"အိမ်ထောင်စုဇယားကို မြို့တော်ကို ပြောင်းလိုက်ပြီဆိုရင် ဟိုမှာ ဆိုင်ခန်းတစ်ခန်း ဝယ်ဖို့လိုသလို အိမ်တစ်လုံးလည်း ဝယ်ရတော့မှာပေါ့" ဟု အကြီးဆုံးအစ်မတော် က ပြောသည်။
အိမ်ထောင်စုဇယားကို ပြောင်းရွှေ့လိုက်သည်နှင့် ၎င်းတို့သည် ထိုမြို့၏ တရားဝင်မြို့သူမြို့သားများ ဖြစ်လာကြမည်ဖြစ်ရာ ဆိုလိုသည်မှာ ရွာရှိသူတို့၏ လယ်ယာမြေများကို စွန့်လွှတ်ရတော့မည် ဖြစ်ပေသည်။ ဘိုးဘွားပိုင်အမွေအနှစ် မဟုတ်ပါက ၎င်းတို့၏ စိုက်ပျိုးမြေများကို ရွာ့လုပ်ငန်းစုထံသို့ ပြန်လည်အပ်နှံရမည်ဖြစ်သည်။
နောက်ကြောင်းပြန်လှည့်စရာ မရှိတော့ပေ။ ၎င်းတို့သည် ထိုနေရာတွင် ဘဝကို အစကနေ စတင်တူးဆွ ရုန်းကန်ကြရမည်သာ ဖြစ်သည်။
"တစ်ဆင့်ချင်းစီ လုပ်သွားကြတာပေါ့လေ။ ဟိုဘက်က ဆိုင်ခန်းတွေနဲ့ အိမ်တွေက အရမ်းဈေးကြီးတယ်။ ရှောင်မေနဲ့ ဒါလင်တို့ ဝယ်ခဲ့တုန်းက သူတို့ရဲ့ စုဆောင်းငွေတွေ အကုန်သုံးခဲ့ရတာတောင် မလုံလောက်ဘူး။ ငါတို့ ငွေချေးပေးလိုက်မှ အောင်အောင်မြင်မြင် ဝယ်နိုင်ခဲ့ကြတာ" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ရှင်းပြသည်။
"အပြင်လောကမှာ နေထိုင်ရတာ တကယ်ကို မလွယ်ကူပါဘူး။ ကုန်ကျစရိတ်တွေကလည်း တကယ်ကြီးလွန်းတယ်" ဟု အကြီးဆုံးအစ်ကိုဖြစ်သူက မှတ်ချက်ချသည်။
လင်းချင်းဟယ်က ပြုံးလျက် "ဒါပေမဲ့ အပြင်မှာ အခွင့်အလမ်းတွေ အများကြီး ရှိပါတယ်။ တတိယအစ်ကိုနဲ့ တတိယအစ်မတော်တို့လည်း အခု အဆင်ပြေနေကြတာ မဟုတ်လား။ ကျင်းပိုင်နဲ့ ကျွန်မတို့ သူတို့နေရာကို သွားကြည့်ခဲ့တယ်။ အိမ်က ဒီမှာရှိတဲ့ အိမ်တွေလိုပဲ ခမ်းနားတာပဲ" ဟု ပြော၏။
တတိယအစ်ကိုနှင့် တတိယအစ်မတော်တို့သည် မြို့ပေါ်တွင် အိမ်တစ်လုံး ဝယ်ယူထားခဲ့ကြသည်။ ရှေးတုန်းကဆိုလျှင် တိုက်ခန်းတွဲတစ်ခုတွင် နေထိုင်ခဲ့ကြသော်လည်း စူဒါလင်နှင့် ကျိုးရှ တို့ထံတွင် အမြဲတမ်း မှီခိုနေထိုင်၍ မရနိုင်သောကြောင့် ကိုယ်ပိုင်အိမ်တစ်လုံး ဝယ်ယူလိုက်ခြင်းက ပို၍ပင် အဆင်ပြေပေသည်။
သူတို့ဝယ်ခဲ့သည်မှာ အလွန်တရာ ကြီးမားလှသည်တော့ မဟုတ်ပေရာ မိသားစုမှာ အနည်းငယ် ကျဉ်းကျပ်နေသော်လည်း ရွာဘက်တွင်မူ အလွန်ကျယ်ဝန်း၍ အသစ်စက်စက် အုတ်အိမ်ကြီးတစ်လုံး ဆောက်ပြီးသား ဖြစ်နေလေပြီ။
သူတို့နှင့်နှိုင်းယှဉ်လျှင် လင်းချင်းဟယ်က ၎င်းတို့ကိုယ်တိုင်မှာ တတိယအစ်ကိုလင်းကဲ့သို့ ဆုံးဖြတ်ချက် ခိုင်မာပြတ်သားမှု မရှိခဲ့ဟု ခံစားရသည်။
