လင်းကျင်းဟယ်က လူတိုင်း သူမကို စိုက်ကြည့်နေကြသည်ကို မြင်လိုက်ရသည်။ သူမက တည်ငြိမ်အေးစက်နေသော မျက်နှာဖြင့် ကျိုးကျင်းပိုင်ကို တည့်တည့်မတ်မတ် ကြည့်လိုက်ကာ “ဘာတွေဖြစ်နေတာလဲ” ဟု မေးလိုက်သည်။
“စတုတ္ထဘုမကြီး၊ ခင်ဗျား ကိုယ်ဝန်ရှိနေတာကို ကိုယ်တိုင် မသိဘူးလား” ဟု ကျိုးရှ က အံ့ဩတကြီး ပြောဆိုလိုက်သည်။
“ကိုယ်ဝန်ရှိရင် ငါက ဘာလို့ မသိဘဲနေမလဲ” ဟု လင်းကျင်းဟယ်က ကျိုးကျင်းပိုင်ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။
“မကြာခင် ဖြစ်လာမှာပါပဲ” ဟု ကျိုးကျင်းပိုင်က တည်ကြည်လေးနက်သော မျက်နှာဖြင့် ကြေညာလိုက်သည်။
ထိုစကားများ ထွက်လာသည်နှင့် လူတိုင်း အခြေအနေကို သဘောပေါက်သွားကြတော့သည်။ သို့ဖြစ်ရာ သူမတွင် ကိုယ်ဝန်ရှိနေခြင်း လုံးဝ မဟုတ်ဘဲ သူက ကိုယ်ဝန်ရရှိလိုနေခြင်းသာ ဖြစ်ပေသည်။
“တကယ်လို့ပဲ မှတ်လိုက်တာ။ အလကားနေ အလကား ပျော်သွားရတယ်” ဟု ကျိုးကွေးလိုက်က ညည်းတွားလိုက်သည်။
ကျိုးခိုင် နှင့် ကျိုးရွှမ် တို့လည်း ထိုနည်းအတိုင်း ခံစားလိုက်ရသည်။ တကယ်တော့ သူတို့က အမှန်တကယ်ပင် ထင်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ထင်မှတ်မထားဘဲ အဆုံးတွင် လိမ်ညာပျော်ရွှင်ရခြင်း ဖြစ်နေလေသည်။
“စတုတ္ထဘုမကြီး၊ ခင်ဗျားနဲ့ ကျွန်တော့်ရဲ့ စတုတ္ထအစ်ကိုတို့က နောက်ထပ် ကလေးတစ်ယောက် လိုချင်သေးလို့လား။ အခုအချိန်မှ ကလေးမွေးဖို့ဆိုတာ နည်းနည်း နောက်ကျမနေဘူးလား” ဟု ကျိုးရှ က ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း မေးမြန်းလိုက်သည်။
လင်းကျင်းဟယ်က တည်ငြိမ်စွာဖြင့် “ငါ့အသက် ဒီနှစ် သားနားပြီ။ ငါ့မှာ ကလေး မွေးနိုင်ဦးမယ်လို့ နင်ထင်လို့လား” ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။
“အဲ့ဒါက အဲ့လောက်တောင် ထူးဆန်းတာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ငါတို့ရွာထဲက မိန်းမအများစုက သူတို့ရဲ့ အငယ်ဆုံးကိုမွေးတော့ အသက်လေးဆကျော်နေကြတာပဲလေ” ဟု အမေကျိုး က မှတ်ချက်ပေးလိုက်သည်။
“အမေ၊ အမေက ကန့်ကွက်တာမျိုး မရှိဘူးလား” လင်းကျင်းဟယ်က သူမကို အံ့ဩတကြီး ကြည့်လိုက်သည်။ အဘွားကြီးအနေဖြင့် သူမကို နောက်ထပ် ကလေးတစ်ယောက် ထပ်မယူစေချင်လောက်ဘူးဟု သူမ ယူဆထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
