အခန်း (၅၅၀) - လုံးဝကို အလုပ်လက်မဲ့ ဖြစ်သွားတာလား။
လင်ချင်ဟယ်နှင့် ကျိုးချင်းဘိုင်းတို့ စားသောက်ပြီးနောက် ခဏထိုင်နေကြပြီးမှ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။
ကျိုးခိုင် သည် မယ်တော်ဝမ်း၏ ချစ်ခင်ယုယကာ အားပေးသော အကြည့်များအောက်တွင် ဝမ်းမေကျားကို ချိန်းတွေ့ရန် ခေါ်ထုတ်သွားခဲ့သည်။
ထိုအခွင့်အရေးကို အသုံးချကာ မယ်တော်ဝမ်းက သူမ၏ သားကြီးဖြစ်သူအား ကျိုးမိသားစုဟောင်းက ခွင့်ပြုချက်ပေးလိုက်ပြီဖြစ်ကြောင်း ပြောပြလိုက်သည်။
"မနက်ဖြန်ကျရင် ဆီနီ့ကို လမ်းလျှောက်ထွက်ဖို့ သွားခေါ်လိုက်ဦး။" ဟု မယ်တော်ဝမ်းက မှာကြားသည်။ "မင်းရဲ့ ဒေါ်လေးလင်ဆီက ငါကြားတာတော့ သူ့ရဲ့ တတိယမြောက် တူမလေးရဲ့ ကလေးတွေကို ပြန်ခေါ်လာပြီးရင် သူတို့နဲ့အတူ ဂရုစိုက်ပေးရမယ့်အလုပ်တွေ များနေမှာမို့လို့ မင်းနဲ့အတူ အပြင်ထွက်ဖို့ အချိန်သိပ်ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူးတဲ့။ ဒါကြောင့် အချိန်ကို အကောင်းဆုံး အသုံးချလိုက်စမ်းပါ၊ သဘောပေါက်ရဲ့လား။"
ဝမ်းဂั๋วတုန်း၏ မျက်နှာထားက သိသိသာသာ ပြောင်းလဲသွားခြင်း မရှိဘဲ "ဒါဆိုရင် ကျွန်တော် သွားလည်တဲ့အခါ ဘာတွေ ယူသွားပေးရမလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။
"ပန်းသီးတစ်စုံတစ်ဆယ်ပါတဲ့ ပိုက်ကွန်အိတ်တစ်အိတ်ကို ယူသွားလိုက်။ နှစ်သစ်မှာ ပန်းသီးစားတာက လုံခြုံရေးနဲ့ ငြိမ်းချမ်းရေးကို ဆုတောင်းတာကို ကိုယ်စားပြုတယ်လေ။" ဟု မယ်တော်ဝမ်းက ပြန်ဖြေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယခုမှ အစပျိုးရုံသာ ရှိသေးရာ အလွန်တရာ ဈေးကြီးလွန်းသော ပစ္စည်းများကို လက်ဆောင်ပေးရန် မလိုအပ်ပေ။ နောင်တွင် တရားဝင် လက်ထပ်ခွင့်တောင်းကြသောအခါမှသာ လိုအပ်သည့် တရားဝင်လက်ဆောင်များကို ယူသွားနိုင်မည်ဖြစ်သည်။
ဝမ်းဂั๋วတုန်းက သူမ၏ အကြံဉာဏ်ကို ခေါင်းညိတ်လက်ခံလိုက်သည်။
"ချိန်းတွေ့တဲ့အခါ အလေးအနက်ထားပြီး လုပ်ပါ။ အချိန်တွေ တစတစနဲ့ ဆွဲမနေနဲ့၊ ကြားလား။ ဆီနီ့ပုံစံ ဘယ်လိုလဲဆိုတာ မင်းသိသားပဲ။ မင်းသာ သူ့ကို လက်ထပ်လိုက်ရင် တစ်သက်လုံး တစ်နေ့ကို အရသာရှိတဲ့ ထမင်းသုံးနပ် စားရမှာပဲ။ တကယ်လို့ မလက်ထပ်ဖြစ်ဘူးဆိုရင်တော့ ကန်တင်းမှာပဲ တစ်သက်လုံး စားဖို့ ကံပါလာတယ်လို့ပဲ မှတ်ပေတော့။" ဟု ဝမ်းဂั๋วတုန်း၏ လျစ်လျူရှုတတ်သော သဘောထားကို မြင်သဖြင့် မယ်တော်ဝမ်းက သတိပေးလိုက်သည်။
