ဒီနှစ် နှစ်သစ်ကူးညစာအတွက် လင်းကျင်းဟឺနဲ့ ကျိုးချင်ပိုင်တို့က အဲဒီဘက်ခြမ်းကို သွားရောက်စားသောက်ခြင်း မရှိကြပေ။
အကြောင်းမှာ အဖေဝမ်းနဲ့ အမေဝမ်းတို့က ဝမ်းကူတုန်း၊ ဝမ်းမေကျားတို့နဲ့အတူ သူတို့စားပွဲဝိုင်းမှာ လာရောက်ပါဝင်ကြမို့ ဖြစ်သည်။ လင်းကျင်းဟឺက ဂန်ဇီနဲ့ ဒုတိယမြောက်သားတို့ကို အဖေကျိုး နဲ့ အမေကျိုး တို့ထံမှာ သွားရောက်စားသောက်ဖို့ မှာကြားခဲ့သည်။ အကြီးဆုံးသားနဲ့ တတိယမြောက်သားတို့ကတော့ ဆက်ရှိနေခဲ့ပြီး ကျိုးစိနီကိုလည်း အလယ်ခေါ်ထားခဲ့သည်။ ကျိုးစန်နီ၊ လီအိုင်ကုနဲ့ တခြားသူတွေကတော့ သူတို့ရဲ့ဘိုးဘွားတွေဆီကို သွားကြတဲ့အတွက် စည်ကားသိုက်မြိုက်မှုကတော့ လျော့နည်းသွားခြင်း မရှိပေ။
မွန်းလွဲပိုင်းမှာ ရောက်ရှိလာတဲ့အခါ ဝမ်းကူတုန်းက ပစ္စည်းအမြောက်အမြားကို သယ်ဆောင်လာခဲ့သည်။
လင်းကျင်းဟឺက ပြုံးရင်း "ဒီနှစ် နှစ်သစ်ကူးညစာက အရမ်းစည်ကားတာပဲ။ နှစ်တိုင်းသာ ဒီလိုဖြစ်နေမယ်ဆိုရင် ဘယ်လောက်ကောင်းမလဲ" ဟု ဆိုလေသည်။
"ရှင်တို့သာ မငြိုငြိမ်ရင် နောင်နှစ်ကျရင် သူတို့တွေ အကုန်လုံး ပြန်လာကြဦးမှာပါ၊ ကျုပ်တို့တွေ လာပြီး ထပ်နှောင့်ယှက်ကြဦးမယ်" ဟု အမေဝမ်းက ပြုံးရွှင်စွာ ပြောကြားသည်။
"ဘာကို ငြိုငြိမ်ရမှာလဲ။ ဒီထက်ပိုပြီး ပျော်စရာကောင်းတာ ဘာရှိမလဲ" လို့ လင်းကျင်းဟឺက ပြန်ပြောသည်။ ထို့နောက် ကျိုးစိနီ၊ ကျိုးခိုင် နဲ့ ကျိုးကွေ့လိုင်တို့ကို ကူညီပေးဖို့ လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။
ဝမ်းကူတုန်းကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရင်း အမေဝမ်းက "ယောင်ခိုင် နဲ့ သူ့ညီကို ကြည့်ဦး။ နှစ်ယောက်စလုံးက ချက်ပြုတ်တတ်ကြတယ်။ မင်းကျတော့ ဒန်ပေါက်ခရင်းတောင် ကိုင်မတတ်ဘူး" ဟု မှတ်ချက်ပြုသည်။
လင်းကျင်းဟឺက "ချက်ပြုတ်တတ်တဲ့သူနဲ့သာ အိမ်ထောင်ပြုလိုက်ရင် အရာရာ အဆင်ပြေသွားမှာပါ။ ချက်ပြုတ်တယ်ဆိုတာက သေးမွှားတဲ့ကိစ္စတစ်ခုပါပဲ" ဟု ဆိုသည်။
ကျိုးခိုင် နဲ့ ကျိုးကွေ့လိုင်တို့ဘေးမှာ အလုပ်ရှုပ်နေတဲ့ ကျိုးစိနီဆီသို့ အကြည့်ရောက်သွားရင်း အမေဝမ်းက "ရှင်တို့တွေ ကောင်းကောင်း သင်ပေးထားတာပဲ" ဟု ပြောသည်။
