သူ့သမီးလေး မကြာမီ ရောက်လာတော့မည်ဟု သူ့တွင် ခံစားချက်ရှိနေသည်။ ယခုနှစ် နှစ်သစ်ကူးတွင် သူသည် သမီးလေးအကြောင်း နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် အိပ်မက်မက်ခဲ့သည်။
မဟုတ်လျှင် ထိုနေ့က အဖေကျိုး နှင့် အမေကျိုး တို့ကို သူ ဘာကြောင့် ကြိုတင်ပြောထားမည်နည်း။
လင်ချင်းဟယ်က စကားမပြောချင်ပေ။
ကျိုးချင်ပိုင်က "ဒီလအတွက် ခင်ဗျားရဲ့ လစဉ်သွေးဆင်းရမယ့်ရက် မရောက်သေးဘူး ထင်တယ်နော်" ဟု ပြောလိုက်သည်။
သူသည် လင်ချင်းဟယ်ကိုယ်တိုင်ထက်ပင် ဤကိစ္စကို ပို၍ သတိထားမိနေပြီး လတိုင်းကို မှတ်သားထားတတ်သည်။ တစ်ခါတရံ တစ်ရက် သို့မဟုတ် နှစ်ရက် နောက်ကျသည့်အခါတိုင်း သူက ချက်ချင်းပင် သတိထားမိလေသည်။
လင်ချင်းဟယ်က တည်ငြိမ်စွာဖြင့် "အရင်တစ်ခေါက်က နှစ်ရက် သို့မဟုတ် သုံးရက် နောက်ကျခဲ့တယ်လေ" ဟု ဆိုသည်။
သူမသည် အစားအသောက် စားချင်စိတ်လည်း မရှိ၊ အိပ်ငိုက်ချင်စိတ်လည်း မရှိပေ။ တစ်ရက်သာ နောက်ကျသေးသည်— သူမ ကိုယ်ဝန်ရှိနေရန် မည်သို့ပင်ဆိုရဦးမည်နည်း။
ကျိုးချင်ပိုင်က ဘာမှမပြောဘဲ သူ့ဇနီး၏ ဝမ်းဗိုက်ကိုသာ ဖွဖွလေး ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ သူ၏ သမီးလေး စောစောစီးစီး ရောက်လာမည်ကို သူ အလွန်တရာ မျှော်လင့်နေမိသည်။
ယခုအခါ သူတို့မိသားစု၏ အခြေအနေမှာ အလွန်ကောင်းမွန်နေပြီဖြစ်ရာ သူတို့၏ သမီးငယ်လေး ရောက်လာသည့်အခါ သက်တောင့်သက်သာနှင့် သေချာပေါက် နေထိုင်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။ အရေးကြီးဆုံးအချက်မှာ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ သူ့ဇနီး အသက်ပိုကြီးလာခြင်းဖြစ်ပြီး သူက သူမအတွက် စိုးရိမ်နေမိသည်။
သူမက အသက်သုံးဆယ့်ကိုးနှစ် ရှိပြီဖြစ်ရာ နောင်နှစ်တွင် အသက်လေးဆယ်သို့ ရောက်ရှိတော့မည်ဖြစ်သည်။
"ကျွန်တော်နဲ့အတူ လေ့ကျင့်ခန်း ပိုလုပ်ပါ" ဟု ကျိုးချင်ပိုင်က စိတ်အားထက်သန်စွာ တိုက်တွန်းလေသည်။
"မနေ့ညက အိပ်ရာထဲမှာ လုပ်ခဲ့တဲ့ လေ့ကျင့်ခန်းတွေက မလောက်သေးလို့လား" ဟု လင်ချင်းဟယ်က ပြန်ပြောလိုက်သည်။
ဤရက်ပိုင်းအတွင်း သူ့အထဲသို့ ဘာတွေ ဝင်ရောက်လာသည်ကို သူမ မသိပေ။ သူသည် လူငယ်တစ်ဦးလို ပြုမူနေကာ စွမ်းအင်တွေ အလွန်အကျွံ ရှိနေသည်။
