ဖခင်လင်က ဤသို့ပြောလိုက်သောအခါ လင်တတိယမြောက်ညီအစ်ကို၏ မျက်နှာထား ပြောင်းလဲသွားပြီး "ဖေဖေ၊ ဘာတွေပြောနေတာလဲ!" ဟု ဆိုလေသည်။
"ငါပြောတာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မရှိဘူးလား။ ငါ မြို့တော်ကို လိုက်မယ်!" ဖခင်လင်က ဇိုးကျားနှင့် လင်ချင်ဟယ်တို့ဘက်ကို တစ်ချက်ကြည့်ရင်း ပြောသည်။
ကျိုးချင်းပိုင်က သူ့ယောက္ခမအိုကြီးကို တစ်ချက်ကြည့်ကာ "အဘကို ကြည့်ရှုစောင့်ရှောက်ပေးမယ့်သူတွေ ဒီမှာ ရှိပါတယ်။"
"ဘယ်သူတွေလဲ။ ရှိလို့များ ငါ့ဘဝက ဒီလိုဖြစ်နေရတာလား။ မင်းတို့ရဲ့ ယောက္ခမက ဖိနှိပ်သတ်တာကို ခံရတော့မလို ဖြစ်နေပြီမဟုတ်လား" ဟု ဖခင်လင်က ပြန်ပြောသည်။
သူ သိနေသည်။ ဤသမီးဖြစ်သူနောက်သို့ မြို့တော်သို့လိုက်သွားမှသာလျှင် သူ သက်တောင့်သက်သာနှင့် ကောင်းမွန်သောဘဝကို နေထိုင်ရလိမ့်မည်။ သူတို့နှစ်ယောက် ဝတ်ဆင်ထားသည်များကိုသာ ကြည့်ပါ။ ရှေးခေတ်က မြေရှင်များထက် ဘာမှမညံ့ပေ။
မြို့တော်ကဲ့သို့ ကြီးကျယ်သောနေရာသို့ သူသာရောက်သွားပါက အနည်းဆုံး နှစ်အနည်းငယ်လောက်တော့ သက်သာပျော်ရွှင်စွာ အေးအေးလူလူ နေထိုင်နိုင်မည်မှာ သေချာပေသည်။ သူ ဤရွာတွင် ဆက်၍ မနေလိုတော့ပေ။
"ရှင်တို့ကို မြင်ပြီးပြီဆိုတော့ ပြန်ရမယ့်အချိန် ရောက်ပြီလေ။" လင်ချင်ဟယ်က ထိုအဘိုးကြီးနှင့် စကားမပြောလိုတော့ပေ။ ထိုအဘိုးကြီး ငွေကြေးတောင်းခံလာမည်ကိုပင် သူမ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြင်ဆင်ထားပြီးဖြစ်သည်။ သူမ၏ အောက်ခြေစည်းကို မကျော်လွန်သမျှ ကာလပတ်လုံး သူမ ငွေအနည်းငယ် ပေးမည်ဟု တွေးထားခဲ့သည်။ သို့သော် သူမနှင့်အတူ မြို့တော်သို့ လိုက်သွားလိုမည်ဟု သူမ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ပေ။
လင်ချင်ဟယ်သည် ထိုအချိန်တွင် နောက်ထပ် စကားတစ်ခွန်းမျှပင် ဆက်မပြောလိုတော့ပေ။ သူမသည် လှည့်ထွက်သွားပြီး တန်းတန်းမတ်မတ် လမ်းလျှောက်ထွက်သွားခဲ့သည်။
"ဒီသားသမီးမိုက်မ! ငါ့ကျေးဇူးကို ကန်းကုန်ပြီပဲ။ နင် အခုလို သားသမီးမိုက်ဖြစ်လာမယ်ဆိုတာသာ အစကတည်းက သိခဲ့ရင် နင်မွေးလာတုန်းက ရေထဲမြှုပ်သတ်ပစ်လိုက်မှာ!" ဖခင်လင်၏ ဒေါသတကြီး အော်ဟစ်သံများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