“ငါက ဘာကို ကန့်ကွက်ရမှာလဲ။ မင်းတို့ရဲ့ လက်ရှိ အခြေအနေတွေက အရမ်းကောင်းနေတာပဲ” ဟု အမေကျိုး က ပြန်ပြောလိုက်သည်။ သူမ၏ အငယ်ဆုံးသားမှာ ကြီးမားသော ကားကြီးတစ်စီးကို ဝယ်ယူနိုင်စွမ်းရှိသည်ဖြစ်ရာ စတုတ္ထမြောက် ကလေးတစ်ယောက်ကို ကျွေးမွေးစောင့်ရှောက်ဖို့အတွက် ငွေဘယ်လောက် ကုန်ကျမည်နည်း။ ၎င်းမှာ ပြဿနာကြီးတစ်ခု မဟုတ်ပေ။
ကျိုးကျင်းပိုင်က အလွန်တရာ ကျေနပ်အားရနေသည့် ပုံစံပေါ်နေသည်။ လင်းကျင်းဟယ်က မျက်လုံးကို လှည့်လိုက်ကာ “ငါသာ ကလေးမွေးလိုက်ရင်၊ ငါ့ရဲ့ အလုပ်က ပျောက်သွားလိမ့်မယ်” ဟု ပြောလိုက်သည်။
“ပျောက်သွားရင်လည်း ပျောက်သွားပေါ့။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းတို့ရဲ့ လုပ်ငန်းက အဆင်ပြေနေတာပဲ။ အဲ့ဒီလစာကို မလိုပါဘူး” ဟု အမေကျိုး က ပြန်ပြောလိုက်သည်။
လင်းကျင်းဟယ်က ထိုအကြောင်းကို ဆက်မပြောလိုတော့ဘဲ ကျိုးကျင်းပိုင်ကို မျက်လုံးတစ်ချက် ထပ်လှည့်ပြလိုက်တော့သည်။
“အမေ၊ အမေက ကလေး တကယ် မလိုချင်ဘူးပေါ့” ဟု ကျိုးခိုင် က မေးလိုက်သည်။
လင်းကျင်းဟယ်က မကျေမနပ်ဖြင့် “မင်းတို့တွေကပဲ မကြာခင် လက်ထပ်ကြတော့မှာ၊ ကလေးတွေလည်း ယူကြတော့မှာလေ” ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။
ကျိုးခိုင် က ပြုံးလိုက်သည်။ “အဲ့ဒါက ပြဿနာ မဟုတ်ပါဘူး။ ငါတို့မိသားစုထဲမှာ ယောက်ျားလေးတွေက ရှားပါးနေတာမှ မဟုတ်တာ။ အမေသာ မွေးဖြစ်ရင် ညီမလေးတစ်ယောက် ရအောင် အတတ်နိုင်ဆုံး ကြိုးစားပြီး မွေးပေးလိုက်ပါ” ဟု ပြောလိုက်သည်။
ထိုစကားများကြောင့် ကျိုးကျင်းပိုင်ထံမှ ကျိုးခိုင် ကို အားပေးသည့် ရှားပါးသော အကြည့်တစ်ခုကို ရရှိသွားစေခဲ့သည်။
လင်းကျင်းဟယ်က ဤအကြောင်းအရာနှင့် ပတ်သက်၍ ဆက်မပြောလိုတော့ကြောင်း အတိအလင်း ပြသလိုက်သည်။
အခြေအနေများကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် ကျိုးကျင်းပိုင်က ကလေးလိုချင်နေသော်လည်း လင်းကျင်းဟယ်ကမူ သူ့လောက် စိတ်အားထက်သန်ခြင်း မရှိသည်မှာ ထင်ရှားပေသည်။
တကယ်တမ်းတွင် သူမက ကလေးမလိုချင်တာ မဟုတ်ဘဲ အသက်သုံးဆယ့်ကိုးနှစ်တွင် ကိုယ်ဝန်ရရှိရန်မှာ လက်တွေ့တွင် မဖြစ်နိုင်သလောက်ပင် ဖြစ်သည်ဟု သူမ ခံစားနေရခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သူမသာ ယခု ကိုယ်ဝန်ရှိလာနိုင်မည်ဆိုပါက, လွန်ခဲ့သော နှစ်များအတွင်း သူမ ဘာလုပ်နေခဲ့မိလို့လဲ။ ပြွန်ပိတ်ဆို့မှုကို ဂိမ်းကစားသလို လုပ်နေခဲ့တာလား။
