လင်းချင်းဟယ်က ရှေးဟောင်းလင်းမိသားစုနှင့် အကွာအဝေး ထိန်းသိမ်းထားရန် အစကတည်းက တည်ကြည်ခိုင်မာခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ထိုစဥ်ကသာ ၎င်းတို့ဘက်က အနည်းငယ်မျှသော နွေးထွေးမှု သို့မဟုတ် ကြင်နာစာနာမှုကို ပြသခဲ့ပါက၊ သိသာထင်ရှားသည့် အကွာအဝေးမျိုး မပေးနိုင်လျှင်တောင်မှ အရာရာတိုင်း အဆင်ပြေချောမွေ့သွားခဲ့လိမ့်မည်။ သို့သော် ရှေးဟောင်းလင်းမိသားစုက ယင်းအစား မည်ကဲ့သို့ တုံ့ပြန်ခဲ့ကြသနည်း။
သူတို့သည် ဆက်ဆံရေးကို အပြတ်ဖြတ်ရန် ဝန်မလေးခဲ့ကြပေ။ ထိုမျှများပြားသော နှစ်များအတွင်း သူမသည် သက်ကြီးစုံတွဲ၏ အခြေအနေကို မေးမြန်းစုံစမ်းခဲ့ခြင်း မရှိသလို ငွေတစ်ပြားတစ်ချပ်မျှပင် ပြန်ပို့ခဲ့ခြင်း မရှိပေ။
သူမသည် သူမ၏ စကားများကို လက်တွေ့လုပ်ရပ်ဖြင့် ပြသခဲ့သည်။
မည်သူကပင် ဘာပြောေပြာ၊ သူမသာ သက်တောင့်သက်သာနှင့် အဆင်ပြေပြေ နေထိုင်နိုင်မည်ဆိုပါက မေတ္တာတရားကင်းမဲ့သော သမီးဆိုးဆိုသည့် နာမည်ကိုပင် ဆန္ဒအလျောက် လက်ခံယူခဲ့သည်။
သို့သော်လည်း လက်ရှိအခြေအနေအရ သူမနှင့် ကျိုးချင်းပိုင်တို့မှာ ရွာသို့ ပြန်ရန် အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။
သို့သော် ကြီးမားသည့် ပြဿနာတော့ မဟုတ်ပေ။ ဒုတိယနှင့် တတိယသားတို့မှာ ကျောင်းပိတ်ရက်ဖြစ်ပြီး သားကြီးမှာလည်း ပြန်ရောက်နှင့်ပြီးဖြစ်သည်။ ယခုလို ခရီးထွက်လိုက်ခြင်းဖြင့် နှစ်သစ်ကူးမတိုင်မီ အလွယ်တကူ ပြန်လာနိုင်မည်ဖြစ်သည်။
လင်းချင်းဟယ်က တတိယအစ်မတော်ထံသို့ ဦးစွာ ဖုန်းခေါ်ဆိုလိုက်သည်။
"မင်းတို့တွေက ကျောင်းပိတ်ရက်ဖြစ်နေပြီး ရုံးမှာလည်း ဖုန်းကို ဘယ်သူမှ ကိုင်မှာမဟုတ်တော့ ရှောက်မေရဲ့ နေရာကိုပဲ လှမ်းခေါ်လိုက်ရတာပါပဲ" ဟု တတိယအစ်မတော်က ပြောသည်။
"လက်ရှိအခြေအနေက ဘယ်လိုရှိလဲ" ဟု လင်းချင်းဟယ်က မေးသည်။
"သူတို့ရဲ့ အိမ်ဟောင်းကြီးက အရမ်းလည်း ဟောင်းနွမ်းနေပြီလေ။ ညသန်းခေါင်ယံမှာ ကျလာတဲ့ နှင်းထုရဲ့အလေးချိန်ကို မခံနိုင်ဘဲ ပြိုကျသွားတာ။ ဦးလေးလင်းကတော့ အပြင်ကို အမြန်ပြေးထွက်နိုင်ခဲ့ပေမယ့် အဒေါ်လင်းကတော့ ပိမိသွားတယ်" ဟု တတိယအစ်မတော်က ရှင်းပြသည်။
ထို့ကြောင့် ဤသည်မှာ *ဘေးဒုက္ခရောက်သောအခါ လူတိုင်း မိမိလမ်းကိုယ် လွင့်စင်သွားကြသည်* ဆိုသည့် ဆိုရိုးစကား၏ တကယ့်အမှန်တရားပင် ဖြစ်ပေသည်။
