လင်းကျင်းဟေက ဤမျှဆိုလျှင်ပင် လုံလောက်အောင် မသက်မသာဖြစ်လှပြီဟု တွေးခဲ့သော်လည်း သူမ၏ အတွေ့အကြုံများမှာ အလွန်တရာ နုနယ်သေးကြောင်း မကြာမီပင် သဘောပေါက်လာခဲ့သည်။ ကိုယ်ဝန်ဆောင် လက္ခဏာများနှင့်ပတ်သက်လာလျှင် လုံးဝမဖြစ်ဘဲ နေတတ်သည်၊ သို့မဟုတ်ပါကလည်း ခွန်အားအကုန် ခန်းခြောက်သွားသည်အထိ အလွန်အမင်း ဆိုးရွားပြင်းထန်စွာ ခံစားရတတ်သည်။
ယခုအခါတွင် ဒါက အစပျိုးရုံသာ ရှိသေးသည်။ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ လင်းကျင်းဟေတစ်ဦး မိခင်တစ်ဦးဖြစ်လာရသည်မှာ အမှန်တကယ်ပင် မလွယ်ကူလှကြောင်း ခံစားလာရသည်။ နောက်ဆုံးတွင် သူမသည် လမ်းလျှောက်ရုံမျှဖြင့်ပင် ပျို့အန်ချင်လာသည့် အဆင့်သို့ပင် ရောက်ရှိသွားခဲ့သည်။
အစပိုင်းတွင် အလုပ်မှထွက်ရန် တွန့်ဆုတ်နေခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံး၌ လင်းကျင်းဟေတွင် အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ဘဲ ရာထူးမှ နုတ်ထွက်လိုက်ရလေတော့သည်။
ကျိုးအာနီက အမြွှာနှစ်ဦးကို ဝမ်ယွမ် ထံတွင် အပ်နှံခဲ့ပြီးနောက် ကျိုးစိနီနှင့်အတူ လင်းကျင်းဟေထံသို့ အခြေအနေလာမေးရန် ရောက်ရှိလာကြသည်။
"စတုတ္ထအဒေါ်၊ ကိုယ်ဝန်ဆောင် အော့အန်တာ အရမ်းဆိုးနေတယ်လို့ ကြားပါရောလား" ကျိုးအာနီနှင့် ကျိုးစိနီတို့ ရောက်လာကြချိန်တွင် လင်းကျင်းဟေမှာ ဆိုဖာပေါ်တွင် ထჯူဗီကြည့်နေခဲ့သည်။
"နည်းနည်းတော့ ဆိုးတယ်" လင်းကျင်းဟေက ကျိုးအာနီကို ကြည့်ကာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။ "နင်တို့တုန်းက အမြွှာတွေ ကိုယ်ဝန်ရှိခဲ့တာလေ။ ဘာလို့ ဒီလိုတုံ့ပြန်မှုမျိုး လုံးဝမရှိခဲ့တာလဲ။"
ကျိုးအာနီ တစ်ဦးတည်းသာ မဟုတ်ပါ၊ ကျိုးစန်နီလည်း ထိုနည်းတူပင် ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ ကိုယ်ဝန်ရှိစဉ်က အစားအသောက် ကောင်းမွန်ခဲ့ကြပြီး အစားစားချင်စိတ်မှာလည်း တစ်နေ့တခြား တိုးပွားလာခဲ့ကြသည်။
လင်းကျင်းဟေနှင့် လုံးဝကို ကွာခြားနေခဲ့သည်။ အနှစ်ချုပ်ရလျှင် သူမသည် မည်သည့်အရာကိုမျှ အလွန်အကျွံ မစားဝံ့ပေ။ အနည်းငယ်ပိုစားမိရုံမျှဖြင့်ပင် အန်ချင်လာတတ်သည်။
