"ညီမလေးရယ်၊ အရင်တုန်းက ကိုယ့်အစ်ကိုတွေဘက်က မှားခဲ့တာပါ။ ဒါကလည်း လွန်ခဲ့တဲ့ နှစ်တွေအများကြီးက ဖြစ်ခဲ့တာလေ..." လင်းအကြီးဆုံးအစ်ကိုက ပြောသည်။
"အရင်တုန်းကတော့ ငါတို့က ဆင်းရဲလွန်းလို့ အရာရာတိုင်းကို သေးသေးဖွဲဖွဲကအစ တွက်ကပ်နေမိတာပါ" လင်းဒုတိယအစ်ကိုက သူ့အစ်ကိုစကားဆုံးသည်နှင့် ဝင်ပြောလိုက်သည်။
"ဟုတ်သားပဲ။ အရင်တုန်းကတော့ ဆင်းရဲလွန်းလို့ အရာရာတိုင်းကို သေးသေးဖွဲဖွဲကအစ တွက်ကပ်ခဲ့ကြတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အခုတော့ ခင်ဗျားတို့ မဆင်းရဲတော့ဘူးလေ။ အဘိုးအဘွားနှစ်ယောက်ရဲ့ အမိုးအကာပစ္စည်းတွေကိုတောင် ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ခွဲဝေယူနိုင်နေကြပြီပဲ။ တကယ်ကိုပဲ သူတို့ရဲ့ ချစ်လှစွာသော သားကောင်းလေးတွေပါပဲလား" လင်းချင်းဟယ်က တွန့်ဆုတ်နေခြင်းမရှိဘဲ ထောက်ပြလိုက်သည်။
သူမအနေဖြင့် ဖခင်လင်းနှင့် မိခင်လင်းအပေါ်တွင် မည်သည့်အပြစ်ရှိသည်ဟူသော ခံစားချက်မျိုး လုံးဝမရှိပေ။ နောက်ဆုံးတွင် ၎င်းတို့အတွက် အဆင်ပြေချမ်းသာသော အိုမင်းမစွမ်းအချိန်ကာလတစ်ခုကို သေချာပေါက် ပံ့ပိုးပေးနိုင်မည့် အလားအလာရှိသော သားအထွေးဆုံးလေးကိုပင် သူမက ကျွေးမွေးပြုစုပေးခဲ့ဖူးသည်။
သို့သော်လည်း ထိုအချက်က ၎င်းတို့ကိုယ်တိုင် ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျအောင် လုပ်ဆောင်နေခြင်းကိုတော့ တားဆီးနိုင်ခဲ့ခြင်း မရှိပေ။
သာမန်အားဖြင့် သူတို့သာ ပေးလိုစိတ်မရှိခဲ့လျှင် ဤညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်က အမိုးအကာပစ္စည်းများအတွက် မည်သို့ဝံ့ဝံ့စားစား လုယက်ဝံ့ကြမည်နည်း။
အဲဒီလို ပေးအပ်ဖို့ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ လက်ခံခဲ့ကြပြီးမှတော့ ဘာမှ ဆက်ပြောစရာ မရှိတော့ပေ။
"တတိယအဒေါ်ရယ်၊ ဘယ်လိုပြောလိုက်တာလဲဗျ။ အဲဒါကို ပေးမယ်လို့ပြောခဲ့တာ ကျွန်တော်တို့ရဲ့ အဘိုးအဘွားတွေပါဗျာ" ဟု လင်းအန်က ငြင်းခုံသည်။
"ဒီမှာ မင်းဝင်ပြောစရာ နေရာမဟုတ်ဘူး!" အကြီးဆုံးအစ်မတော် က သူမ၏သားဖြစ်သူကို အမြန်ဆွဲထုတ်လိုက်သည်။
"ကျွန်တော်က အမှန်အတိုင်း ပြောနေတာလေ။ တတိယအဒေါ်က အဘိုးအဘွားတွေရဲ့ သမီး၊ ပြီးတော့ တစ်အိမ်လုံးမှာ အချမ်းသာဆုံးလူပဲ။ ဒီနှစ်တွေအတွင်း ဘယ်တုန်းကမှ အိမ်ကို ပြန်မလာခဲ့သလို တစ်ခါမှလည်း သားသမီးဝတ္တရား မကျေပွန်ခဲ့ဘူး" ဟု လင်းအန်က ဆိုသည်။