လင်းချင်းဟယ်မှာ ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်သွားပြီးနောက် "ဒါဆိုရင် ကျမတို့ ဒီနေ့ပဲ ပြန်လာခဲ့မယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။
"ကောင်းပြီလေ၊ မင်းရဲ့ တတိယအစ်ကို့ကို ငါ အကြောင်းကြားပေးလိုက်မယ်" ဟု တတိယအစ်မတော်က ထောက်ခံပြောဆိုသည်။
ဖုန်းချပြီးနောက် လင်းချင်းဟယ်နှင့် ကျိုးချင်းပိုင်တို့သည် ၎င်းတို့၏ အိမ်ကို သားသုံးယောက်လက်သို့ အပ်နှံခဲ့ကာ ရထားဘူတာရုံသို့ သွားရောက်၍ ခရီးနှင်ခဲ့ကြသည်။
ခရိုင်မြို့သို့ ရောက်ရန် ရက်အနည်းငယ် ကြာမြင့်ခဲ့သည်။
လင်းချင်းဟယ်နှင့် ကျိုးချင်းပိုင်တို့သည် တတိယအစ်ကိုလင်း၏ ဆိုင်သို့ တန်း၍ သွားကြသည်။ တတိယအစ်ကိုလင်းမှာ ထိုအချိန်က ဆိုင်တွင် မရှိဘဲ တတိယအစ်မတော်လင်း တစ်ဦးတည်းသာ ဆိုင်ကို စောင့်နေသည်။
လင်းချင်းဟယ်နှင့် ကျိုးချင်းပိုင်တို့ ရောက်ရှိလာသည်ကို မြင်သောအခါ တတိယအစ်မတော်လင်းက ရင်ရင်းနှီးနှီးပင် နှုတ်ဆက်လေသည်။
"သူမက အခု ဘယ်မှာလဲ။ ဆေးရုံမှာလား ဒါမှမဟုတ် အိမ်ဟောင်းမှာပဲလား" ဟု လင်းချင်းဟယ်က မေးသည်။
"သူတို့က သူ့ကို တစ်နေ့က အိမ်ဟောင်းဆီကို ပြန်ခေါ်လာကြတယ်။ မနေ့ညက ဆုံးသွားပြီ" ဟု တတိယအစ်မတော်လင်းက ဖြေသည်။
လင်းချင်းဟယ်၏ မျက်နှာထားမှာ တည်ငြိမ်နေဆဲဖြစ်ပြီး "တတိယအစ်ကိုကရော ဘယ်မှာလဲ" ဟု မေးသည်။
"သူ ရွာထဲဆင်းသွားတယ်" ဟု တတိယအစ်မတော်လင်းက ပြန်ဖြေပြီးမှ ညည်းတွားတော့သည်။ "အကြီးဆုံးနဲ့ ဒုတိယအကိုင်းအခက်တွေကတော့ အနှစ်ထဲအထိ ပုပ်သိုးနေကြတာပဲ။ ဒီဆောင်းရာသီအစောပိုင်းကတည်းက အာရှုရဲ့ အဖေက အခြေအနေတွေကို သွားကြည့်ဖို့ ရွာကိုပြန်သွားပြီး အမိုးက မခိုင်ဘူးဆိုတာ သတိထားမိခဲ့တယ်။ အဲ့ဒါနဲ့ အမိုးကို သေချာပြင်ဖို့အတွက် လှည်းတစ်စီးစာ ပစ္စည်းတွေကို အထူးသဖြင့် သယ်သွားပေးခဲ့တာ။ ဒါပေမယ့် အဲ့ဒီပစ္စည်းတွေက အကြီးဆုံးနဲ့ ဒုတိယအကိုင်းအခက်တွေကြားမှာ အကုန်ခွဲဝေယူသွားကြလို့ ဆုံးသွားရော! အိမ်ဟောင်းကြီးကတော့ ပြုပြင်မှု တစ်ခုတည်းကိုတောင် မရခဲ့ဘူး။ အဲ့ဒီနောက် နှင်းတွေက နည်းနည်းလေး သိပ်သည်းစွာ ကျလာတော့ အမိုးက ပြိုကျသွားတာပဲ။"