ဝမ်းဂั๋วတုန်းမှာ အကူအညီမဲ့သလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ နားလည်ကြောင်း အရင်ကတည်းက မပြောခဲ့မိဘူးလား။
ထို့ကြောင့် လူတိုင်း၏ သဘောတူညီချက်ဖြင့် ဝမ်းဂั๋วတုန်းက ကျိုးဆီနီကို စတင် ချိန်းတွေ့တော့သည်။
ကျိုးဆီနီမှာ တစ်ချိန်လုံး အလွန်ပင် တည်ငြိမ်အေးဆေးနေခဲ့ပြီး ယင်းက ဝမ်းဂั๋วတုန်းကို သူမအား ပို၍ပင် တန်ဖိုးထားလေးစားလာစေခဲ့သည်။ မယ်တော်ဝမ်းမှာလည်း သူမကို တက်တက်ကြွကြွ သွားရောက်ချိန်းတွေ့နေသည်ကို မြင်ရတိုင်း နေ့စဉ် အပြုံးပန်းများ ဝေဆာနေခဲ့သည်။
မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပင် လဆန်း ခုနစ်ရက်နေ့သို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
ယနေ့တွင် ကျိုးခိုင် နှင့် ဝမ်းမေကျားတို့သည် သူတို့၏ ပြန်ရာခရီးအတွက် သွားရောက်ရန် ထွက်ခွာတော့မည်ဖြစ်သည်။ ပုံမှန်ဆိုလျှင် အိပ်ရာထနောက်ကျလေ့ရှိသော လင်ချင်ဟယ်သည် ကျိုးချင်းဘိုင်းနှင့် ၎င်းတို့၏ သားငယ်လေး들과အတူ ရထားဘူတာရုံသို့ လိုက်လံပို့ဆောင်ရန် စောစောထခဲ့သည်။
"မင်းတို့မှာ အချိန်လပ်ရင် ပြန်လာလည်ဖို့ လိုတယ်။ ခရီးထွက်နေတဲ့အချိန်မှာ ကိုယ့်လုံခြုံရေးကိုယ် သေချာဂရုစိုက်။ ပြီးတော့ မေကျားကိုလည်း ငါ့အတွက် သေချာဂရုစိုက်ပေးဦး" ဟု လင်ချင်ဟယ်က မှာကြားသည်။
"ကျွန်တော် သိပါတယ်၊ အကုန်မှတ်ထားပါတယ်။ အမေ၊ စိတ်မပူပါနဲ့" ဟု ကျိုးခိုင် က ပြန်ပြောသည်။
ရထားပေါ်တက်ရမည့် အချိန်နီးလာသည်အထိ အပြောအဆို မပြတ်ပေ။ ထို့နောက်မှသာ သူနှင့် ဝမ်းမေကျားတို့သည် အထည်အလိပ် အိတ်များကို ကိုင်ကာ ရထားတွဲပေါ်သို့ တက်သွားကြတော့သည်။
လင်ချင်ဟယ်နှင့် ကျိုးချင်းဘိုင်းတို့သည် သားအလတ်နှင့် သားအငယ်တို့နှင့်အတူ အိမ်သို့ ကားမောင်းပြန်လာကြသည်။
"မေကျားက အစ်ကိုကြီးကို ဂရုစိုက်ပေးတော့မှာဆိုတော့ အမေ နောက်ဆုံးတော့ စိတ်အေးလက်အေး အနားယူလို့ရပြီပေါ့" ဟု ကျိုးရွှမ် က ပြောသည်။
"ဒါပေါ့" ဟု ကျိုးကွေ့လိုင် က ခေါင်းညိတ်သည်။ ညီအစ်ကိုနှစ်ဦးစလုံးက ဝမ်းမေကျားကို နောင်လာမည့် မောင်နှမဝမ်းကွဲတော်မည့်သူ အဖြစ် အလွန်တရာ သဘောကျကြသည်။ သူမသည် လှပပြီး နူးညံ့သိမ်မွေ့ကာ ရက်ရောပြီး အခြားသူများကို သေချာပေါက် ဂရုစိုက်ပေးနိုင်သည့် သူနာပြုတစ်ဦးလည်း ဖြစ်သည်။
