ကိုယ်ဝန်စရှိလာချိန်ကစလို့ လင်ချင်းဟယ်ရဲ့ စားချင်သောက်ချင်စိတ်က ထူးဆန်းနေခဲ့ပါတယ်။
တောင်ပေါ်ပင်လယ်ပြင်က ရှားပါးကောင်းမွန်တဲ့ ဟင်းလျာတွေကို သူမ သိပ်ပြီး စိတ်မဝင်စားပါဘူး။ အဲဒီအစား နေ့စဉ်စားနေကျ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း အစားအစာတွေကိုသာ တောင့်တတဲ့ဆန္ဒက ပြင်းပြလာခဲ့ပါတယ်။ ဥပမာအားဖြင့် တခြားဒေသတွေကနေ ပထမဆုံးအသုတ် သယ်ဆောင်လာတဲ့ တရုတ်မုန်လာဥနီ (ဂေါ်ဖီထုပ်) တွေကို လင်ချင်းဟယ် အလွန်အမင်း ကြိုက်နှစ်သက်ခဲ့ပါတယ်။ အသားနဲ့ပတ်သက်လို့ကတော့ သူမရဲ့ ပုံမှန်နေ့စဉ် စားသုံးနေကျအတိုင်းသာ ထိန်းသိမ်းစားသုံးခဲ့ပြီး အဲဒါကို အထူးတလည် ဝါသနာပါတာမျိုး မပြခဲ့ပါဘူး။
ကျိုးချင်းပိုင်က သူမရဲ့ လိုအပ်ချက်မှန်သမျှကို အဓိက ဦးစားပေးပါတယ်။ ဒီအချိန်မှာ လင်ချင်းဟယ် ကိုယ်ဝန်ရှိနေတာကို မိသားစုဝင်တွေပဲ သိသေးပြီး ကျန်တဲ့ရပ်ကွက်လူထုကတော့ ဘာမှမသိသေးပါဘူး။ မကြာသေးခင်က ရာထူးတိုးမြှင့်ခံခဲ့ရတာကြောင့် လင်ချင်းဟယ်မှာ အားလပ်ချိန်ပိုများလာပြီး လူအများစုကတော့ သူမကို အပြင်မှာ ဆက်မြင်နေရဆဲ ဖြစ်ကာ သူမက ဒီနှစ်ထဲမှာ အိမ်မှာပဲနေပြီး ကလေးကို စောင့်ရှောက်ဖို့အတွက် အလုပ်ကထွက်လိုက်ပြီဆိုတာကို မသိကြသေးပါဘူး။
မုန်လာဥအပြင် လင်ချင်းဟယ်က မှိုတွေကိုလည်း ကြိုက်နှစ်သက်လာပါတယ်။ မှိုခြောက်မျိုးတွေဖြစ်တဲ့ တရုတ်မှိုနဲ့ လက်ဖက်ပင်မှိုတွေကို ဟင်းချိုချက်လိုက်တဲ့အခါ သူမ အများကြီး စားနိုင်ပါတယ်။
ကျိုးချင်းပိုင်ကတော့ ဘာလုပ်ရမှန်း မသိတော့သလို ခံစားရပါတယ်။ သူက ကြက်စွပ်ပြုပ်နဲ့ အာဟာရဖြစ်စေမယ့် အစားအစာတွေကို ချက်ပြုတ်ပေးပေမဲ့ သူမက နည်းနည်းပဲသောက်ပြီး ရပ်ပစ်တတ်ကာ သူမကြိုက်တဲ့ မှိုနဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်ဘက်ကိုသာ ပိုပြီး အလေးသာပြတတ်ပါတယ်။ သူမရဲ့ စားချင်စိတ်ကို လိုက်လျောညီထွေဖြစ်အောင် သူက ဝက်နံရိုးတွေကို ဝယ်လာပြီး ဟင်းချိုအမျိုးမျိုးကို တီထွင်ချက်ပြုတ်ခဲ့ပါတယ်— ဝက်နံရိုးမှိုဟင်းချို၊ ဝက်နံရိုး ရေညှိဟင်းချို၊ မှိုနဲ့ตุ๋န်ထားတဲ့ ကြက်သားဟင်း စသည်ဖြင့် သူ့ဇနီးအတွက် သီးသန့် အားစိုက်ချက်ပြုတ်ပေးခဲ့ပါတယ်။