လင်းချင်းဟယ်၏ မျက်ခုံးများ တွန့်ချိုးသွားသည်။
"ဆောင်းရာသီ စတင်ကတည်းက ငါတို့တွေက ဥတွေနဲ့ အသားတွေအပါအဝင် အစားအစာတွေ အများကြီးကို အိမ်ကို ပို့ပေးခဲ့တယ်။ ဒါပေမယ့် အဲ့ဒီအရာတွေက အဲ့ဒီအကိုင်းအခက်နှစ်ခုကြားမှာပဲ အမြဲတမ်း ကွဲထွက်ကုန်ကြတယ်။ အဲ့ဒီအကြောင်းကို ငါ ဘာမှမပြောတော့ဘူး၊ ဒါပေမယ့် အဲ့ဒီပစ္စည်းတွေက အမိုးအတွက် ရည်ရွယ်ထားတာလေ၊ အဲ့ဒါကိုတောင် သူတို့ သိမ်းပိုက်လိုက်ကြသေးတယ်!" ဟု တတိယအစ်မတော်လင်းက ဒေါသတကြီးဖြင့် တိုင်တန်းလေသည်။
"ဈာပနက ဘယ်နေ့လဲ" ဟု လင်းချင်းဟယ်က မေးသည်။
တတိယအစ်မတော်လင်းက သူမတို့ မိသားစုသည် သက်ကြီးစုံတွဲကို မစောင့်ရှောက်ခဲ့ကြဟု သူမ၏ တတိယအစ်မတော်က ထင်မြင်သွားမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ဆက်လက်၍ အနည်းငယ် ပြောဆိုနေသေးသည်။ သူတို့သည် တကယ်တမ်းတွင် သူတို့၏ တာဝန်ကို ကျေပွန်ခဲ့ကြပေသည်။ သို့သော် သူမ၏ခင်ပွန်းမှာ တစ်ဦးတည်းသောသား မဟုတ်ဘဲ သူ့အရှေ့တွင် အစ်ကိုကြီးနှစ်ယောက် ရှိနေသေးသည်။
"ဈာပနက သဘက်ခါလေ" ဟု တတိယအစ်မတော်လင်းက ပြန်ဖြေသည်။
လင်းချင်းဟယ်က ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ "နောက်မှ ရွာဘက်ကို သွားကြတာပေါ့။ တတိယအစ်ကို ပြန်လာမှာလား"
"သူ ညနေကျရင် ပြန်ရောက်လာလိမ့်မယ်" ဟု သူမက ပြန်ပြောသည်။
လင်းချင်းဟယ်က ထပ်မံ၍ ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး သူမနှင့် ကျိုးချင်းပိုင်တို့မှာ ဆိုင်တွင် ခဏတာမျှ ဝင်နားကြသည်။
"အချိန်လည်း နှောင်းနေပြီ။ ဘာလို့ မသွားခင် ငါတို့ဆီမှာ ညစာ မစားသွားကြတာလဲ" ဟု တတိယအစ်မတော်က တိုက်တွန်းလေသည်။
"ရွာထဲပြန်ရောက်မှပဲ စားတော့မယ်" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ခေါင်းခါကာ ငြင်းပယ်လိုက်သည်။
လင်မယားနှစ်ယောက်စလုံးသည် စက်ဘီးပေါ်သို့ တက်ကာ မူလရွာလေးဆီသို့ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။
သူတို့အိမ်၏ သော့များကို အကြီးဆုံးအစ်မတော်ထံတွင် အပ်နှံထားခဲ့ပြီး သူမက အစောပိုင်းကတည်းက သွားရောက်ကာ အိမ်ကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်ပေးပြီး ဖြစ်နေသည်။ "မင်းတို့ မကြာခင် ပြန်လာတော့မယ်ဆိုတာကို ငါ သိနှင့်ပြီးသားပါ" ဟု သူမက ဆိုသည်။
