လင်းချင်းဟယ် ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီဆိုတာ ပထမဆုံးသိလိုက်ရချိန်မှာ အွမ်အဘွားရဲ့အံ့သြမှုကတော့ ဖော်ပြမရနိုင်အောင်ပါပဲ။
ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူမရဲ့ သားအကြီးဆုံး အာကိုင်တောင်မှ ဒီလောက်ကြီးနေပြီလေ— ဘယ်လိုလုပ်ပြီး နောက်တစ်ခါ ထပ်ကိုယ်ဝန်ရှိလာရတာလဲပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီလို အစပိုင်းမှာ အံ့သြသွားတာကလွဲလို့ အွမ်အဘွားမှာ တခြားကန့်ကွက်စရာ ဘာမှမရှိခဲ့ပါဘူး။ သူတို့က နောက်ထပ်ကလေးတစ်ယောက် လိုချင်တယ်ဆိုရင်လည်း မွေးကြတာပေါ့။ ကလေးတစ်ယောက်ကို လုပ်ကျွေးပြုစုဖို့ အခြေအနေ အပြည့်အစုံလည်း ရှိကြသားပဲလေ။
သားအငယ်ဆုံးလေးပဲဖြစ်ဖြစ်၊ သီးသန့်သမီးလေးပဲဖြစ်ဖြစ် မွေးလာတာ ဘာမှမဆိုးပါဘူး။
ဒါပေမဲ့ လင်းချင်းဟယ်ရဲ့ ကိုယ်ဝန်ကတော့ သာမန်ထက် သက်သာပုံမပေါ်ပါဘူး။ လင်းချင်းဟယ် တစ်ကိုယ်လုံး အော့အန်ပြီး အလွန်အမင်း မူးဝေနေချိန်နဲ့ အွမ်အဘွား သွားရောက်လည်ပတ်ချိန်တွေက တိုက်ဆိုင်နေခဲ့ပါတယ်။
ဒီလို ပြင်းထန်တဲ့ ဝေဒနာကို မြင်လိုက်ရတော့ အွမ်အဘွားလည်း သူမအတွက် သနားဂရုဏာ မသက်ဘဲမနေနိုင်ခဲ့ပါဘူး။
လင်းချင်းဟယ်က ပြုံးလိုက်ပြီး "အခုတော့ အများကြီး သက်သာသွားပါပြီ။ အဆီပြန်တဲ့ အစားအစာတွေနဲ့သာ ဝေးဝေးနေရင် ဘာပြဿနာမှ မရှိသလောက်ပါပဲ" ဟု ပြောပြသည်။
"ဒါတောင်မှ လွယ်တာမှ မဟုတ်တာ" လို့ အွမ်အဘွားက မှတ်ချက်ပေးသည်။
သူတို့က အမျိုးသမီးချင်းတွေပါပဲ၊ ကိုယ်ဝန်ဆောင်ခြင်းနဲ့ ကလေးမွေးဖွားခြင်းဆိုတာ ဘယ်တော့မှ အလွယ်တကူ ကျော်ဖြတ်ရတဲ့ ကိစ္စမျိုး မဟုတ်ခဲ့ပါဘူး။
အစပိုင်းတုန်းကတော့ လင်းချင်းဟယ်ဟာ ဘဝတစ်ခုလုံး ပြီးဆုံးသွားသလို ခံစားခဲ့ရပေမဲ့ ပြန်ပြီးတွေးကြည့်တဲ့အခါမှာတော့ သူမကိုယ်သူမ တော်တော်လေး ကံကောင်းတယ်လို့ ခံစားလာရပါတယ်။
ဘယ်လိုပြောရမလဲ။
သူမက ဟိုရှေးဟောင်းဟောကိန်းဆရာကြီးရဲ့ စကားတွေကို တစ်ဝက်တော့ ယုံကြည်နေမိပါတယ်။ သူမက ပြွန်ပိတ်ခွဲစိတ်မှု လုပ်ထားပြီးသားဖြစ်ပေမဲ့ ကိုယ်ဝန်ရှိလာခဲ့ပြန်တယ်။ အဲဒါက တော်တော်ဆန်းကြယ်တဲ့ ဖြစ်ရပ် မဟုတ်ဘူးလား။ အဲဒီအဘိုးကြီးက ဒါဟာ သူမရဲ့ ကံကြမ္မာ အပြောင်းအလဲကြောင့် ဖြစ်လာတာလို့လည်း ဆိုခဲ့ပါသေးတယ်။