"ကျွန်မကရော လင်အိုကြီးရဲ့ သမီးဖြစ်ချင်လို့ ဖြစ်ခဲ့တာတဲ့လား။ ဘယ်လိုဘဝက ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျလို့ ဒီမိသားစုထဲမှာ မွေးလာမိမှန်း ကျွန်မမသိဘူး။ အခုတော့ ကျွန်မက ရွှံ့နွံထဲက ရုန်းထွက်ပြီးပြီဆိုတော့ လင်အိုကြီးတို့ မိသားစုကို ဆံတစ်ပင်စာတောင် ကျေးဇူးတင်စရာ မရှိတော့ဘူး။ ပြီးတော့ ကျွန်မကို ကျွေးမွေးပြုစုခဲ့တာကြီးကို ကြီးကျယ်ခမ်းနားတဲ့ အလုပ်တစ်ခုလို မပြောနဲ့။ ကျွန်မကို ဘယ်နှစ်နှစ်ပဲ ကျွေးမွေးခဲ့ပါစေ၊ အဲဒီအချိန်က တောင်းရမ်းတဲ့ သတို့သမီးလက်ဖွဲ့ငွေ ပမာဏနဲ့ စာရင် ဘယ်လောက်တောင် ညီမျှလို့လဲ?" လင်ချင်ဟယ်က လင်မိသားစုဝင်များစွာ ရှေ့တွင် ထိုအဘိုးကြီးကို မညှာမတာ ပြန်လည်ချေပပြောဆိုလိုက်သည်။
ဖခင်လင်မှာ အလွန်ဒေါသထွက်လွန်းသဖြင့် စကားပင် ဆက်မပြောနိုင်တော့ပေ။
"ညီမငယ်ရယ်၊ စိတ်မဆိုးပါနဲ့..." အကြီးဆုံးအစ်မတော် လင်က ချော့မော့ပြောဆိုရန် ကြိုးစားသည်။
"ရှင်က ဘယ်သူ့ရဲ့ ညီမငယ်လဲ။ ရှင့်မျက်လုံးတွေ ဘာဖြစ်နေလို့လဲ?" လင်ချင်ဟယ်က သူမကို အေးစက်စက် အကြည့်တစ်ချက် ပစ်ပေးလိုက်ပြီးမှ ကျန်သူများကို ကြည့်ကာ "မနက်ဖြန်ကျရင် အဘွားအိုရဲ့ နောက်ဆုံးခရီးအတွက် လိုက်ပို့ဖို့ ကျွန်မ လာခဲ့မယ်။ ဒီအဘိုးကြီးသာ လက်ခံလို့မရတဲ့ စကားတွေကို ဆက်ပြောနေဦးမယ်ဆိုရင် အဘွားအိုရဲ့ သင်္ဂြိုဟ်စရိတ်အတွက် တစ်ပြားတစ်ချပ်မှ ကျွန်မ ထည့်ဝင်မှာမဟုတ်ဘူး။ ပြီးတော့ နောင်တစ်ချိန် ဒီအဘိုးကြီး သေဆုံးတဲ့အခါမှာလည်း ကျွန်မဆီကို သတင်းပေးဖို့ မလိုဘူး" ဟု ပြောလေသည်။
ထိုသို့ပြောပြီးနောက် သူမသည် ကျိုးချင်းပိုင်ကို စက်ဘီးနင်းခိုင်းကာ ထွက်ခွာသွားကြသည်။
"တတိယအဒေါ်က ဘာလို့ ဒီလိုလူမျိုး ဖြစ်နေရတာလဲ?" လင်အန်က ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြောသည်။
ဤတတိယအဒေါ်က အလွန်မာနကြီးပြီး အနိုင်ကျင့်တတ်လွန်းသည်။ သူမက သူတို့ထဲက ဘယ်သူ့ကိုမှ အထင်မကြီးပေ။
"သူက အရင်ကတည်းက ဒီလိုပါပဲ။ အခု သူက ငွေကြေးလည်းရှိ၊ မြို့တော်ရဲ့ နိုင်ငံသားလည်း ဖြစ်သွားပြီဆိုတော့ ပိုတောင် ဆိုးသွားမှာပေါ့ ဟုတ်ဘူးလား" ဒုတိယအစ်မတော် လင်က အေးစက်စက် နှာမှုတ်လိုက်သည်။
"သူကတော့ ထူးဆန်းလိုက်တာ။ ပွေမီးလည်းရှိတယ်၊ ဒါနဲ့ပဲ ဆွေမျိုးသားချင်းတွေ အားလုံးကို အပြီးတိုင် စွန့်ပစ်လိုက်တော့တာပဲ!" ဒုတိယမြောက် လင်ညီအစ်ကိုကလည်း စိတ်ပျက်လက်ပျက် ဖြစ်သွားသည်။
အကြီးဆုံးလင်က တစ်ခွန်းမျှ မပြောပေ။
အကြီးဆုံးအစ်မတော် လင်က သူမ၏သားဖြစ်သူကို ဆူပူကြိမ်းမောင်းလိုက်သည် - "မင်းက ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ တတိယအဒေါ်ကို ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး ဆက်ဆံဖို့ ငါ မပြောထားဘူးလား။ ဘာလို့ မင်းပါးစပ်ကို လျှောက်ပြောရတာလဲ?"