မိခင်လင်း ကွယ်လွန်သွားပြီဟူသော သတင်းမှာ ပျံ့နှံ့နှင့်ပြီးဖြစ်သည်။ သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးမှာ မည်မျှပင် တင်းမာနေခဲ့ပါစေ၊ ယခုအခါ အဘွားအို မရှိတော့သည်ဖြစ်၍ လင်းချင်းဟယ်အနေဖြင့် သူမကို နောက်ဆုံးခရီး ပို့ဆောင်ရန် ပြန်လာရမည်ပင် ဖြစ်သည်။
"နှစ်သစ်ကူးခါနီးမှ ဒီလိုဖြစ်ရတယ်လို့" ဟု လင်းချင်းဟယ်က အသာအယာ သက်ပြင်းချလိုက်သည်။
ကျိုးချင်းပိုင်က သူမကို စိတ်ချလက်ချဖြစ်စေရန် "ရပါတယ်၊ ကိုယ် မနက်ကျရင် သွားလိုက်မယ်" ဟု အားပေးသည်။
"ဘာလို့ မနက်မှလဲ။ သဘက်ခါ ကျရင် အတူတူ သွားကြတာပေါ့" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ဆိုသည်။ သူမသည် ထိုဘက်ခြမ်းသို့ မသွားခဲ့သည်မှာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ သူမသည် သူမကို နောက်ဆုံးခရီးပို့ရန် ပြန်လာခဲ့သော်လည်း သူမ၏ ရှိနေခြင်းမှာ အထိမ်းအမှတ်သဘောသက်သက်သာ ဖြစ်ပေသည်။ အမှန်တကယ် ပြုလုပ်ရမည့် ဈာပနအခမ်းအနား ရိုးရာထုံးတမ်းများကိုမူ မိသားစုဝင် အမျိုးသားများကသာ ဆောင်ရွက်ကြမည် မဟုတ်ပါလော။ ထို့ကြောင့် သဘက်ခါမှ အတူတူ သွားကြခြင်းက ပိုကောင်းပေမည်။
အကြီးဆုံးအစ်မတော် သည် လင်းချင်းဟယ်နှင့် စကားစမြည်ပြောဆိုရင်း ညစာ ပြင်ဆင်နေသည်။ "လက်ရှိမှာတော့ ဖန်းယွမ်တစ်ဝိုက်က လူတိုင်းက လင်းမိသားစုရဲ့ အကြီးဆုံးနဲ့ ဒုတိယအကိုင်းအခက်တွေကို မေတ္တာတရား ကင်းမဲ့တယ်ဆိုပြီး ဆဲဆိုနေကြတယ်"
ရွာသည် ဧရိယာအတွင်းရှိ အခြားရွာများနှင့် ဝေးလံခြင်းမရှိပေ။ ထို့ကြောင့် အထူးသဖြင့် ပြင်းထန်သော နှင်းမုန်တိုင်းကြောင့် သေဆုံးမှုတစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့သောအခါ သတင်းမှာ အလွန်လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့သွားခဲ့သည်။ ထို့အပြင် ဤသည်မှာ နာမည်ကြီး လင်းချင်းဟယ်၏ မိဘရပ်ရွာဖြစ်သောကြောင့် အဆိုပါဖြစ်ရပ်မှာ မြို့နယ်အတွင်း ပြောစရာအဖြစ်အပျက်တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။ နှင်းများမကျမီကပင် တတိယအစ်ကိုလင်းသည် မိဘများ၏အမိုးကို ပြုပြင်ရန် အထူးသဖြင့် ဆောက်လုပ်ရေးပစ္စည်း အမြောက်အများကို ပြန်သယ်ဆောင်လာခဲ့ကြောင်း လူတို့ သိရှိလာကြသည်။