အထူးသဖြင့် အဆီပြန်သော အနံ့အသက်များနှင့် ငါးနံ့စိမ်းနံ့များကို လုံးဝမခံနိုင်ပေ။
သို့သော်လည်း အစားမစားဘဲ မည်သို့နေနိုင်မည်နည်း။ ကိုယ်ဝန်ပထမသုံးလမှာ အထူးပင် အရေးကြီးလှသည်။ လင်းကျင်းဟေအနေဖြင့် အစာမကြေညက်နိုင်သော်လည်း အသား သို့မဟုတ် ငါးအချို့ကိုမူ စားသုံးရန် လိုအပ်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်အစအနကမ္ဘာထဲတွင် သစ်သီးဝလံများ ရှိနေသောကြောင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို ဗီတာမင်များနှင့် ဖောလစ်အက်ပ်များ ဖြည့်တင်းနိုင်ရန် နေ့စဉ်သေချာပေါက် စားသုံးခဲ့သည်။
ကလေး၏ ဦးနှောက်ဖွံ့ဖြိုးမှုကို အထောက်အကူဖြစ်စေရန်အတွက် လင်းကျင်းဟေသည် ကျိုးချင်းဗိုင်အား ပင်လယ်ရေမှိုယာဂုကို သုံးရက်တစ်ကြိမ် ချက်ပြုတ်ခိုင်းခဲ့သည်။
သူမ၏ အာဟာရဓာတ်မှာ လုံးဝ ချို့တဲ့သွားမည် မဟုတ်ပေ။ ဗိုက်ထဲရှိ ရင်သွေးငယ်လေး ဒုက္ခရောက်မည်ကို သူမ မခံနိုင်ပါ။ လင်းကျင်းဟေသည် ဤကိုယ်ဝန်ကို မရည်ရွယ်ထားခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ ကလေးငယ် ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်ရာ သူမအနေဖြင့် ဤရင်သွေးငယ်ကို ကောင်းမွန်စွာ စောင့်ရှောက်ရပေမည်။
ကျိုးအာနီမှာ ယခင်က ကလေးမွေးဖွားဖူးသော်လည်း ကိုယ်ဝန်ဆောင် မိန်းမတိုင်း၏ အတွေ့အကြုံမှာ မတူညီကြေသောကြောင့် အကြံဉာဏ်ကောင်းများစွာ ပေးနိုင်ခြင်း မရှိပေ။
"တာဝါနဲ့ ကလေးတွေကို မွေးတုန်းကလည်း အဲဒီလိုပဲလား" ဟု ကျိုးစိနီက မေးမြန်းသည်။
"အဲဒါက ကြာလှပြီလေ။ အကုန်မေ့ကုန်ပြီ" ဟု လင်းကျင်းဟေက ဖြေကြားသည်။
"အဘွားပြောတာ ကြားဖူးတယ်။ အရင်တုန်းက ဒီလောက် မဆိုးဘူးတဲ့။ ကလေးတွေ ကိုယ်ဝန်ရှိတုန်းက ဘာမှမဖြစ်ဘဲ အကောင်းကြီးနေခဲ့တာ။ ဒီတစ်ခါက တကယ်ပဲ ညီမလေး ဖြစ်နေမလား" ဟု ကျိုးအာနီက မှတ်ချက်ပြုသည်။
"နင်တို့ရဲ့ ညီမငယ်လေးက နင်တို့ရဲ့ အမြွှာတွေထက်ကို ပိုသေးဦးမယ်" ဟု လင်းကျင်းဟေက စိတ်လှုပ်ရှားစွာ သက်ပြင်းချရင်း ပြောသည်။
ကျိုးအာနီမှာ မရယ်ဘဲမနေနိုင် ဖြစ်သွားသည်။ "ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့က သူ့ကို အဒေါ်လို့ပဲ ခေါ်ရမှာပဲလေ။"