ကျိုးစိနီက အမြန်နှုန်းဖြင့် ဟင်းသီးဟင်းရွက်များကို လှီးဖြတ်နေပြီး ကျိုးခိုင် ကို "ကြက်သားက သန့်စင်ပြီးသားပဲ။ ငါပဲ လှီးလိုက်မယ်" ဟု ညွှန်ကြားလိုက်သည်။
သူမက အိမ်မှုကိစ္စကို ကောင်းကောင်းစီမံနိုင်တဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်ရှိတဲ့ ကောင်မလေးတစ်ယောက်ဖြစ်ကြောင်း အမေဝမ်းက သဘောပေါက်လိုက်သည်။ ထို့နောက် သူမ၏ သားအကြီးဆုံးဆီသို့ အကြည့်ကို ပြန်လွှဲလိုက်သည်။
ဝမ်းကူတုန်းက ကျိုးစိနီကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်သော်လည်း အထူးတလည် တွေးတောခြင်းတော့ မရှိပေ။ ကောင်မလေးက အသက်ငယ်ငယ်လေးလို ထင်ရသည်။
အမေဝမ်းက သူမ၏ သားဖြစ်သူ၏ စရိုက်ကို နားလည်သဖြင့် သူမ၏ ရင်ထဲတွင် တင်းကျပ်သွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
လင်းကျင်းဟឺကတော့ ၎င်းကို သည်းသီးအလေးမထားပေ။ ယနေ့ သူမသည် စိနီကို လူတွေ မြင်တွေ့စေရန်အတွက်သာ ခေါ်ထားခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး တခြား မရည်ရွယ်ချက် မရှိပေ။ သူမသည် ဝမ်းမေကျားဘက်သို့ လှည့်ကာ "မေကျား၊ ဟိုဘက်မှာ အလုပ်တွေ ရှုပ်နေလား" ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။
"တစ်ခါတလေတော့ အိုဗာတိုင် နည်းနည်းရှိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အများစုကတော့ လုပ်စရာတွေ အများကြီးပါပဲ" ဟု ဝမ်းမေကျားက ပြန်ဖြေသည်။
"အပြင်မှာ ဘယ်လောက်ပဲ အလုပ်ရှုပ်နေပါစေ၊ တစ်နေ့တာ စားသောက်ရမယ့် အစာသုံးနပ်ကိုတော့ အချိန်မှန်မှန် စားရမယ်။ ငါတို့အိမ်မှာ ဝက်အစာအိမ်နှစ်ခု ရှိတယ်။ ဝက်အစာအိမ်နဲ့ ကြက်သားဟင်းလျာ အနည်းငယ်ကို ထပ်ချက်ပြီးမှ နောက်ပိုင်းကျရင် အကြီးဆုံးကို လွှတ်ပြီး မင်းတို့ဆီ ပို့ပေးဖို့ စီစဉ်ထားတယ်" ဟု လင်းကျင်းဟឺက ပြောသည်။
"အဲ့လောက်ဝေးဝေးကြီး ပို့စရာမလိုပါဘူးရှင်။ အဒေါ်တို့ပဲ စားလိုက်ကြပါ။ ဒါမှမဟုတ် ကြိုပြောထားလိုက်လေ၊ ကျွန်မပဲ ဒီဘက်လာပြီး အစားအသောက်တွေ ဝင်စားလိုက်မယ်" ဟု ဝမ်းမေကျားက ရွှင်ရွှင်လန်းလန်း ပြန်ပြောသည်။