တတိယအစ်ကိုလင်းသည် အမြဲတမ်း တာဝန်သိတတ်သူဖြစ်ပြီး လစဥ် လူနေမှုစရိတ်ထောက်ပံ့ကြေးများနှင့် ပစ္စည်းများကို အိမ်သို့ ပုံမှန် ပို့ဆောင်ပေးခဲ့သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်တစ်ဝိုက်ရှိ လူတိုင်းက ဤအချက်ကို သိကြသည်။
သို့သော် ယခုအကြိမ်တွင်မူ အမိုးပြုပြင်မည့် ပစ္စည်းများကို အကြီးဆုံးနှင့် ဒုတိယအကိုင်းအခက်တို့က သိမ်းပိုက်ကာ ခွဲဝေယူခဲ့ကြသည်။
ထိုအကြောင်းကြောင့်သာလျှင် ဤကံဆိုးမိုးမှောင်ကျမှု ဖြစ်ပွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
မိခင်လင်းမှာ အသက်အရွယ်ကြီးရင့်လှသည်တော့ မဟုတ်သေးပေ။ ဤမတော်တဆမှုသာ မရှိခဲ့လျှင် သူမသည် နောက်ထပ် ငါးနှစ် သို့မဟုတ် ခြောက်နှစ်အထိ အလွယ်တကူ အသက်ရှင်နေထိုင်နိုင်ခဲ့ပေလိမ့်မည်။ သို့သော် သူမ၏ခေါင်းကို ပြင်းထန်စွာ ထိခိုက်မိခြင်းကြောင့် ချက်ချင်းပင် မေ့မြောသွားခဲ့ပြီး ခြေထောက်နှစ်ဖက်စလုံးလည်း ကြေမွကျိုးပဲ့သွားခဲ့သည်။
ဆေးရုံသို့ အရေးပေါ်တင်ပို့ကာ ကုသမှုခံယူခဲ့ရသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ဆရာဝန်များက မိသားစုအား နောက်ဆုံးအချိန်အတွက် ပြင်ဆင်ထားရန် ပြောကြားခဲ့သည်။ သူမသည် အဆုံးတိုင်အောင် သတိမေ့မြောနေခဲ့ပြီး လုံးဝသတိမရလာတော့ပေ။
လင်းကျားရွာမှ အပြင်ဘက်သို့ အသေးစိတ်အချက်အလက်များ ပျံ့နှံ့သွားသည်နှင့်အမျှ အစ်ကိုကြီးလင်းနှင့် ဒုတိယအစ်ကိုလင်းတို့မှာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သူများအဖြစ် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဝေဖန်ကဲ့ရဲ့ခြင်း ခံခဲ့ရသည်။
အမှန်တကယ်တွင် အစ်ကိုကြီးလင်းမှာ ပြင်းထန်စွာ မတရားခံရသကဲ့သို့ ခံစားနေရသည်။ သူသည် ထိုပစ္စည်းများကို ယူလိုခြင်း မရှိခဲ့သော်လည်း ဒုတိယအကိုင်းအခက်က တောင်းဆိုခဲ့ပြီး သူ၏ကိုယ်ပိုင်ဇနီးကလည်း လိုက်ပါလုပ်ဆောင်ခဲ့ကာ နောက်ဆုံးတွင် ဤကပ်ဘေးကြီးသို့ ဦးတည်သွားစေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ယခုအချိန်အထိ အဆိုပါ အရှုပ်တော်ပုံမှာ ထိုဒေသရှိ အိမ်နီးနားချင်းရွာအားလုံးသို့ ပြန့်နှံ့သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