ကျိုးချင်ပိုင်က အခြောက်ခံချောင်းဆိုး ဟန့်လိုက်ပြီး "လေ့ကျင့်ခန်း ပိုလုပ်တာ ကောင်းပါတယ်" ဟု ဆိုသည်။
"ငါ မလှုပ်ချင်ဘူး" လင်ချင်းဟယ်က ပျင်းရိရိဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ ဤကဲ့သို့ အေးစက်သောရက်မျိုးတွင် သူတို့က လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်ရန် ဘယ်သွားကြရမည်နည်း။ အိမ်မှာနေ၍ ရုပ်မြင်သံကြားကြည့်ကာ သစ်သီးစားခြင်းက ပိုကောင်းမော မဟုတ်ပါလော။ "ငါ့အတွက် လိမ္မော်သီး တစ်လုံးခွာပေးစမ်းပါ။"
ကျိုးချင်ပိုင်က သူမစားရန် လိမ္မော်သီးတစ်လုံးကို ခွာပေးလိုက်သည်။ လင်ချင်းဟယ်က စားပြီးသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အိပ်ငိုက်လာတော့သည်။
"ဘယ်အချိန်ရှိပြီလဲ" လင်ချင်းဟယ်က သန်းဝေရင်း မေးလိုက်သည်။
"ပင်ပန်းလို့လား" ဟု ကျိုးချင်ပိုင်က မေးသည်။
"ဒီည ငါ့ကို ထပ်စမ်းကြည့်ဦးလေ၊ ဘယ်လိုဖြစ်မလဲဆိုတာ ကြည့်ရအောင်" လင်ချင်းဟယ်က သူ့ကို စူးစူးရဲရဲ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမ ထရပ်ကာ အိပ်ခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်ပြီး အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။
ကျိုးချင်ပိုင်လည်း ဝင်လာပြီး သူ့ဇနီးကို ဖက်ကာ အိပ်ပျော်သွားခဲ့ရာ လင်ချင်းဟယ်ကလည်း သူ့ကို ဘာမှမပြောဘဲ အနေစဲခံလိုက်သည်။
မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်း တရုတ်လဆန်း တစ်ဆယ့်ငါးရက်၊ မီးထွန်းပွဲတော် (ယွမ်ရှောင်ပွဲတော်) ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီ။ မီးထွန်းပွဲတော်နေ့တွင် တောင်ပိုင်းသားများက ကောက်ညှင်းလုံး (ထန်ယွမ်) စားကြပြီး မြောက်ပိုင်းသားများက မန့်ထို သို့မဟုတ် ခေါက်ဆွဲပြုတ်/ထုတ်ပိုးခေါက်ဆွဲများကို စားကြသည်။
ကျိုးချင်ပိုင်က လက်ဆောင်များကို အမြောက်အများ ပို့ပေးခဲ့သည်— အချို့ကို အဘိုးဝမ်းဘက်သို့ ပို့ပြီး အချို့ကို အဖေကျိုး နှင့် အမေကျိုး တို့ထံ ပို့ပေးခဲ့သည်။ ဝမ်ယွမ် နှင့် ကျိုးအာနီတို့ကမူ သူတို့နှင့်အတူ လာရောက်စားသုံးကြသည်။
မွန်းတည့်ချိန်တွင် အမေဝမ်းက လင်ချင်းဟယ်ကို ရှာဖွေလာခဲ့သည်။
"ချင်းဟယ်၊ စီနီရဲ့ တုံ့ပြန်မှုက ဘယ်လိုနေလဲ" ဟု အမေဝမ်းက မေးသည်။