"အမေ၊ အခု အမေလုပ်ရမယ့် အရေးအကြီးဆုံးအရာက အဖေနဲ့အတူ လက်တွဲပြီး ကြိုးစားဖို့ပဲ။ ကျွန်တော်တို့ ခဏလောက် အိမ်ကို ဖုန်းဆက်မှာ မဟုတ်ဘူး၊ အစ်ကိုကြီး ပြန်လာတဲ့အခါ အမေ့ဗိုက်ကြီးက ကြီးနေတာနဲ့ သူ့ကို အံ့အားသင့်သွားစေရမယ်" ဟု ကျိုးကွေ့လိုင် က စနောက်သည်။
"သွားစမ်းပါ၊ ဒီကောင်စုတ်လေး" လင်ချင်ဟယ်က နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။
ကျိုးအာနီသည် မူလက မိသားစုဝင်ဟောင်းဖြစ်သော မယ်တော်ဝမ်းတို့နှင့် အတူနေထိုင်ရန် အလေ့အကျင့် မရှိသေးသောကြောင့် လဆန်း ငါးရက်နေ့တွင် ပြန်ရန် စီစဉ်ထားခဲ့သည်။ သို့သော် ဖေဖေဝမ်းနှင့် မယ်တော်ဝမ်းတို့က အမြွှာများကို အလွန်တရာ ချစ်ခင်မြတ်နိုးကြသောကြောင့် မူလက စီစဉ်ထားသည့်ရက်တွင် မထွက်ခွာဘဲ လဆန်း ၁၀ ရက်နေ့အထိ ဆက်လက်နေထိုင်ခဲ့ကြသည်။
သူမ မြို့သို့ ပြန်ရောက်လာမှသာလျှင် သူမ၏ ညီမလေးမှာ ချိန်းတွေ့နေပြီဖြစ်ကြောင်း သိရှိခဲ့ရသည်။
ဝမ်းဂั๋วတုန်းနှင့် ကိုယ်တိုင်တွေ့ဆုံသည့်အခါ သူမအနေဖြင့် အပြစ်ပြောစရာ မတွေ့ခဲ့ရပေ။ ဝမ်ယွမ် သည် ဝမ်းဂั๋วတုန်းနှင့် စကားစမြည်ပြောဆိုခဲ့ပြီး သူသည် အလွန်တရာ သင့်တင့်လျောက်ပတ်သော လူတစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း ကောက်ချက်ချခဲ့သည်။
ဝမ်ယွမ် သည် ကျိုးအာနီနှင့် အမြွှာများကို ကားဖြင့် လာရောက်လည်ပတ်စေခဲ့သည်။
"အပြင်မှာ အရမ်းအေးနေတာ၊ ဒီခရီးကို ကိုယ်တိုင်လာစရာ မလိုပါဘူး" လင်ချင်ဟယ်က သူတို့ကို နွေးထွေးစွာ ကြိုဆိုသည်။
"လာသင့်တာပေါ့။ စတုတ္ထအဒေါ်နဲ့ စတုတ္ထဦးလေးတို့ အပြင်ဘက်ကနေ ယူလာတဲ့ လက်ဖက်ရည်ကောင်းကောင်းလေးတွေကို ကျွန်တော် စိတ်ဝင်စားနေတာ ကြာပြီ" ဟု ဝမ်ယွမ် က ပျော်ရွှင်စွာ ပြောသည်။
ကျိုးချင်းဘိုင်းသည် အမြွှာမောင်နှမထဲမှ မိန်းကလေးငယ်ကို လက်ထဲသို့ ချီလိုက်သည်။ ကလေးမလေးမှာ မျက်လုံးအပြူးသားဖြင့် လှည့်ပတ်ကြည့်ရှုကာ အလွန်ချစ်စရာကောင်းသော အမူအရာလေးဖြင့် နိုးကြားနေသည်။
လင်ချင်ဟယ်က ပြုံးလျက် "အဲ့ဒါက ပြဿနာမရှိပါဘူး။ မင်း လက်ဖက်ရည်မုန့်တွေ စားချင်ရင် နောက်မှ အထုပ်အနည်းငယ် ယူသွားလိုက်။ ပြီးတော့ လက်ဖက်ရည်တုံးတွေလည်း ရှိသေးတယ်၊ ငါ တစ်တုံးပေးမယ်" ဟု ပြန်ပြောသည်။
