"သူ ဒီမှာလာနေချင်တယ်လို့ ပြောတာလား" လင်ချင်းဟယ်က လင်အစ်ကိုသုံးယောက်ကို ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
လင်အစ်ကိုသုံးယောက်က နှုတ်ခမ်းကို စုလိုက်ပြီး "အဖေကတော့ ဘယ်သူမှ ရွာမှာသူ့ကိုထားတာကို ကန့်ကွက်မှာမဟုတ်ဘူးလို့ ပြောတယ်။ အစ်ကိုကြီးရော၊ ဒုတိယအစ်ကိုရော ဂရုမစိုက်ကြဘူး" ဟု ပြန်ပြောသည်။
"အရင်တုန်းက အဖေနဲ့အမေက ဒုတိယအိမ်ကို အရင်ကတည်းက အစစအရာရာ ဦးစားပေးခဲ့ကြတာလေ။ အိုမင်းမစွမ်းဖြစ်လာရင် သူတို့ပဲ စောင့်ရှောက်ပေးလိမ့်မယ်လို့ မျှော်လင့်ခဲ့ကြတာပေါ့။ ငါတို့ တတိယအိမ်က အငယ်ဆုံးဖြစ်ပေမယ့် ဘာကောင်းကျိုးမှကို မခံစားခဲ့ရဘူး။ အခု သူတို့အိုမင်းလာတော့ ဘာလို့ ငါတို့က သူ့ကို ပြန်ကြည့်ပေးရမှာလဲ" ဟု လင်ညီအစ်ကိုသုံးယောက်၏ဇနီးက မျက်နှာတင်းတင်းဖြင့် ပြောသည်။
တကယ်တမ်းတွင် လင်ညီအစ်ကိုသုံးယောက်၏ဇနီးသည် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သူတစ်ဦးမဟုတ်ပေ။ သို့သော် သူမ၏ မီးတွင်းက ကိစ္စကတော့ တစ်သက်လုံး မပြေလည်နိုင်တော့မည့် ရင်ထဲက ဆူးတစ်ချောင်း ဖြစ်နေခဲ့သည်။
သူမ၏ မိသားစု မြို့ပေါ်သို့ ဆိုင်လာဖွင့်ပြီးနောက်ပိုင်းတွင်ပင် လင်ချင်းဟယ်ကြောင့် မိသားစုအပေါ် တော်သင့်ရုံတော့ ထည့်သွင်းစဉ်းစားပေးခဲ့သေးသည်။ လင်အဖေနှင့် လင်အမေတို့အား ပေးရမည့်ဟာများကို သူမ မတားဆီးခဲ့ပေ။ လင်အစ်ကိုသုံးယောက်က ဘာပဲပေးပေး သူမ မတားခဲ့ပေ။
သူမက ဤသို့ဆိုလျှင် လုံလောက်ပြီဟု ခံစားရသည်။
ထိုစဥ်က သမီးနှစ်ယောက် မွေးဖွားပြီးချိန်တွင် ပူပူနွေးနွေး ဆန်ပြုတ်တစ်လုပ်စာလေးတောင် သူမ မစားခဲ့ရသည်ကို လူတိုင်းသိကြပေမည်။ သူမ ဘယ်တော့မှ မေ့မည်မဟုတ်ပေ။
လင်ညီအစ်ကိုသုံးယောက်၏ဇနီးက ယခုလုပ်ပြနေသည့် ကျေးဇူးတရားက လုံလောက်ပြီဟု ခံစားနေရသည်။ လင်အဖေ အနေအထိုင်ကောင်းလေလေ၊ သူတို့အတွက် အဆုံးမရှိသော ဒုက္ခတွေ ရောက်လာလေလေ ဖြစ်မည်သာတည်း။
အရင်တုန်းက မြို့ပေါ်လာချင်တယ်လို့ သူပြောတုန်းက သူမ ငြင်းပယ်ခဲ့သည်။ ဒီတစ်ခါမှာလည်း သူက အသက်လည်း သိပ်မကျန်တော့တဲ့အတွက် သက်တောင့်သက်သာနဲ့ ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် နေချင်တယ်ဆိုပြီး နောက်တစ်ခေါက် ထပ်ပြောလာပြန်သည်။
အခြားသူတွေကတော့ အဘိုးအိုကို သူတို့ပဲ ခေါ်ထားစေချင်နေကြသည်။ လင်ညီအစ်ကိုသုံးယောက်၏ဇနီးမှာ ထိုအချက်ကြောင့် အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်ကာ ချက်ချင်းပင် ပေါက်ကွဲထွက်တော့မတတ် ဖြစ်သွားရသည်။
သူတို့အားလုံးက သူမတို့မိသားစုရဲ့ သာယာနေတဲ့ဘဝကို မျက်စိစူးနေကြပြီး ပြဿနာရှာချင်နေကြတာပဲ!