"ဂုတုံနဲ့ကော ဘယ်လိုနေနေကြလဲ" လင်းကျင်းဟေက ကျိုးစိနီဘက်သို့ လှည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
"သူက ဒီတလော အလုပ်တွေရှုပ်နေတော့ လာဖို့အချိန်မရသေးဘူး" ဟု ကျိုးစိနီက ပြန်ဖြေသည်။ ဝမ့်ဂုတုံတွင် ညဘက်၌ အချိန်လွတ်သော်လည်း သူမက ညကျောင်းတက်ရသကြောင့် အချိန်မရှိပေ။
အားလုံးကို ခြုံကြည့်လျှင် သူတို့နှစ်ဦး မတွေ့ရသည်မှာ ရက်အနည်းငယ် ရှိသွားပြီဖြစ်သည်။
"နင့်ရဲ့ စိတ်နှလုံးက ဒီအချစ်ရေးပေါ်မှာ တကယ်မရှိဘူးလို့ ငါ့ဘက်က ဘလို့ ခံစားနေရတာလဲ" ဟု လင်းကျင်းဟေက ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း မေးမြန်းလိုက်သည်။
ကျိုးစိနီမှာ "သူက လုံးဝ ဂရုမစိုက်တာပါရှင်။ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် လွမ်းတယ်ဆိုတာမျိုးကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး" ဟု မကျေမနပ် ရטןတောက် ရטןတောက်ဖြင့် ညည်းညူမိတော့သည်။
ကျိုးစိနီသည် ထိုစဥ်က ဝမ်ယွမ် နှင့် တွဲခဲ့စဥ်က ဤမျှ ငြိမ်သက်အေးဆေးနေခဲ့သည် မဟုတ်ပေ။ အလုပ်ရှုပ်နေချိန်မှလွဲ၍ အချိန်ရသည်နှင့် ဝမ်ယွမ် ကို တွေးမိနေတတ်သည်။
သို့သော် သူမ၏ အစ်မဖြစ်သူ၏ အချစ်ရေးပုံစံမှာမူ တာဝန်အရ လုပ်ဆောင်နေရသကဲ့သို့သာ ခံစားနေရသည်။
ကျိုးစိနီက သူမ၏ စတုတ္ထအဒေါ်ကို ကြည့်ကာ အမှန်အတိုင်း ဝန်ခံလိုက်သည်မှာ— "သူ ကျွန်မကို လုံးဝ သဘောကျပုံ არရဘူးလို့ ခံစားရတယ်။" အဲ့ဒီလို သူမကို သဘောမကျမှတော့ သူမက ဘာကြောင့်များ ရင်ထဲမှာ အပြည့်အဝ မြှုပ်နှံထားရမှာလဲ။
လင်းကျင်းဟေမှာ နားထင်ကို နှိပ်နယ်ချင်စိတ်များ ပေါ်လာသည်။ သို့ဖြစ်ရာ တကယ့်ပြဿနာမှာ ဝမ့်ဂုတုံက စိနီကို မကြိုက်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ စိနီက ယခုအခါ ဝမ့်ဂုတုံအပေါ် စိတ်ဝင်စားမှု သုညဖြစ်နေခြင်းပင်တည်း။
"ငါတော့ နင်တို့ကိုပဲ လွှတ်ထားလိုက်တော့မယ်။ နင်တို့ရဲ့ အချစ်ရေးကို နင်တို့ဘာသာ ဖြေရှင်းကြတော့" လင်းကျင်းဟေက လက်ကို ဝမ်းကနဲ ဝှေ့ယမ်းပြလိုက်သည်။
သူမကိုယ်တိုင်ပင် ယခုအခါ မနည်း ရုန်းကန်နေရသည်လေ၊ သူတို့၏ အချစ်ရေးကိစ္စများကို ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ရန် မည်သို့သော စွမ်းအင်များ ရှိတော့မည်နည်း။
