြီး ပန်းသီးဝယ်စားဖို့ အကြံပေးသည်။ သူတို့နှစ်ယောက် ပိုက်ဆံစုပြီး ဝယ်ကြမလားလို့ တိုင်ပင်ကြသည်။ တတိယမြောက် အစ်မတော်က လင်ချင်းဟဲ့ရဲ့ ကိုယ်တွေ့အတွေ့အကြုံအကြောင်း ကြားရပြီး ကလေးသုံးယောက်ရဲ့ ချစ်စရာပုံစံကို ပြန်တွေးမိတဲ့အခါ ချက်ချင်းပဲ သဘောတူလိုက်သည်။
သူတို့နှစ်ယောက်စလုံးက ငါးမတ်စီ ထည့်ဝင်ကြသည်။ ပိုက်ဆံရပြီဆိုတော့ အကြီးဆုံးအစ်ကိုတော်ကို ပန်းသီးတစ်အိတ် ဝယ်ခိုင်းလိုက်ပြီး တူတူခွဲယူကြသည်။
အမေကျိုး သိသွားတဲ့အခါ "ဘာလို့ ဒီလိုအပိုတွေ ဝယ်နေရတာလဲ။ အိမ်မှာ စားစရာ မရှိတာလည်း မဟုတ်ဘဲနဲ့" ဟု ငြီးတွားသည်။
အကြီးဆုံးအစ်ကိုတော်ကတော့ သိပ်ပြီး အလေးအနက်မထားဘဲ ပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည် - "သူတို့က စတုတ္ထမြောက် အစ်မတော်ဆီက ကြားလာတာတဲ့။ ပန်းသီးစားရင် ဗိုက်ထဲက ကလေးအတွက် ကောင်းတယ်ဆိုပဲ။ သူမ ကိုယ်ဝန်ဆောင်တုန်းက ပန်းသီး မကြာခဏ စားခဲ့လို့ ကလေးတွေက ဒီလောက်တောင် ကျန်းမာသန်စွမ်းပြီး ကြီးပြင်းလာတာတဲ့လေ"
အဲဒီစကားကို ကြားလိုက်တာနဲ့ အမေကျိုး လက်ထဲက ညစာအတွက် ကြော်ဖို့ ပြင်ထားတဲ့ ကြက်ဥတွေတောင် လွတ်ကျမတတ် ဖြစ်သွားသည်။ သူမဟာ စတုတ္ထမြောက် ချွေးမကို တားဖို့ အကြီးဆုံးချွေးမကို လွှတ်လိုက်တာ ဖြစ်ပေမဲ့ အဲဒီကိစ္စက မအောင်မြင်တဲ့အပြင် အကြီးဆုံးချွေးမနဲ့ တတိယချွေးမပါ သူမရဲ့ "လှည့်ဖျားခြင်း" ကို ခံလိုက်ရပါပြီ!
ပန်းသီးစားရင် တာဝါနဲ့ သူ့ညီအစ်ကိုတွေလို ဖြစ်လာမှာလား။ ဒါမျိုး မဖြစ်နိုင်မှန်း သူမ သိသည်။ လင်ချင်းဟဲ့ တာဝါကို ကိုယ်ဝန်ဆောင်တုန်းက အစားသောင်းကျန်းပြီး တွေ့သမျှ အကုန်စားနေတာ သူမ သိသည်။ ပန်းသီးကြောင့် သက်သက်တော့ မဟုတ်လောက်ပါ။
သို့သော်လည်း အမေကျိုးက ဒါကို ထုတ်ပြောလို့ မရပေ။ ဘာပြောရမလဲ။ ချွေးမနှစ်ယောက်လုံးက ကိုယ်ဝန်သည်တွေ၊ သူတို့ကို ပန်းသီးတောင် မစားခိုင်းရတော့မလား။ သူတို့ကလည်း သူမဆီက ပိုက်ဆံတောင်းတာ မဟုတ်၊ ကိုယ်ပိုင်ငွေနဲ့ ဝယ်ကြတာပဲ။ ဒီနှစ်မှာ ရိတ်သိမ်းချိန်က အဆင်ပြေတဲ့အတွက် ချွေးမတစ်ယောက်ချင်းစီကို သူမက အိတ်ကပ်စရိတ် နှစ်ယွမ်စီ ပေးထားတာကြောင့် သူတို့က ပိုက်ဆံထပ်တောင်းစရာ မလိုခဲ့ပေ။