"အခု ငါ့အဖေက အိမ်မှာ တစ်ယောက်တည်း..." လင်အစ်ကိုသုံးယောက်က ပြောသည်။
"ရှင်ဘာပြောလိုက်တာလဲ၊ အိမ်မှာ တစ်ယောက်တည်း ဟုတ်လား။ တခြားသူတွေ သေကုန်ကြပြီလား။ ပြီးတော့ သူသာ အေးအေးဆေးဆေး၊ စိတ်သဘောထားကောင်းကောင်းနဲ့ မြေးတွေကို စာနာတတ်ရင် ကျုပ်က သည်းခံနိုင်ပါသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူက အဲဒီလိုလူမျိုး ဟုတ်လို့လား။ သူ့ကို လာခွင့်ပေးတယ်ဆိုတာ ရှင်တို့ သာယာတဲ့ဘဝကို မလိုချင်တော့ဘူးလို့ ဆိုလိုတာပဲ။ ဒါပေမဲ့ ကျုပ်ကတော့ စိတ်အေးချမ်းသာတဲ့ဘဝကို လိုချင်တယ်!" ဟု လင်ညီအစ်ကိုသုံးယောက်၏ဇနီးက တင်းတင်းမာမာ ပြောလိုက်သည်။
"အစ်ကိုသုံးယောက်၊ ကိုယ့်ဇနီး စိတ်မချမ်းသာဖြစ်ရတာတွေကို အဲဒီလောက်အထိ မလုပ်ပါနဲ့" လင်ချင်းဟယ်က ဘာမှထပ်မမေးဘဲ လင်ညီအစ်ကိုသုံးယောက်၏ဇနီးဘက်မှ ခိုင်ခိုင်မာမာ ရပ်တည်ပေးလိုက်သည်။
လင်အဖေကို သာ လာခွင့်ပြုလိုက်မယ်ဆိုရင် သူတို့ရဲ့ လုပ်ငန်းကို နှုတ်ဆက်လိုက်တော့လို့သာ မှတ်ပေတော့။ အဲဒီအဘိုးအိုက ငြိမ်ငြိမ်ထိုင်နေမယ့်လူစား မဟုတ်ပေ။
"ညီမလေးရယ်၊ ငါ့ဇနီး ခက်ခက်ခဲခဲ ရုန်းကန်နေရတာကို ကိုယ်ချင်းစာပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အစ်ကိုကြီးနဲ့ ဒုတိယအစ်ကိုက ယုံကြည်လို့မရဘူးလေ" ဟု လင်အစ်ကိုသုံးယောက်က သက်ပြင်းချကာ ပြောသည်။
"ရှင်ဘာတွေပြောနေတာလဲ၊ ယုံကြည်လို့မရဘူး ဟုတ်လား။ ရှင်တို့အားလုံးက သားတွေချည်းပဲလေ၊ ပြီးတော့ရှင်က အငယ်ဆုံး။ အဲဒါကြောင့် သူတို့က ယုံကြည်လို့မရဘူးပေါ့လေ။ ဟွန့် မြေးတွေအများကြီး ရှိနေတာပဲဟာ!" ဟု လင်ညီအစ်ကိုသုံးယောက်၏ဇနီးက နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ပြောသည်။
"ကောင်းပြီ၊ ကောင်းပြီ။ ကိုယ် သူ့ကို မခေါ်လာတော့ဘူး၊ တკယ့်ဟာပဲ။ အစ်မနဲ့ မောင်လေးတို့ လာလည်နေချိန်မှာ ကိုယ်က တမင်တကာ ရန်လာဖန်နေတာလား" ဟု လင်အစ်ကိုသုံးယောက်က ပြန်ပြောသည်။
"ရှင်သာ စောစောစီးစီး ရှင်းရှင်းလາလາ ပြောရင် ကျုပ်ကများ ရှင်နဲ့ ရန်ဖြစ်နေစရာ လိုသေးလို့လား" ဟု လင်ညီအစ်ကိုသုံးယောက်၏ဇနီးက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမက မုန့်နှစ်နယ်ရန် ထသွားပြီး လင်ချင်းဟယ်ကိုပါ ဝင်ကူရန် ခေါ်လိုက်သည်။
