"ဒုတိယအစ်ကို၊ ဘာလို့ ဒီကိစ္စကို အခုမှ ထပြောနေရတာလဲ" ဟု အကြီးဆုံးအစ်မတော် က မေးလိုက်သည်။
ဒါက ဘယ်လိုအခြေအနေမျိုးလဲ။ သူသာ စန်နီတို့ဘက်အကြောင်းကို မေးချင်နေရင် လင်းအမေရဲ့ကိစ္စတွေ ပြီးပြတ်သွားတဲ့အထိ စောင့်ရလိမ့်မည်။
"ရပါတယ်" လင်းချင်းဟယ်က ပြောလိုက်သည်။ "စန်နီနဲ့ အိုက်ကူတို့ နှစ်ယောက်စလုံး အဆင်ပြေကြပါတယ်။ ဟိုဘက်မှာ သူတို့ကို စောင့်ရှောက်ပေးမယ့်သူတွေ အများကြီးရှိပါတယ်"
"ဒါဆိုရင် ကောင်းတာပေါ့၊ ကောင်းတာပေါ့" ဒုတိယအစ်ကိုက ပြုံးဖြဲဖြဲဖြင့် ပြောသည်။
လင်းချင်းဟယ်သည် ဒုတိယအစ်ကို့ကို စာနာသော အမူအရာဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ တကယ်ပြောရရင် ဒုတိယအစ်ကိုဟာ မကောင်းတဲ့လူတော့ မဟုတ်ပေ။ ညီအစ်ကိုတွေက စရိုက်ချင်း ဆင်တူကြပြီး ဇနီးသည်စကားကို နားထောင်တတ်တဲ့ အမျိုးသားတွေထဲမှာ ပါဝင်ကြသည်။
အမျိုးသားတစ်ယောက်က သင့်လျော်တဲ့ဇနီးသည်ကို ရခဲ့မယ်ဆိုရင် သေချာပေါက် တိုးတက်လာလိမ့်မည်။ ဒါပေမဲ့ ကံမကောင်းတဲ့ဇနီးသည်ကို ရခဲ့ရင်တော့ တစ်သက်တာလုံး ဆင်းရဲဒုက္ခနဲ့ ရင်ဆိုင်ရဖို့ ကံပါလာတာပဲ ဖြစ်သည်။
"ဒုတိယအစ်ကိုက ဘေးထွက်လုပ်ငန်းငယ်တွေများ လုပ်ချင်နေတာလား" လင်းချင်းဟယ်က စကားစလိုက်သည်။
"နောင်နှစ်ကျရင် မိသားစုက အိမ်သစ်ဆောက်ဖို့ ရှိတယ်။ ပိုက်ဆံရှိသမျှ အကုန် အဲဒီအတွက်ပဲ သုံးရတော့မှာ" ဒုတိယအစ်ကိုက ခေါင်းခါပြရင်း ပြောသည်။
သူတို့မိသားစုက အိမ်သစ်ဆောက်ဖို့ အကြာကြီး မျှော်လင့်စောင့်စားနေခဲ့ကြတာ ဖြစ်တဲ့အတွက် ဘေးထွက်လုပ်ငန်း စတင်ဖို့ ပိုလျှံတဲ့ငွေကြေး များများစားစား ရှိမည် မဟုတ်ပေ။
လင်းချင်းဟယ်လည်း ထပ်ပြီး မတိုက်တွန်းတော့ပေ။ "အိုက်ကူနဲ့ စန်နီအတွက်တော့ ခင်ဗျားတို့ စိတ်ပူစရာ မလိုပါဘူး။ မြို့ကြီးမှာ အခြေချဖို့ဆိုတာ သူတို့အတွက် လွယ်ကူလှတာ မဟုတ်ပါဘူးလေ"
"အကို သိပါတယ်။ သူတို့နှစ်ယောက် ကလေးနဲ့အတူ အဆင်ပြေပြေ နေနိုင်ကြရင်ကိုပဲ ဒီဘက်ကိစ္စတွေကို စိတ်ပူနေစရာ မလိုပါဘူး" ဒုတိယအစ်ကိုက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