တတိယအစ်ကိုလင်း၏ မူလဇာတိရပ်ရွာတွင်မူ သူ၏မူလအိမ်က အတိုင်းပင် ရှိနေဆဲဖြစ်သည်— အလွန်တရာ ဆိုးရွားလှသည်တော့ မဟုတ်သော်လည်း အတော်လေး သေးငယ်ပေသည်။ သူက ၎င်းကို ပဓာနမထားဘဲ မြို့နယ်စည်ပင်သာယာရာ အရပ်တွင် မိသားစုတစ်စုလုံး ကျယ်ကျယ်ဝန်းဝန်းနှင့် သက်တောင့်သက်သာ နေထိုင်နိုင်မည့် ရင်ဝင်းကျယ်ဝန်းသော မိသားစုခြံဝင်းကြီးတစ်ခုကို ဝယ်ယူရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။
သို့သော်လည်း ဤကိစ္စရပ်အားလုံးမှာ ကိုယ်ပိုင်ရွေးချယ်မှုအပေါ်တွင်သာ မူတည်နေပေသည်။
အကြီးဆုံးအစ်ကိုနှင့် အကြီးဆုံးအစ်မတော် တို့နှင့် ခဏတာ စကားစမြည် ပြောဆိုပြီးနောက် လင်းချင်းဟယ်နှင့် ကျိုးချင်းပိုင် တို့ အိမ်သို့ ပြန်ခဲ့ကြသည်။ မကြာမီမှာပင် ကျိုးတုန်း ရောက်လာပြီး ညစာစားရန် ၎င်းတို့၏အိမ်သို့ ဖိတ်ကြားခဲ့ရာ လင်းချင်းဟယ်က ဝန်လေးခြင်းမရှိဘဲ လက်ခံလိုက်သည်။
"ငါတို့အိမ်ကလည်း ရင့်ကျက်လာပြီပဲ" ဟု လမ်းတွင် ကျိုးချင်းပိုင်က မှတ်ချက်ချသည်။ ၎င်းကို ၁၉၆၀ ပြည့်လွန်နှစ်များက တည်ဆောက်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ရာ ယခုဆိုလျှင် နှစ်ပေါင်း နှစ်ဆယ်တောင် ရှိပြီဖြစ်လေသည်။
လင်းချင်းဟယ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူမ ဤလောကသို့ စတင်ကူးပြောင်းလာစဉ်က အိမ်ကို ဆောက်လုပ်ပြီးသည်မှာ နှစ်အနည်းငယ်မျှသာ ရှိသေးသဖြင့် အခြားအိမ်များနှင့် ယှဉ်လျှင် အလွန်တရာ အသစ်စက်စက် ပုံစံရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ အိပ်ခန်းနှစ်ခန်း၊ ဧည့်ခန်း၊ မီးဖိုချောင်နှင့် ရေချိုးခန်းတို့ ပါရှိကာ အတော်လေး ကျယ်ဝန်းလှပေသည်။
ကျိုးချင်းပိုင်က ဇနီးသည်ကို နူးညံ့သော အပြုံးဖြင့် တစ်ချက်လှမ်းကြည့်သည်။ လင်းချင်းဟယ်က နားမလည်နိုင်စွာဖြင့် ပြန်ကြည့်ကာ "ရှင် ဘာလို့ ပြုံးနေတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။
"အဲဒီတုန်းက ခင်ဗျား ဘာကြောင့်များ ကျွန်တော့်ကို လက်ခံဖို့ သဘောတူခဲ့တာလဲ" ဟု ကျိုးချင်းပိုင်က မျက်ဝန်းများထဲတွင် ရယ်မောခြင်းအရိပ်အယောင်များဖြင့် မေးမြန်းသည်။