ဘာကံကြမ္မာ အပြောင်းအလဲလဲ။ အဲဒီလိုအရာမျိုးက တကယ်တော့ မရှိပါဘူး။ မူလကိုယ်ပိုင်ရှင်မှာ သမီးလေးတစ်ယောက် ရမယ့်ကံ မပါခဲ့ပေမဲ့ ဒီသမီးလေးကတော့ သူမကိုပိုင်ဆိုင်ဖို့ ကံပါလာခဲ့တာပါပဲ။
ဒီလို ကံပါလာပြီးမှတော့ သူမက ရှောင်လွှဲနိုင်ပါ့မလား။ ကလေးက စောစောလာလာ၊ နောက်ကျလာလာ အချိန်တန်ရင်တော့ ရောက်လာမှာပါပဲ။ လင်းချင်းဟယ်က အသက်လေးဆယ်တောင် မပြည့်သေးပါဘူး။ ဒါဟာ အသက်ကြီးမှ ကိုယ်ဝန်ဆောင်ရတာ ဖြစ်ပေမဲ့ သူမရဲ့ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အခြေအနေကတော့ ကောင်းမွန်နေတယ်လို့ ခံစားရပါတယ်။
ဒါသာ နောက်ထပ် တော်တော်ကြာမှ ဖြစ်လာခဲ့ရင်တော့ အသက်အန္တရာယ်တောင် ရှိသွားနိုင်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် အခုအချိန်က တကယ်တော့ အသင့်တော်ဆုံးပါပဲ။
အွမ်အဘွားနဲ့ တစ်နာရီကျော်ကြာ အတူထိုင်ပြီးနောက် လင်းချင်းဟယ်လည်း ပြန်လာခဲ့ပါတယ်။ ဖက်ထုပ်ဆိုင်ဆီ တန်းမပြန်ဘဲ တခြားဆိုင်တချို့ကို လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုခဲ့ပါသေးသည်။
သူမဟာ စန်နီ့ဆီကိုလည်း ဝင်ရောက်လည်ပတ်ခဲ့ပါတယ်။
စန်နီ့ရဲ့သားလေး ပန်ပန်က ဝိုင့်ဝိုင်းစက်စက်နဲ့ ချစ်စရာကောင်းပြီး ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ထိန်းကျောင်းပျိုးထောင်ထားတာကြောင့် ထူးထူးချွန်ချွန် ထက်မြက်နေပါတယ်။
"စတုတ္ထအဒေါ်၊ အခုရော သက်သာရဲ့လားဟင်" လို့ ကျိုးစန်နီက ခွက်တစ်ခွက်ကို ဆေးကြောပြီး ရေတစ်ခွက် ငှဲ့ပေးသည်။
လင်းချင်းဟယ်ကလည်း ရေငတ်နေတာနဲ့ အကုန်မော့သောက်လိုက်ပြီး "အများကြီး သက်သာသွားပါပြီ။ အရင်လို ဆိုးဆိုးရွားရွားကြီး မဟုတ်တော့ပါဘူး" ဟု ဆိုသည်။
သူမရဲ့ မနက်ခင်း ကိုယ်ဝန်မူးဝေအော့အန်ခြင်း အဆိုးရွားဆုံး အချိန်တုန်းကဆိုရင် ကျိုးစန်နီက မုန်လာဥစိမ် အိုးနှစ်အိုးကို သေသေချာချာ ပြင်ဆင်ပြီး ပို့ပေးခဲ့ဖူးပါတယ်။ လင်းချင်းဟယ်က အဲဒါလေးတွေကို တစ်ခါတလေ ငုံ့စားတတ်ပါတယ်။ သက်ရောက်မှုက ကြီးမားလှတာမျိုး မဟုတ်ပေမဲ့ စေတနာကတော့ အလွန်တရာ ကြီးမားလှပါတယ်။
"ဆိုင်ကို ငှားစားလိုက်ပြီဆိုတာ စတုတ္ထဦးလေးဆီကနေ ကြားလိုက်ရတယ်၊ ဟုတ်လားဟင်" လို့ လင်းချင်းဟယ်က မေးလိုက်သည်။
"ဟုတ်ပါတယ်။ ကျွန်မတို့က လောလောဆယ် ဘာလုပ်ငန်းမှ မလုပ်ဖြစ်သေးတော့ အခန်းက အလကားနေတာနဲ့ အပြင်ကို ငှားပေးလိုက်တာပါ" လို့ လီအိုက်ကုက ပြုံးရင်း ပြောသည်။