"အမေကလည်း ကျွန်တော့်ကို မြို့တော်ခေါ်သွားမယ်လို့ မျှော်လင့်မနေနဲ့။ ကျွန်တော့်အမြင်အရဆိုရင် သူက လင်အိုကြီးတို့မိသားစုကို လုံးဝ ဂရုစိုက်တာ မဟုတ်ဘူး" ဟု လင်အန်က ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောဆိုသည်။
အကြီးဆုံးအစ်မတော် လင်က ဘယ်လိုလုပ် မသိဘဲနေမလဲ။ သူမသာ လင်အိုကြီးတို့မိသားစုကို စစ်မှန်စွာ ဂရုစိုက်ခဲ့ပါက ဤနှစ်များအတွင်း အလည်အပတ် ပြန်လာခဲ့မည် မဟုတ်ပေဘူးလား။ ဒုတိယလင်ကိုသာ ရဲစခန်းထဲ ဆွဲသွင်းခံရစဉ်က ကျိုးချင်းပိုင်သာ မရှိခဲ့ရင် အဘိုးအဘွားနှစ်ယောက် ရူးကြောင်ကြောင် လုပ်နေတာကို သူမက လျစ်လျူရှုထားလိုက်မည်သာ ဖြစ်သည်။
အမှန်တကယ်ပင် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်လှသည်။
သို့သော်လည်း သူတို့သည် မျှော်လင့်ချက်လေးတစ်ခုကို ဆုပ်ကိုင်ထားခဲ့ကြဆဲပင်။ သူမသာ သူတို့၏ စာကျက်ဝါသနာပါသော သားကို မြို့တော်သို့ ခေါ်သွားပြီး ပညာသင်ကြားပေးနိုင်မည်ဆိုပါက သူသည် လူသားတို့ကြားမှ နဂါးတစ်ကောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်လာမည်မှာ သေချာပေသည်။
သို့သော် ယခုအခါတွင်မူ မျှော်လင့်ချက်ဟူ၍ လုံးဝ မရှိတော့ကြောင်း ထင်ရှားနေပေပြီ။
"ခုနက ဖေဖေ မြို့တော်ကို လိုက်သွားချင်တယ်လို့ ပြောတာ ငါကြားလိုက်တယ်?" ဟု ဒုတိယမြောက် လင်ညီအစ်ကိုက မေးမြန်းသည်။
"သူ့အိပ်မက်ထဲမှာ ဖြစ်မှာပေါ့။ သူက မြို့တော်မှာ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် နေထိုင်ချင်နေတာ - သူက ယောက္ခမတွေကိုပဲ လက်ခံတာ၊ ဖေဖေကိုမှ မဟုတ်တာ!" ဒုတိယအစ်မတော် လင်က မာထန်စွာ ရယ်မောလိုက်သည်။
"ဖေဖေမှာ သားတွေနဲ့ ချွေးမတွေ မရှိဘူးလား။ ဘာလို့ သူ့မှာ လက်ထပ်ပြီးသား သီးသန့်သမီးဆီမှာ သွားပြီး မှီခိုစားသောက်ချင်နေရတာလဲ? ရှက်တတ်သေးရဲ့လား" တတိယလင်က သူ့ရဲ့ ဒုတိယချွေးမကို စူးရဲစွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
"တတိယမောင်က အခု ငွေရှာနိုင်နေပြီဆိုတော့ ငါ့ကို ဆုံးမချင်သလို ဆုံးမပေါ့လေ" ဟု ဒုတိယအစ်မတော် လင်က ဟောက်သံပြုလိုက်သည်။