လင်ချင်းဟယ်က ရယ်မောလိုက်ပြီး "သူတို့ စတင်တွဲနေတာမှ ရက်အနည်းငယ်ပဲ ရှိသေးတာလေ။ စိတ်မပူပါနဲ့၊ အရာရာကို တစ်ဆင့်ချင်းစီ သွားခွင့်ပြုလိုက်ပါ" ဟု ပြောသည်။
အမေဝမ်းက သက်ပြင်းချလိုက်ကာ "ကိုတုန်းရဲ့ အသက်ကို မင်းသိတာပဲ။ သူ အမြန်ဆုံး အိမ်ထောင်ပြုနိုင်လိမ့်မယ်လို့ ငါ မျှော်လင့်မိပါတယ်။ ဒီနေ့ မီးထွန်းပွဲတော် ထန်ယွမ်တွေ စားပြီးတာနဲ့ သူက မနက်ဖြန်မှာ သူ့ဘာသာသူ သီးခြားသွားနေတော့မှာ" ဟု ဆိုသည်။
"ကျွန်မက စီနီကို မမေးရသေးဘူး။ ကိုတုန်းရဲ့ သဘောထားက ဘယ်လိုလဲ" ဟု လင်ချင်းဟယ်က ပြန်ပြောသည်။
"သူက ဒီတလော စီနီကို သေချာကြိုးစားပြီး ချဉ်းကပ်နေတယ်။ မင်းရဲ့ယောက္ခထပ်နဲ့တောင် စစ်တုရင် ထိုးခဲ့တယ်လို့ ငါကြားတယ်" ဟု အမေဝမ်းက ပြောသည်။
လင်ချင်းဟယ်က ဤကိစ္စကို မှတ်သားထားလိုက်ပြီး ပြုံးလျက် "ကျွန်မ ဟိုဘက်ကို မသွားတာ ကြာပြီမို့ မသိလိုက်ဘူး။ နောက်မှ ဒီကလေးမကို သွားမေးပေးပါ့မယ်" ဟု ဆိုသည်။
"ဒါဆိုရင် ငါ မင်းကို ဒုက္ခပေးရတော့မယ်။ တကယ်လို့ ဖြစ်မြောက်သွားရင်တော့ မင်းအတွက် အနီရောင်စာအိတ်ကြီးကြီး သေချာပေါက် ပေးမှာပေါ့" ဟု အမေဝမ်းက ပြန်ပြောသည်။
"ကောင်းပြီလေ၊ အဲဒီစကားကို မှတ်ထားမယ်နော်" လင်ချင်းဟယ်က ရယ်မောလိုက်ပြီးနောက် အမေဝမ်းနှင့် ဆိုင်အကြောင်း ဆွေးနွေးပြောဆိုကြသည်။ ဤအကြောင်းအရာသို့ ရောက်လာသည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အမေဝမ်းမှာ မကျေမနပ်ဖြစ်မှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်သွားတော့သည်— "ငါ့မှာ ဒေါသတွေ ထွက်နေတာ မင်းသိမှာ မဟုတ်ဘူး။ မနေ့က ဆိုင်ငှားဖို့ သွားတော့ ပိုင်ရှင်က ငှားရမ်းခကို တစ်ယွမ် ထပ်တိုးလိုက်တယ်။ ငါတို့က အရင်ကတည်းက ဈေးသတ်မှတ်ပြီးသားလေ!"
"လုပ်ငန်းက အဆင်ပြေနေတယ်ဆိုရင်တော့ အဲဒီတစ်ယွမ်ကို သိပ်ပြီး အလေးမထားသင့်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ပိုင်ရှင်ရဲ့ သဘောထားက အလွန်ဆိုးရွားပြီး ဒီအတိုင်း လွယ်လွယ်ကူကူ ဈေးတက်တာမျိုး လုပ်တယ်။ ခင်ဗျားတို့ရဲ့ လုပ်ငန်းတွေ စတင်လည်ပတ်လာတဲ့အခါ သူက လာပြီး ပြဿနာရှာရင် ဘယ်လောက်တောင် စိတ်ပျက်စရာကောင်းလိုက်မလဲ" ဟု လင်ချင်းဟယ်က မှတ်ချက်ချသည်။