"ဒါလည်း မဆိုးပါဘူး။ ပုံမှန် ဝင်ငွေလေး တစ်ဖက်တစ်လမ်းက ဝင်တာပေါ့" လို့ လင်းချင်းဟယ်က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
ဒီနှစ်မှာ ကုန်ဈေးနှုန်းတွေက အဆင့်သစ်တစ်ခုဆီ တက်သွားခဲ့တဲ့အတွက် ငွေပမာဏ တူတူချင်းနဲ့ ဝယ်လို့ရတဲ့ ပစ္စည်းက နည်းသွားပါတယ်။ အဲဒီအကြောင်းကြောင့်ပဲ သူမဟာ လီအိုက်ကုနဲ့ ကျိုးစန်နီ နှစ်ယောက်စလုံးရဲ့ လစာကို တိုးမြှင့်ပေးခဲ့ပါတယ်။ ယခင်က အဆိုပါ လင်မယားနှစ်ယောက်ရဲ့ လစာက ယွမ် ၈၀ ဖြစ်ပေမဲ့ ဒီနှစ်မှာတော့ ယွမ် ၁၄၀ အထိ တိုးမြှင့်ပေးခဲ့ပါတယ်။
ယွမ် သုံးဆယ်မှ လေးဆယ်ဆိုတာက သူတို့ရဲ့ နေ့စဉ် လူနေမှုစရိတ်အတွက် လုံလောက်ရုံသာမက ပန်ပန်ကို ကျွေးမွေးစရိတ်အတွက်လည်း အလွန်အမင်း ဖူလုံပါတယ်။ တစ်လကို ယွမ်တစ်ရာ စုဆောင်းနိုင်တာက အထူးတလည် ခက်ခဲလှတာမျိုး မဟုတ်ပါဘူး။
ဒါတောင်မှ တစ်နှစ်ကို ယွမ်တစ်ထောင် နှစ်ရာ စုဆောင်းနိုင်တယ်ဆိုတာက သပ်ရပ်တဲ့ ငွေပမာဏတစ်ခု ဖြစ်ပေမဲ့ ဆိုင်ဝယ်ဖို့အတွက် လင်းချင်းဟယ်နဲ့ ကျိုးချင်းပိုင်တို့ဆီက ချေးထားတဲ့ ငွေတွေကိုတော့ ပေးဆပ်ရန် ကျန်ရှိနေဆဲ ဖြစ်ပါတယ်။
လီအိုက်ကုရဲ့ မူလ ရည်ရွယ်ချက်ကတော့ ဆိုင်ကို သုံးနှစ်တိတိ စောင့်ကြည့်ပေးပြီးရင်တော့ သူ့ဘာသာသူ သီးသန့် လုပ်ငန်းထောင်ဖို့ပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျိုးစန်နီကတော့ အဲဒါကို ပြတ်ပြတ်သားသား ကန့်ကွက်ခဲ့ပါတယ်။
ပထမဦးဆုံးအနေနဲ့ သူမတို့ရဲ့ စတုတ္ထဦးလေးနဲ့ စတုတ္ထအဒေါ်ဆီက တင်ရှိနေတဲ့ အကြွေးတွေကို သုံးနှစ်အတွင်း အပြည့်အဝ မဆပ်နိုင်သေးတာ ဖြစ်နိုင်ပါတယ်။ လုပ်ငန်းနဲ့ပတ်သက်ပြီး ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်လာပြီ ဆိုရင်တောင်မှ သူမရဲ့ စတုတ္ထဦးလေးနဲ့ အဒေါ်က သူတို့ကို လမ်းညွှန်ပြသပေးဖို့ ဆန္ဒရှိကြရင်တောင်မှ ကုန်ပစ္စည်းအသစ်တွေ ဝယ်ယူဖို့အတွက် ငွေဘယ်လောက် ကုန်ကျမလဲ။ လိုအပ်တဲ့ အရင်းအနှီးက ကြီးမားလှပါတယ်။
အဲဒီလို ငွေမျိုးကို သူတို့ ဘယ်ကရမလဲ။ သူမတို့အနေနဲ့ စတုတ္ထဦးလေးနဲ့ အဒေါ်ကို တစ်ခါ အမှီအခိုပြုပြီးပြီ၊ နှစ်ခါ ထပ်မလုပ်သင့်တော့ပါဘူး။ သူတို့ရဲ့ ကြင်နာမှုကို အခွင့်ကောင်းယူပြီး အကြိမ်ကြိမ် မှီခိုအားထားနေလို့ တကယ်ပဲ ဖြစ်ပါ့မလား။
