အခန်း (၅၄၂) - နှစ်သစ်ကူးအတွက် မုန့်ဖိုးပေးခြင်းနှင့် ပျော်ပွဲရွှင်ပွဲများ
လင်းချင်းဟယ်နှင့် ကျိုးချင်းပိုင်တို့ မြို့တော်သို့ ပြန်ရောက်လာကြသောအခါ ဟူဇီနှင့် ချန်ရှန်း တို့က ပြန်နှင့်ကြပြီဖြစ်ကြောင်း ကြားသိလိုက်ရသည်။ အချိန်ကာလကို တွက်ကြည့်လျှင် သူတို့နှစ်ဦး လွဲချော်သွားခဲ့ကြသည်မှာ သေချာပေသည်။
သူတို့သည် ခေါက်ဆွဲပြုတ်ဆိုင်တစ်ဆိုင်တွင် ဝဝလင်လင် စားသောက်ပြီးနောက် သန့်ရှင်းရေးလုပ်ရန်အတွက် ကျိုးရှ ၏နေရာသို့ သွားခဲ့ကြသည်။
ကျိုးချင်းပိုင်နှင့် ဆူတာလင်တို့လည်း အတူတူ လိုက်ပါလာကြသည်။
"ဒီလိုခရီးမျိုးကို အတော့်ကို အပြေးအလွှား သွားလာရတာ တော်တော်ပင်ပန်းတာပဲ" ဟု လင်းချင်းဟယ်က မှတ်ချက်ချသည်။
"ရှင်တို့ဘာလို့ ဒါဝေနဲ့ ကလေးတွေကို အိမ်ပြန်မခေါ်လာတာလဲလို့ အမေက မေးနေတယ်" ဟု ကျိုးရှ က ပြောသည်။
ပုံမှန်ဆိုလျှင် သူတို့က ကလေးများကိုပါ ခေါ်လာတတ်ကြသော်လည်း လင်းချင်းဟယ်တွင်မူ ထိုသို့သော အကြံအစည် မရှိပေ။ သူမနှင့် ကျိုးချင်းပိုင်တို့ နှစ်ဦးတည်း ခရီးထွက်ရုံဖြင့် လုံလောက်နေပြီဖြစ်သည်။
သူမ၏ စတုတ္ထမတ်မက ထိုအကြောင်းအရာကို ဆက်မပြောလိုသည်ကို မြင်သဖြင့် ကျိုးရှ က စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်သည်။ "အကြီးဆုံးအစ်ကိုတို့နဲ့ တခြားသူတွေရော နေကောင်းကြရဲ့လား"
"တော်တော်လေး အဆင်ပြေပါတယ်။ နောင်ကျရင်လည်း သူတို့ ဘဝက ဆိုးမှာမဟုတ်ပါဘူး" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ပြန်ဖြေသည်။
"ဒုတိယအစ်ကို့မိသားစုရော?" ဟု ကျိုးရှ က ဆက်မေးသည်။
လင်းချင်းဟယ် ပြုံးလိုက်သည်။ "သူတို့က နောင်နှစ်ကျရင် အိမ်သစ်ဆောက်ဖို့ စီစဉ်နေကြတယ်။ ရှာရှာက သူ့ဆရာရဲ့သမီးနဲ့ စကားစမြည်ပြောနေပြီ (ချစ်ကြိုက်နေပြီပေါ့)"
ထိုသို့ စဉ်းစားကြည့်လျှင် အခြေအနေများမှာ မဆိုးလှပေ။ ရွာထဲရှိ အခြားသူများနှင့် ယှဉ်လျှင် သိက္ခာရှိလှပေသည်။ ကျိုးမိသားစုဝင် အခြားအစ်ကိုများမှာ အလွန်တရာ အောင်မြင်နေကြသဖြင့် သူ့၏ တိုးတက်မှုကို နှိုင်းယှဉ်လျှင် အနည်းငယ် သာမန်ဆန်သလို ဖြစ်နေရုံသာတည်း။ သို့သော် အားလုံးကို ခြုံကြည့်လျှင်မူ ကောင်းမွန်သော အခြေအနေပင် ဖြစ်သည်။