"အိုဇိုးရဲ့ မိဘနှစ်ပါးက သူတို့ရဲ့ ချွေးမပေးတဲ့ ကောင်းခြင်းမင်္ဂလာကို ခံစားနိုင်တဲ့ အစွမ်းအထက် ရှိကြတယ်။ ဘာလို့ ကျွန်ုပ်တို့ရဲ့ မိဘတွေက အဲဒီလို မခံစားနိုင်ရမှာလဲ?" ဟု တတိယလင်က ပြန်လည်ချေပပြောဆိုသည်။
"ကောင်းပြီလေ။ မင်းရဲ့ညီမလို စွမ်းရည်မျိုး ငါတို့မှာ မရှိဘူးပေါ့ ဟုတ်လား။ ငါတို့မှာ စွမ်းဆောင်ရည် မရှိဘူး၊ အဲဒါကို ငါတို့ ဝန်ခံပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ မင်းနဲ့ မင်းရဲ့ဇနီးမှာ အစွမ်းအထက် ရှိတယ်လေ - ဘာလို့ မင်းတို့ရဲ့မိဘတွေကို မြို့ပေါ် မခေါ်သွားတာလဲ? သူတို့က မင်းနဲ့အတူ လိုက်သွားချင်တယ်လို့ ပြောတာတောင် မင်းက ငြင်းပယ်ခဲ့တယ်လေ!" ဒုတိယအစ်မတော် လင်က အေးစက်စက် နှာမှုတ်လိုက်သည်။
တတိယလင်က သူမကို တည်ကြည်လေးနက်သော အကြည့်ဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးမှ ကျန်သူများဘက်သို့ အကြည့်လွှဲလိုက်သည်။ သူတို့က စကားတစ်ခွန်းမျှ မဆိုဘဲ တိတ်ဆိတ်နေကြသော်လည်း အားလုံးက သူ့ကို ပြစ်တင်ရှုတ်ချသော အကြည့်များဖြင့်သာ ကြည့်နေကြသည်။
သူ့တွင် ငွေရှာနိုင်စွမ်း အမှန်တကယ် ရှိပါလျက်နှင့် မိဘများကို သက်တောင့်သက်သာနှင့် ကောင်းမွန်စွာ နေထိုင်စေရန် မခေါ်ဆောင်ဘဲ ရွာထဲတွင်သာ ဆက်လက်ထားရှိခဲ့သည်။ ယခုကဲ့သို့ အခြေအနေများ ဆိုးရွားလာသည့်အခါတွင် မည်သူ့ကို အပြစ်တင်ရမည်နည်း။
တတိယလင်သည် နောက်ထပ် မည်သည့်ရှင်းလင်းချက်မှ ပေးမနေတော့ပေ။ သူ့၏ရင်ထဲတွင် ဤညီအစ်ကိုများနှင့် ချွေးမများကြောင့် လုံးဝ အေးစက်စက်ဖြစ်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ထိုစဉ်အတွင်း လင်ချင်ဟယ်နှင့် ကျိုးချင်းပိုင်တို့သည် ဇိုးကျားရွာသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာကြသည်။
ကျိုးချင်းပိုင်က နူးနူးညံ့ညံ့ဖြင့် ချော့မော့ကာ "စိတ်မဆိုးပါနဲ့တော့" ဟု ဆိုသည်။
"ကျွန်မ စိတ်မဆိုးပါဘူး။ အဲဒီမိသားစုက ကျွန်မအတွက် ဘာမှမဟုတ်တာ။ စိတ်ဆိုးစရာ ဘာရှိလို့လဲ?" ဟု လင်ချင်ဟယ်က ပြန်ပြောသည်။