"အဲ့ဒီလောက်တောင် ဝယ်ထားတာလား။" ဝမ်ယွမ် က အံ့သြတကြီး မေးမြန်းသည်။
"ငါက တကယ်တော့ ဒီနှစ်ထဲမှာ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်တစ်ဆိုင် ဖွင့်ဖို့ စဉ်းစားနေတာ" ဟု လင်ချင်ဟယ်က ပြောသည်။
သူမ စနောက်နေခြင်းမဟုတ်ဘဲ ထိုဘက်သို့ အမှန်တကယ်ပင် အစီအစဉ်များ ရှိနေခြင်းဖြစ်သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် အရက်ဆိုင်ပါ ထပ်ဖွင့်မဖွင့်ဆိုသည်ကိုမူ နောင်မှ ဆွေးနွေးနိုင်ပေသည်။ သူတို့တွင် စီးကရိတ်ဆိုင် ရှိနှင့်ပြီးသားဖြစ်ရာ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်တစ်ခု ထပ်ပေါင်းထည့်လိုက်ခြင်းက အလွန်အမင်း မခက်ခဲလှပေဘူး မဟုတ်လား။ ဆေးရွက်ကြီး၊ အရက်နှင့် လက်ဖက်ရည်တို့၏ အမြတ်အစွန်း ရာခိုင်နှုန်းမှာ နာမည်ကြီးလောက်အောင်ပင် မြင့်မားလှသည်။
"စတုတ္ထအဒေါ်ကတော့ စီးကရိတ်နဲ့ပတ်သက်တဲ့ ဉာဏ်ကောင်းလိုက်တာ" ဝမ်ယွမ် က ချီးကျူးမိသည်။
လင်ချင်ဟယ်က ပြုံးလိုက်သည်။ "ဒါက စီးကရိတ်ဉာဏ်ကောင်းလို့ မဟုတ်ပါဘူး။ အချိန်အခါသင့်လို့ပါ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သောက်ဖို့ လက်ဖက်ရည် ဝယ်နေရတာပဲ၊ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်ဖွင့်ဖို့ အစုလိုက်အပြုံလိုက် ဝယ်တာက ဆိုးတဲ့အကြံတော့ မဟုတ်ပါဘူး။" ကိုယ်တိုင်လည်း သုံးဆောင်ရင်း ဘေးထွက်လုပ်ငန်းအနေနဲ့လည်း လုပ်ကိုင်လို့ရတာပေါ့။ နှစ်ဖက်စလုံးအတွက် အမြတ်အစွန်းရှိပါတယ်။
"ဒီကစပြီးတော့ ကျွန်တော်တို့လည်း အဒေါ်တို့ရဲ့ လက်ဖက်ရည်ဆိုင်မှာ ပုံမှန်လာထိုင်ရတော့မှာပဲ။ ကျွန်တော်တို့ မိသားစုက လက်ဖက်ရည်ကို အရမ်းကြိုက်တာ - အချိန်တန်ရင် လျှော့ဈေးတော့ ပေးရမယ်နော်" ဟု ဝမ်ယွမ် က ရယ်မောကာ ပြောသည်။
"ရပါတယ်၊ သူဌေးဝမ်ကို ၉၉ ရာခိုင်နှုန်း လျှော့ပေးပါ့မယ်" ဟု လင်ချင်ဟယ်က စနောက်သည်။
အမြွှာညီလေးကို ချီထားသော ကျိုးကွေ့လိုင် က အသံထွက်အောင် ရယ်မောလိုက်သည်။ လင်ချင်ဟယ်က သူ့အား "အသံတိုးတိုးနဲ့ ရယ်စမ်းပါ။ ကလေးကို မလန့်စေနဲ့" ဟု အသာအယာ ဆူငေါက်လိုက်သည်။
"ဘယ်လိုလုပ် အဲ့လောက်နဲ့ လန့်ရမှာလဲ အမေ၊ သူ့အသက်ကို မကြည့်နဲ့၊ သူက အရွယ်ရောက်လာရင် ခိုင်မာတဲ့ လူပျိုကြီး ဖြစ်လာမှာ" ဟု ကျိုးကွေ့လိုင် က ပြန်ပြောသည်။