ဒီလို အာဟာရပြည့်ဝတဲ့ အစားအစာတွေနဲ့ တစ်မိသားစုလုံးရဲ့ သေချာဂရုစိုက်မှုကို ခံရတဲ့အခါ လင်ချင်းဟယ်က ပုံမှန်ဆိုရင် သူမရဲ့ ကိုယ်အလေးချိန်ကို အမြဲဂရုစိုက်တတ်ပေမဲ့ အနည်းငယ် ဝဝဖိုင့်ဖိုင့် ဖြစ်လာပါတယ်။ ဒါ့အပြင် သူမက အိပ်ချင်ငိုက်မျဉ်းတတ်တဲ့ လက္ခဏာလည်း ရှိလာပါတယ်။
တစ်ရက်မှာတော့ ကျိုးကွေ့လိုင်က ဝက်သားအနည်းငယ်ကို ယူလာပြီး ဘိုးဘွားတွေရဲ့ အိမ်ဘက်ကို ရောက်လာခဲ့ပါတယ်။
"ဘာလို့ အသားတွေ လာပို့ရတာလဲ?" အမေကျိုး က တိုက်တိုက်ဆိုင်ဆိုင်ပဲ အိမ်ရှေ့ဝင်းဝမှာ တိုကျို (တိုင်ချီ) လေ့ကျင့်နေပါတယ်။ တခြားအဘွားကြီးတွေဆီကနေ အဲဒီကစားဟန်ကို သင်ယူခဲ့ပြီးတဲ့နောက် သူမက အိမ်နီးနားချင်းတွေဖြစ်တဲ့ အဘွားကြီးကျူနဲ့ အဘွားကြီးဟူတို့ မြင်ပြီး မနာလိုဖြစ်သွားစေဖို့အတွက် အပြင်မှာ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိနဲ့ လေ့ကျင့်နေတာဖြစ်ပါတယ်။
"ကျွန်တော့်အဖေ ဝယ်ခိုင်းလိုက်လို့ အဘွားတို့ဆီ ယူလာပေးတာပါ" လို့ ကျိုးကွေ့လိုင်က ပြန်ဖြေပါတယ်။
"အဲဒီမှာပဲ သိမ်းပြီး စားကြပါတော့လား။ ဘာလို့ ဒီကို သယ်လာတာလဲ? မင်းတို့နဲ့ မင်းတို့ရဲ့ မိဘတွေကလည်း သားသမီးဝတ္တရား ကျေပွန်လွန်းပါတယ်" လို့ အမေကျိုး က ကျေနပ်အားရစွာနဲ့ ပြောပါတယ်။
အဘွားကြီးကျူ အိမ်ပြင်ထွက်လာတာကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ ကျိုးကွေ့လိုင်က ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိနဲ့ အသံကို ကျယ်ကျယ်လောင်လောင်လုပ်ပြီး "ဟုတ်တာပေါ့ အဘွား။ ကျွန်တော်တို့မှာ အဘွားတစ်ယောက်ပဲ ရှိတာလေ၊ ဒါကြောင့် အဘွားစားချင်တာမှန်သမျှကို ဝယ်ကျွေးမှာပေါ့" လို့ ပြောလိုက်ပါတယ်။
အမေကျိုး က အလွန်တရာ ကျေနပ်သွားပြီး မျက်နှာပွင့်လန်းကာ ပြုံးလိုက်ပါတယ်။ "ဒီလောက်အထိ လုပ်ပေးဖို့ ဘာလိုလို့လဲ။ သူတို့က ငါတို့ကို စားစရိတ်အတွက် တစ်လကို ယွမ်လေးဆယ် ပေးနေပြီးသားပဲဟာကို"
"စားစရိတ်က စားစရိတ်သပ်သပ်ပါပဲ။ ဒီအသားကတော့ ဒီကို ယူလာရမှာပေါ့။ အဘွားနဲ့ အဘိုးလည်း နှမြောတွန့်တိုမနေဘဲ သေချာချက်စားလိုက်ကြပါ" လို့ ကျိုးကွေ့လိုင်က ပြောပါတယ်။
အမေကျိုး က အဘွားကြီးကျူဘက်ကို စောင်းငဲ့ကြည့်လိုက်ပြီး "အပြင်သွားမလို့လား?" လို့ မေးလိုက်ပါတယ်။