တကယ်တော့ လင်ချင်းဟဲ့ဟာ ကိုယ်ဝန်ဆောင်ချိန်မှာ ပန်းသီးစားတာနဲ့ ပတ်သက်ပြီး သူတို့ကို လိမ်ပြောနေတာ မဟုတ်ပါ။ ဒါဟာ မိခင်ရော ကလေးအတွက်ပါ အာဟာရဖြစ်စေတဲ့ သစ်သီးတစ်မျိုး ဖြစ်သည်။ နောက်ပြီး ဈေးလည်း မကြီးပါ၊ တစ်ယွမ်ဆိုရင် တစ်အိတ်လုံး ရသည်။ မူလပိုင်ရှင်ဟာ ကိုယ်ဝန်ဆောင်တုန်းက ပန်းသီးကို အရမ်းကြိုက်သလို တခြားတွေ့သမျှ အရာအားလုံးကိုလည်း အကုန်စားသည်။ ကလေးမွေးဖွားချိန်မှာ ကိုယ့်ခန္ဓာကိုယ် ထိခိုက်မှာကို ကြောက်လွန်းလို့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အာဟာရပြည့်ဝအောင် အထူးဂရုစိုက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ဒီအကြောင်းရင်းကြောင့်ပဲ ကလေးတွေဟာ တခြားကလေးတွေထက် ဗိုက်ထဲမှာတည်းက အာဟာရ ပိုရခဲ့ကြသည်။ သူတို့ မွေးလာတဲ့အခါမှာလည်း အရေတွန့်မနေဘဲ အသားအရေ ဖြူဖွေးနုဖတ်နေခဲ့သည်။ မှတ်မိသလောက်ဆိုရင် တာဝါက ခုနစ်ဂျင်းလောက်ရှိပြီး အာဝါနဲ့ ဆန်ဝါက ခြောက်ဂျင်းစီလောက် ရှိသည်။ အားလုံးက ကျန်းမာတဲ့ ကိုယ်အလေးချိန်တွေချည်း ဖြစ်သည်။ ရွာထဲက ကလေးအများစုက ငါးဂျင်းလောက်ပဲ ရှိတတ်ကြတာကြောင့် သူတို့ကတော့ အတော်လေး သန်မာသည်ဟု ဆိုရမည်။
လင်ချင်းဟဲ့ကတော့ ကျိုးမိသားစုဟောင်းက ဘာပဲပြောပြော ဂရုမစိုက်ပေ။ သူမက ကျိုးချင်းပိုင်အတွက် ဆွယ်တာအင်္ကျီ ထိုးနေသည်။ ကျိုးချင်းပိုင်ကိုယ်တိုင်ကတော့ အလုပ်မရှိ ထိုင်မနေနိုင်ဘဲ ထိုနေ့က ရွာခေါင်းနဲ့အတူ ဝက်ပေါက်လေးတွေ သွားခေါ်သည်။ ကျိုးချင်းပိုင် အလုပ်ရှုပ်နေတာကို မြင်တော့ လင်ချင်းဟဲ့က ဝင်မနှောင့်ယှက်ပေမဲ့ သူ့အတွက် နံရိုးဟင်းရည်တစ်အိုးတော့ တည်ပေးထားလိုက်သည်။ သူ့ရဲ့ တခြားလုပ်ဆောင်ချက်တွေကိုတော့ သူမ သိပ်ပြီး မစွက်ဖက်တော့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
နေ့လယ်မှာ ကျိုးချင်းပိုင် ဝက်ပေါက်လေးနှစ်ကောင်နဲ့ ပြန်လာသည်။ ကလေးသုံးယောက်ကတော့ ဝမ်းသာလွန်းလို့ ဝက်ပေါက်လေးတွေကို ပွတ်သပ်ဖို့ ချက်ချင်း ဝိုင်းအုံလာကြသည်။ ကျိုးချင်းပိုင်လည်း စိတ်ကြည်လင်နေပုံရသည်။ နေ့လယ်စာ စားပြီးနောက် ဝက်စာချက်ဖို့ အိုးကို ဆေးကြောသည်။ ဝက်ပေါက်လေးတွေက သေးသေးလေးတွေပဲ ရှိသေးတော့ အစာ သိပ်မလိုသေးပေမဲ့ ကြီးလာရင် အစာပိုလိုလာမှာကို သူ သိတာကြောင့် အလုပ်ရှုပ်တော့မည်မှာ အသေအချာပင်။
"နောက်နှစ်ကျရင် နောက်ဖေးမှာ တခြားအပင်တွေ ပိုစိုက်ကြရအောင်" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် အကြံပေးသည်။
"ကောင်းပြီလေ၊ ရှင် စိတ်ကြိုက်သာ စီမံလိုက်ပါ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့က ပြန်ဖြေသည်။ သူမက ဆွယ်တာကို သူ့ကိုယ်နဲ့ တိုင်းကြည့်လိုက်သည်။ သူမရဲ့ လက်ရာကို သူမကိုယ်တိုင် ကျေနပ်မိသည်၊ အရွယ်အစားက အမှားအယွင်း မရှိသလောက်ပင်။ သေချာပေါက် တော်တော့မှာပါ။