"အဲဒီ လျူနီ မိန်းကလေး ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဖုန်းနံပါတ် ရသွားလဲ မသိဘူး၊ ဒီကို ဖုန်းဆက်လာတယ်။ ရှင်တို့ ပြန်သွားတုန်းက သူ လိုက်ရှာသေးလား" ဟု ကျိုးရှ က ပြောပြသည်။
"သူတော့ မရဲလောက်ပါဘူး" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ဆိုသည်။
ကျိုးလီနီသည် သူမကိုလည်း လိုက်မရှာသလို ကျိုးချင်းပိုင်ကိုလည်း လိုက်မရှာခဲ့ပေ။ သူတို့ ပြန်သွားကြစဉ်က ကျိုးလီနီ၏ အရိပ်အယောင်ပင် မတွေ့ခဲ့ရပေ။ သို့သော် သူမ မည်သည့်မိသားစုသို့ လက်ထပ်သွားသည်ကိုမူ စုံစမ်းသိရှိခဲ့ရသည် - တကယ်ကို အလားတူလူချင်း ပေါင်းစည်းကြသည်ဟူသော စကားပုံအတိုင်း လမ်းကြောင်းတူရာ မိတ်ဆွေဖွဲ့ကြခြင်းပင်တည်း။
"သူ ဖုန်းဆက်လာတော့ ဘာတွေပြောသေးလဲ" ဟု လင်းချင်းဟယ်က မေးသည်။
"ပုံမှန်အတိုင်းပါပဲ။ စန်နီကို သူ့ကို အလည်လာဖိတ်ခိုင်းချင်ပုံရတယ်" ဟု ကျိုးရှ က အစီရင်ခံသည်။
လင်းချင်းဟယ် အေးစက်စက် ပြုံးလိုက်သည်။ "စန်နီက သူ့ကို တော်တော် လောက်လေးသွားပြီလေ။" ဟိုတုန်းက လီနီသည် အလုပ်ဟသမျှကို စန်နီ့ခေါင်းပေါ် ပုံချခဲ့ပြီး သူမ၏ ထက်ရှသောလျှာဖြင့် နှိပ်စက်ခဲ့သည်။ ဒုတိယမတ်မကလည်း လီနီ့ကို အရည်အချင်းရှိသူတစ်ဦးအဖြစ် အမြဲတမ်း ထင်မြင်နေခဲ့သည်။
"ငါတော့ သူ့ကို အဖြေပေးလိုက်တယ်။ ရွာမှာပဲ နေပြီး ဒီကို လာဖို့တော့ လုံးဝ စိတ်မကူးနဲ့လို့ ပြောလိုက်တယ်" ဟု ကျိုးရှ က ဆိုသည်။
လင်းချင်းဟယ်လည်း ကျိုးလီနီ့အကြောင်းကို ဆက်မတွေးတော့ပေ။ ထိုကိစ္စမှာ ယခုအခါ ပြီးဆုံးသွားပြီဖြစ်သည် - ရွာတွင်သာ နေထိုင်ခြင်းက သူမနှင့် အထိုက်တန်ဆုံးပင်။ သက်ပြင်းချလိုက်ရင်း သူမက ဆက်ပြောသည်၊ "မြို့တော်က အိမ်ကတော့ အများကြီး ပိုပြီး သက်တောင့်သက်သာ ရှိတယ်။"
ဝေးလံသော ခရီးမှ ပြန်ရောက်လာပြီးနောက် သေချာရေချိုးလိုက်ရသဖြင့် သူမတစ်ကိုယ်လုံး လန်းဆန်းသွားသလို ခံစားရသည်။
ရေချိုးခန်းထဲမှ ထွက်လာကြသောအခါ ကျိုးချင်းပိုင်နှင့် ဆူတာလင်တို့ အနည်းငယ် ပိုကြာကြာ ပွတ်တိုက်ဆေးကြောနေဦးမည်ကို သိထားကြသဖြင့် သူတို့အရင်ဆုံး ပြန်လာခဲ့ကြသည်။
အဖေကျိုး နှင့် အမေကျိုး တို့ထံသို့ သွား၍ စောင့်နေကြသည်။