"အဲဒါကိုပဲ ငါပြောနေတာ။ ငါတော့ ဆိုင်ကို ဆက်မငှားချင်တော့ဘူး၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒီဆိုင်က ဒီဧရိယာမှာ အကောင်းဆုံးဆိုင်ပဲလေ" ဟု အမေဝမ်းက ပြောသည်။
ယခုအခါ ဆိုင်က ဖွင့်လှစ်တော့မည်ဖြစ်သော်လည်း စာချုပ်ချုပ်ဆိုမှုမှာ အပြည့်အဝ မပြီးပြတ်သေးပေ။
"ခင်ဗျားသာ ကိုယ်တိုင် ဝယ်လိုက်ရင် ဒီလိုပြဿနာတွေ အများကြီး ရှိလာမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် အရှုံးပေါ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဝမ်ယွမ် တောင်မှ ကျွန်မတို့ကျောင်းက ဒီဇိုင်နာ နှစ်ယောက်ကို ဖိတ်ပြီး ပုံစံဒီဇိုင်းဆွဲခိုင်းထားတာ၊ အဝတ်အစားတွေ အားလုံးကလည်း အရမ်းလှတယ်" ဟု လင်ချင်းဟယ်က ဆိုသည်။
အနာဂတ်တွင် မြေယာပိုင်ရှင်များကြောင့် လှည့်စားခံခဲ့ရသူ မည်မျှရှိသနည်း။ အငှားချထားသူ၏ လုပ်ငန်း အဆင်ပြေနေပါက မြေယာပိုင်ရှင်များက အလိုရှိတိုင်း ငှားရမ်းခကို တိုးမြှင့်ကြပြီး ပြင်ပမှလာသူများကို အနိုင်ကျင့်ကာ ရေဖိုး၊ မီးဖိုးစသည့် အပိုကြေးအမျိုးမျိုးကို တပ်ဆင်ကြသည်။ သူတို့အများစုမှာ လှည့်စားတတ်ကြပြီး ချမ်းသာသူများကို ဖဲ့ယူရန် စောင့်ဆိုင်းနေကြသူများ ဖြစ်ကြသည်။
ထို့ကြောင့် လင်ချင်းဟယ်က ဆိုင်ခန်းကို အစကတည်းက အပြီးအပိုင် ဝယ်ယူရန် အကြံပြုခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ယခုအခါတွင် သေချာတည်ဆောက်ထားပါက နောင်တွင် မည်သည့်အရှုံးမှ ရှိလာမည်မဟုတ်ပေ။
"ငါလည်း အဲဒီလိုပဲ ထင်ပါတယ်။ ဝယ်လိုက်ရင်တောင် အရင်ကထက် အများကြီး ပိုဈေးကြီးသွားမှာကို ငါစိုးရိမ်နေတာပါ။ ဒီနှစ်ထဲမှာ ဈေးနှုန်းတွေ အကုန်တက်ကုန်ပြီလေ" ဟု အမေဝမ်းက ပြန်ပြောသည်။
ဈေးနှုန်းများမှာ အမှန်တကယ်ပင် ကြီးမားသော ပမာဏဖြင့် မြင့်တက်လာခဲ့သည်။ လွန်ခဲ့သည့်နှစ် အကုန်ပိုင်းက ဝက်သား တစ်ဂျင်လျှင် တစ်ယွမ်နှင့် သုံးဆယ် သို့မဟုတ် လေးဆယ်ပြန့်မှ တစ်ယွမ်နှင့် ခုနစ်ဆယ်ပြန့်ကျော်အထိ မြင့်တက်သွားခဲ့သည်။
လူအများအပြားမှာ အလုပ်များကို စတင်လုပ်ကိုင်လာကြပြီး နှစ်သစ်တွင် လစာပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာပြီးနောက် လုပ်ခလစာများမှာ အမျိုးမျိုးသော ပမာဏဖြင့် တိုးလာခဲ့သည်။ သာမန် အလုပ်သမားလူတန်းစားများ၏ လစာမှာ ယွမ်ခြောက်ဆယ်မှ ရှစ်ဆယ်ကြားတွင် ရှိပြီး ထိုထက် မြင့်မားသူများမှာမူ လုပ်ငန်းခွင်အပေါ် မူတည်ကာ သဘာဝအတိုင်း ပိုမိုရရှိကြသည်။ ဥပမာအားဖြင့် ဝမ်းကိုတုန်းကို ကြည့်ပါ— ယခုနှစ် သူ့၏ လစာမှာ ယွမ် တစ်ရာ့နှစ်ဆယ်အထိ ရောက်ရှိခဲ့ပြီး အမျိုးမျိုးသော ထောက်ပံ့ကြေးများအပါအဝင် ယွမ် တစ်ရာ့သုံးဆယ်ကျော် ရှိသည်။