လင်းချင်းဟယ်က စန်နီကို ကိစ္စတွေကြည့်ခိုင်းချင်ရင်တောင် စန်နီက ဂရုစိုက်မှာ မဟုတ်ဘူးလို့ စိတ်ထဲကနေ တွေးလိုက်သည်။ ဒီတစ်ခေါက် အလောတကြီး ပြန်လာခဲ့ပေမဲ့ စန်နီက မြို့တော်မှာ အဲဒီလောက်ကြာအောင် နေခဲ့ရပါလျက်နဲ့ မိဘရပ်ရွာအကြောင်း တစ်ခွန်းမှ မပြောခဲ့ပေ။ သူက သူတို့နဲ့ ပတ်သက်ချင်ပုံမရဘဲ မူလမိသားစုအပေါ်မှာ ဘာလိုလားချက်မှ မရှိဘူးဆိုတာ သိသာထင်ရှားနေသည်။
"ရှကျာရော ဘယ်လိုနေလဲ" ကျိုးချင်းပိုင်က မေးလိုက်သည်။
"ရှကျာကတော့ အဆင်ပြေပါတယ်။ အခုလက်ရှိမှာ သူ့ဆရာရဲ့ အငယ်ဆုံးသမီးနဲ့ ချစ်ကြိုက်နေတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့အိမ်က အရမ်းဟောင်းနေတော့ သူက မိန်းကလေးကို အလည်ခေါ်မလာသေးဘူး။ နောင်နှစ်ကျမှ ဘယ်လိုဖြစ်မလဲ ဆက်ကြည့်ရမှာပေါ့" ဟု ဒုတိယအစ်ကိုက ပျော်ရွှင်စွာ ပြန်ဖြေသည်။
ကျိုးချင်းပိုင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "သူ့ကို အလုပ်ကြိုးစားဆက်လုပ်ဖို့ ပြောလိုက်ပါ။ နောင်တစ်ချိန် လူတွေအတွက် ပရိဘောဂအစုံလိုက် ဖန်တီးပေးနိုင်ပြီဆိုရင် သူ့လုပ်ငန်းက အရမ်းအောင်မြင်လာမှာပါ"
"ခင်ဗျားအနေနဲ့ ရှကျာကို ဒေသတွင်းကျောင်းတွေနဲ့ စကားပြောခိုင်းပြီး ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ခွင့် ရမရ စုံစမ်းခိုင်းသင့်တယ်။ ကျောင်းတွေမှာ လဲလှယ်ရမယ့် စားပွဲနဲ့ ကုလားထိုင်တွေ အများကြီးရှိတယ်။ အဲဒါက တော်တော်လေး အမြတ်အစွန်းထွက်မယ့် လုပ်ငန်းလမ်းကြောင်းတစ်ခုပဲ" ဟု လင်းချင်းဟယ်က အကြံပေးသည်။
"ကောင်းပြီလေ၊ ရှကျာ ပြန်လာရင် ငါပြောပြလိုက်မယ်" ဒုတိယအစ်ကိုက ချက်ချင်း သဘောတူလိုက်သည်။
အများကြီး ထပ်မနေတော့ဘဲ သူက နှုတ်ဆက်ကာ ပြန်သွားခဲ့သည်။
အကြီးဆုံးအစ်မတော် က သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး "ရှကျာရဲ့ ရည်းစားက ဒေါသတော်တော်ကြီးတာပဲ" ဟု မှတ်ချက်ချသည်။
"ဘာဖြစ်လို့လဲ" လင်းချင်းဟယ်က မေးလိုက်သည်။
"အရတုန်းက ငါတစ်ခေါက် အလည်သွားဖူးတယ်။ သူတို့က နေ့လယ်စာတောင် မကျွေးခဲ့ဘူး" ဟု အကြီးဆုံးအစ်မတော် က တိုင်တန်းသည်။
သူမက အကြီးဆုံးအစ်မတော်ရဲ့ မြို့ပြသားမက်လိုမျိုး စတင်လုပ်ဆောင်နေပြီ ဖြစ်သည်။
လင်းချင်းဟယ်က "ဒုတိယအစ်ကိုကတော့ သူ့ကို တော်တော်သဘောကျနေပုံရတာပဲ?" ဟု မေးသည်။