သူမ၏ မျက်လုံးထဲတွင် အဲဒီအချိန်က သူသည် အထူးသဖြင့် ထုံထိုင်းအအ လေဟန်ရှိနေမည်ကို သူသိပေသည်။ သူပြန်ရောက်လာစဉ်က သူမသည် သူ့ကို အကွာအဝေးတစ်ခုတွင် ထားရှိခဲ့သည်— အေးစက်စက် ဖြစ်ချင်မှ ဖြစ်မည် သို့သော် သေချာပေါက် အကွာအဝေးခြားထားခဲ့သည်။ အားထုတ်မှုများစွာ ပြုလုပ်ပြီးနောက်မှသာ သူသည် သူတို့၏အိပ်ခန်းသို့ အောင်မြင်စွာ ပြန်လာနိုင်ခဲ့ပြီး ဇနီးသည်ကို ဖက်ကာ အိပ်စက်နိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
လင်းချင်းဟယ်က ဖွေးစင်အောင် ပြုံးလိုက်သည်။
ဘာကြောင့်များ အဲဒီတုန်းက သူ့ကို လက်ခံခဲ့တာပါလိမ့်။ သူမ သူ့ရဲ့ ရုပ်ရည်သွင်ပြင်ကြောင့် စွဲဆောင်ခံလိုက်ရလို့ မဟုတ်ဘူးလား။
သူက သဘာဝအတိုင်း ရုပ်ရည်ချောမောပြီး အရပ်အမောင်းကောင်းကာ မြေပြင်ပေါ်တွင် ခိုင်မာစွာ ရပ်တည်နိုင်သူ ဖြစ်သည်။ သူက နာခံတတ်ပြီး စကားပြောနည်းသော်လည်း သူမက မိသားစုတစ်စု၏ တာဝန်ဝတ္တရားများကို ခိုင်မာစွာ ထမ်းဆောင်နိုင်မည့် စကားနည်းသော အမျိုးသားများကို ပို၍နှစ်သက်သူ ဖြစ်နေပေသည်။
ထို့အပြင် မိသားစုကိစ္စဟူသမျှတွင် သူမကသာ အဆုံးအဖြတ်ပေးပိုင်ခွင့် အပြည့်အဝရှိပြီး သူက မည်သည့်အခါမျှ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်း သို့မဟုတ် မလိုလားအပ်သော အကြံဉာဏ်ပေးခြင်းမျိုး မလုပ်ခဲ့ပေ။ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး အကျွမ်းတဝင် ရှိလာကြသောအခါ သူမ အကြွင်းမဲ့ စိတ်အေးချမ်းမှု ရရှိခဲ့သည်။
ထို့ကြောင့် သူမက သူ့ကို အခန်းထဲသို့ ပြန်ဝင်ခွင့်ပေးခဲ့ပြီး တစ်သက်တာလုံး ဤကဲ့သို့ပင် အတူတကွ နေထိုင်လာခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
ယခု ပြန်တွေးကြည့်မိသောအခါ တကယ်ကို ရယ်စရာကောင်းလှသည်။ လင်းချင်းဟယ်၏ မျက်နှာပေါ်တွင် ပျော်ရွှင်ရယ်မောခြင်း အရိပ်အယောင်လေးများ ကျန်ရစ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။
"အထဲဝင်ပြီး အနားယူကြမလား" ဟု ကျိုးချင်းပိုင်က အနားသို့ တိုးလာကာ သူမ၏ ခါးကို လက်တစ်ဖက်ဖြင့် ဝိုက်ဖက်လိုက်သည်။
"ခဏလောက် အနားယူကြတာပေါ့" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ နေ့လယ်ခင်း အိပ်စက်အနားယူခြင်းက သေချာပေါက် လိုအပ်ပေသည်။
ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးမှာ အခြားအလုပ်များစွာ မလုပ်ကြတော့ပေ။ မနက်ဖြန်သည် မိခင်လင်း၏ ဈာပနနေ့ဖြစ်သဖြင့် အချစ်ရေးအရာများကို စဉ်းစားရန် စိတ်ကူးမရှိကြပေ။