ဒီလင်မယားကို မြို့တော်ကို ခေါ်လာပေးပြီး တည်ငြိမ်တဲ့ အလုပ်အကိုင်တွေ ဖန်တီးပေးထားပြီးပြီ၊ ဆိုင်ဝယ်ဖို့အတွက် ငွေကြေး အမြောက်အမြား ချေးငှားပေးခဲ့တာတွေကို မပြောနဲ့ဦး။ ကျိုးစန်နီက ဒါတွေဟာ လုံလောက်တာထက်ကို ပိုနေပြီလို့ ခံစားရပါတယ်။
ဒါကြောင့် သူမရဲ့ အစီအစဉ်က ဒီဆိုင်ကို ဆက်ပြီး စီမံခန့်ခွဲသွားဖို့ပါပဲ။ စတုတ္ထဦးလေးနဲ့ အဒေါ်ဆီက အကြွေးတွေ အကုန်ကြေသွားတဲ့အခါ၊ ဒါမှမဟုတ် လုပ်ငန်းအတွက် သီးသန့်လုံလောက်တဲ့ အရင်းအနှီးတွေကို စုဆောင်းမိတဲ့အခါမှသာ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် သီးသန့်ထွက်လုပ်မှာ ဖြစ်ပါတယ်။ လက်ရှိမှာ ဆိုင်က ငှားစားထားတာဖြစ်လို့ ဘာမှ ဆုံးရှုံးနစ်နာရတာ မရှိပါဘူး၊ အငှားခက သူတို့ကို ဖုံးအုပ်ပေးထားပါတယ်။
ကျိုးစန်နီက ဒီလောက်အထိ တစိုက်မတ်မတ် လုပ်ချင်နေတာကြောင့် လီအိုက်ကုလည်း သူ့ဇနီးရဲ့ ဆန္ဒအတိုင်း လိုက်လျောပေးရုံမှတပါး အခြားမရှိတော့ပါဘူး။
သူ့ဇနီးက ဒီလောက်အထိ ခိုင်မာတဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်မျိုး ချထားတာက ရှားရှားပါးပါးပါပဲ။
သဘာဝကျကျနဲ့ပဲ ဒီအစီအစဉ်တွေအားလုံးကို လင်းချင်းဟယ်နဲ့ ကျိုးချင်းပိုင်တို့ဆီကို လောလောဆယ် ဘယ်သူမှ မပြောရသေးပါဘူး။
လင်းချင်းဟယ်လည်း အဲဒီမှာ ခဏထပ်ထိုင်နေခဲ့ပါတယ်။ အိမ်မှာ စားစရာတွေ အလုံအလောက် စောင့်ကြိုနေမှန်း သိထားတာကြောင့် ထွက်လာတဲ့အခါ ဘာမှ သယ်မလာခဲ့ပါဘူး။
သူမ ပြန်ရောက်လာတဲ့အချိန်က ညစာစားချိန် ရောက်လုနီးပါး ဖြစ်နေပါပြီ။
ဟူဇီကတော့ အိမ်ကို တော်တော်လေး စောစော ရောက်နေခဲ့ပါတယ်။ သူက မီးထိန်ပွဲတော် ပြီးချင်းချင်းမှာပဲ ချန်ရှန်း ကို သူ့နောက်ကနေ ခေါ်လာခဲ့တာဖြစ်ပြီး အဲဒါက လင်းချင်းဟယ် ကိုယ်ဝန်ရှိတယ်လို့ ဆေးစစ်တွေ့ရှိတဲ့ အချိန်နဲ့ တိုက်ဆိုင်နေခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီအချိန်တုန်းက သူမရဲ့ ကမ္ဘာကြီးက မူးဝေချာချာလည်နေပြီး သူ့ကို ဂရုစိုက်ပေးနိုင်စွမ်း မရှိခဲ့ပါဘူး။
ဒီနှစ်မှာတော့ ဟူဇီက သူ့ဘာသာသူ သီးသန့် အပြင်မှာ ပြောင်းနေခဲ့ပါပြီ။ သူက အပြင်မှာ အခန်းတစ်ခန်း ငှားပြီး လမ်းဘေးဈေးသည်ဘဝကို စတင်ခဲ့ပါတယ်။ သူရှာဖွေရရှိတဲ့ ပိုက်ဆံတွေကိုတော့ အဒေါ်ဖြစ်သူ လင်းချင်းဟယ်လက်ထဲကို သစ္စာရှိရှိနဲ့ ဆက်ပြီး အပ်နှံခဲ့ပါတယ်။