အမေကျိုး က စကားစလာသည်၊ "မင်းတို့ ဒီတစ်ခေါက် သွားတော့ ကလေးတွေကို အမှန်တကယ် ခေါ်သွားသင့်တာ"
"ကျွန်မ သေချာ မစဉ်းမိလိုက်လို့ပါ။ နောက်တစ်ခါကျမှပဲ ပြောကြတာပေါ့" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ပြန်ဖြေသည်။
အမေကျိုး က ထိုအကြောင်းကို ဆက်မပြောတော့ဘဲ ပြောလိုက်သည်၊ "ရှန်ရှန်က ဟူဇီနဲ့အတူ ပြန်သွားပြီ။ အိမ်က ဆင်းရဲတာကို သူ အထናအမြင်သေးမလား မသိဘူး။"
"ဟောင်းမိသားစုမဟုတ်ဘဲ ချန်မိသားစုက ဒီသဘောတူညီမှုကို သဘောကျခဲ့တာပါ။ သူတို့က ဟူဇီလို လူငယ်တစ်ယောက်ကို သဘောကျသွားတာဆိုတော့ ဆင်းရဲတာက ကိစ္စမရှိပါဘူး။ ဟူဇီက နောင်နှစ်ကျရင် သူ့ရဲ့ အိမ်ထောင်စုစာရင်းကို ပြောင်းဖို့ လုပ်ထားတယ်။ နောင်ကျရင် သူ တစ်နှစ်ကို အကြိမ်အနည်းငယ်တောင် မပြန်လာဖြစ်တော့ပါဘူး" ဟု လင်းချင်းဟယ်က နှစ်သိမ့်ပေးသည်။
အမေကျိုး က ရေရွတ်လိုက်သည်၊ "အိမ်ထောင်စုစာရင်း ပြောင်းပြီးတာနဲ့ ဟူဇီက အိမ်ဝယ်ဖို့ ပိုက်ဆံစုရတော့မယ်။" သက်ကြီးရွယ်အိုတွေရဲ့ အမြင်မှာတော့ အိမ်ဝယ်ခြင်းက အလက်လက်ဆုံးနဲ့ အဖြစ်နိုင်ဆုံး လုပ်ရပ်ပါပဲ။ အငှားနေတယ်ဆိုတာ ဘယ်လိုဘဝမျိုးလဲ။
"အင်း။ ဟူဇီက ပိုက်ဆံအများကြီး စုထားပြီးပြီ၊ အားလုံးလည်း ကျွန်မဆီမှာ ရှိတယ်။ သူသာ ဆက်ပြီး ကြိုးစားလုပ်ကိုင်နေသမျှ ကာလပတ်လုံး အချိန်ကျလာရင် အိမ်တစ်လုံး ဝယ်နိုင်မှာ သေချာပါတယ်" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ဆိုသည်။
ဟူဇီ အိမ်ဝယ်ဖို့ လုံလောက်တဲ့ ပိုက်ဆံရှိလာချိန်မှာတော့ ကူးသန်းရောင်းဝယ်ရေး အိမ်ခြံမြေတွေလည်း ဈေးကွက်ထဲ ရောက်ရှိလာနိုင်ပြီး သူ့ကို တိုက်ရိုက် ဝယ်ယူခွင့် ပေးနိုင်လိမ့်မည်။
"သူ့ကို ကျန်ဂီနောက် မကျန်ခဲ့စေနဲ့၊ လူတွေ အထናအမြင်သေးတာမျိုးလည်း မခံရစေနဲ့" ဟု အမေကျိုး က သတိပေးသည်။
ကျိုးရှ က ဝင်ပြောသည်၊ "အမေရဲ့ မြေးတွေချည်းပဲလေ။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက် ဘက်လိုက်ရတာလဲ။"
"အဲဒီလို မြေးမျိုး ငါ့မှာ မရှိဘူး။ အဲဒီလို မိန်းမမျိုးကို လက်ထပ်ရဲတယ်ဆိုတော့ သူ့ရဲ့ မျက်နှာကို ဘယ်မှာ သွားပစ်လိုက်တာလဲ။ အဲဒီမိန်းမကို ရတနာတစ်ခုလို ဆက်ဆံနေတယ်!" ဟု အမေကျိုး က ဆူပူကြိမ်းမောင်းသည်။