"အဲ့ဒါ ပြဿနာမရှိပါဘူး။ တတိယမြောက်နေ့မှာ တစ်ခါ၊ ဆဋ္ဌမမြောက်နေ့မှာ တစ်ခါ လုပ်ပေးမယ်။ သမီးက သတ္တမမြောက်နေ့မှာ ပြန်မှာ မဟုတ်လား" ဟု လင်းကျင်းဟឺက မေးသည်။
"အင်း" ဟု ဝမ်းမေကျားက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
"ဆယ်ရက်နေ့အထိ အားလပ်ရက် ယူလို့ရတယ်လို့ မင်းပြောထားတာ မဟုတ်ဘူးလား" ဟု ဝမ်းကူတုန်းက မေးသည်။
"ယူလို့တော့ ရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီနောက်ပိုင်းဆိုရင် သူမ တစ်ယောက်တည်း ပြန်ရလိမ့်မယ်။ ယောင်ခိုင် နဲ့အတူ အစောတလျင် ပြန်သွားတာက ပိုကောင်းပါတယ်" ဟု အမေဝမ်းက ပြောသည်။
သူမသည် သူမ၏ သားဖြစ်သူကို ယခုအခါတွင် အထူးပင် မနှစ်မြို့တော့ပေ။ ကျင်းဟឺ၏ တူမလေးက ဘယ်လောက်တောင် အံ့မခန်းစရာကောင်းလိုက်သလဲ။ သူမက ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်လေးနဲ့ အလုပ်လုပ်တာ မြန်ဆန်ပြီး သွက်လက်ချက်ချာကာ အလွန်တက်ကြွသည် - စကားများတဲ့သူလည်း လုံးဝ မဟုတ်ပေ။
အမေဝမ်း၏ ချွေးမတစ်ယောက်အပေါ် ထားရှိသည့် လိုအပ်ချက်များက အလွန်ရိုးရှင်းပါသည်။ မိသားစုမှာ ပြဿနာကြီးကြီးမရှိဘဲ ကောင်မလေးက နားလည်မှုရှိသမျှ ဘယ်ကလာသည်ဖြစ်စေ အရေးမကြီးပေ။ သူမက ဆင်းရဲသည်ဖြစ်စေ၊ နောက်ခံမရှိသည်ဖြစ်စေ အမေဝမ်းက လုံးဝ ဂရုမစိုက်ပေ။
ထို့အပြင် သူမ၏ သားဖြစ်သူက ပိုက်ဆံရှာနိုင်စွမ်း ရှိသည်။ သူ့လစာက တစ်လကို တစ်ရာနီးပါးရှိပြီး နောင်နှစ်ကျရင် ထပ်တိုးလာဦးမယ်လို့ ဆိုကြသည်။ လုံးဝ လုံလောက်နေပါပြီ။
သူမဘက်မှာတော့ ဘယ်လိုပြဿနာမှ မရှိပေမယ့် သားဖြစ်သူဘက်မှာကျတော့ ပြဿနာရှိနေတာက ကံဆိုးတာပဲ။
ဒါလည်း မကြိုက်၊ ဟိုဟာလည်း မကြိုက်။ အမေဝမ်းက သူမ၏ သားအကြီးဆုံးကြောင့် အလွန်အမင်း စိတ်ပျက်နေရသည်။ အဲဒီစရိုက်မျိုးနဲ့ဆိုရင်တော့ တစ်သက်လုံး လူပျိုကြီးဖြစ်ဖို့ သေချာနေပါပြီ။
"စိနီ၊ ငါးလုံးကြော်တွေနဲ့ အသားလုံးကြော်တွေကို ထပ်ကြော်ကြစို့" ဟု လင်းကျင်းဟឺက ပြောသည်။
"သိပါပြီ အဒေါ်" ဟု ကျိုးစိနီက အလုပ်ကို ဆက်လုပ်ရင်း ပြန်ပြောသည်။