ခဏတာ အနားယူပြီးနောက် ကျိုးတုန်း နှင့် စိုင်းပါမေတို့၏အိမ်သို့ ညစာစားရန် သွားကြရာတွင် မစ္စစ်စိုင်းလည်း ထိုနေရာတွင် ရှိနေလေသည်။
ပြောစရာစကားများစွာ ရှိနေကြပြီး ညစာစားပြီးနောက် လင်းချင်းဟယ်နှင့် ကျိုးချင်းပိုင်တို့မှာ အိမ်ပြန်ရန် အလ급မတောကြဘဲ ကျိုးတုန်း နှင့် အချိန်အတော်ကြာ စကားစမြည် ပြောဆိုနေခဲ့ကြကာမှ အချိန်နောက်ကျမှသာ အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။
"ဒီကစပြီး ကျိုးတုန်း က အောင်မြင်တော့မှာပဲ" ဟု အိမ်သို့ရောက်သည်နှင့် ကျိုးချင်းပိုင်က မှတ်ချက်ချသည်။
"အင်း" ဟု လင်းချင်းဟယ်က တူညီသော အတွေးဖြင့် ထောက်ခံလိုက်သည်။
ကျိုးတုန်း က ထက်မြက်ပြီး လက်တွေ့ကျသူ ဖြစ်သည်။ ဆင်းရဲဒုက္ခများကြားတွင် ကြီးပြင်းလာခဲ့ရသဖြင့် အခုအခါတွင် အထူးပင် ကြိုးစားလုပ်ကိုင်တတ်ပြီး သူဘာလုပ်နေတယ်ဆိုတာကို အမြဲတမ်း သိရှိနားလည်နေသူ ဖြစ်ပေသည်။
ဥပမာအားဖြင့် ယခုနှစ်အစောပိုင်းတွင် စိုင်းပါမေ၏ တတိယအစ်ကိုက သူ့နှင့်အတူ စီးပွားရေးလုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်အとして လုပ်ကိုင်လိုသော်လည်း ကျိုးတုန်း က ငြင်းပယ်ခဲ့သည်။
ယင်းအစား သူက စိုင်းပါမေ၏ တတိယအစ်ကိုအား ကိုယ်ပိုင်လုပ်ငန်းဖြင့် စတင်ရန် အကြံပြုခဲ့ပြီး အကယ်၍ အကူအညီလိုပါက ကူညီပေးမည်ဟု ကတိပေးခဲ့ကာ လိုအပ်ပါက ငွေကြေးပင် ချေးငှားပေးမည်ဟု ကမ်းလှမ်းခဲ့သည်။
သို့သော်လည်း ၎င်းတို့၏ ကြက်မွေးမြူရေးလုပ်ငန်းများကို ပေါင်းစပ်သွားမည်တော့ မဟုတ်ပေ။
မစ္စစ်စိုင်းပင်လျှင် သူ့၏ဆုံးဖြတ်ချက်ကို အပြစ်မတင်နိုင်ခဲ့ပေ။ မိဘတိုင်းက မိမိတို့၏ သားသမီးများ အတူတကွ ပူးပေါင်းလက်တွဲကာ အထောက်အပံ့ ပြုကြ기를 ဆန္ဒရှိကြသော်လည်း လက်တွေ့တွင် အောင်မြင်သော မိတ်ဖက်လုပ်ငန်းမှာ အလွန်တရာ ရှားပါးလှပေသည်။
လူတိုင်းက မိမိတို့၏ မိသားစုကိုယ်စီ တည်ထောင်ကြပြီးနောက် မည်သူက မိမိ၏ မိသားစုကို ဦးစားမပေးဘဲ ရှိမည်နည်း။ အတွေးအခေါ်နှင့် အကျိုးအမြတ် မတူညီမှုများမှာ ရှောင်လွှဲ၍ မရနိုင်ပေ။
ထို့ကြောင့် မိသားစု သဟဇာတဖြစ်မှုကို ထိန်းသိမ်းရန်အတွက် စီးပွားရေးကို အတူတကွ မလုပ်ကိုင်ခြင်းက အကောင်းဆုံးပင် ဖြစ်သည်။ လင်းချင်းဟယ်က ကျိုးတုန်း အား ယခင်က ဤအကြံဉာဏ်ကို ပေးခဲ့ဖူးပြီး သူက သေချာပေါက် နားထောင်ခဲ့ကြောင်း ထင်ရှားနေသည်။