ကျိုးချင်းပိုင်ရဲ့ အကြည့်တွေက သူမဆီမှာ နူးညံ့စွာ ကျရောက်နေသည်။ လွန်ခဲ့တဲ့ ရက်အနည်းငယ်ကတည်းက သူ့ဇနီးရဲ့ အပြုအမူတွေက အရင်ကနဲ့ လုံးဝ ကွဲပြားသွားပြီဟု သူ ခံစားနေရသည်။ သူမဟာ အခုဆိုရင် သူနဲ့ အတူတူ နေထိုင်ဖို့ တကယ်ပဲ ဆန္ဒရှိနေပြီဆိုတာ သူ သိလိုက်သည်။ သူမက သူ့အပေါ်မှာ အသေးစိတ် ဂရုစိုက်ပေးနေပြီး သူ့နှလုံးသားထဲမှာလည်း နေရာတစ်ခု ပေးထားပြီဆိုတာ သူ သေချာပေါက် ယုံကြည်သွားသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ မသိလိုက်တာက သူမ ဆွယ်တာထိုးပေးလိုက်တဲ့ အပြုအမူလေးတစ်ခုက သူ့ကို ဒီလို လှပတဲ့ နားလည်မှုလွဲမှားခြင်းဆီ ပို့ဆောင်ပေးလိုက်တာပင်။ သူမ တိုင်းတာပြီးလို့ မော့ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ သူ့ကို အာရုံစူးစိုက်ပြီး ကြည့်နေတာကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူမ ရှက်ရွံ့စွာ ချောင်းဟန့်လိုက်ပြီး စကားလမ်းကြောင်းကို ချက်ချင်း ပြောင်းလိုက်သည်။ "တော်သေးတာပေါ့၊ အဆင်ပြေတယ်။ ရှင် အလုပ်ဆက်လုပ်တော့လေ"
"အိမ်မှာ တခြားလုပ်စရာ ရှိသေးလို့လား" ကျိုးချင်းပိုင်က မလှုပ်မယှက်နဲ့ သူမကို ဆက်ကြည့်နေသည်။ သူ့ဇနီးက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ရှက်တတ်သွားရတာလဲဆိုတာ သူ နားမလည်ပေမဲ့ သူမကို ဆက်ကြည့်ချင်နေတဲ့ စိတ်ကိုတော့ မတားဆီးနိုင်ခဲ့ပါ။ သူက သူမကို အမြဲတမ်း လှတယ်လို့ ထင်ခဲ့ပေမဲ့ အခုတော့ ပိုပြီး ဆွဲဆောင်မှု ရှိလာသလို ခံစားရသည်။ သူမက ဖြူဖွေးနုဖတ်နေပြီး အသံကလည်း နူးညံ့သည်။ ရွာထဲက ပညာတတ် လူငယ်တွေတောင် သူ့ဇနီးလောက် မလှပကြပေ။
လင်ချင်းဟဲ့က *ဒီလူ ဘာဖြစ်နေတာလဲ* ဟု တွေးနေမိသည်။ သူ အရင်ဆုံး ပြန်ရောက်တုန်းကတော့ အေးစက်စက်လည်း မဟုတ်၊ နွေးထွေးတာလည်း မဟုတ်။ ဒါပေမဲ့ နှစ်ရက်လောက်ကတည်းက သူ အလုပ်မရှိရင် သူမနားမှာပဲ ကပ်နေသလို ခံစားနေရသည်။
"ဘာမှ မရှိတော့ပါဘူး။ ဆောင်းတွင်း အားလပ်ချိန်ပဲလေ" ဟု သူမ လုပ်စရာရှိတာတွေကို ပြန်တွေးကြည့်ပြီး ဖြေလိုက်သည်။
ကျိုးချင်းပိုင်က သူမကို နောက်ဆုံးတစ်ချက် ကြည့်ပြီးမှ လှည့်ထွက်သွားသည်။ သူ့ဇနီးက သူ့ကို အပြည့်အဝ ခွင့်မလွှတ်သေးပုံရသည်၊ ဒီညမှာ သူ့ကို အိပ်ခန်းထဲ ပြန်အိပ်ဖို့ ခွင့်ပြုမယ့်ပုံ မပေါ်ပေ။