ကျိုးအာနီက စကားလမ်းကြောင်းကို သူမ၏ ညီမလေး၏ အချစ်ရေးဘက်သို့ လှည့်လိုက်သည်။ "ကျွန်တော်တို့ ဆီနီ့အကြောင်း ကြားပါတယ်။"
"အဒေါ်ဝမ်းက စပြောခဲ့တာပါ။ အရင်တုန်းကလည်း တစ်ခါပြောဖူးပေမဲ့ ငါချက်ချင်း လက်မခံခဲ့ဘူး။ သူ နောက်ထပ် အကြိမ်အနည်းငယ် ထပ်ပြောလာမှသာ ဆီနီ့ကို စမ်းပြီး သွားတွေ့ခွင့်ပေးလိုက်တာ။ မင်းတို့နှစ်ယောက်ရော သူ့ကို တွေ့ဖူးကြပြီလား" ဟု လင်ချင်ဟယ်က မေးသည်။
"တွေ့ဖူးပါတယ်" ဟု ကျိုးအာနီက ခေါင်းညိတ်သည်။
"အသက်နည်းနည်းကြီးပေမဲ့ တည်ငြိမ်ပါတယ်" ဟု ဝမ်ယွမ် က မှတ်ချက်ချသည်။ အသက်ကွာခြားချက်မှလွဲ၍ ဝမ်ယွမ် အနေဖြင့် အခြားပြဿနာ တစ်စုံတစ်ရာကို မတွေ့ခဲ့ပေ။ ဝမ်းဂั๋วတုန်းက စကားပြောတတ်ပြီး စစ်တပ်မှ အနားယူထားသူဖြစ်ကာ စိတ်နေသဘောထား ဆိုးရွားခြင်း မရှိပေ။ သူ၏ ကိုယ်နေဟန်ထားမှာလည်း ဖြောင့်မတ်သည်။
"အသက်တော့ ကြီးတာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ ပြဿနာမဟုတ်ပါဘူး။ အဓိကအရေးကြီးဆုံးက သူတို့နှစ်ယောက် တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် ဘယ်လိုခံစားရလဲဆိုတာပါပဲ" ဟု လင်ချင်ဟယ်က ပြောသည်။
အဆိုပါ အကြောင်းအရာကို ဆက်မပြောဖြစ်တော့ပေ။ ဝမ်ယွမ် နှင့် ကျိုးအာနီတို့သည် ညစာကို အတူစားသုံးခဲ့ကြပြီး ဗိုက်ပြည့်အောင် စားပြီးမှသာ ထွက်ခွာသွားကြသည်။
လင်ချင်ဟယ်မှာ အလွန်ပင် အချိန်လပ်နေခဲ့သည်။ ကျောင်းဖွင့်ရက်သစ်မှာ ဤနှစ်တွင် အနည်းငယ် နောက်ကျကာ ဇန်နဝါရီလ အစိတ်ဝန်းကျင်ခန့် - ခန့်မှန်းခြေ ရက်ပေါင်းဆယ်ရက်ခန့် အလိုတွင် စတင်မည်ဖြစ်သည်။
လင်ချင်ဟယ်က လက်ဖက်ရည်အရင်းအမြစ်များကို သွားရောက်စစ်ဆေးရန် တောင်ဘက်သို့ ခရီးတိုလေးတစ်ခု ထွက်သင့်သလားဟု စဉ်းစားနေမိသည်။ ရက်ဆယ်ရက်ဆိုလျှင် လုံလောက်ပေလိမ့်မည်။
"အဘယ်ကြောင့် နွေရာသီကျောင်းပိတ်ရက်အထိ မစောင့်တာလဲ" ဟု ကျိုးချင်းဘိုင်းက မေးသည်။
"ဒါဆိုရင် ဒီရက်ဆယ်ရက်အတွင်းမှာ ဘာလုပ်ဖို့ စဉ်းစားထားလဲ" ဟု ငြိမ်မနေတတ်သူတစ်ဦးအဖြစ် ဘယ်တုန်းက ပြောင်းလဲသွားမှန်း မသိတော့ဘဲ လင်ချင်ဟယ်က ပြန်မေးသည်။
"ရေပူစမ်းမှာ ရေစိမ်ပြီး ဘုရားကျောင်းမှာ ဘုရားဝတ်ပြုလို့ရတာပေါ့။ ဒီနှစ် ဆင်ခြေဖုံးမှာ ရေခဲပြင်စကိတ်ကွင်းတစ်ခု ဆောက်နေတယ်လို့ ကြားတယ်" ဟု ကျိုးချင်းဘိုင်းက အကြံပြုသည်။