လုပ်ခလစာများ တိုးလာသော်လည်း ကုန်စစ္စည်းဈေးနှုန်းများမှာလည်း တစ်ပါတည်း လိုက်ပါမြင့်တက်လာခဲ့သည်။ အိမ်ခြံမြေတန်ဖိုးများမှာလည်း သဘာဝအတိုင်း လိုက်ပါမြင့်တက်လာကြရာ ထိုအကြောင်းကို ဖော်ပြရန်ပင် လိုအပ်တော့မည် မဟုတ်ပေ။
"ခင်ဗျားတို့ ဝယ်ချင်တယ်ဆိုရင် တတ်နိုင်သမျှ အမြန်ဆုံး ဝယ်လိုက်ပါ။ ကျွန်မက လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်ကတည်းက ဝယ်ဖို့ အကြံပြုခဲ့တာပါ၊ အနာဂတ်မှာ တန်ဖိုးတွေ ပိုတက်လာနိုင်တယ်။ လုပ်ငန်းမလုပ်ဘူးဆိုရင်တော့ ထားလိုက်ပါတော့၊ ဒါပေမဲ့ လုပ်ငန်းလုပ်မယ်ဆိုရင်တော့ ဆိုင်ကို ကိုယ်ပိုင်ပိုင်ဆိုင်ရမယ်" ဟု လင်ချင်းဟယ်က ပြောသည်။
အမေဝမ်း အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ဤကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ အဘိုးဝမ်းနှင့် ဆွေးနွေးခဲ့သည်။ အဘိုးဝမ်းမှာ မတတ်နိုင်တော့သည့် အနေအထား ဖြစ်သော်လည်း သူ့ဇနီး၏ ခိုင်မာသော ဆုံးဖြတ်ချက်ကို မြင်သောအခါ ပိုင်ရှင်ထံသို့ သွားခဲ့ရသည်။
တောင်းဆိုထားသော ဈေးနှုန်းမှာ လွန်ခဲ့သည့်နှစ် အကုန်ပိုင်းကထက် ယွမ် နှစ်ရာ ပိုများနေပြီဖြစ်သည်။ အဘိုးဝမ်းမှာ အမြဲတမ်း စိတ်သဘောထား ကောင်းမွန်သူတစ်ဦးဖြစ်သော်လည်း ယခုကဲ့သို့ ဖြစ်လာသောအခါ သူ၏ မျက်နှာထားမှာ ဆိုးရွားလာခဲ့သည်။
ယွမ် နှစ်ရာဆိုသည်မှာ ငွေပမာဏ အနည်းငယ်မဟုတ်ပေ— ၎င်းသည် သူ၏ တစ်လစာ လစာခန့်ပင် ဖြစ်သည်။ ဤမျှကာလတိုအတွင်းတွင် ဤမျှအထိ မြင့်တက်သွားရန် မည်သို့ ဖြစ်နိုင်မည်နည်း။
သို့သော် အမေဝမ်းက ဆိုင်ကို ဝယ်ယူရန် အပြတ်အသတ် ဆုံးဖြတ်ထားပြီးဖြစ်သည်။ အဘိုးဝမ်း မပျော်မရွှင် ဖြစ်နေသော်လည်း အရောင်းအဝယ်မှာ နောက်ဆုံးတွင် ဖြစ်မြောက်သွားခဲ့ပြီး ထိုနေ့မှာပင် အမည်ပြောင်းလဲခြင်း လုပ်ငန်းစဉ်များ ပြီးစီးသွားခဲ့သည်။