"အင်း၊ လမ်းလျှောက်မလို့လေ" လို့ အဘွားကြီးကျူက မျက်နှာပျက်ပျက်နဲ့ ပြန်ဖြေပါတယ်။
လစဉ်စားစရိတ်ရဖို့ဆိုတာကို မေ့ထားလိုက်ပါတော့၊ သူမရဲ့ ကိုယ်ပိုင်သားနဲ့ ချွေးမကဆိုရင် ဆန်နဲနဲ၊ ဂျုံမှုန့်နဲနဲလောက်တောင် သေချာမပေးတတ်တဲ့ ကပ်စေးနည်းသူတွေချည်းပါပဲ။ အခြေအနေချင်း ယှဉ်ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ လူတွေကို တကယ်ပဲ စိတ်ပျက်ဝမ်းနည်းစေပါတယ်။ တောအရပ်က ဒီအဘွားကြီးကတော့ တကယ်ပဲ ကံကောင်းထိုက်သူပါပဲ။
အဘွားကြီးကျူ ထွက်သွားပြီးတဲ့နောက် အမေကျိုး က အောင်ပွဲခံတဲ့ပုံစံနဲ့ အိမ်ထဲကို ပြန်ဝင်လာခဲ့ပါတယ်။ သူမရဲ့ တတိယမြောက်မြေးဖြစ်သူကို "မင်းအဖေကို ပြောလိုက်တော့၊ နောက်ထပ် အသားတွေ ဘာမှ ထပ်မပို့နဲ့တော့လို့။ မင်းအမေက ကိုယ်ဝန်ရှိနေတာဆိုတော့ သူ့အတွက် အဲဒီလိုဟင်းလျာမျိုးတွေကိုပဲ ပိုချက်ပေးသင့်တယ်လို့ ပြောလိုက်" လို့ မှာကြားပါတယ်။
"ကျွန်တော့်အမေက အသားကို သိပ်မကြိုက်ဘူးလေ။ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေကို ပိုကြိုက်တာ" လို့ ကျိုးကွေ့လိုင်က ပြန်ပြောပါတယ်။
"အသားရှိရင်တော့ အသားကို ပိုစားရမှာပေါ့။ ဟင်းသီးဟင်းရွက်ချည်းပဲစားပြီး ဘယ်လိုလုပ် အဆင်ပြေမှာလဲ? အရင်တုန်းကလို အခြေအနေမပေးလို့ မစားနိုင်တဲ့ ခေတ်မဟုတ်တော့ဘူးလေ။ ဒါ့အပြင် မင်းတို့ညီအစ်ကိုတွေကို ကိုယ်ဝန်သည်းစဥ်တုန်းကလည်း မင်းအမေက တစ်ခါတလေကျရင် အသားတုံးတစ်တုံးလောက် ရှာကြံပြီး စားနိုင်ခဲ့တာကို ငါတွေ့ခဲ့ရဖူးပါတယ်" လို့ အမေကျိုး က ပြန်ပြောင်းပြောပြပါတယ်။
အဲဒီတုန်းက အခြေအနေတွေ မကောင်းလှပါဘူး။ မိသားစုတိုင်းက ကျပ်ကျပ်တည်းတည်း နေထိုင်ကြရပေမဲ့ စတုတ္ထချွေးမကတော့ အသားစားရတာကို အလွန်ဝါသနာပါတယ်။ ကျိုးချင်းပိုင်က အသားဘောက်ချာတွေကို အိမ်ကို ပို့ပေးတတ်ပါတယ်။ အခြားလူတွေသာဆိုရင် အဲဒီလိုဘောက်ချာတွေက ရှားပါးပြီး အမြဲတမ်း တောင်းဆိုမှုများနေတာကြောင့် ပိုက်ဆံနဲ့ လဲလှယ်ပြီး စုဆောင်းထားကြမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ စတုတ္ထချွေးမကတော့ အဲဒီဘောက်ချာတွေကို အသားတုံးတစ်တုံးနဲ့ တိုက်ရိုက်လဲလှယ်ပြီး စားသုံးတတ်ပါတယ်။
အဲဒီနေ့က နေလယ်ပိုင်းမှာ ကျိုးကွေ့လိုင် အိမ်ပြန်ရောက်လာတဲ့အခါ ဒီစကားကို သူ့အမေကို ပြောပြခဲ့ပါတယ်။