"စကိတ်ကွင်းတစ်ခု ဆောက်နေတာလား။ အဲ့ဒါ ဘယ်သူပြောတာလဲ" ဟု လင်ချင်ဟယ်က မေးသည်။
"ခေါက်ဆွဲပြုတ်လာစားတဲ့ ဖောက်သည်တစ်ယောက်လေ။ ဒါပေမဲ့ ဒီနှစ်တော့ သွားနိုင်မယ် မထင်ဘူး။ အစောဆုံးပြောရရင်တော့ နောက်နှစ်နှောင်းပိုင်းလောက်မှ ပြီးစီးလိမ့်မယ်" ဟု ကျိုးချင်းဘိုင်းက ဖြေသည်။
လင်ချင်ဟယ်က ယခုခေတ်တွင် ဖျော်ဖြေရေး ရွေးချယ်စရာများ - ရေကူးကန်များ၊ ရေပူစမ်းများနှင့် ယခုအခါတွင် ရေခဲပြင်စကိတ်ကွင်းများပါ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပေါ်ထွက်လာနေကြောင်း တွေးမိသည်။
ရာထူးအစစ်အမှန်အရ၊ ဒစ္စကိုများနှင့် အကရုံများလည်း အတော်လေး ရေပန်းစားနေသော်လည်း လင်ချင်ဟယ်အနေဖြင့် ၎င်းတို့ထံ သွားရောက်ရန် စိတ်ဝင်စားမှု မရှိသလို ကလေးများကိုလည်း လုံးဝသွားခွင့်မပြုပေ။ ထိုနေရာများမှာ အလွန်တရာ ဆူညံပြီး ရှုပ်ထွေးလှပေသည်။
တောင်ဘက်သို့ လက်ဖက်ရည်လုပ်ငန်းအတွက် အတောမသတ်နိုင်သော ခရီးတစ်ခု အမြန်ဆုံး သွားရန် သင့်လျော်သော အချိန်မဟုတ်သေးကြောင်း သဘောပေါက်သွားသဖြင့် သူမအနေဖြင့် နွေရာသီကျောင်းပိတ်ရက်အထိ စောင့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ပြီး ထိုအချိန်က အသင့်တော်ဆုံး အချိန်ဖြစ်လာမည်ဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် သူမသည် အိမ်တွင် သက်တောင့်သက်သာနှင့် ပျင်းရိစွာ နေထိုင်နေလိုက်သည်။ ရက်အနည်းငယ်ကြာတိုင်း သူမနှင့် ကျိုးချင်းဘိုင်းတို့သည် ရေပူစမ်းများသို့ သွားရောက်စိမ်ကြကာ စောစီးစွာ အနားယူနေသကဲ့သို့ ပျော်ရွှင်စွာ ခံစားနေကြရသည်။
ကျိုးချင်းဘိုင်းသည် ခေါက်ဆွဲပြုတ်ဆိုင်ကို သားအလတ်ထံတွင် အပ်နှံခဲ့သည်။ သားအငယ်နှင့်ပတ်သက်၍မူ သူသည် ကင်မရာကို ဆွဲကိုင်ကာ အတန်းဖော်အချို့နှင့်အတူ တစ်နေရာရာသို့ ထွက်သွားခဲ့သည်။
"နောင်တစ်ချိန်မှာ ငါတို့နှစ်ယောက်စလုံး အမှန်တကယ် အနားယူတဲ့အခါကျရင် ဒီလိုမျိုး ဖြစ်နေမှာလား" ဟု လင်ချင်ဟယ်က လုံးဝကို အလုပ်လက်မဲ့ ဖြစ်သွားသလို ခံစားရကာ ပြောလိုက်သည်။
"ကျွန်တော်တို့ရဲ့ သမီးလေး မွေးလာတဲ့အခါကျရင်တော့ ဒီလိုဖြစ်မှာ မဟုတ်တော့ပါဘူး။" ကျိုးချင်းဘိုင်းက သူမ၏ နောက်ဘက်မှနေ၍ လက်နှစ်ဖက်ဖြင့် ဖက်တွယ်လိုက်ပြီး သူမ၏ ဗိုက်ပေါ်သို့ လက်ကို ညင်သာစွာ တင်လိုက်သည်။