သူ့မှာ မြို့တော်ရဲ့ အိမ်ထောင်စုစာရင်းကို အောင်မြင်စွာ ရရှိသွားပြီဆိုတာကိုတော့ ထည့်ပြောစရာ ရှိပါတယ်။
သူက အွမ်ကော်တုန်ထက်တောင် ပိုပြီး စောစော ပြောင်းထွက်ခဲ့တာပါ။ အခုဆိုရင် တရားဝင် အိမ်ထောင်စုစာရင်းနဲ့ မှတ်ပုံတင်ကတ်ကိုပါ ကိုင်ဆောင်ထားပြီး ဘယ်နေရာကိုမဆို ကြောက်ရွံ့ခြင်းမရှိဘဲ လွတ်လွတ်လပ်လပ် သွားလာနိုင်တဲ့ စစ်မှန်တဲ့ မြို့တော်သားတစ်ဦး ဖြစ်လာပါပြီ။
လင်းချင်းဟယ်က ဒီတူဖြစ်သူအပေါ်မှာ အလွန်တရာ ကျေနပ်အားရနေပါတယ်။ သူက ကြိုးစားလိုစိတ်ရှိတယ်၊ အလုပ်ကြိုးစားတယ်၊ ပြီးတော့ မြို့တော်ကို ပထမဆုံးရောက်လာတုန်းကထက်စာရင် နှစ်နှစ်ကြာ ပညာသင်ယူခဲ့ပြီးနောက်မှာ ပိုပြီး ထက်မြက်လာပါတယ်။ အရေးကြီးဆုံးကတော့ သူက ဆင်းရဲဒုက္ခကို သည်းခံနိုင်စွမ်း ရှိပါတယ်။
မိုးတွေ ရွာချမနေသမျှ ကာလပတ်လုံး ဘယ်အရာကမှ သူ့ရဲ့ ခြေလှမ်းတွေကို မတားဆီးနိုင်ပါဘူး။
"ဒီနေ့ ဘယ်လိုဖြစ်လို့ ဒီလောက်စောစော ပြန်လာရတာလဲ" လို့ လင်းချင်းဟယ်က ပြုံးရင်း မေးလိုက်သည်။
"အဒေါ်" ဟူဇီက သူ့ဦးလေးနဲ့ စကားစမြည် ပြောနေရင်းကနေ သူမရဲ့အသံကို ကြားလိုက်ရတာနဲ့ လှည့်လာပြီး တောက်ပတဲ့ အပြုံးနဲ့ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။ "ဒီနေ့ ကျွန်တော် ကံကောင်းလို့ပါ။ အဝတ်အစားတွေ အစောကြီး ကုန်သွားတာနဲ့ မနက်ဖြန်အတွက် ပစ္စည်းအသစ်တွေ ထပ်သွားဝယ်ရတော့မှာ" လို့ ပြောပြသည်။
"တစ်ခါတလေကျရင် ရှန်ရှန်ကို ရုပ်ရှင်သွားပြသင့်တယ်။ ကိုယ်တိုင်ကလည်း နေ့တိုင်း အလုပ်တွေရှုပ်ပြီး သူမနဲ့အတူတူ ရှိနေချိန်ကို မရှိဘူး" လို့ လင်းချင်းဟယ်က အပြစ်တင်သလိုလိုနဲ့ နူးညံ့စွာ ပြောလိုက်သည်။
"ရှိပါတယ် အဒေါ်ရဲ့" လို့ ဟူဇီက ပျော်ရွှင်စွာ ပြန်ဖြေသည်။
သူနဲ့ ချန်ရှန်းတို့က အခုဆိုရင် တရားဝင် စေ့စပ်ထားကြပါပြီ။ သူ့ရဲ့ အိမ်ထောင်စုစာရင်းလည်း ပြောင်းပြီးပြီ၊ တရားဝင် လက်ထပ်နိုင်တဲ့ အသက်အရွယ်လည်း ရောက်ပြီဆိုပေမဲ့ ဒီနှစ်ထဲမှာတော့ လက်ထပ်ဖို့ အစီအစဉ် မရှိသေးပါဘူး။
သူက ပိုက်ဆံပိုရှာပြီး ဆိုင်တစ်ဆိုင် အရင်ဝယ်ချင်နေတာပါ။ သူ့ဦးလေးနဲ့ အဒေါ်ကတော့ သူ့မှာ စုငွေတွေ ရှိလာပြီဆိုရင် လမ်းဘေးဈေးဆိုင်လေးပဲ တစ်သက်လုံး ဆက်ခင်းနေမယ့်အစား အုတ်မြစ်ခိုင်မာတဲ့ အုတ်ဆိုင်ခန်းတစ်ခုကို ရင်းနှီးမြှုပ်နှံသင့်တယ်လို့ မှာကြားထားဖူးပါတယ်။