တတိယအစ်ကိုလင်းသည် ခရိုင်မြို့သို့ မပြန်မီ ချက်ချင်း လုပ်ဆောင်ရမည့် ဈာပနအစီအစဥ်များကို ပြီးစီးအောင် ဆောင်ရွက်ခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ ပြန်ရောက်လာသည့်အခါမှသာ သူ့အစ်မနှင့် မောင်နှမဖြစ်သူတို့ ရောက်ရှိလာကြပြီး ကျိုးကျားရွာသို့ ပြန်သွားကြပြီဖြစ်ကြောင်း သူ သိရှိခဲ့ရသည်။
"ငါ မနက်ကျရင် ဟိုကို ပြန်သွားမယ်" ဟု တတိယအစ်ကိုလင်းက ပြောသည်။ သူ့ဇနီးနှင့် ကလေးများမှာလည်း ဈာပနအတွက် ပြန်လာကြရမည် ဖြစ်သည်။
"ငါတို့ဘက်က ကျေးဇူးတရား ကင်းမဲ့တာမျိုး မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို တတိယအစ်မကို ငါ ပြောပြီးသားပါ" ဟု တတိယအစ်မတော်လင်းက ထည့်သွင်းပြောဆိုသည်။
တတိယအစ်ကိုလင်းက မျက်မှောက်ကြုတ်လိုက်သည်။ "ဘာလို့ အဲ့ဒါကို သွားပြောတာလဲ"
"ပြောကို ပြောရမှာပေါ့! မဟုတ်ရင် တတိယအစ်မက ငါတို့တွေ သက်ကြီးရွယ်အိုတွေကို မစောင့်ရှောက်ခဲ့ဘူးလို့ မှားယွင်းစွာ ထင်သွားနိုင်တာပေါ့"
တတိယအစ်ကိုလင်းက ဘာမှ ထပ်မပြောတော့ပေ။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် လင်းချင်းဟယ်နှင့် ကျိုးချင်းပိုင်တို့သည် အစ်ကိုကြီး၏အိမ်တွင် ညစာစားပြီးနောက် ၎င်းတို့၏ ရွာအိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။ ခရီးရှည်ကြီးကို နှင်လာခဲ့ကြရသဖြင့် သဘာဝကျစွာပင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။ လင်မယားနှစ်ယောက်စလုံးသည် ရေနွေးတည်ကာ ရေနွေးချိုးပြီးနောက် အိပ်ရာသို့ တန်း၍ ဝင်လိုက်ကြသည်။
နောက်တစ်နေ့ မနက်ခင်းတွင် မနက်စာစားရန်အတွက် အစ်ကိုကြီး၏အိမ်သို့ သွားကြသည်။
"စတုတ္ထမောင်၊ မနေ့ညက မင်းတို့ဘက်ကို ငါလာတော့ မင်းက အိပ်ပျော်နေပြီ" ဟု ဒုတိယအစ်ကို ရောက်လာရင်း ပြောသည်။
"ဒုတိယအစ်ကို၊ ထမင်းစားပြီးပြီလား။ ကျမတို့နဲ့အတူ ဝင်စားမလား" ဟု အကြီးဆုံးအစ်မတော် က မေးသည်။
"စားပြီးပြီ" ဟု ဒုတိယအစ်ကိုက ခေါင်းညိတ်ကာ ဖြေသည်။ ထို့နောက် လင်းချင်းဟယ်ကို ရိုရိုသေသေနှင့် အကဲခတ်ကြည့်ကာ "စတုတ္ထမောင်ရဲ့ဇနီး၊ ဟိုဘက်မှာ ဆန်နီနဲ့ အိုက်ကော်တို့ ဘယ်လိုနေကြလဲ။ သူတို့မှာ ကျန်းမာသန်စွမ်းပြီး ချစ်စရာကောင်းတဲ့ သားလေးတစ်ယောက် ရလာတယ်လို့ ကြားတယ်?" ဟု မေးမြန်းလေသည်။