မကြာမီမှာပင် ကျိုးစိနီ၊ ကျိုးရွှမ် နှင့် ကျိုးကွေးလိုက်တို့က ညစာကို ယူဆောင်လာကြသည်။ ယခင်ကကဲ့သို့ပင် ပေါများကြွယ်ဝသော အစားအစာများ ဖြစ်ကြသည်။ မိသားစုဝင်များက စားပွဲဝိုင်းကို ဝိုင်းဖွဲ့ကာ စားသောက်ကြသည်။
စားသောက်ပြီးနောက် ကျိုးကျင်းပိုင်က လင်းကျင်းဟယ်ကို လမ်းလျှောက်ထွက်ရန် ခေါ်ထုတ်သွားခဲ့သည်။ ရပ်ကွက်ထဲတွင် ဤအချိန်၌ အတော်လေး စည်ကားနေပြီး လမ်းလျှောက်ထွက်ရန်အတွက် သာယာပျော်ရွှင်ဖွယ်ကောင်းသော အချိန်တစ်ခု ဖြစ်နေပေသည်။
အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ အမေကျိုး နှင့် ကျိုးရှ တို့က ကျိုးစိနီနှင့် စကားပြောဆိုရင်း ဝမ်ကုဝမ်အကြောင်းကို စတင်ပြောဆိုလာကြသည်။
ကျိုးစိနီက ချက်ချင်းပင် ရယ်မောလိုက်သည်။ “ဘယ်ကနေ ဘယ်လို ရောက်လာတာလဲဟင်”
“သဘောမကျဘူးလား” ကျိုးရှ က အံ့ဩသွားသည်။
“အဒေါ်ရယ်၊ ဘာတွေပြောနေတာလဲ။ ဝမ်အစ်ကိုက ကျွန်မကို ပြန်လိုက်ပို့ပေးရုံပါပဲ။ ကျွန်မတို့နှစ်ယောက်မှာ အဲ့လိုမျိုး အတွေးတွေ ဘာမှ မရှိပါဘူး။ အဘွားရယ်၊ ကျေးဇူးပြုပြီး အဆုံးသတ် ကောက်ချက်မချပါနဲ့” ဟု ကျိုးစိနီက ငိုရမလို ရယ်ရမလို ဖြစ်သွားသည်။
“အဘွားက အဆုံးသတ် ကောက်ချက်ချနေတာ မဟုတ်ပါဘူး။ မင်းရဲ့ စတုတ္ထအဒေါ်က အခုလေးတင် လာပြီး ဝမ်အိမ်တော်ဟောင်းက မင်းကို အလွန်သဘောကျတယ်လို့ ပြောပြသွားတယ်။ ဝမ်ကုဝမ်ဆိုတဲ့ ကောင်လေးကလည်း အပြင်ထွက်ပြီး လောကကြီးကို လေ့လာချင်နေတာ။ မင်းတို့နှစ်ယောက်က လိုက်ဖက်ညီပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ တစ်ယောက်နဲ့တစ်ယောက် သိကျွမ်းဖို့အတွက် ရက်အနည်းငယ်လောက် အပြင်အတူထွက်သင့်တယ်” ဟု အမေကျိုး က ရှင်းပြလိုက်သည်။
“ရက်ချိန်းစရာ မလိုပါဘူး။ ကျွန်မတို့က မကိုက်ညီပါဘူး” ကျိုးစိနီက ရှက်ရွံ့နေခြင်း မရှိဘဲ ရယ်မောကာ ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။ သူမက ဝမ်ကုဝမ်ကို ယခင်ကတည်းက မြင်ဖူးထားပြီးသားဖြစ်ရာ သူကဲ့သို့ လူမျိုးက သူမကို မည်သို့လုပ်၍ ကျေနပ်အားရနိုင်မည်နည်း။ လူငယ်သခင်တစ်ဦး၏ စံနှုန်းများမှာ မည်မျှမြင့်မားသည်ကို လူတိုင်း သိကြသည်မှာ အထူးပြောနေစရာပင် မလိုပေ။