သူက သူတို့ရဲ့ အကြံဉာဏ်ကို လိုက်နာပြီး ပိုက်ဆံပိုရှာချင်ဇောနဲ့ စိတ်အားထက်သန်နေပါတယ်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အဲဒီနှစ်တုန်းက သူ့ရဲ့ အိမ်ထောင်စုစာရင်းကို ပြောင်းရွှေ့ဖို့အတွက် ငွေကြေးအမြောက်အမာ ကုန်ကျခဲ့ရတာလေ။
"ဦးလေးနဲ့ ဘာတွေ ပြောနေကြတာလဲ။ ငါဝင်လာတာနဲ့ ချက်ချင်း စကားရပ်လိုက်ကြတယ်" လို့ လင်းချင်းဟယ်က ပေါ့ပေါ့ပါပါ မေးလိုက်သည်။
"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး အဒေါ်။ ဟိုမှာ ကုန်ပစ္စည်းတွေ လှည့်လည်ရောင်းချနေတုန်း ရှန်းချန်းနဲ့ သွားတိုးလို့ပါ" လို့ ဟူဇီက ခေါင်းယမ်းရင်း ပြန်ဖြေသည်။
အဲဒါနဲ့ပတ်သက်ပြီး ပြောစရာ ကြီးကြီးမားမား မရှိပါဘူး။ သူက ရှုရှန်းချန်းနဲ့ တိုးသွားခဲ့ပြီး ရှုရှန်းချန်းကလည်း သူ့ကို ထင်ထင်ရှားရှား မြင်ခဲ့ပါတယ်။ ဟူဇီက မူလကတော့ နှုတ်ဆက်ဖို့ စဉ်းစားခဲ့ပေမဲ့ ရှုရှန်းချန်းက သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီး မျက်နှာလွှဲသွားခဲ့တာကြောင့် ဟူဇီလည်း အေးစက်နေတဲ့ မျက်နှာရှေ့မှာ အတင်းသွားပြီး မျက်နှာပြရမယ့် အကြောင်းပြချက် မရှိပါဘူး။
သူတို့နှစ်ယောက်စလုံး ဘာစကားမှ မပြောကြဘဲ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် မသိကျွမ်းကြသလို ဟန်ဆောင်ဖို့ အချင်းချင်း သဘောတူလိုက်ကြပါတယ်။
နောက်ဆုံးတော့ ဘယ်သူကမှ ရှုရှန်းချန်းကို ဘာမှ သင်ပေးလို့ မရပါဘူး။ ရှုရှန်းချန်း လုပ်ကိုင်နေတဲ့ ပုံစံကို ဟူဇီက လုံးဝ သည်းမခံနိုင်ပါဘူး။ သူ့ရဲ့ အပြုအမူက တကယ်ကို ရွံရှာစရာ ကောင်းလှပါတယ်။
ဟူဇီ မြင်တွေ့ခဲ့ရသလောက်ဆိုရင် ဖောက်သည်တွေက သူ့ကို ဈေးဆစ်တိုင်း ရှုရှန်းချန်းက ဝယ်ချင်ဝယ်၊ မဝယ်ချင် ထွက်သွားဆိုပြီး ပြတ်ပြတ်သားသား ပြောတတ်ပါတယ်။
အဲဒါက ဆိုင်တစ်ဆိုင်ကို လုပ်ကိုင်နေကျ ပုံစံဟုတ်ရဲ့လား။
ဆိုင်နေရာက တော်တော်ကောင်းတာကြောင့် ဟူဇီက သူ့ပစ္စည်းတွေ အကုန် ရောင်းကုန်သွားခဲ့ပေမဲ့ ရှုရှန်းချန်းကတော့ ပစ္စည်းနှစ်ခုတောင် မနည်းရောင်းလိုက်ရပါတယ်။
အဲဒီလို အပြုအမူမျိုးနဲ့ဆိုရင် ဖောက်သည်တွေက အလိုလိုနေရင်း ထွက်သွားကြမှာပါပဲ။