"အဲဒီအချိန်တုန်းကနဲ့ အခုခေတ်နဲ့က ဘယ်လိုလုပ် တူနိုင်မှာလဲ?" လို့ လင်ချင်းဟယ်က ပြန်ပြောပါတယ်။ "အရင်တုန်းကဆိုရင် အစားအသောက်တွေမှာ ဆီဆီနှစ်နှစ် မရှိတာကြောင့် အသားဆိုတာ တန်ဖိုးကြီးခဲ့တာလေ။ အခုတော့ လူတိုင်းနေ့တိုင်း ဝယ်စားနိုင်ပြီဆိုတော့ အရင်လို ရှားပါးတော့တာမျိုး မရှိတော့ဘူးပေါ့"
"အသားပိုစားတာက ပိုကောင်းတာပေါ့။ ဒီနှစ်တော့ အဘွားက ကြက်ပေါက်လေး အကောင် နှစ်ဆယ် ဝယ်ပြီး မွေးထားတယ်၊ အဲဒီထဲက အကောင် တစ်ဆယ့်နှစ်ကောင်လောက်တော့ ရှင်မယ်လို့ ခန့်မှန်းနေတယ်။ အချိန်တန်ရင် အမေ စွပ်ပြုပ်သောက်လို့ရအောင် သူတို့ကို သိမ်းထားပေးမှာလေ အမေ" လို့ ကျိုးကွေ့လိုင်က ပြောပါတယ်။
လင်ချင်းဟယ်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပါတယ်။ "မင်းအဘွားက စဉ်းစားဆင်ခြင်နိုင်စွမ်း အရမ်းကောင်းပါတယ်" ဒါပေမဲ့ သူမက ကြက်တွေအများကြီးကိုတော့ ဘယ်လိုမှ မစားနိုင်ပါဘူး— ဒီထက်သာဆို သူမ ဘယ်လောက်တောင် ဝလာလိမ့်မလဲ?
လင်ချင်းဟယ်က ပထမသုံးလအတွင်းမှာ အတော်လေး ခက်ခဲပင်ပန်းခဲ့ရပေမဲ့ အဲဒီကာလတွေကို ကျော်ဖြတ်ပြီးသွားတဲ့နောက်မှာတော့ သူမ အတော်လေး နေလို့ကောင်းသွားပါတယ်။ တစ်ခါတလေ မူးဝေချင်သလို ပျို့အန်ချင်သလို ဖြစ်တတ်သေးပေမဲ့ လက္ခဏာတွေကတော့ အများကြီး သက်သာသွားခဲ့ပါပြီ။
အခုဆိုရင် မတ်လ နွေဦးရာသီကို ရောက်လာခဲ့ပါပြီ။ လေထုထဲမှာ အအေးဓာတ် အနည်းငယ် ကျန်နေသေးပေမဲ့ ရာသီဥတုကတော့ သိသိသာသာ နွေးထွေးလာပါပြီ။
ကျိုးချင်းပိုင်က သူမ အပြင်သွားတိုင်း လိုက်ပို့ချင်နေပါတယ်။ သူ့အာရုံစိုက်မှုအားလုံးက သူမအပေါ်မှာပဲ ရောက်နေပြီး ပက်ကျိဆိုင်ကို ဆက်ဖွင့်ဖို့ ဆန္ဒတောင် သိပ်မရှိတော့ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ လင်ချင်းဟယ်က သူ့ကို အနောက်ကနေ တကောက်ကောက် လိုက်ခွင့်မပေးပါဘူး။
*တကယ်တော့လေ* လို့ သူမက တွေးလိုက်ပါတယ် *ငါက ကိုယ်ဝန်သည်ပါပဲ၊ လူနာမှ မဟုတ်တာ*။ ပထမသုံးလအတွင်းမှာတော့ သူမ ဘယ်မှ မသွားချင်ခဲ့ပေမဲ့ အခု မတ်လကုန်ခါနီးနဲ့ ဧပြီလကို ချဉ်းကပ်လာတဲ့အချိန်မှာတော့ သူမ ပတ်ဝန်းကျင်နဲ့ အပြည့်အဝ အလိုက်သင့် နေထိုင်နိုင်သွားပြီဖြစ်ပြီး သူ့ကိုလည်း စိတ်အေးလက်အေးနဲ့ အနားယူစေချင်နေပါပြီ။ သူ့ရဲ့ အနားမှာ အမြဲတမ်း ပျံဝဲကပ်နေတာကို သူမ စတင်ပြီး ငြီးငွေ့လာပါပြီ။