“မင်းက အနည်းဆုံးတော့ စမ်းကြည့်သင့်ပါတယ်။ သူ့ရဲ့ မိဘတွေက မင်းကို တွေ့ပြီးသွားပြီ၊ အရမ်းလည်း ကျေနပ်နေကြတယ်။ မင်းနဲ့ သူနဲ့ အပြင်အတူ ထွက်သင့်တယ်။ အကယ်၍ မကိုက်ညီဘူးဆိုရင်မှ အဲ့ဒီအကြောင်းကို ဆက်ပြောကြတာပေါ့။ ဒါ့အပြင် အဘွားက သူ့မိသားစုရဲ့ အခြေအနေက အရမ်းကောင်းတယ်လို့ ထင်တယ်” ဟု အမေကျိုး က တိုက်တွန်းလိုက်သည်။
“အဘွားရယ်၊ သူက ကျွန်မကို သဘောကျမှာ မဟုတ်ပါဘူး” ဟု ကျိုးစိနီက မတတ်သာဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
“အဘွားက မင်းကို မြို့တော်မှာပဲ ဆက်ထားချင်တာ။ ဒီမှာပဲ လူတစ်ယောက်ယောက်ကို ရှာလိုက်ရင် မင်းက အနားမှာပဲ ရှိနေမှာပေါ့။ မင်းလည်း မကြာခဏ လာနိုင်မယ်၊ ငါတို့လည်း ပုံမှန်တွေ့နိုင်ကြမယ်။ အဘွားပြောတာကို နားထောင်ပြီး သူနဲ့ ရက်ချိန်းသွားလုပ်ကြည့်စမ်းပါ။ ဘယ်လိုဖြစ်မလဲဆိုတာ ကြည့်ပေါ့။ အဆင်မပြေဘူးဆိုရင်လည်း ရပါတယ်။ ဒီခေတ်ဒီအခါမှာ အရာရာက ပိုပြီးပွင့်လင်းလာပါပြီ၊ အဲ့ဒါနဲ့ ပတ်သက်ပြီး အဲ့ဒီလောက်အထိ စိုးရိမ်ပူပန်နေစရာ မလိုပါဘူး” ဟု ကျိုးရှ က ချော့မော့ပြောဆိုလိုက်သည်။
ထို့အပြင် ဒုတိယအိမ်ထောင်စု၏ လျှိုနီမှလွဲ၍ ကျိုးမိသားစု၏ ကျန်ရှိသော သက်ကြီးပိုင်း မိသားစုဝင်များမှာ အတော်လေး ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့ကြသည်။ ချိန်းတွေ့ခြင်းဆိုသည်မှာ ချိန်းတွေ့ခြင်း သက်သက်သာ ဖြစ်သည်။ အခြေအနေတွေ ဘယ်လောက်ပဲ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဖြစ်နေပါစေ၊ လက်မထပ်ရသေးဘဲ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ အဖိုးတန်ဆုံး အရာကို လက်လွှတ်ပေးလိုက်ကြမည် မဟုတ်ပေ။ အများဆုံးအနေဖြင့် လက်ချင်းချိတ်ခြင်းလောက်သာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် သူနှင့်အတူ အပြင်ထွက်ခြင်းမှာ ပြဿနာ မရှိပေ။
“စိုးရိမ်မနေနဲ့။ သူက မင်းကို သဘောကျမှာ သေချာတယ်။ မင်းလိုမျိုး ကောင်းတဲ့မိန်းကလေးကိုမှ မကြိုက်ဘူးဆိုရင် သူက ဘယ်လိုမိန်းကလေးမျိုးကို သဘောကျနိုင်မှာလဲ။ သူက မိန်းမတောင် ရထိုက်တော့ဘူး” ဟု အမေကျိုး က ခိုင်မာပြတ်သားစွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။
“အဘွားရယ်...” ကျိုးစိနီက ငြင်းဆန်ချင်သော်လည်း ကျိုးရှ က စကားဖြတ်ပြောလိုက်သည်။
“စမ်းတော့ စမ်းကြည့်လိုက်ပါ။ မင်းရဲ့ စတုတ္ထအဒေါ်ကလည်း ဒါကို စမ်းကြည့်သင့်တယ်လို့ ထင်တယ်။ အလွန်အကျွံ မတွေးနဲ့။ အဆင်မပြေဘူးဆိုရင် တခြားလူတစ်ယောက်ကို ရှာကြတာပေါ့။ ကောင်းတဲ့ အခွင့်အရေးတစ်ခုကို မစမ်းကြည့်ရဘဲနဲ့ လက်လွှတ်လိုက်လို့တော့ မဖြစ်ဘူးလေ၊ ဟုတ်တယ်မလား”