မောင်နှမနှစ်ယောက် မီးဖိုချောင်ထဲသို့ ဝင်ကာ အလုပ်လုပ်ကြသည်။ လင်ညီအစ်ကိုသုံးယောက်၏ဇနီးက အလုပ်လုပ်ရင်း စကားစမြည်ပြောနေ၏။ "ညီမလေးရယ်၊ ကိုယ်ချင်းမစာတတ်ဘဲ လူကြီးတွေကို မပြုစုချင်ဘူးဆိုပြီး အစ်မကို အပြစ်မတင်ပါနဲ့။ ငါ့ယולတုန်းတွေက ငါ့အတွက် ဘာမှမလုပ်ပေးခဲ့ဖူးဘူး။ ငါ တကယ်ကို အတင်းအကြပ် မလုပ်ချင်တော့တာပါ"
"ကျွန်မက ဘယ်လိုလုပ် အပြစ်တင်ရမလဲ။ သူတို့သာ ကောင်းခဲ့မယ်ဆိုရင် အစ်မက လေးစားတာက အသင့်တော်ဆုံးပါပဲ။ သူတို့မှာ လူပီသမှု မရှိတော့ အခြေခံကျတဲ့ ကျေးဇူးတရားကို တင်ပြရုံနဲ့တင် လုံလောက်ပါပြီ" ဟု လင်ချင်းဟယ်က ပြန်ပြောသည်။
ကျိုးအဖေနဲ့ ကျိုးအမေတို့သာ လင်အဖေနဲ့ လင်အမေတို့လိုမျိုးဆိုလျှင်တော့ ငွေကြေးပြန်ပို့ပေးရုံလောက်က တတ်နိုင်သမျှ အများဆုံး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ သို့သော် အမှန်တရားမှာ ကျိုးအမေက တစ်ခါတရံ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာကောင်းသော်လည်း ထိုကဲ့သို့ ဆိုးသွမ်းသော ယולကတော့ မဟုတ်ပေ။
အထူးသဖြင့် ကျိုးအဖေက ပို၍ပင်။ သူက သားတွေရဲ့ဘဝထဲကို ဘယ်တော့မှ မဝင်ရောက်ခဲ့သလို ဘက်လိုက်တာမျိုး၊ မတရားလုပ်တာမျိုးလည်း မရှိခဲ့ပေ။
သူက ကျိုးချင်းပိုင်ကို ဦးစားပေးခဲ့လျှင်တောင်မှ ကျိုးချင်းပိုင် ရသမျှအားလုံးက သူ့ဘာသာသူ ကြိုးစားရှာဖွေထားခဲ့တာချည်း ဖြစ်သည်။
နောင်တွင် ကျိုးချင်းပိုင် ပြန်လာသောအခါ ကျိုးအမေက သူတို့လက်ထဲသို့ ငွေတွေ ထည့်ပေးခဲ့သည်။ ကျိုးချင်းပိုင်၏ စစ်တပ်ထောက်ပံ့ကြေးငွေများကို တစ်ပြားတစ်ချပ်မှ မသုံးဘဲ စုဆောင်းပေးထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းက သူတို့အပေါ် လေးစားမှုရှိကြောင်း ပြသခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။ ထိုငွေများကို ထုတ်ပေးနိုင်ခဲ့ခြင်းက သူတို့၏ စစ်မှန်သော စေတနာကို ဖော်ပြနေပေသည်။
ထို့ကြောင့် လင်ချင်းဟယ်က သူတို့ကို မြို့တော်သို့ ခေါ်ဆောင်လာပြီး စောင့်ရှောက်ရာတွင် မည်သည့် ဝန်ထုတ်ဝန်ပိုးမှ မရှိခဲ့ပေ။
တစ်ခါတရံတွင် ကျိုးအမေက သူမကိုယ်သူမ မတရားခံနေရသည်ဟု ခံစားရတတ်သည်။ သူမက ကျိုးရှားမေကိုပင် တိုင်ပင်ခဲ့သေးပြီး လင်ချင်းဟယ်က သူမကို ရေပူစမ်းဆီ မခေါ်သွားချင်သည်မှာ သူမကို မထီလေးစားလုပ်၍လားဟု မေးမြန်းခဲ့ဖူးသည်။
တကယ်တမ်း ကျိုးအမေက အဲဒီလိုမျိုးလည်း ဖြစ်နေတာပါပဲ...