လက်ရှိတွင် တတိယအစ်ကိုနှင့် တတိယအစ်မတော်တို့မှလွဲ၍ ရွာထဲတွင် ကျိုးတုန်း ၏ အောင်မြင်မှုကို မည်သူမျှ မယှဉ်နိုင်ကြပေ။ သူသည် မိမိ၏ ဇနီးမောင်နှံ အစ်ကိုဖြစ်သူ— ကျိုးရှီး ၏ ခင်ပွန်းကိုပင် သူ့၏ ကြက်မွေးမြူရေးခြံတွင် ကူညီလုပ်ကိုင်ရန် ငှားရမ်းထားခဲ့သည်။ မောင်နှမနှစ်ဦးစလုံး ယခုအခါတွင် ကောင်းမွန်သော ဘဝများကို ပိုင်ဆိုင်နေကြရပြီး "ထိပ်ဆုံးသို့ ရောက်ရှိလာခြင်း" ဟူသော စကားရပ်နှင့် အလွန်တရာ ထိုက်တန်လှပေသည်။
ကျိုးချင်းပိုင်က ရေနွေးတည်ရန် သွားခဲ့ပြီး ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦး မျက်နှာနှင့် လက်ဆေးနိုင်ရန် ယူလာပေးသည်။ ခြေထောက်ဆေးကြောပြီးနောက် အိပ်စက်ရန် ကန်းခုံပေါ်သို့ တက်ကြလေသည်။
မနက်ဖြန်တွင် အလုပ်ရှုပ်ရမည့်နေ့ ဖြစ်လာမည်မှာ သေချာနေပေသည်။
ယခုနှစ် ဆောင်းရာသီမှာ အရိုးစူးအောင် အလွန်ပင် ချမ်းအေးလှသည်။ တစ်ညလုံး နှင်းများ ကျဆင်းနေခဲ့ရာ နောက်တစ်ရက် မနက်ခင်းတွင်မူ နှင်းထူထပ်စွာ ဖုံးလွှမ်းaccumulate ဖြစ်နေခဲ့သည်။
အချိန်မှန်မှန်ပင် လင်းချင်းဟယ်နှင့် ကျိုးချင်းပိုင်တို့ အတူတကွ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။
ရောက်ရှိလာကြသည့်အခါ လင်းချင်းဟယ်၏ အစ်မနှစ်ဦးနှင့် မောင်နှမတော်စပ်သူများနှင့် မောင်နှမတော်စပ်သူများ၏ ခင်ပွန်းများ အပါအဝင် အခြားလူအားလုံး ရောက်နှင့်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။
သဘာဝကျစွာပင် ဈာပနသည် ရိုးရာဓလေ့ထုံးတမ်းများနှင့် စည်းမျဉ်းများအတိုင်း ဆက်လက် လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။ အားလုံး ပြီးဆုံးသွားသောအခါ လင်းချင်းဟယ်က အိမ်သို့ တန်းတန်းမတ်မတ် ပြန်ရန် စီစဉ်ခဲ့သည်။
အကြီးဆုံးအစ်မလင်းက သူမကို တားလိုက်သည်။ "ချင်းဟယ်၊ ခဏစောင့်ဦး။"
ဒုတိယအစ်မလင်းကလည်း အနားသို့ ကပ်လာကာ တတိယညီမဖြစ်သူကို ရှုပ်ထွေးသော အကြည့်များဖြင့် ကြည့်ကြသည်။
ရှေးဦးပိုင်းနှစ်များတွင် ဤတတိယညီမလေးမှာ အလွန်တရာ အဆင်ပြေချောမွေ့နေသဖြင့် သူတို့အား မနာလိုဖြစ်စေခဲ့သည်။ ကျိုးချင်းပိုင် ကို လက်ထပ်ခဲ့ခြင်းမှာ အရာရှိကတော်တစ်ဦး၏ ဘဝကို နေထိုင်ရမည့် လက်မှတ်တစ်ခု ရရှိသွားသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ခဲ့သည်။ နောင်တွင် ကျိုးချင်းပိုင် အရှက်ကွဲစွာဖြင့် ပြန်လာခဲ့သောအခါ သူတို့ အနည်းငယ်မျှ မဝမ်းသာခဲ့ကြဘူးဟု ဆိုလျှင် လိမ်ရာကျပေလိမ့်မည်။