ကျိုးစိနီက မတတ်နိုင်တော့ပေ။ သူမ၏ အဘွားနှင့် အဒေါ်တို့၏ ဝိုင်းဝန်းတိုက်တွန်းမှုအောက်တွင် သူမက နောက်ဆုံး၌ အလျှော့ပေးလိုက်ရသော်လည်း ၎င်းကို စိတ်ထဲတွင် အလေးအနက်မထားဘဲ စမ်းကြည့်ရုံသာ စမ်းကြည့်မည်ဟု သဘောတူလိုက်သည်။ သူမက သူမတို့မိသားစု၏ နောက်ခံအခြေအနေကို သိပေသည်။ သူမ၏ ဒုတိယအစ်မက ဒုတိယအစ်ကိုတော်သူနှင့် လက်ထပ်ကာ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် အောင်မြင်မှုရရှိခဲ့သော်လည်း သူမတွင်မူ ထိုကဲ့သို့သော ကံကောင်းခြင်းမျိုး မရှိပေ။
ထို့အပြင် ဝမ်ကုဝမ်ကို မြင်ဖူးထားသည်ဖြစ်ရာ သူက သူမကို ဘယ်သောအခါမှ စိတ်ဝင်စားမည် မဟုတ်လောက်အောင် အလွန်တရာ မြေကြီးနဲ့လဲလို့ လေယာဉ်ပျံစီးနေသော လူငယ်သခင်တစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း သူမ သိထားသည်။ သူသာ စိတ်မဝင်စားကြောင်း ပြသလိုက်သည်နှင့် သူမ၏ အဘွားလည်း ဤကိစ္စကို ဆက်ပြောနေတော့မည် မဟုတ်ပေ။
ကျိုးခိုင် ပြန်ရောက်လာသောအခါ သူလည်း ထိုကိစ္စကိုပင် စတင်ပြောဆိုလာခဲ့သည်။ နှစ်ရက်အကြာတွင် လင်းကျင်းဟယ်က ကျိုးကျင်းပိုင်နှင့် ကျိုးခိုင် တို့ လိုက်ပါလျက် ဝမ်အိမ်တော်ဟောင်းသို့ ညစာစားရန် သွားရောက်ခဲ့သည်။ သူတို့က လက်ဆောင်ပစ္စည်းများစွာကိုလည်း ယူဆောင်သွားကြသည်။
ကျိုးခိုင် က အနာဂတ် ယောက္ခမဖြစ်လာမည့်သူအား အနားပေးရန်အတွက် ဟင်းချက်သည့် ဒယ်အိုးကို ဝင်ရောက်ကိုင်တွယ်လိုက်ပြီး ဝမ်ကုဝမ်ကလည်း ကူညီရန် မီးဖိုခန်းထဲသို့ ဝင်သွားခဲ့သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လင်းကျင်းဟယ်က ဝမ်အမေနှင့် အခြေအနေများကို ဆွေးနွေးနေခဲ့သည်။
ဝမ်အမေက အလွန်တရာ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားသည်။ “သူ့ရဲ့ ခွင့်ရက်က ပထမလဆန်းပိုင်း စတင်တာနဲ့ ပြီးဆုံးမှာ။ အဲ့ဒီအချိန်ကျရင် စိနီကို ခေါ်ပြီး အပြင်ထွက်ဖို့ သူ့ကို ငါပြောလိုက်မယ်”
လင်းကျင်းဟယ်က “သူတို့ချင်း ဖူးစာပါရင် သဘာဝကျကျနဲ့ အတူတကွ ဖြစ်လာကြမှာပါ။ အကယ်၍ မပါဘူးဆိုရင်တော့ ငါတို့က အတင်းအကျပ် မလုပ်သင့်ပါဘူး” ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။