ဤလောကတွင် ဤမျှလောက် ရှက်ကြောက်ခြင်းကင်းမဲ့သော လူမျိုး ရှိနေလိမ့်မည်ဟု သူမ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ပေ။ သားဖြစ်သူများက အနားမှာ ရှိနေလျက်နှင့် သူမကဲ့သို့ လက်ထပ်ပြီးသား သီးသန့်သမီးဖြစ်သူဆီမှာ အထောက်ပံ့ခံလိုနေသေးသည်ပေါ့။
သူ့သားတွေကို သေနေပြီလို့ သဘောထားနေတာလား။ ပထမနဲ့ ဒုတိယအိမ်ထောင်စုတွေကို သူတို့ မရှိတော့လို ဆက်ဆံနိုင်ပေမဲ့ သူမရဲ့တတိယအစ်ကိုက သူ့အပေါ် အမြဲတမ်း သိတတ်လိမ့်နားလည်စွာ ပြုမူခဲ့တာကိုရော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ သူမအစ်ကိုရဲ့ ကျေးဇူးသိတတ်မှုက ဘာနဲ့တန်ဖိုးဖြတ်ရမှာလဲ။
သူက သူမနဲ့အတူ မြို့တော်မှာ သွားနေချင်တယ် ဟုတ်စ။ သူ့အိပ်မက်ထဲမှာပဲ ဖြစ်မှာပေါ့။
နေ့လယ်စာစားချိန် ရောက်တော့မည်ဖြစ်၍ သူတို့သည် အကြီးဆုံးအစ်ကိုနှင့် အကြီးဆုံးအစ်မတော် တို့ဆီသို့ စားသောက်ရန် ထွက်လာခဲ့ကြသည်။
"အကြီးဆုံးအစ်မတော်, ရှင်က ဘဲဥစိမ်နည်းကို တကယ် ကျွမ်းကျင်တာပဲ" ဟု လင်ချင်ဟယ်က ပျော်ရွှင်စွာ မှတ်ချက်ချသည်။
"ငါ့မိဘအိမ်က အဘွားအိုတစ်ယောက်ဆီကနေ ကြက်ဥစိမ်းခြင်းတောင်းတစ်လုံးနဲ့ ဟင်းချက်နည်းကို လဲလှယ်ယူခဲ့တာလေ။ နင် သင်ယူချင်တယ်ဆိုရင် ငါ သင်ပေးနိုင်ပါတယ်" ဟု အကြီးဆုံးအစ်မတော် က နွေးထွေးစွာ ကမ်းလှမ်းပြောဆိုသည်။
သူမသည် ယခုနှစ်တွင် ဘဲများကို အများအပြား မွေးမြူထားခဲ့ရာ သူမ၏ ဘဲဥစိမ်များမှာ အလွန်ကောင်းမွန်စွာ ရောင်းချနေရပေသည်။
"ကျွန်မမှာလည်း ဆီအထွက်များတဲ့ ဆားစိမ်ဥလုပ်နည်း ဆီချက်နည်း ရှိတယ်။ လဲလှယ်ကြရအောင်လေ" ဟု လင်ချင်ဟယ်က ပြန်ပြောသည်။
အကြီးဆုံးအစ်မတော် က ပြုံးလိုက်ပြီးမှ "ခုနလေးတင်ပဲ ဒုတိယအိမ်က ချွေးမ ရောက်လာသေးတယ်" ဟု ပြောပြသည်။
သူမက အထူးတလည် ဤအကြောင်းကို ပြောလာသဖြင့် လင်ချင်ဟယ်က "ဘာကိစ္စ ရှိလို့လဲ?" ဟု မေးမြန်းသည်။