လင်ချင်းဟယ်က ဤအရောင်းအဝယ်ကိစ္စတွင် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ အမေကျိုး က ဝက်တစ်ကောင်ကို သတ်လိုက်ပြီး တစ်ဝက်ကို သူတို့ဘက်တွင် ဟင်းချိုချက်ရန် ချန်ထားကာ ကျိုးစီနီကို ကျန်တစ်ဝက် သယ်ဆောင်လာခိုင်းလိုက်သည်။
လင်ချင်းဟယ်က ကျိုးချင်ပိုင်ကို ဟင်းချိုချက်ခိုင်းပြီးနောက် ကျိုးစီနီကို သူမနှင့် ဝမ်းကိုတုန်းတို့၏ အကြောင်းကို မေးမြန်းခဲ့သည်။
"ကျွန်မတို့က တွဲနေကြရုံပါပဲ" ဟု ကျိုးစီနီက ပြောသည်။ အကယ်၍ ထိုလူငယ်သခင်လေးက သူမကို မသင့်တော်ဟု ဆုံးဖြတ်ပါက သူ ထပ်မံလာရောက်တော့မည် မဟုတ်ပေ။
လင်ချင်းဟယ်က သူမ၏ တူမဖြစ်သူကို ကြည့်ကာ ကလေးမမှာ ဤကိစ္စအပေါ် စိတ်နှလုံးအပြည့်အဝ မထည့်ထားသကဲ့သို့ သူမ အဘယ်ကြောင့် ခံစားနေရသည်ကို တွေးတောမိသည်။ သို့သော် သူမက စကားများများ မဆိုတော့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူတို့က ဖူးစာပါကြလျှင် အတူတူ ဆက်ရှိနေလိမ့်မည်၊ မဟုတ်လျှင် အတင်းအကျပ် ဖိအားပေးခြင်းဖြင့် အဘယ်အကျိုးရှိမည်နည်း။
ကျိုးစီနီက ကြာကြာမနေခဲ့ဘဲ အမြွှာလေးများအတွက် သူမ၏ အကူအညီ လိုအပ်ဆဲဖြစ်ကြောင်း သတိရသွားသည်။ နွေဦးရာသီ မတ်လအထိ သူတို့ကို ကူညီစောင့်ရှောက်ပေးရန် သူမ စီစဉ်ထားပြီး အချိန်တန်သည့်အခါ ကလေးများကို သူမ၏ အစ်မထံ အပ်နှံကာ တရားဝင် အလုပ်စတင်လုပ်ကိုင်မည်ဖြစ်သည်။
ကျိုးချင်ပိုင်က ကြက်သားဟင်းချိုကို ချက်ပြုတ်ပြီးစီးသွားကာ ကြွယ်ဝသော အရည်များဖြင့် ခေါက်ဆွဲပြုတ်တစ်ပန်းကန်ကို သူ့ဇနီးအား တည်ခင်းပေးလိုက်သည်။
ခေါက်ဆွဲပြုတ်ကို စားပြီးနောက် လင်ချင်းဟယ်က အနည်းငယ် မသက်မသာ ဖြစ်လာသည်— အလွန်အမင်း အဆီများနေသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ "ကြက်သားဟင်းချိုနဲ့ သိုးသားခေါက်ဆွဲထုတ်ပိုးတွေက ပေါင်းလိုက်တော့... ငါ ဒါကို ဆက်မစားနိုင်တော့ဘူး" ဟု သူမ တအူတအူ ညည်းညူလိုက်သည်။
"ကျွန်တော် အဆီတွေကို ဇွန်းနဲ့ ခပ်ထုတ်ပြီးသားပါ" ဟု ကျိုးချင်ပိုင်က ပြောသည်။
လင်ချင်းဟယ်က ပန်းကန်တစ်လုံးစာသာ စားပြီး ရပ်လိုက်ကာ ပါးစပ်ကို သန့်စင်ရန်အတွက် လိမ္မော်သီးတစ်လုံးကို အမြန်လှမ်းယူလိုက်သည်။ ထိုအချိန်က သူမအနေဖြင့် သိပ်ပြီး မတွေးမိခဲ့ပေ။
သို့သော် ထိုညတွင် အိပ်ရာဝင်သောအခါ သူမ၌ ရုတ်တရက် သတိရသွားမိသည်— ယခုလအတွက် သူမ၏ လစဉ်သွေးဆင်းရမယ့်ရက်က ဘာကြောင့် မရောက်လာသေးတာပါလိမ့်။