ဝမ်းကူတုန်းက သူမကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်သည်။ ကောင်မလေးက အလုပ်လုပ်ရာတွင် အလွန်သွက်လက်မြန်ဆန်သည်။ သူ့အမေ ဆိုလိုချင်တာကို သူနားလည်သော်လည်း စိတ်ထဲတွင်တော့ ဘယ်လိုခံစားချက်မှ မရှိခဲ့ပေ။
လင်းကျင်းဟឺက အမေဝမ်းကို "နောင်နှစ်ကျရင်ရော ဆက်လုပ်ဖို့ စဉ်းစားထားသေးလား" ဟု မေးလိုက်သည်။
အမေဝမ်းက ပြုံးရင်း "ဆိုင်ခန်းတချို့ကို သွားကြည့်ဖို့ အဖေဝမ်းကို ငါပြောထားတယ်။ အချိန်တန်ရင် အရင်ဆုံး ငှားပြီး လုပ်ငန်းအခြေအနေက ဘယ်လိုရှိလဲ ဆိုတာကို စမ်းကြည့်မှာပါ" ဟု ဆိုသည်။
"ဘယ်လိုလုပ်ငန်းလဲ" ဟု ဝမ်းမေကျားက မသိသေးသဖြင့် မေးမြန်းသည်။
"နောင်နှစ်ကျရင် နင်တို့ရဲ့ အဒေါ်ကျင်းဟឺဆီကနေ သင်ယူပြီး အဝတ်အထည်ဆိုင် ဖွင့်မလို့လေ။ ငါတို့ဘက်က လမ်းမကြီးပေါ်မှာ ဖြစ်မှာပါ" ဟု အမေဝမ်းက ပျော်ရွှင်စွာ ရှင်းပြသည်။
ဝမ်းမေကျားက ပြုံးလျက် "အဲဒါ မဆိုးပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ အမေ ရော လုပ်နိုင်ပါ့မလား" ဟု ဆိုသည်။
"ငါက နင်တို့ရဲ့ အဒေါ်ကျင်းဟឺဆီမှာ အကြာကြီး သွားပြီး သင်ယူခဲ့တာပဲ။ ဘယ်လိုလုပ် မလုပ်နိုင်ဘဲ ရှိမလဲ။ လုပ်တတ်ပါတယ်" ဟု အမေဝမ်းက ပြောသည်။
"ဒါဆိုရင်တော့ ကောင်းတဲ့အကြံပါပဲ။ အမေမှာလည်း လုပ်စရာလေးတွေ ရှိတော့ ပျင်းရိနေစရာ မလိုတော့ဘူးပေါ့" ဟု ဝမ်းမေကျားက ပြုံးပျော်စွာ ပြောသည်။
"မှန်တာပေါ့။ နင်တို့အဖေနဲ့ နင်တို့အစ်ကိုက အဲဒါကို သဘောမကျကြဘူး၊ အိမ်မှာပဲ ထိုင်နေစေချင်ကြတယ်။ အိမ်မှာပဲ ထိုင်နေရတာနဲ့ ငါ့အရိုးတွေတောင် မာတောင့်လာပြီ" ဟု အမေဝမ်းက ညည်းညူသည်။
"ဆိုင်ခန်းတစ်ခု ဝယ်ဖို့ မစဉ်းစားထားဘူးလား" ဟု လင်းကျင်းဟឺက မေးသည်။
"ဆိုင်ဖွင့်ပြီး ရေစမ်းကြည့်ဦးလို့ အဖေဝမ်းက ပြောတယ်။ ငါသာ စွဲစွဲမြဲမြဲနဲ့ စိတ်မကုန်သွားဘူးဆိုရင် ဝယ်ပေးမယ်တဲ့" ဟု အမေဝမ်းက ပြန်ဖြေသည်။
အဖေဝမ်းကတော့ ကျိုးချင်ပိုင်နဲ့အတူ ယခုနှစ်ထုတ်လွှင့်နေတဲ့ *ပန်းသီးပွင့်ချပ်များ* ရုပ်သံအစီအစဉ်ကို ထိုင်ကြည့်နေပြီး ဒီစကားဝိုင်းနဲ့ လုံးဝ မသက်ဆိုင်ချင်ဟန် ဆောင်နေသည်။