"သဘောကျရုံတင်မကဘူး၊ ရှကျာ့အမေဆိုရင် အလွန်တရာ ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်နေတာ။ သူမားက ရွာထဲမှာ သူ့သားက မြို့သူတစ်ယောက်နဲ့ ယူနိုင်ခဲ့တယ်ဆိုပြီး လျှောက်ပြောနေတာ၊ အထူးသဖြင့် သူ့ကို ကျောခိုင်းပြီး လှောင်ပြောင်ခဲ့ကြတဲ့သူတွေ ရှေ့မှာပေါ့" ဟု အကြီးဆုံးအစ်မတော် က ပြောပြသည်။
မြို့သူချွေးမက သူတို့မိသားစုကို အထင်သေးပေမဲ့ ဒုတိယအစ်မတော် ကတော့ လုံးဝ ဂရုမစိုက်ပေ။ ကျိုးရှ က တစ်လမှ တစ်ခါသာ ပြန်လာပေမဲ့ ပြန်လာတိုင်း သူ့ရဲ့အနာဂတ်ယောက္ခမတွေကို အထင်ကြီးစေချင်လိုဆိုပြီး နည်းမျိုးစုံနဲ့ ကောင်းနိုးရာရာ စားစရာတွေထည့်ပေးပြီးမှ ပြန်လွှတ်တတ်သည်။
ကျိုးရှ က အဲဒီမိန်းကလေးနဲ့ အောင်မြင်စွာ လက်ထပ်ပြီး အခြေကျသွားဖို့ကို သူမက အလွန်အမင်း စိတ်ထက်သန်နေခဲ့သည်။
လင်းချင်းဟယ် နားလည်လိုက်သည်။ မိန်းကလေးက မြို့သူဖြစ်နေလို့ ဒုတိယအစ်မတော် က သူမကို မျက်နှာသာပေးချင်နေရုံမျှသာ ဖြစ်သည်။ အဲဒါက သဘာဝကျပါတယ်—သားဖြစ်သူက မြို့သူတစ်ယောက်နဲ့ အိမ်ထောင်ကျတာ ဂုဏ်ယူစရာ ဘယ်လောက်ကောင်းလိုက်မလဲ။ ဒါကြောင့် ဒုတိယအစ်မတော် က သူမကို နှစ်သိမ့်ချော့မော့ရတော့သည်။
"အကြောင်းရင်းတစ်ခုရှိရင် တုံ့ပြန်မှုတစ်ခုက ရှိမြဲပဲလေ" လင်းချင်းဟယ်လည်း မနေနိုင်ဘဲ တអံ့တဩ တိုးတိုးလေး ရေရွတ်မိသည်။
ကျိုးချင်းပိုင်က ဘာမှမတတ်နိုင် ဖြစ်နေပြီး အကြီးဆုံးအစ်ကိုကတော့ ဒါကို သဘောကျနေသည်။ အကြီးဆုံးအစ်မတော် က ရယ်မောရင်း "အဲဒါက သဘာဝပါပဲကွာ။ သူတို့က ကံနဲ့ဖန်လာတဲ့ စုံတွဲတွေလေ။ သူ့ပါးစပ်က ထွက်လာသမျှ စကားတိုင်းမှာ 'ငါ့ရဲ့ အကြီးဆုံးချွေးမ' လို့ပဲ အမြဲပါနေတော့တာပဲ၊ နားထောင်လို့ တော်တော်ချစ်စရာကောင်းတယ်" ဟု ပြောသည်။
"ကြည့်ရတာ ရှကျာကတော့ မြို့မှာပဲ အပြီးအပိုင် နေထိုင်သွားတော့မယ့်ပုံပဲ" ဟု လင်းချင်းဟယ်က သုံးသပ်သည်။
"မြို့မှာ နေတာက အကောင်းဆုံးရွေးချယ်မှုပါပဲ။ ဒီလောက်ဝေးတဲ့ ခရီးအကွာအဝေးကို အသွားအလာလုပ်နေရတာ တကယ် မလွယ်ကူဘူးလေ" ဟု အကြီးဆုံးအစ်ကိုက ထပ်လောင်းပြောသည်။
"လိုအပ်မှသာ မပြန်လာဖို့ သူ့အမေက မှာထားပေမဲ့ ရှကျာကတော့ ဒုတိယအစ်ကိုလိုပဲ စရိုက်ကောင်းတဲ့သူပါ—သူ့ရဲ့ မူလအမြစ်တွေကို ဘယ်တော့မှ မမေ့ပါဘူး" ဟု အကြီးဆုံးအစ်မတော် က မှတ်ချက်ပြုသည်။