"မနေ့က သမီး အမေ့ကို ဖုန်းခေါ်ခဲ့တယ်။ အချိန်ရတဲ့အခါ သူနဲ့ ဖုန်းပြန်ဆက်ပေးဖို့ အမေ့ကို မှာလိုက်တယ်" ဟု ကျိုးအာနီက အပြုံးလေးဖြင့် ပြန်ပြောပြသည်။
"အင်းလေ။ အချိန်ရတာနဲ့ ပြန်ဆက်လိုက်ပါမယ်" လင်းကျင်းဟေက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ "အမြွှာနှစ်ယောက်ကော ဘယ်လိုနေလဲ။"
"အဖေနဲ့အတူ အထည်ချုပ်စက်ရုံမှာ ရှိနေကြတယ်" ဟု ကျိုးအာနီက ဖြေသည်။
"ဝမ်ယွမ် လည်း အလုပ်ရှုပ်နေတာပဲ၊ ဒါကြောင့် နင်တို့ညီအစ်မတွေ အရင်ပြန်နှင့်ကြတော့" ဟု လင်းကျင်းဟေက တိုက်တွန်းသည်။ "စိနီ၊ နင်လည်း ပြန်တော့။ ငါ အိပ်တော့မယ်။"
ဤရက်ပိုင်းများတွင် အိပ်ငိုက်ခြင်းက သူမကို အလွယ်တကူပင် လွှမ်းမိုးလာတတ်သည်။ အထူးသဖြင့် ရာသီဥတုက အေးမြနေသဖြင့် အိပ်ရာ၏ နွေးထွေးမှုကို စွန့်ခွာရန် တွန့်ဆုတ်နေမိကာ အစားစားရင်းနှင့်ပင် အိပ်ပျော်ချင်လာတတ်သည်။
ကျိုးအာနီနှင့် ကျိုးစိနီတို့လည်း ဆက်မနေတော့ဘဲ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။ လမ်းတွင် ကျိုးချင်းဗိုင် အလုပ်များစွာဖြင့် ခေါက်ဆွဲပြုတ် (ထုံ့ပုဒ်) များ လုပ်နေသော ရေခဲမုန့်/ခေါက်ဆွဲဆိုင်လေးဆီသို့ ဝင်ခဲ့ကြသည်။
"စတုတ္ထဘိုးဘိုး၊ သမီး ခေါက်ဆွဲပြုတ် နှစ်ဂျင် လောက် ယူမယ်နော်" ဟု ကျိုးအာနီက တောင်းဆိုသည်။
ကျိုးချင်းဗိုင်က ခေါင်းညိတ်ပြကာ "သွားပြီး ကိုယ်တိုင် ထုပ်လိုက်လေ" ဟု ဆိုသည်။
ကျိုးအာနီလည်း အိတ်တစ်အိတ်ကို ယူကာ ခေါက်ဆွဲများကို ထုပ်လိုက်သည်။ နေ့လယ်စာအတွက်ဆိုလျှင် ဒါလောက်ဆို လုံလောက်ပေပြီ။ ထုပ်ပိုးပြီးသည်နှင့် ငွေများကို ငွေရှင်းပုံးထဲသို့ ထည့်လိုက်သည်။
"သမီးတို့ ပြန်တော့မယ်နော်" ဟု ကျိုးအာနီက ပြောသည်။
"အင်း" ဟု ကျိုးချင်းဗိုင်က ထောက်ခံသည်။
နောက်ဆုံးခေါက်ဆွဲထုပ်ကို ပြီးစီးအောင် လုပ်ကိုင်ပြီးနောက် သူသည် ဆိုင်ကို အဒေါ်မားထံသို့ လွှဲပြောင်းပေးခဲ့သည်။ အဒေါ်မားမှာ လင်းကျင်းဟေ ကိုယ်ဝန်ရှိနေကြောင်းကို သိထားသော်လည်း သူမတစ်ဦးတည်းသာလျှင် လျှို့ဝှက်ထားခဲ့သည်။