"ကူတုန်း၊ သွားပြီး ကူလုပ်ပေးလိုက်ဦး" ဟု အမေဝမ်းက သားဖြစ်သူကို အမိန့်ပေးသည်။
"လူက သုံးယောက်တောင် ရှိနေပြီပဲ။ ကျွန်တော် ဘာသွားကူရမှာလဲ" ဟု ဝမ်းကူတုန်းက မရွေ့မခဲ ပြောသည်။
"ဟင်းသီးဟင်းရွက် သွားကူရွေးပေးလိုက်စမ်းပါ" ဟု အမေဝမ်းက တည်ငြိမ်သော မျက်နှာဖြင့် ပြောသည်။ တကယ်တမ်းမှာတော့ သူမက သူ့ကို စိနီနဲ့ သွားရောက်ဆက်ဆံစေချင်လို့ ဖြစ်သည်။
ဝမ်းကူတုန်းက သူမဘာလုပ်နေတယ်ဆိုတာကို သိသည်။ စိတ်မသက်မသာ ဖြစ်ရသော်လည်း သူ လမ်းလျှောက်သွားခဲ့ရဆဲ ဖြစ်သည်။
"မလိုပါဘူးရှင်။ ကျွန်တော်တို့ သုံးယောက် ရှိနေပြီပဲဟာ" ဟု ကျိုးကွေ့လိုင်က ဝမ်းကူတုန်း ဘာကြောင့် လျှောက်လာတယ်ဆိုတာကို လုံးဝ မသိဘဲ ရွှင်ရွှင်လန်းလန်း ဝင်ပြောသည်။
"တတိယမြောက်သား၊ မင်းက အငယ်ဆုံးပဲ။ ဒီကိုလာပြီး TV ထိုင်ကြည့်စေစမ်း။ သူတို့အလုပ်ရှုပ်တာကိုပဲ ဆက်လုပ်ခွင့်ပေးလိုက်ပါ" ဟု အမေဝမ်းက ဆိုသည်။
"ကျွန်တော် ဒီတိုင်း ထိုင်မနေနိုင်ပါဘူး။ ရှင်ဝမ်းကူတုန်းနဲ့အတူ အခြောက်ခံ ပဲပြားတွေကို ကူချိုးပေးလိုက်ပါဦးမယ်" ဟု ကျိုးကွေ့လိုင်က ပြုံးရင်း ပြောသည်။
*ဒီဟာတွေက ဟင်းချက်တဲ့နေရာမှာ အရမ်းကောင်းတာပဲ* ဟု သူက တွေးလိုက်သည်။
သူတို့နှစ်ယောက်သား အတူတကွ ပဲပြားခြောက်များကို ချိုးကြရင်း ကျိုးကွေ့လိုင်က စကားတွေ တဖွာဖွာပြောကာ "ရှင်ဝမ်းကူတုန်း၊ ရှင့်အသက်လည်း ငယ်တော့တာ မဟုတ်တော့ဘူး။ ဘယ်တော့ အိမ်ထောင်ပြုဖို့ စဉ်းစားထားလဲ" ဟု မေးမြန်းသည်။
ဝမ်းကူတုန်း: "..." တကယ်ပါပဲ၊ ဘယ်သွားသွား ဒီမေးခွန်းကတော့ မလွတ်မကင်း ရှိနေတတ်သည်။
"စံချိန်စံညွှန်းတွေကို အဲ့ဒီလောက်ကြီး မထားပါနဲ့။ အိမ်မှုကိစ္စကို ကောင်းကောင်းသိမ်းဆည်းနိုင်တဲ့ လက်တွေ့ကျတဲ့သူ တစ်ယောက်ကိုပဲ ရှာလိုက်ပါ။ ဥပမာ - ကျွန်တော့်ရဲ့ အစ်မစိနီလိုမျိုးပေါ့။ အဲဒီလိုလူမျိုးက အကောင်းဆုံးပဲ" ဟု ကျိုးကွေ့လိုင်က ပြုံးလျက် ဆိုသည်။
သူ့အမေ့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်နောက်ကွယ်က အကြောင်းရင်းကို ဒီကောင်လေး မသိဘူးဆိုတာကို ဝမ်းကူတုန်းက သိနေသဖြင့် မသိရင် ဒီလိုပြောထွက်မှာ မဟုတ်ပေ။ သို့သော် သူက ကျိုးစိနီဘက်သို့ မကြည့်ဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပေ။