အဲဒီအစား လင်ချင်းဟယ်က အဒေါ်ဝေဆီကို သွားရောက်လည်ပတ်ခဲ့ပါတယ်။ ဒီနှစ်မှာ အဒေါ်ဝေက အဝတ်အထည်ဆိုင်တစ်ဆိုင် ဖွင့်လှစ်ထားခဲ့ပြီး အဲဒါနဲ့ပဲ အတော်လေး အလုပ်ရှုပ်နေခဲ့ပါတယ်။ သူမ ကိုယ်ဝန်ရှိနေကြောင်း သိရပြီးနောက်ပိုင်း အဒေါ်ဝေက သူမဆီကို နှစ်ခါတိုင်တိုင် လာလည်ဖူးပေမဲ့ အဲဒီနောက်ပိုင်းမှာတော့ အလွတ်ချိန် သိပ်မရခဲ့ပါဘူး။
လင်ချင်းဟယ်က လက်ရှိမှာ လုံးဝ အားလပ်နေတာကြောင့် အဒေါ်ဝေရဲ့ဆိုင်ဘက်ကို ဝင်သွားဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါတယ်။
အဒေါ်ဝေက အဝတ်အထည်ဆိုင်ကို အလုပ်သမားတစ်ယောက်မှမပါဘဲ တစ်ယောက်တည်း စောင့်ကြပ်နေတာဖြစ်ပါတယ်။ လင်ချင်းဟယ် ရောက်လာပြီး အပြင်ကနေ လှမ်းခေါ်လိုက်တဲ့အချိန်မှာ သူမက ဆိုင်သန့်ရှင်းရေး လုပ်နေတုန်း ဖြစ်ပါတယ်။
လင်ချင်းဟယ်ကို မြင်လိုက်တာနဲ့ အဒေါ်ဝေက မျက်နှာအပြုံးနဲ့အတူ ချက်ချင်းထွက်လာခဲ့ပါတယ်။ "ဒီနေရာကို ဘယ်လိုလုပ် ရှာတွေ့တာလဲ? ဆိုင်နေရာကို မသိဘူးလို့ ငါထင်နေတာ"
"ဒီရပ်ကွက်ထဲကို ကျွန်မ အခေါက်ခေါက်အအခါခါ ရောက်ဖူးပါတယ်။ အဒေါ်ပြောပြတဲ့နေရာကို အလွယ်တကူ ရှာတွေ့တာပေါ့" လို့ လင်ချင်းဟယ်က ပျူငှာစွာ ပြန်ဖြေပါတယ်။ "အရောင်းအဝယ် ဘယ်လိုနေလဲ?"
"မဆိုးပါဘူး၊ အတော်လေး အဆင်ပြေပါတယ်" အဒေါ်ဝေက ပြုံးပြုံးလေး ပြောပါတယ်။
ဒီလမ်းမပေါ်က လူသွားလူလာက အတော်လေး များပြားပြီး ဝမ်ယွမ် ရဲ့ အထည်ချုပ်စက်ရုံက ထောက်ပံ့ပေးတဲ့ အဝတ်အစားတွေကလည်း ဒီဇိုင်းပိုင်းမှာ တကယ်ကို အလွန်ကောင်းမွန်လှပါတယ်။ တစ်လအတွင်းမှာတင် ဆိုင်က ယွမ်လေးငါးရာအထိ ဝင်ငွေရရှိနိုင်ပါတယ်။ အဒေါ်ဝေက ပထမလအတွက် စာရင်းဇယားတွေကို တွက်ချက်ကြည့်တဲ့အခါ ဒီလောက်သေးငယ်တဲ့ အဝတ်အထည်ဆိုင်လေးကနေ ဒီလောက်အထိ ဝင်ငွေရှာပေးနိုင်လိမ့်မယ်လို့ သူမကိုယ်တိုင်တောင် မယုံကြည်နိုင်လောက်အောင် ဖြစ်ခဲ့ရပါတယ်။
သူမတစ်ယောက်တည်းတော့ မဟုတ်ပါဘူး၊ ဦးလေးဝေလည်း အဲဒီလိုပါပဲ အံ့သြသွားခဲ့ရပါတယ်။ သူ့ရဲ့ တစ်သက်တာကာလပတ်လုံး တည်ငြိမ်တဲ့ အလုပ်တစ်ခုမှာ ပုံသေလစာနဲ့ လုပ်ကိုင်လာခဲ့ပြီး တစ်ခါတလေ ရတတ်တဲ့ ထောက်ပံ့ကြေးနဲ့ အကျိုးခံစားခွင့်တွေနဲ့ဆိုရင်တောင်မှ သူက တစ်ခါမှ စီးပွားရေးလုပ်ဖူးသူ မဟုတ်တဲ့အတွက် အမြတ်အစွန်းရရှိမှုက ဒီလောက်အထိ ကြီးမားလိမ့်မယ်လို့ ဘယ်တုန်းကမှ မတွေးမိခဲ့ပါဘူး။