သူမ၏ စိတ်နေသဘောထားအရ သူမ အကြီးအကျယ် ရုန်းရင်းဆန်ခတ် လုပ်မည်ဖြစ်ပြီး ငြိမ်းချမ်းသော တစ်ရက်တာမျှပင် ရှိမည်မဟုတ်ဟု သူတို့ ယူဆခဲ့ကြသည်။
မထင်မှတ်ထားသည်မှာ သူမသည် ကျိုးချင်းပိုင် နှင့် လုံးဝ ရန်မဖြစ်ခဲ့ပေ။ ယင်းအစား မိဘဆွေမျိုးများနှင့် အဆက်အသွယ် ဖြတ်တောက်ကာ ရွာသို့ ပြန်လာခဲ့ပြီး သူမ၏ ဘဝမှာ နောက်ဆုံးတွင် တစ်ဟုန်ထိုး တိုးတက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ဤနှစ်များစွာ ကုန်လွန်သွားပြီးနောက် သူတို့၏ တတိယညီမလေးမှာ အသက်သုံးဆယ်ကျော်၊ အသက်လေးဆယ်နီးပါး ရှိနေပြီဖြစ်သော်လည်း သူမကို ကြည့်ရသည်မှာ အသက်နှစ်ဆယ်ကျော်အရွယ် အမျိုးသမီးတစ်ဦးကဲ့သို့ လွယ်ကူစွာပင် ထင်မှတ်ရပေသည်။
သူမ၏ ဘဝ မည်မျှချမ်းသာကြွယ်ဝပြီး အလိုလိုက်ခံထားရကြောင်း မည်သူမဆို မြင်တွေ့ရုံဖြင့် သိနိုင်ပေသည်။
"ဘာကိစ္စလဲ" လင်းချင်းဟယ်က သူတို့နှင့် ရင်းနှီးမှုမရှိသော်လည်း ချက်ချင်း လှည့်ထွက်သွားခြင်း မရှိပေ။ သူတို့ ဘာပြောချင်သည်ကို နားထောင်ရန် ရပ်တန့်လိုက်သည်။
"အဖေက မင်းနဲ့အတူ မြို့တော်ကို လိုက်သွားချင်တယ်လို့ အဖေ့ဆီက ငါကြားတယ်။ ဘာလို့ မလက်ခံတာလဲ။ မင်းက အခု အရမ်းချမ်းသာနေပြီပဲ၊ အဖေကို စောင့်ရှောက်ဖို့..."
"ကျင်းပိုင်၊ သွားကြစို့" အကြီးဆုံးအစ်မလင်း စကားမဆုံးသေးမီ လင်းချင်းဟယ်က ဖြတ်ပြောလိုက်ပြီး ကျိုးချင်းပိုင်ဆီသို့ တိုက်ရိုက် လှည့်သွားလိုက်သည်။
ကျိုးချင်းပိုင်က စက်ဘီးကို ချက်ချင်း တွန်းလာခဲ့ပြီး ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးမှာ တစ်ခွန်းတစ်လေမျှ မပြောတော့ဘဲ ထွက်ခွာသွားကြတော့သည်။
အကြီးဆုံးအစ်မလင်းမှာ ဒေါသတကြီး ဖြစ်သွားလေသည်။ "သူ့ကို ကြည့်စမ်း! သူ့ကို ကြည့်စမ်း! ဒီနှစ်တွေတစ်လျှောက်လုံး သူက ငါတို့တွေကို ဘယ်တုန်းကမှ မိသားစုလို မဆက်ဆံခဲ့ဘူး!"
ဒုတိယအစ်မလင်းက နှုတ်ခမ်းကို မဲ့ကာ ခနဲ့သလို ရယ်လိုက်သည်။ "အကြီးဆုံးအစ်မရယ်၊ ခင်ဗျားကလည်း ရိုးအလွန်းပါတယ်။ ဆက်ဆံရေးက ကြာပြီ မပြတ်ခဲ့တာတော့်ကို မပြတ်တော့ဘဲနဲ့ အဘိုးအိုကို မြို့တော် ခေါ်သွားလိမ့်မယ်လို့ ခင်ဗျားက မျှော်လင့်နေသေးတာလား။ ဘယ်လို အိပ်မက်ကောင်းမျိုးကို ချက်ပြုတ်နေတာလဲ"