ကျိုးအမေက စကားအရမ်းများသည်။ တစ်ခါစိမ်ပြီးသည်နှင့် ပြန်လာသည့်လမ်းတစ်လျှောက်လုံး အဲဒီအကြောင်းကိုပဲ တဝါးဝါးနှင့် ပြောနေတော့သည်။ ထို့ကြောင့် သူမက နောက်တစ်ခေါက် ထပ်မခေါ်သွားတော့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
"အစ်မတို့ရဲ့ အိမ်ထောင်စုစာရင်းကို ခရိုင်မြို့ကို မပြောင်းရသေးဘူးလား" ဟု လင်ချင်းဟယ်က မေးလိုက်သည်။
"ပြောင်းမှာပေါ့။ နှစ်သစ်ကူးပြီးရင် ပြောင်းမှာပါ။ အခုတော့ ငွေအလုံအလောက် စုမိနေပြီ" ဟု လင်ညီအစ်ကိုသုံးယောက်၏ဇနီးက ပြန်ဖြေသည်။ သူမက အနာဂတ်တွင် ရွာသို့ ပြန်ရန် မည်သည့်အကြံမှ မရှိတော့ပေ။ အဓိပ္ပာယ်မရှိတော့သည်မှာ သေချာနေပြီဖြစ်သည်။
"ပြောင်းလိုက်တာ အကောင်းဆုံးပဲ။ အနားမှာ တခြားကောင်းတဲ့အိမ်တွေ ရှိမရှိ စုံစမ်းကြည့်ဦး" ဟု လင်ချင်းဟယ်က အကြံပေးသည်။
"ညီမလေးက အိမ်ဝယ်ချင်လို့လား" ဟု လင်ညီအစ်ကိုသုံးယောက်၏ဇနီးက မေးသည်။
"ငါက မြို့တော်မှာနေတာ။ ဒီမှာတော့ အိမ်မဝယ်တော့ဘူး။ အစ်မတို့က နောင်ကျရင် ဒီကိုပြောင်းလာချင်တယ်ဆိုတော့ အိမ်တွေ အများကြီး ထပ်ဝယ်ထားလိုက်ပေါ့" ဟု လင်ချင်းဟယ်က ပြောသည်။
ခရိုင်မြို့များရှိ အိမ်ခြံမြေဈေးနှုန်းများက မြို့ကြီးများကဲ့သို့ အလွန်အမင်း ကြီးမြင့်ခြင်း မရှိသေးသော်လည်း ငွေအသင့်အတင့်တော့ ကုန်ကျရပေမည်။ ယခုအခါ ဆိုင်က အမြတ်အစွန်းရနေပြီဖြစ်ရာ အိမ်ဝယ်ယူခြင်းက နောင်ရေးအတွက် အကောင်းဆုံး လုံခြုံမှုတစ်ရပ် ဖြစ်ပေသည်။ နောင်တွင် လုပ်ငန်းအခြေအနေ ကျဆင်းသွားလျှင်တောင် သူတို့အတွက် စိုးရိမ်နေစရာ မလိုတော့ပေ။
"အိမ်ခြံမြေတွေက အခုတော့ အတော်လေး ဈေးကြီးနေပြီ" ဟု လင်ညီအစ်ကိုသုံးယောက်၏ဇနီးက ယောင်ဝါးဝါးဖြင့် ပြောသည်။
"ငွေရှိရင်တော့ နောက်ထပ်အိမ်နှစ်လုံးလောက် ထပ်ဝယ်ပြီး သိမ်းထားတာ မမှားပါဘူး။ နောင်ဆိုရင် ပိုတောင် ဈေးကြီးလာဦးမယ်။ သားတစ်ယောက်ချင်းစီအတွက် နေရာတစ်ခုစီ ချန်ထားပေးရမယ်လေ" ဟု လင်ချင်းဟယ်က ဆိုသည်။
လင်ညီအစ်ကိုသုံးယောက်၏ဇနီးက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ဒါဆိုရင် ငါ ဆက်စုံစမ်းကြည့်ဦးမယ်။ သင့်တော်တာလေး ပေါ်လာရင် ဝယ်လိုက်မယ်"