သူ့ရဲ့လစာကလည်း နည်းတာမဟုတ်ဘဲ ယွမ်တစ်ရာကျော်လောက် ရှိပေမဲ့ အဒေါ်ဝေရဲ့ တစ်လတာ ဝင်ငွေနဲ့ ယှဉ်လိုက်တဲ့အခါ ဘာမှမဟုတ်သလို ဖြစ်သွားခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီနောက်ပိုင်းမှာ အဒေါ်ဝေက သူ့ကို အမျိုးသားအဝတ်အထည်ဆိုင် တစ်ဆိုင် ထပ်ဖွင့်ဖို့ တိုက်တွန်းအားပေးခဲ့ပါသေးတယ်။
ဦးလေးဝေကတော့ သဘောမတူခဲ့ပါဘူး။ သူက စီးပွားရေးလုပ်ဖို့လည်း မတတ်သလို၊ လုပ်ချင်စိတ်လည်း မရှိပါဘူး။ စက်ရုံအလုပ်က ဆက်လုပ်လို့ရနေသမျှ ကာလပတ်လုံး ဆက်လုပ်သွားဖို့ ရည်ရွယ်ထားပြီး လုပ်လို့မရတော့ဘူးဆိုရင်တော့ အချိန်ကျရင် သူ့ဇနီးဆီကပဲ ထမင်းတောင်းစားတော့မယ်လို့ သူက တွေးထားပါတယ်။ အဒေါ်ဝေက သူ့ကို ရယ်မောပြီး အဘိုးကြီး "ချောကော" လုပ်ချင်နေတာလားလို့ နောက်ပြောင်မေးမြန်းခဲ့ပါသေးတယ်— ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့အသက်အရွယ်အရဆိုရင်တော့ လူငယ်တစ်ယောက်လို့ ဘယ်လိုမှ ခေါ်လို့မရတော့ပါဘူး။
ဒါပေမဲ့ ဆိုင်က အမြတ်အစွန်း အများကြီးရရှိနေတာကြောင့် ဦးလေးဝေရဲ့ ကနဦး မလိုလားတဲ့စိတ်တွေ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပါပြီ။ ဒီနှုန်းအတိုင်းသာဆိုရင် ဆိုင်ခန်းဝယ်ယူစဥ်က ကုန်ကျစရိတ်တွေကို အချိန်တိုအတွင်းမှာတင် ပြန်လည်ရရှိသွားမှာ ဖြစ်ပါတယ်။
"ဒီနေရာက တကယ်ကို အလုပ်ဖြစ်နေတာပဲ။ ဒီပတ်ဝန်းကျင် တစ်ဝိုက်မှာ တခြားအဝတ်အထည်ဆိုင်ဆိုလို့ ဘယ်မှာမှ မရှိဘူး" လို့ လင်ချင်းဟယ်က သုံးသပ်ပြောဆိုပါတယ်။
"လောလောဆယ်တော့ ဒီဆိုင်တစ်ခုတည်းပဲ ရှိသေးတာပေါ့။ အနာဂတ်မှာတော့ တခြားဆိုင်တွေ ထပ်ပေါ်လာမှာ အသေအချာပါပဲ၊ ဒါပေမဲ့ ငါကတော့ မပူပါဘူး။ ငါတို့လို ဒီဇိုင်းနဲ့ အရည်အသွေးမျိုး ရှိနေသမျှ ကာလပတ်လုံး ပုံမှန်လာဝယ်တဲ့ ဖောက်သည်တွေ အများကြီး ရှိနေမှာပါ" လို့ အဒေါ်ဝေက ပြုံးရင်း ပြောပါတယ်။ ထို့နောက် သူမက လင်ချင်းဟယ်ရဲ့ ဗိုက်ကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီး "ခုထိ နေလို့မကောင်းသေးဘူးလား?" လို့ မေးလိုက်ပါတယ်။