"မင်းပြောတာ လုံးဝမှားနေပြီ။ အဘိုးအဘွားနှစ်ယောက်ကို ဘယ်လိုဆက်ဆံရမလဲဆိုတာ မင်းတို့ကိစ္စပဲ။ သူတို့ကို ဘယ်လိုပြုစုစောင့်ရှောက်မလဲဆိုတာ မင်းတို့ဘာသာ လုပ်ရမယ့်ကိစ္စလေ၊ သူတို့ကို ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ကြည့်ရှုစောင့်ရှောက်တာ မစောင့်ရှောက်တာက ငါနဲ့ ဘာမှမဆိုင်ဘူး။ ငါက အခုလက်ရှိ ဖြစ်ပျက်နေတဲ့ အခြေအနေကိုပဲ ဆွေးနွေးနေတာ။ ကောင်လေး၊ မင်းအပြင်ထွက်ပြီး လိုက်မေးကြည့်လိုက်ဦး။ အခုလောလောဆယ် ကောလာဟလတွေက ဘယ်လောက်တောင် နားခါးစရာကောင်းနေလဲဆိုတာကိုလေ။ မင်းက တကယ်ပဲ မျက်နှာပြောင်တိုက်ပြီး ပါးစပ်ဟဝံ့ရတယ်လို့" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ပြန်လှန်ချေပလိုက်သည်။
လင်းအန်က "အဲဒါတွေက လူစိမ်းတွေ လုပ်ကြံဖန်တီးထားတဲ့ အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ စကားတွေပါပဲ!" ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။
လင်းချင်းဟယ်အနေဖြင့် ထိုယဉ်ကျေးမှုမရှိသော လူမိုက်လေးနှင့် အချိန်ကုန်ခံကာ အာငွေ့မကုန်တော့ပေ။
တတိယအစ်ကိုလင်းက ရှေ့သို့တိုးလာပြီး "ညီမလေးရယ်၊ အနံ့တွေ ကင်းစင်သွားပြီ" ဟု ပြောသည်။
"ငါတစ်ယောက်တည်းဆိုရင် လုံလောက်ပါပြီ။ ကိုချင်းပိုင် ဝင်လာစရာ မလိုပါဘူး" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ညွှန်ကြားလိုက်သည်။
သို့သော်လည်း ကျိုးချင်းပိုင်က သူမ၏နောက်မှ အိမ်ထဲသို့ ဝင်လာခဲ့သည်။ လင်းချင်းဟယ်က သူမ၏ လည်စည်းပဝါကို ဆွဲတင်ကာ နှာခေါင်းကို အုပ်လိုက်ပြီးနောက် ကျိုးချင်းပိုင်၏ ပဝါကိုပါ လှမ်းဆွဲတင်ပေးလိုက်သည်။ ကျိုးချင်းပိုင်က သူမအား အားကိုးရာမဲ့နေသည့်ပုံစံဖြင့် တစ်ချက်ကြည့်ကာ ပဝါကို ပြန်ဖြုတ်လိုက်သည်။
ဖခင်လင်းက ကုတင်ပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေသည်။ လင်းချင်းဟယ်နှင့် ကျိုးချင်းပိုင် ဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ "နောက်ဆုံးတော့ မင်းတို့နှစ်ယောက် ပြန်လာကြပြီပေါ့" ဟု ပြောသည်။
"ခင်ဗျားက ကျွန်မတို့ကို ပြန်လာစေချင်လှပြီဆိုတဲ့ ပုံစံမျိုးနဲ့ အမြဲပြောနေတာပဲ။ ခင်ဗျားဘေးမှာ ဝန်ဆောင်မှုပေးဖို့ သားတွေအများကြီး ရှိနေတာကတင် လုံလောက်နေပါပြီ" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် ပြောလိုက်သည်။
ဖခင်လင်းက သူမကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။ "ဒီနှစ်တွေကြာတောင်မှ မင်းရဲ့ရင်ထဲက အနာဟောင်းကို မလွှတ်နိုင်သေးဘူးပေါ့လေ။ အဲဒီတုန်းက ဖြစ်ပျက်ခဲ့တာတွေက..."