“အတင်းညှစ်ယူထားတဲ့ ဖရဲသီးက မချိုဘူးဆိုတာ ငါသိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဒီကောင်လေးကို သူ့ရဲ့ စိတ်နှလုံးကို အပြည့်အဝ ထည့်ထားဖို့ ငါပြောရမယ်။ တကယ်တော့ ငါတောင် အများကြီး ပြောစရာ မလိုပါဘူး။ သူကိုယ်တိုင်ကကို စိတ်ဝင်စားနေပြီးသားလို့ ငါထင်တယ်” ဟု ဝမ်အမေက ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူမ၏ သားဖြစ်သူက မနေ့က ဦးဆောင်ပြီး စိနီကို ပြန်လိုက်ပို့ပေးရန် ကမ်းလှမ်းခဲ့သည်မှာ ရှားပါးသော ဖြစ်ရပ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ သူတွင် အကြံအစည် အချို့ရှိနေသည်မှာ သေချာပေသည်။ ယခင်ကဆိုလျှင် ဧည့်သည်များ ရှိလာသောအခါ သူက အိမ်ရှင်တစ်ဦးအနေဖြင့် အခြေခံ ယဉ်ကျေးမှုအရ လိုက်ပို့ရုံသာ လုပ်လေ့ရှိသည်။ စည်းကို ကျော်လွန်လုပ်ဆောင်လေ့ မရှိပေ။ သို့သော် မနေ့ကမူ သူက နည်းပညာအရ ဧည့်သည်တစ်ဦး ဖြစ်နေသော်လည်း သူမကို အိမ်အထိ လိုက်ပို့ပေးရန်အတွက် အထူးပင် ကြိုးစားအားထုတ်သွားခဲ့သည်။
“သူတို့တွေ အားလုံးက သူ့အစ်မရဲ့ မင်္ဂလာဆောင်ကို အတူတူ သွားခဲ့ကြတာလေ။ ဒါက ဖူးစာပါလို့ ဖြစ်မှာပါ” ဟု ဝမ်အမေက ပြုံးရင်း ပြောလိုက်သည်။
“သူ့အစ်မက အခုတော့ သာယာပျော်ရွှင်တဲ့ ဘဝကို ပိုင်ဆိုင်နေရပါပြီ။ သူက မကြာသေးခင်ကမှ အမွှာယောကျ်ားလေးနဲ့ မိန်းကလေး မွေးဖွားခဲ့ပါတယ်” ဟု လင်းကျင်းဟယ်က သာမန်သဘောဖြင့် ပြောပြလိုက်သည်။
“အမွှာယောကျ်ားလေးနဲ့ မိန်းကလေး ဟုတ်လား” ဝမ်အမေက ကျိုးအာနီ အမွှာမွေးဖွားခဲ့သည်ကို မသိရှိထားသဖြင့် အံ့ဩတကြီး ပြောဆိုလိုက်သည်။
“ဟုတ်ပါတယ်” လင်းကျင်းဟယ်က စိတ်ထဲတွင် ပြုံးလိုက်သည်။ ဤသည်မှာ အမေကျိုး က သူမအား ပြောပြခိုင်းခဲ့သည့်အတိုင်း ဖြစ်ပေသည်—ဟောင်းနွမ်းနေသော ဝမ်တို့မိသားစု၏ ဆန္ဒများကို သူမ လှုံ့ဆော်ပေးရန် လိုအပ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ နောင်တွင် အရာရာ အဆင်ပြေမပြေဆိုသည့် အချက်နှင့် ပတ်သက်၍မူ ၎င်းတို့အနေဖြင့် အနာဂတ်တွင် အမွှာမြေးများ ရရှိနိုင်ခြေရှိသည့် ဖြစ်နိုင်ချေကို ဆက်လက်ဆွေးနွေးနိုင်ကြပေလိမ့်မည်။ ထိုအချိန်ကျလျှင် ၎င်းမှာ အပြီးသတ် အတည်ဖြစ်သွားပြီ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
ထို့အပြင် ကျိုးစိနီအနေဖြင့် အမွှာမွေးမည်ဟု မည်သူက အာမခံချက် ပေးနိုင်မည်နည်း၊ ဟုတ်တယ်မလား။ ရိုးရိုးလေး ပြောရမည်ဆိုလျှင် ဤသည်မှာ သေးငယ်သော လှည့်ကွက်တစ်ခုမျှသာ ဖြစ်ပေသည်။