ကျိုးရှ ဘယ်လောက်ပဲ အလုပ်ရှုပ်နေပါစေ၊ အိမ်ပြန်လာဖို့အတွက် တစ်ရက်တော့ အမြဲ ဖဲ့ထုတ်ပေးတတ်သည်။ သူ့ကို ဒီလောက်နှစ်တွေနဲ့ချီပြီး ကြည့်လာခဲ့ရတော့ အကြီးဆုံးအစ်မတော် က သူ့ရဲ့စစ်မှန်တဲ့ သဘောသဘာဝကို ကောင်းကောင်းသိသည်။
အမှန်အတိုင်းပြောရရင် ဒုတိယအစ်ကို့ရဲ့ ကလေးတွေထဲမှာ စန်နီနဲ့ ရှကျာတို့ နှစ်ယောက်ပဲ သူ့စရိုက်ကို ပုံဖော်ရရှိထားကြပြီး အတော်အတန် သာမန်လူတွေလို နေထိုင်ကြသည်။ ကျိုးလျူနီနဲ့ တခြားသူတွေကတော့ ဒုတိယအစ်မတော် ဆီကနေ မျိုးရိုးလိုက်ခဲ့ကြသည်။
"ငါတို့ ပြန်ရောက်တော့မယ်ဆိုရင် ရှကျာဆီ သွားလည်ကြရအောင်" ကျိုးချင်းပိုင်က ကျေနပ်စွာဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
ထမင်းစားပြီးနောက် ကျိုးချင်းပိုင်နှင့် လင်းချင်းဟယ်တို့ လင်မယားနှစ်ယောက် နီးစပ်ရာ အိမ်နီးနားချင်းများကို နှုတ်ဆက်ရန် ထွက်လာခဲ့ကြသည်။
ထိုဇနီးမောင်နှံသည် ရွာဦးစီးဌာနမှူး၏အိမ်သို့ ဝင်ကာ ခဏမျှ စကားစမြည်ပြောဆိုကြပြီး အခြားအိမ်အချို့သို့လည်း ဝင်ရောက်လည်ပတ်ခဲ့ကြကာ နောက်ဆုံးတွင် ကျိုးတုန်း နှင့် ထိုရှာဘေမေတို့၏အိမ်သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။
ဒီလင်မယားငယ်လေးကတော့ သူတို့ဘဝကို အတော်လေး အဆင်ပြေအောင် လုပ်နိုင်နေကြသည်။
"ဦးလေးနဲ့ အဒေါ်တို့၊ မသွားသေးဘဲ နေ့လယ်စာပါ စားသွားပါလား" ဟု ကျိုးတုန်း က ပြုံးရင်း ဖိတ်ခေါ်သည်။
"မလိုပါဘူးကွယ်၊ ငါတို့က အကြီးဆုံးအစ်မတော်ဆီ သွားမလို့၊ အရင်တည်းက ချိန်းထားပြီးသား" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ပြန်ဖြေသည်။ "ဒီနှစ် မင်းတို့ရဲ့ စျေးကွက်အခြေအနေ ဘယ်လိုရှိလဲ"
"တော်တော်လေး အဆင်ပြေပါတယ်" ကျိုးတုန်း က ပြုံးဖြဲဖြဲဖြင့် ပြောသည်။ "ကျွန်တော် နောင်နှစ်ကျရင် အတိုင်းအတာကို ထပ်ချဲ့ဖို့ စဉ်းစားနေပါတယ်"
"အလုပ်ကို ဆက်ကြိုးစားပါ၊ နောင်ကျရင် အောင်မြင်လာမှာပါ။ ကိုယ့်ရဲ့မူဝါဒတွေကို စွဲကိုင်ထားဖို့နဲ့ အရည်အသွေးကို ထိန်းသိမ်းဖို့ကိုတော့ မမေ့နဲ့ဦး" ဟု လင်းချင်းဟယ်က အကြံပေးသည်။