ကျိုးချင်းဗိုင် အိမ်သို့ ရောက်လာချိန်တွင် လင်းကျင်းဟေမှာ အိပ်ပျော်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူမသည် အလွန်ပင် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း အိပ်ပျော်နေသဖြင့် သူ ပြန်ရောက်လာသည်ကိုပင် မသိလိုက်ပေ။
ကျိုးချင်းဗိုင် ပြုံးလိုက်ပြီး သူမကို မနှောင့်ယှက်တော့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ အိမ်သန့်ရှင်းရေး လုပ်ပြီးနောက် သူသည် ဆိုင်သို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။
"ကျူရှင်ဆရာမ လင်းက အနားယူနေပြီလား" ဟု အဒေါ်မားက မေးသည်။
"အိပ်နေတယ်။ ဒီတလော သူက အမြဲတမ်း အိပ်ငိုက်နေတတ်တယ်" ဟု ကျိုးချင်းဗိုင်က ပျော်ရွှင်စွာ ပြန်ပြောသည်။
"အဲ့ဒါ သဘာဝပါပဲ။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ကျူရှင်ဆရာမ လင်းကလည်း အသက်ကြီးတော့မှလေ။ ဒီကလေး ရောက်လာတာကလည်း တိုက်ဆိုင်မှုလေး တစ်ခုပါပဲ" ဟု အဒေါ်မားက မှတ်ချက်ပြုသည်။
ဒီဇနီးမောင်နှံမှာ နောက်ထပ် ကလေးထပ်မယူတော့ဘူးလို့ သူမ ရိုးရိုးသားသားပဲ ထင်ခဲ့မိတာပါ။ ကျိုးခိုင် နဲ့ သူ့ညီအစ်ကိုတွေဆိုရင် အသက်ဘယ်လောက်တောင် ရှိနေပြီလဲ။
အငယ်ဆုံးဖြစ်တဲ့ ကွေ့လေးဆိုရင် ဒီနှစ်မှာ ဆယ့်ခုနစ်နှစ်တောင် ရှိပြီဖြစ်ကာ အရွယ်ရောက်ပြီး လူငယ်တစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီလေ။
သို့သော်လည်း ဖြစ်လာသမျှကို လက်ခံလိုက်တာက အကောင်းဆုံးပါပဲ။ ကလေးက ရောက်လာပြီဆိုမှတော့ ဒါက ကံကြမ္မာပဲဖြစ်ပြီး သေချာပေါက် မွေးထုတ်ပေးရမှာပေါ့။
လင်းကျင်းဟေ အလုပ်မှ ထွက်လိုက်ရခြင်းကလည်း အရေးမကြီးပေ။ သူတို့မိသားစုက သူမရဲ့ လစာငွေအပေါ်မှာ မှီခိုနေရတာမှ မဟုတ်တာ။
လင်းကျင်းဟေသည် နံနက်ဆယ့်တစ်နာရီ ကျော်လွန်သည်အထိ အိပ်ပျော်နေခဲ့သည်။ ကျိုးချင်းဗိုင်က နံရိုးများနှင့် ကြာစေ့ယာဂုကို ယူဆောင်လာမှသာ သူမ နိုးလာခဲ့သည်။
"ငါတော့ ဝက်ပေါက်လေး တစ်ကောင်လို ဖြစ်လာပြီထင်တယ်" ဟု လင်းကျင်းဟေက တိုးတိုးညည်းညူလိုက်သည်။
ကျိုးချင်းဗိုင်က သူမအား တိုက်တွန်းရင်း "စားကြည့်လိုက်ဦး။ ကိုယ် ဆားအများကြီး မထည့်ထားဘူး၊ ဒါကြောင့် နည်းနည်း ဖန်စိမ်းစိမ်းလေး ဖြစ်နေမယ်" ဟု ပြောသည်။