"ခင်ဗျား ကျွန်မကို ဘာလို့ ပြန်ခေါ်တာလဲ? တည့်တည့်သာ ပြောစရာရှိတာပြောစမ်းပါ" ဟု လင်းချင်းဟယ်က စိတ်မရှည်စွာဖြင့် ဖြတ်ပြောလိုက်သည်။
ဘေးဥပဒ်ဆိုက်ရောက်လာချိန်တွင် သူနှင့် မိခင်လင်းတို့က လေရာသို့ အသီးသီး ပျံသန်းသွားခဲ့ကြသည်။ ၎င်းတို့သည် မည်ကဲ့သို့သော လူစားမျိုးများဖြစ်ကြောင်း သူမ ကောင်းကောင်းသိသည်။
ဖခင်လင်းက သူမကို ဆက်မကြည့်တော့ဘဲ အကြည့်ကို ကျိုးချင်းပိုင်ဆီသို့ ပြောင်းလိုက်သည်။ "ငါ့သမီးက မင်းကို လက်ထပ်ခဲ့တာလေ— မင်းမှာ ဘာပြောစရာရှိသေးလဲ?"
"တော်တော့။ အဲဒီတုန်းက ချင်းပိုင်က ကျွန်မကို လက်ထပ်ဖို့ ယွမ်တစ်ရာတိတိ သုံးခဲ့တာ။ ခြောက်ဆယ်ကျော်ကာလတွေတုန်းက ယွမ်တစ်ရာဆိုတာ ဘယ်လောက်တောင် တန်ဖိုးရှိလဲဆိုတာ အဘိုးကြီးခင်ဗျားကို ကျွန်မ ပြောပြနေစရာ မလိုဘူးထင်တယ်၊ ပြီးတော့ ဒီအိမ်ကော? အဲဒီတုန်းက ကျွန်မရဲ့ သတို့သမီးဆပ်ကပ်ငွေနဲ့ ဆောက်ခဲ့တာလေ" ဟု လင်းချင်းဟယ်က တိုက်ရိုက်ပြောဆိုလိုက်သည်။
ထိုသတို့သမီးဆပ်ကပ်ငွေအပြင် သူမ အရင်က ပေးပို့ခဲ့ဖူးသမျှသော မိဘကျေးဇူးဆပ်ငွေများနှင့် ပစ္စည်းများကော ဘယ်လိုလဲ? ထိုအရာတွေကလည်း အများကြီး ရှိခဲ့ဖူးသည်။
ထို့ကြောင့် သူသာလျှင် အတိတ်ကကြွေးဟောင်းများကို ပြန်ဖော်ချင်နေပါက အိပ်မက်တောင် မမက်နဲ့တော့ ဟု ဆိုရမည်ပင်။
"ဖေဖေ၊ အခု ဘယ်အချိန်ရှိနေပြီလဲ? ဘာလို့ ဒီကိစ္စတွေကို ပြန်ဖော်နေရတာလဲ? တတိယသမီးကို ဘာလို့ ပြန်လာခိုင်းတာလဲဆိုတာကို အတိအကျသာ ပြောပြလိုက်စမ်းပါ" ဟု တတိယအစ်ကိုလင်းက စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် တိုက်တွန်းလိုက်သည်။
ဖခင်လင်းက ခမ်းနားထည်ဝါသော သီးခြားအရှိန်အဝါရှိသည့် သူ၏သမီးနှင့် သမက်ဖြစ်သူကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီးမှ "ငါ မင်းတို့နဲ့အတူ မြို့တော်ကို လိုက်သွားချင်တယ်" ဟု ကြေညာလိုက်သည်။