သူမအနေနဲ့လည်း ဒီကိစ္စနဲ့ပတ်သက်ပြီး ကိုယ်ပိုင်အကြံအစည်တွေ ရှိနေပြီဖြစ်သည်။
ကျိုးချင်းပိုင်နှင့်အတူ အိမ်သို့ ပြန်ရောက်လာကြပြီးနောက် သူတို့ ဆွေးနွေးပြောဆိုမှုကို ပြန်စကြသည်။ "နောင်ကျရင် ငါတို့ရဲ့ဆိုင်တွေအားလုံးကို သဘာဝအော်ဂဲနစ် အစားအစာတွေပဲ သုံးတဲ့ဆိုင်တွေအဖြစ် ပြောင်းလဲလိုက်ရင် ကောင်းမွန်မလား"
"ခင်ဗျားပြောချင်တာက ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ" ကျိုးချင်းပိုင်က နားမလည်ဟန်ဖြင့် သူမကို ကြည့်သည်။
"ဓာတုပစ္စည်းကင်းစင်တဲ့ ကျန်းမာရေးနဲ့ညီညွတ်တဲ့ သစ်သီးနဲ့ ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေကို ထုတ်လုပ်ဖို့လေ" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ရှင်းပြသည်။
"အခုလက်ရှိ ကျွန်တော်တို့မှာရှိတဲ့ သစ်သီးပင်တွေက ကျန်းမာရေးနဲ့မညီညွတ်ဘူးလို့ ပြောချင်တာလား" ကျိုးချင်းပိုင်က အံ့ဩတကြီး မေးသည်။
"ကျန်းမာရေးနဲ့မညီညွတ်လို့ မဟုတ်ပါဘူး၊ အဲဒါတွေက မူလကရှိခဲ့တဲ့ သဘာဝအရသာအတိုင်း မရှိတော့လို့ပါ။ မြေယာမူဝါဒတွေ ပိုပြီးဖွင့်ပေးလာပြီဆိုရင် မြို့စွန်မှာ ကောက်ပဲသီးနှံတွေ သီးသန့်စိုက်ပျိုးဖို့နဲ့ ကြက်ခြံတစ်ခု တည်ထောင်ဖို့ မြေကွက်ဝယ်လို့ရတယ်။ မြေသြဇာဆိုတာလည်း ကိုယ်တိုင် အပြည့်အဝ ဖန်တီးလို့ရတာပေါ့—ပိုးသတ်ဆေးနဲ့ ဓာတုမြေသြဇာကို လုံးဝ မသုံးတဲ့ ပုံစံမျိုးပေါ့" ဟု လင်းချင်းဟယ်က အသေးစိတ် ရှင်းပြသည်။
ကျိုးချင်းပိုင်က တွေးတောရင်း "အဲဒါဆိုရင်တော့ အလွန်ကြီးမားတဲ့ မြေဧရိယာကြီး လိုအပ်လိမ့်မယ်" ဟု ပြောသည်။
"အများကြီး လိုတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အစောပိုင်းမှာ တည်ထောင်နိုင်မယ်ဆိုရင် နောင်တစ်ချိန်မှာ အလွန်တရာ အကျိုးအမြတ်များလာမှာပါ" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ဆိုသည်။
"ဒါဆိုရင် တခြားနေရာတွေမှာပါ ဆိုင်တွေ ထပ်ဝယ်ရလိမ့်မယ်။ အခုလက်ရှိရှိနေတဲ့ ဆိုင်တွေနဲ့တော့ လုံလောက်မှာ မဟုတ်ဘူး" ဟု ကျိုးချင်းပိုင်က မှတ်ချက်ချသည်။
"မြို့တော်ကို သွားပြီး တခြားဆိုင်တွေ ထပ်ရှာကြတာပေါ့" လင်းချင်းဟယ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