သူမသည် ရှေးရိုးစွဲ အမျိုးသမီးတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ရှေးတုန်းက ရှုရှန့်မေ့၏ လက်မထပ်ဘဲ ကိုယ်ဝန်ရှိလာခြင်းက သူမကို အိပ်ရာထဲ လဲပြိုစေခဲ့သည့် ကြီးမားသော တုန်လှုပ်မှုကြီးတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။
ယခုအခါ ရှုရှန့်ကျန်း၏ အခြေအနေကို ကြားသိရသောအခါ အမေကျိုး တစ်ယောက် မည်သို့ လမ်းပျော်နိုင်မည်နည်း။
လင်းချင်းဟယ်သည် ဤအကြောင်းကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အံ့အားသင့်သွားသည်။ အမေကျိုး ဘယ်တုန်းက သိသွားတာပါလိမ့်။ သူမသည် ကျိုးရှ ထံသို့ အမြန် အမြည်းကြည့်လိုက်သည်။
ကျိုးရှ က သူမအား တိုးတိုးလေး ပြောပြသည်၊ "စတုတ္ထမတ်မ၊ ကျွန်မနဲ့အတူ မီးဖိုခန်းထဲ လိုက်ခဲ့ပြီး မှိုဖြူစွပ်ပြုတ် သောက်လိုက်ရအောင်။"
မီးဖိုခန်းထဲသို့ ရောက်သောအခါ လင်းချင်းဟယ်က အသံတိုးတိုးဖြင့် မေးလိုက်သည်၊ "ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ။ အမေက ဒီအကြောင်း ဘယ်လိုသိသွားတာလဲ။"
သူမ မခံစားနိုင်ရှာမှာကို စိုးရိမ်လို့ လျှို့ဝှက်ထားခဲ့ကြတာလေ။
"ဖုံးကွယ်ထားလို့ မရဘူးလေ။ သူက ကောင်းကောင်း လုပ်ကိုင်နေတယ် ထင်ပြီး သူ့အကြောင်း အမြဲမေးနေတာနဲ့ အိမ်ထောင်ရေးကိစ္စက သဘာဝကျကျ ထွက်လာတာပဲ။ ရှန့်မေ့ လုပ်ခဲ့တဲ့အကြောင်းကိုတော့ ကျွန်မ မပြောပြခဲ့ပါဘူး" ဟု ကျိုးရှ က ရှင်းပြသည်။
ရှုရှန့်ကျန်းသည် နာမည်ပျက်ရှိပြီး ရှုပ်ထွေးသော အချစ်ရေးရာဇဝင်ရှိသည့် မြို့တော်သူတစ်ဦးကို လက်ထပ်ခဲ့ကြောင်းနှင့် ဘယ်လောက်ပဲ တားဆီးရန် သွေးဆောင်ကြပါစေ သူက နားမထောင်ကြောင်းကိုသာ သူမက ပြောပြခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် မိသားစုဘက်နှင့် သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးမှာ ကွဲအက်သွားခဲ့ပြီး နောင်အခါတွင် အလည်လာတော့မည် မဟုတ်ပေ။
အမေကျိုး သည် ထိုအကြောင်းကို ကြားရသောအခါ အလွန်တရာ ဒေါသထွက်ခဲ့သော်လည်း ဒေါသထွက်သည့်တိုင် သူမ၏ သည်းခံနိုင်စွမ်း အတိုင်းအတာအတွင်း၌သာ ရှိနေသေးသဖြင့် လဲပြိုကျသွားသည်အထိ မဖြစ်ခဲ့ပေ။