"ဖန်စိမ်းတာက ပိုကောင်းတယ်" ဟု လင်းကျင်းဟေက ဆိုသည်။ သူမသည် နံရိုးများနှင့် ကြာစေ့ယာဂုကို စတင်စားသုံးလိုက်သည်။ အမှန်တကယ်ပင် အရသာရှိလှသော်လည်း အများကြီးတော့ မစားနိုင်ပေ။
ပန်းကန်နှစ်လုံးသာ စားနိုင်ခဲ့ပြီး ကျန်ရှိသည်များကို ကျိုးချင်းဗိုင်က ဝင်စားလိုက်သည်။
"နွေရာသီကျောင်းပိတ်ရက် ရောက်တာနဲ့ ဟိုင်ရှီကို သွားပြီး အိမ်တစ်လုံးဝယ်ကာ အခြေချကြရအောင်လား" ဟု ကျိုးချင်းဗိုင်က မေးမြန်းသည်။
"ကောင်းပြီလေ။" လင်းကျင်းဟေတွင် ကန့်ကွက်ချက် မရှိပါ။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ သူက အရာရာကို အကောင်းဆုံး စီစဉ်ပေးတတ်သူဖြစ်ရာ သူမအတွက် အသင့်တော်ဆုံး ပတ်ဝန်းကျင်ကို အမြဲတမ်း ရှာဖွေပေးနိုင်စွမ်း ရှိသည်။
လင်းကျင်းဟေသည် တစ်နေကုန်လိုလို သန်းဝေနေခဲ့သော်လည်း မည်သို့မျှ ဆက်မအိပ်ချင်တော့ပေ။ ကျိုးချင်းဗိုင်နှင့်အတူ ခေတ္တခဏမျှ မျက်လုံးမှိတ် အနားယူရုံသာ အနားယူခဲ့သည်။ သူ ဆိုင်သို့ ပြန်သွားသည်နှင့် သူမသည် အနီးနားရှိ ဖုန်းဆိုင်ခန်းဆီသို့ လျှောက်သွားကာ သူမ၏ အကြီးဆုံးအစ်မတော် ထံသို့ ဖုန်းဆက်လိုက်သည်။
အကြီးဆုံးအစ်မတော် ၏ တောက်ပသော ရယ်သံများက ဖုန်းလက်ခံစက်ထဲမှတစ်ဆင့် ထွက်ပေါ်လာသည်— "စတုတ္ထမြောက် မယားရေ၊ နင့်မှာ ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီဆိုတာ အာနီ ပြောပြလို့ သိရတယ်?"
"အင်းလေ။ ဒီအသက်အရွယ်ကြီးမှ ဘယ်လောက်တောင် ဆင်းရဲဒုက္ခရောက်ရလဲ" ဟု လင်းကျင်းဟေက မတတ်နိုင်စွာဖြင့် ညည်းညူလိုက်သည်။
"ညည်းစရာ ဘာရှိလို့လဲ။ ခရုအိုကြီးက ပုလဲထုတ်တာပေါ့! စတုတ္ထမောင်လေးကို တန်ဖိုးရှိတဲ့ ရင်သွေးလေး တစ်ယောက် လက်ဆောင်ပေးလိုက်ရင် သူ အရမ်းပျော်နေမှာ သေချာတယ်" ဟု အကြီးဆုံးအစ်မတော် က ရွှင်ရွှင်လန်းလန်း ပြန်ပြောသည်။
"ဒါနဲ့ အကြီးဆုံးအစ်မတော် ရေ၊ အော့အန်တာ သက်သာမယ့် နည်းလမ်းလေး ဘာလေးများ ရှိသေးလား။ ကျမရဲ့ မနက်ခင်း ကိုယ်ဝန်လက္ခဏာက အရမ်းဆိုးနေလို့။ အမြဲတမ်း အန်ချင်နေတာပဲ"
"ငါမှတ်မိသေးတယ်၊ စိုင်းပါမေရဲ့ တတိယမယားလည်း အဲဒီလိုပဲ ဖြစ်ခဲ့ဖူးတယ်။ ပထမသုံးလ ကျော်သွားရင် သက်သာသွားလိမ့်မယ်။ သွားကိုက်ခံပြီး သည်းခံလိုက်ပါ၊ အဲဒါတွေ အကုန်ပြေလည်သွားမှာပါ"