"သူက လာပြီး ခဏထိုင်တယ်။ အကြာကြီး အလှည့်အပတ်ပြောနေပြီးမှ သူဘာလိုချင်လဲဆိုတာ ငါ နောက်ဆုံးတော့ သိလိုက်ရတယ်။ သူတို့က နောင်နှစ်မှာ အိမ်ဆောက်ချင်ကြပြီး ငွေကြေးအနည်းငယ် လိုအပ်နေလို့ ဆန်နီကို ငွေအနည်းငယ် ပြန်ပို့ပေးဖို့ တောင်းဆိုချင်နေတာ။ ဒုတိယမြောက်ညီအစ်ကို ဒီမနက် ရောက်လာတာလည်း သူ့ဇနီးက တိုက်တွန်းလို့ ဖြစ်မယ်လို့ ငါထင်တယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့မှာ ကိုယ်တိုင်တောင်းရဲဖို့ သတ္တိမရှိခဲ့ဘူးထင်တယ်" ဟု အကြီးဆုံးအစ်မတော် က ရှင်းပြသည်။
"အဲဒီအစား ရှောက်ရှောက်ကိုပဲ ငွေပြန်ပို့ခိုင်းလိုက်ပါ။ ဆန်နီနဲ့ အိုက်ကော်တို့မှာ ပိုလျှံနေတဲ့ ငွေကြေး မရှိပါဘူး။ သူတို့နှစ်ယောက်လုံးက ဆိုင်ဝယ်ဖို့အတွက် ငွေစုနေကြရတာလေ။ သူတို့ကိုယ်တိုင်တောင် ငွေကြေးရှားပါးနေမှတော့ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ငွေပြန်ပို့နိုင်မှာလဲ?" ဟု လင်ချင်ဟယ်က ဖြေကြားသည်။
"သူတို့က ဆိုင်ဝယ်ချင်လို့လား?" ဟု အကြီးဆုံးအစ်မတော် က အံ့သြတကြီး မေးမြန်းသည်။
"ဟုတ်ပါတယ်။ အဲဒီဇနီးမောင်နှံက မြို့တော်ကိုသွားတုန်းက ရွာကို ပြန်လာဖို့ မစဉ်းစားထားကြဘူး။ သူတို့မှာ အခွင့်အရေးရရင် အိမ်ထောင်စုစာရင်းကိုပါ ပြောင်းရွှေ့ချင်နေကြတယ်။ အဲဒါက ငွေကုန်ကြေးကျများတယ်။ ရှောင်မေ့နဲ့ ဒါလင်တို့ရဲ့ အိမ်ထောင်စုစာရင်း ပြောင်းတာတင် ယွမ်နှစ်ထောင် ကုန်ကျခဲ့တယ်။ အဲဒါတောင် အတွင်းလူဖြစ်တဲ့ သူငယ်ချင်းတစ်ယောက်ရဲ့ သားကျေးဇူးကြောင့်သာ ဖြစ်တာ။ မဟုတ်ရင် သုံးထောင် သို့မဟုတ် လေးထောင်လောက် ကုန်ကျမှာ" ဟု လင်ချင်ဟယ်က သူမအား ပြောပြသည်။
"အဲလောက်တောင် ကြီးတာလား?" ဟု အကြီးဆုံးအစ်မတော် က အံ့သြတုန်လှုပ်သွားသည်။ အိမ်ထောင်စုစာရင်း ပြောင်းရရုံနဲ့တင် ရွာထဲမှာ အိမ်ကြီးတစ်หลัง ဆောက်လို့ရလောက်အောင် ငွေကုန်ကျတာပေါ့!
"ဟုတ်ပါတယ်။ အဲဒါကြောင့် သူတို့နှစ်ယောက်မှာ အခုလောလောဆယ် ပိုလျှံနေတဲ့ ငွေကြေး လုံးဝမရှိပါဘူး။ အကြီးဆုံးအစ်မတော်, အချိန်ရတဲ့အခါကျရင် ဒါကို ဒုတိယမြောက်ညီအစ်ကိုကို ရှင်းပြပေးပါဦး" ဟု လင်ချင်ဟယ်က ခေါင်းညိတ်ရင်း ပြောလေသည်။