လင်းချင်းဟယ်လည်း ထိုအကွက်ကို ဆက်မတိုက်တော့ပေ။ သူမက သိနှင့်ပြီးဖြစ်ရာ ထပ်ပြီး အချိန်ကုန်ခံ ပြောနေစရာ မလိုတော့ပေ။ စိတ်ထဲတွင် မှတ်ထားလိုက်လျှင် လုံလောက်ပေသည်။
မကြာမီမှာပင် ကျိုးချင်းပိုင်နှင့် ဆူတာလင်တို့ ပြန်ရောက်လာကြသည်။
"တာလင်က ရေနွေးပေါင်း မုန့်လုံးတွေ အများကြီး လုပ်ထားတယ်။ ခဏနေရင် တချို့ယူသွားလိုက်၊ စားချင်တဲ့အချိန်တိုင်း ပေါင်းစားလို့ရတာပေါ့" ဟု အမေကျိုး က ပြောသည်။
"ဟုတ်ကဲ့" ဟု ကျိုးချင်းပိုင်က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
"အကြီးဆုံးအစ်ကိုတို့နဲ့ တခြားသူတွေရော နေကောင်းကြရဲ့လား" ဟု အမေကျိုး က မေးသည်။
"တော်တော်လေး အဆင်ပြေပါတယ်။ ဒုတိယအစ်ကိုက နောင်နှစ်ကျရင် အိမ်ဆောက်မယ်" ဟု ကျိုးချင်းပိုင်က ဖြေသည်။
အမေကျိုး က ထိုသတင်းကို ကြားရ၍ အလွန် ဝမ်းသာသွားသည်။ "မင်းတို့ရဲ့ ဒုတိယအစ်ကိုက အိမ်ဆောက်မယ် ဟုတ်လား။ အဲဒါဆို မင်းတို့ညီအစ်ကိုတွေ အားလုံးမှာ အိမ်သစ်တွေ ရှိကြတော့မှာပေါ့။ ဒါသာ ရွာမှာဆိုရင် မနာလိုဖြစ်မယ့်သူတွေ အများကြီး ရှိနေမှာပဲ။"
"ခင်ဗျားတို့က ရွာမှာ မရှိတော့ပေမယ့် လူတွေကတော့ အခုထိ မနာလိုဖြစ်နေတုန်းပါပဲ" ဟု အဖေကျိုး က မှတ်ချက်ချသည်။
အမေကျိုး ၏ အပြုံးက ပိုမို နက်ရှိုင်းလာသည်။ "ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ ကလေးတွေက သူတို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်ကြိုးစားအားထုတ်မှုနဲ့ ရှာဖွေခဲ့ကြတာပါ။ ကျုပ်တို့နှစ်ယောက်လုံးလည်း သူတို့ကို သေချာ မကူညီနိုင်ခဲ့ပါဘူး။"
"အကြီးဆုံးအစ်မတော် ပေးလိုက်တဲ့ ဆားစိမ်ဘဲဥတွေက အရမ်းအရသာရှိတယ်။ ဖေဖေ၊ အမေ၊ ခင်ဗျားတို့ ပိုစားသင့်တယ်" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ပြောရင်း နီရဲနေသော မုန့်ဖိုးအိတ် (အန်ပေါ့) လေးအိတ်ကို ထုတ်ယူကာ အဖေကျိုး နှင့် အမေကျိုး တို့ကို ပေးလိုက်သည်။
"ဒီ မုန့်ဖိုးအိတ်တွေက ဘယ်ကလာတာလဲ" ဟု အမေကျိုး က မေးသည်။
"အကြီးဆုံးအစ်မတော် နဲ့ တတိယမတ်မတို့ ပို့လိုက်တာပါ။ တစ်ယောက်ကို ယွမ် နှစ်ဆယ်စီပါ" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ပြန်ဖြေသည်။