ထို့နောက် လင်ချင်းဟယ်က တူမလေးများ၏ ပညာရေးအကြောင်းကို မေးမြန်းလိုက်သည်။
"သူတို့ကတော့ သာမန်ပါပဲ။ သူတို့အဖေရော၊ ငါရောက စာဖတ်ဝါသနာပါတဲ့လူစားတွေ မဟုတ်ဘူးလေ။ ပညာရေးကို တတ်နိုင်သမျှ ဆက်တက်နိုင်တယ်ဆိုရင် ဆက်တက်ခိုင်းပြီး အကုန်အကျခံ ထောက်ပံ့ပေးသွားမှာပါ။ ဒါပေမဲ့ မတက်နိုင်တော့ဘူးဆိုရင်လည်း ဘာမှမတတ်နိုင်ဘူးလေ၊ အပြင်ထွက်လာပြီး ဆိုင်အလုပ်ကို ကူလုပ်ပေးကြတာပေါ့"
လင်ချင်းဟယ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "ငါ့အစ်ကိုသုံးယောက်က ရိုးသားဖြောင့်မတ်တယ်။ တစ်ခါတရံကျရင် သူက ဘာမှန်းညာမှန်း မသိတော့ဘူး။ သူ့ကို အလျှော့မပေးနဲ့၊ လိုအပ်တဲ့အချိန်မှာ ခိုင်ခိုင်မာမာသာ ကိုင်တွယ်" ဟု ပြောသည်။
လင်ညီအစ်ကိုသုံးယောက်၏ဇနီးက အပြုံးယဉ်လေးဖြင့် နှုတ်ခမ်းကို စုလိုက်သည်။ "ငါက သူ့ကို များသောအားဖြင့် မငြင်းခုံပါဘူး။ သူလည်း အခက်အခဲတွေ ရှိနေတာပဲလေ။ ဒီကိစ္စတစ်ခုတည်းမှာတော့ ဘယ်လိုမှ လျှော့ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး"
သူတို့က ယခင်က ဆင်းရဲဒုက္ခများကို အတူတကွ ဖြတ်သန်းလာခဲ့ကြသူများ ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ သူတို့၏ သာယာပျော်ရွှင်သောဘဝကို သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်လက်ဖြင့် တည်ဆောက်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ မည်သူမဆို ထိုငြိမ်းချမ်းမှုကို လာရောက်နှောင့်ယှက်ရဲပါက သူမနှင့် ရင်ဆိုင်ရပေလိမ့်မည်။
ဤစကားကို ကြားရသောအခါ လင်ချင်းဟယ် အလွန်တရာ ကျေနပ်သွားသည်။ လင်ညီအစ်ကိုသုံးယောက်၏ဇနီးက ဤမျှပြတ်သားနေစရာ သူမ၏ အစ်ကိုမှာ စိတ်ပျော့၍ ရိုးသားနေသော်လည်း သူမ ဘာမှ စိုးရိမ်ပူပန်စရာ မရှိတော့ပေ။
ထိုညနေတွင် သူတို့သည် ထိုအိမ်၌ပင် ညစာစားကြပြီး ထိုနောက်တွင် တီဗီအတူတူ ကြည့်ကြကာ နံနက်ဖြန် မနက်စောစော ရထားစီးရမည်ဖြစ်သောကြောင့် ညးးကိုးနာရီထိုးသည်နှင့် အစောကြီး အိပ်ရာဝင် ခဲ့ကြသည်။