နောင်လာမည့်အနာဂတ်မှာ ဒီလိုလုပ်ငန်းမျိုး လုပ်ကိုင်ရတာက အလွန်ထက်မြက်တဲ့ အကြံဉာဏ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ထိုမှတစ်ဆင့် ငှားရမ်းခတွေ ကောက်ခံဖို့အတွက် အိမ်ခြံမြေအချို့ကိုပါ တည်ဆောက်လိုက်မယ်ဆိုရင် သူမရဲ့ စံပြဘဝနေထိုင်မှုပုံစံနဲ့ အတိအကျ ကိုက်ညီသွားမှာ ဖြစ်သည်။ ဒီထက်ကောင်းတာ ဘာမှ ရှိတော့မည် မဟုတ်ပေ။
လင်မယားနှစ်ယောက် တတိယအစ်ကိုလင်း ည ၁၀ နာရီခန့် ကားမောင်းလာသည်အထိ အခန်းထဲတွင် အနားယူနေခဲ့ကြသည်။
"အစ်မ! ယောက်ဖ!" ဟု တတိယအစ်ကိုလင်းက အိမ်ဝင်းထဲမှနေ၍ လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။
"ဝင်လာခဲ့လေ" လင်းချင်းဟယ်က အထဲမှနေ၍ ပြန်ပြောသည်။
တတိယအစ်ကိုလင်းက တံခါးကို တွန်းဖွင့်ဝင်လာပြီး အစ်မဖြစ်သူနဲ့ ယောက်ဖဖြစ်သူတို့ ပင်မခန်းမဆောင်ထဲမှာ ထိုင်နေကြတာကို မြင်တော့ "ခင်ဗျားတို့ ဘာလို့ ကျွန်တော်တို့အိမ်ဘက်ကို လာမလည်ကြတာလဲ" ဟု မေးသည်။
"မနက်ကျရင် သွားမှာပါ" လင်းချင်းဟယ်က စိတ်မပါ့တပါဖြင့် ပြန်ဖြေသည်။
တတိယအစ်ကိုလင်းက သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "အစ်မရယ်၊ အမေမှ မရှိတော့တာ"
"အဲဒါကြောင့် ငါက မင်းတို့ယောက်ဖနဲ့အတူ အမေကို နောက်ဆုံးခရီး လိုက်ပို့ဖို့ ပြန်လာခဲ့တာပေါ့" ဟု လင်းချင်းဟယ်က တုံ့ပြန်ပြောဆိုသည်။
တတိယအစ်ကိုလင်းက ဆက်ပြီး တိုက်တွန်းသည်။ "အဖေက အစ်မနဲ့ တွေ့ချင်နေတယ်လို့ ပြောတယ်"
"သူက ငါ့ကို ဘာလုပ်ဖို့ တွေ့ချင်ရမှာလဲ။ သူ့ကို စောင့်ရှောက်ပေးနိုင်တဲ့ သားတွေ အများကြီးရှိသားပဲဟာ" လင်းချင်းဟယ်က အေးစက်စက်ဖြင့် ပြောသည်။
ဆက်ဆံရေးတစ်ခု ပြတ်တောက်သွားပြီဆိုလျှင် အရှင်းပြတ်အောင် လုပ်လိုက်တာ အကောင်းဆုံးပါပဲ၊ မဟုတ်ရင် ရှည်ကြာနေတဲ့ သံယောဇဉ်ကြိုးတွေက ရှုပ်ထွေးမှုတွေကိုသာ ယူဆောင်လာပေးတတ်သည်။ သူတို့က အစပိုင်းကတည်းက အဆက်အသွယ် ဖြတ်ထားခဲ့ပြီးသားဖြစ်တာကြောင့် အခုအချိန်မှာ ဘာကိုများ တုံ့ဆိုင်းနေစရာ လိုသေးလို့လဲ။
တတိယအစ်ကိုလင်းက နှုတ်ခမ်းကို စူလိုက်သည်။ "အစ်မရယ်၊ အဖေဆီ သွားလိုက်ပါဗျာ။ ဒီဖြစ်ရပ်က သူ့အတွက်တော့ အလွန်ကြီးမားတဲ့ ထိုးနှက်ချက်တစ်ခု ဖြစ်သွားတာပါ၊ သူ အတော်လေး ပြောင်းလဲသွားပြီ"