အကြီးဆုံးအစ်မတော်ထံမှ အဖေကျိုး အတွက် နှစ်ဆယ်နှင့် အမေကျိုး အတွက် နှစ်ဆယ် ဖြစ်ပြီး၊ တတိယမတ်မကလည်း လိုက်လံ ပေးပို့ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ လင်းချင်းဟယ်က တိုက်တွန်းခဲ့ခြင်းမဟုတ်ဘဲ အကြီးဆုံးအစ်မတော်က သူမမှတစ်ဆင့် ပို့ပေးခဲ့ကြောင်း သိရသောအခါ တတိယမတ်မက မေးမြန်းပြီး ပေးပို့ခဲ့ခြင်းသာတည်း။
"သူတို့နှစ်ယောက်လုံးက တော်တော်လေး စေတနာကောင်းကြတာပဲ" ဟု အမေကျိုး က ပျော်ရွှင်စွာ ပြောသည်။
"ဒါက ကျွန်မနဲ့ ကျိုးချင်းပိုင်တို့ရဲ့ ဝေစုပါ" လင်းချင်းဟယ်က နောက်ထပ် နှစ်အိတ်ကို ထုတ်ယူကာ သက်ကြီးရွယ်အိုနှစ်ဦးထံသို့ တစ်အိတ်စီ ပေးလိုက်သည်။
"အန်တီ၊ ကျွန်မတို့လည်း မုန့်ဖိုးအိတ် လိုချင်တယ်!" ဆူယာနှင့် ဆူထျန်တို့က စူးစူးရဲရဲ ချစ်စဖွယ် မျက်လုံးကြီးများဖြင့် ဝင်ပြောကြသည်။
လင်းချင်းဟယ် ပြုံးလိုက်သည်။ "မနက်ဖြန်က နှစ်သစ်ကူးညချမ်းလေ။ မင်းတို့ရဲ့ မောင်လေး (သို့မဟုတ် အစ်ကိုဝမ်းကွဲ) လာရင် အိတ်ကြီးတွေနဲ့ မုန့်ဖိုး လာပေးလိမ့်မယ်။"
"တကယ်လား" ဟု ဆူယာက မေးသည်။
"တကယ်ပေါ့" လင်းချင်းဟယ်က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
ညီအစ်မနှစ်ယောက်လုံး အလွန်အမင်း ပျော်ရွှင်သွားကြသည်။ "ဒါဆိုရင် အစ်ကို့ရဲ့ မုန့်ဖိုးအိတ်ကြီးကို စောင့်နေမယ်နော်!"
"ဒီကောင်မလေးတွေကတော့ မုန့်ဖိုးတောင်းဖို့ပဲ သိကြတယ်" ဟု ကျိုးရှ က သဘောကျစွာဖြင့် ဆူတာလင်ကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်ကာ ဆူပူလိုက်သည်။ "ရှင့်ရဲ့ သမီးလိမ္မာလေးတွေလေ။"
ဆူတာလင်ကတော့ ရယ်မောလိုက်ရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။
အဖေကျိုး နှင့် အမေကျိုး တို့လည်း အလွန်တရာ သဘောကျ ပျော်ရွှင်နေကြသည်။ ဤကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ ဒုတိယမတ်မ၏ စေတနာ့ဗီဇ အားနည်းသည်ကို မည်သူမျှ အပြစ်မတင်ကြပေ။
သူမ ပေးလျှင်လည်း လက်ခံကြသည်၊ မပေးလျှင်လည်း သူမကို တမင်သက်သက် ဝေဖန်ရှုတ်ချနေစရာ မလိုပေ။ ဘဝက တစ်နေ့ထက်တစ်နေ့ ပို၍ ကောင်းမွန်လာနေပြီဖြစ်ရာ ထိုသို့သော အရေးမပါသည့် ကိစ္စငယ်လေးများကို သူတို့ လုံးဝ ဂရုမစိုက်တော့ပေ။