"ဒီတစ်ခေါက် အိမ်ပြန်သွားပြီးတော့မှ ကြည့်ရတာ ရှင့်ကိုပဲ အမျက်စိအကျဆုံး ဖြစ်နေတုန်းပဲ" ဟု လင်ချင်းဟယ်က ကျိုးချင်းပိုင်ဘေးတွင် လဲလျောင်းရင်း တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
ကျိုးချင်းပိုင်က မျက်ခုံးပင့်လိုက်သည်။ "ကိုယ်က မျက်စိမကျစရာ အချိန်တွေ ရှိလို့လား"
လင်ချင်းဟယ်က လက်ကို ပုတ်ထုတ်လိုက်သည်။ "ရှိတာပေါ့၊ ဘာလို့ မရှိရမလဲ" ရှားရှားပါးပါး ဖြစ်သော်လည်း သူမ၏ ယောက်ျားက တစ်ခါတရံ သူမကို ဒေါသထွက်အောင် လုပ်တတ်သေးသည်။ သူမ ဒေါသထွက်နေချိန်တွင် သူက ဘာမှန်းညာမှန်းမသိဘဲ ဘာကြောင့် သူမ စိတ်ဆိုးနေရမှန်း နားမလည်နိုင်သကဲ့သို့ ရပ်နေတတ်ပေသည်။
သူက သစ်သားတုံးကဲ့သို့ အလွန်တရာ တောင့်တင်းပြီး ဖြောင့်မတ်လွန်းသော ယောက်ျားတစ်ဦး ဖြစ်သည်။
ကျိုးချင်းပိုင်က သူမကို ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းလိုက်သည်။ "ကိုယ်က မျက်စိကျစရာ မကောင်းဘူးလို့ ထင်ရင် ပြောလေ။ ကိုယ် တောင်းပန်ပါ့မယ်"
လင်ချင်းဟယ်၏ စိတ်များ ပြေလျော့သွားပြီး သူ့ရင်ခွင်ထဲသို့ တိုးဝင်ကာ ပြန်လည်ဖက်တွယ်လိုက်သည်။ "ချင်းပိုင်ရေ၊ ကျွန်မတို့ ကျန်တဲ့ဘဝကို ဒီလိုအတိုင်းလေးပဲ သာသာယာယာ ဆက်ရှင်သန်သွားကြရအောင်"
"အင်း" ဟု ကျိုးချင်းပိုင်က ဇနီးသည်ကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ဖက်ထားရင်း တိုးညင်းစွာ ရေရွတ်လိုက်သည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သော်လည်း ဤလင်မယားနှစ်ယောက်၏ စိတ်သဘောထားမှာ ပထမအတိုင်းပင် ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး ယခင်ကထက်ပင် ပို၍ သာယာပျော်ရွှင်နေကြပေတော့သည်။
နောက်တစ်နေ့ မနက်စာ စားပြီးနောက်တွင် သူတို့သည် ခရိုင်မြို့သို့ သွားမည့်ယာဉ်ကို စီးခဲ့ကြသည်။
သူတို့ ရထားပေါ်သို့ တက်လိုက်ချိန်တွင် ဟူဇီက ချန်ရှန်းနှင့်အတူ ရထားပေါ်မှ ဆင်းလာခဲ့ခြင်းနှင့် တိုက်ဆိုင်နေလေသည်။
ဟူဇီက သူ၏ ဦးလေးသုံးယောက်ကို သွားရှာမှသာလျှင် ဦးလေးသုံးယောက်နှင့် အဒေါ်သုံးယောက်တို့ ပြန်သွားကြပြီဖြစ်ကြောင်းကို သိလိုက်ရသည်။ သူတို့က လွဲချော်သွားကြခြင်းပင်တည်း။