လင်ချင်းဟဲ့က ဆွယ်တာ ဆက်ထိုးနေပြီး ကျိုးချင်းပိုင်ကတော့ သားသုံးယောက် အိပ်ပျော်နေတဲ့ အခန်းဘက်ကို သွားကြည့်လိုက်သည်။ တခြားလုပ်စရာ မရှိတာကြောင့် သူလည်း နေ့လယ်အိပ်တန်း တက်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။
အမေကျိုး ဝယ်ပေးထားတဲ့ ကြက်မကြီး နှစ်ကောင်ကတော့ ရှိနေဆဲပင်။ တစ်ကောင်ကို ဟင်းချက်ပြီးပြီဖြစ်ပြီး နောက်တစ်ကောင်ကိုတော့ ကြက်ခြံထဲမှာ ထားထားသည်။ လင်ချင်းဟဲ့က နောက်မှ ချက်ဖို့ စီစဉ်ထားတာကြောင့် အခုလောလောဆယ်တော့ အသက်ရှင်နေပါသေးသည်။ ခြံထဲက ဝက်ပေါက်လေးနှစ်ကောင်လည်း အိမ်သစ်မှာ အသားကျသွားပြီဖြစ်ပြီး ကျိုးချင်းပိုင်ကလည်း ဂရုစိုက် စောင့်ရှောက်ပေးနေတာကြောင့် သူတို့လည်း မြန်မြန်ဆန်ဆန်ပဲ အသားကျသွားသည်။
မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပဲ တစ်လဝက်ကျော် ကုန်ဆုံးသွားပြီး နိုဝင်ဘာလလယ်ကို ရောက်လာခဲ့သည်။
ဒီကာလအတွင်းမှာ ရွာသူရွာသားတွေက ကျိုးချင်းပိုင် ရွာမှာပဲ အမြဲတမ်း နေထိုင်တော့မယ့် ကိစ္စနဲ့ ပတ်သက်ပြီး အမျိုးမျိုး ပြောဆိုနေကြသည်။ အဖေကျိုးနဲ့ အမေကျိုး ရှိနေတာကြောင့် လူသိရှင်ကြား ဝေဖန်တာမျိုးတော့ သိပ်မရှိပေ။ နောက်ပြီး ကျိုးချင်းပိုင်က ဘယ်သူ့ဆီကမှ မှီခိုစားသောက်နေတာလည်း မဟုတ်တော့ ဘယ်သူနဲ့မှလည်း မဆိုင်ပေ။
သို့သော်လည်း လင်ချင်းဟဲ့အကြောင်းနဲ့ ပတ်သက်ပြီးတော့ တီးတိုးစကားတွေ ရှိနေသည်။ အထူးသဖြင့် ရွာထဲက မိန်းကလေးငယ်တွေက သူမရဲ့ "သူဌေးသမီး" ဆန်တဲ့ အပြုအမူတွေကို မနှစ်မြို့ကြဘဲ လျှို့ဝှက်စွာနဲ့ ကဲ့ရဲ့လေ့ရှိကြသည်။ *နောင်ကျရင် သူလည်း ငါတို့လိုပဲ လယ်ကွင်းထဲမှာ အလုပ်လုပ်ရမှာပဲ မဟုတ်လား။ အဲဒီကျရင်လည်း သူ ဒီလိုပဲ မြေခွေးမလေးလို ပြင်ဆင်နေနိုင်မလား ကြည့်ကြသေးတာပေါ့။*
လင်ချင်းဟဲ့က ရွာသူတွေနဲ့ ထိတွေ့မှု မရှိတာကြောင့် ဒီစကားတွေကို မသိရှာပေ။ ပိုပြီး တိကျအောင် ပြောရရင် သူမက သိခဲ့ရင်တောင် သူမနဲ့ ရွာသူတွေကြားက ကွာဟချက်ကြောင့် ဂရုစိုက်နေမှာ မဟုတ်ပေ။
လင်ချင်းဟဲ့က ထိုနေ့မနက်မှာ အပြင်ထွက်သည်။ သူမက မနေ့ကပဲ မေကျဲ့ဆီကနေ ပစ္စည်းတချို့ ကြိုတင်မှာထားဖို့ ကျိုးချင်းပိုင်ကို အကူအညီတောင်းထားပြီး အခုတော့ အဲဒီပစ္စည်းတွေကို သွားယူဖို့ ပြင်နေသည်။
"မနေ့က ရှင်နဲ့အတူ ပါလာတာ ရှင်ယောက်ျားလား" ဟု မေကျဲ့က ပြုံးရင်း မေးသည်။
"အင်း" လင်ချင်းဟဲ့က ကျိုးချင်းပိုင်ကို သူမရဲ့ ခင်ပွန်းအဖြစ် စိတ်ထဲကနေ လက်ခံထားပြီးသား ဖြစ်ပေမဲ့ အဲဒီလို ထုတ်ပြောဖို့ကျတော့ နည်းနည်း ရှက်မိနေဆဲပင်။