ကျိုးစိနီက သူမ၏ ခေါင်းကို မမော့လာဘဲ ကြက်သားကို ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်စွာ လှီးဖြတ်ရင်း "စန်ဝါ၊ အလကားစကားတွေ လျှောက်မပြောနဲ့" ဟု ပြောသည်။
"ဘယ်လိုလုပ် အလကားစကားဖြစ်ရမှာလဲ။ အစ်မစိနီက အရမ်းသဘောကောင်းတာပဲ။ ဘယ်သူက အစ်မကို လက်ထပ်ရမလဲ၊ နောင်ကျရင် ကံကောင်းမှာ သေချာတယ်" ဟု ကျိုးကွေ့လိုင်က တဇွတ်ထိုး ဆက်ပြောသည်။
ထိုမှသာ ကျိုးစိနီက သူ့ကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်ပြီး သူမ၏ မျက်ဝန်းများထဲတွင် ရယ်မောပျော်ရွှင်မှု အရိပ်အယောင်များ ဖြတ်ပြေးသွားသည်။ "နှုတ်ချိုလှချည်လား။ အသက်ကြီးလာလေ ပိုပြီး မရိုးသားတော့လေပဲ" ဟု ဆိုသည်။
"ကျွန်တော်ပြောတာ အမှန်အတိုင်းပါ။ မယုံရင် ကျွန်တော့်ရဲ့ အကြီးဆုံးအစ်ကို့ကို မေးကြည့်လိုက်လေ" ဟု ကျိုးကွေ့လိုင်က ရယ်ကျဲကျဲဖြင့် ဆိုသည်။
ကျိုးခိုင် က ၎င်းကို အလေးအနက်မထားသော်လည်း ၎င်းက အမှန်တရားဖြစ်ကြောင်း သူသိသည်။ သူက "အစ်မစိနီ၊ နောင်ကျရင် မြို့တော်ကို လက်ထပ်ပြီး သွားမှာလား" ဟု ဝင်မေးသည်။
"ဘယ်လိုလုပ် ဒီလောက်ကောင်းကောင်း လက်ထပ်နိုင်မှာလဲ" ဟု ကျိုးစိနီက ရယ်မောလိုက်သည်။ သူမက အဲဒီဘက်ကို တစ်ခါမှ မစဉ်းစားဖူးပေ။ အိမ်နဲ့ နီးနီးမှာပဲ လက်ထပ်ချင်သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူမရဲ့ ဒုတိယအစ်မက မြို့တော်ကို လက်ထပ်ပြီးသွားနှင့်ပြီပဲ။ အဲဒီလောက်ဝေးဝေးကို တစ်ယောက်သွားတာနဲ့တင် လုံလောက်ပါပြီ။
"အဲဒါ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် အထင်သေးတာ မဟုတ်ဘူးလား" ဟု ကျိုးကွေ့လိုင်က ငြင်းခုံသည်။ "အစ်မအာနီတောင် အဲ့ဒီဘက်ကို လက်ထပ်သွားနိုင်သေးတာပဲ။ အခု အစ်မက အရင်လို ကြိုးစားနေတာဆိုတော့ ဘယ်လိုလုပ် မသွားနိုင်ဘဲ ရှိမလဲ။ ကျွန်တော့်အမြင်တော့ ချန်ယန်က တော်တော်လေး ကောင်းတဲ့ ရွေးချယ်မှုတစ်ခုပဲ။ သူက အစ်မအပေါ် စိတ်ဝင်စားပုံရတယ်"