သူတို့ရဲ့အကြီးဆုံးမောင်နှမက အခြေအနေကို မသိတာကြောင့် ကျိုးကွေ့လိုင် ကတော့ လျှို့ဝှက်ထားပေးမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ရှုရှန်းမေ က မကောင်းတဲ့ကြံစည်မှုတွေနဲ့ ဟူဇီ ကို ကျန်းမေလျန် နဲ့ ပွဲစားလုပ်ပေးဖို့ ဘယ်လိုကြိုးစားခဲ့တယ်ဆိုတာကို သူက အစအဆုံး ပြန်ပြောပြနေခဲ့ပါတယ်။ နောက်ဆုံးမှာတော့ ပွဲက ပျက်သွားပြီး ကျန်းမေလျန် နဲ့ Xu ရှင်းချန် တို့ကသာ အပြန်အလှန် ရစ်ပတ်ပัวမိသွားကြပါတော့တယ်။
ကျိုးခိုင် က ကျန်းမေလျန် ကို သိပါတယ်။ သူမက အစအဦးဆုံးတုန်းက သူ့ကို မျက်စိစုံမှိတ်ပြနေခဲ့တဲ့သူပါပဲ။ အဲဒီနောက်မှာ သူမက ဟူဇီ ကို ပစ်မှတ်ထားခဲ့ပြီး အခုတော့ Xu ရှင်းချန် နဲ့ ချိတ်မိသွားခဲ့ပါပြီ။
ဒီကိစ္စတွေ အားလုံးက ရှုရှန်းမေ ရဲ့ လက်ချက်ဖြစ်ကြောင်း ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ ကျိုးခိုင် က မျက်မှောင်ကြုတ်သွားခဲ့ပါတယ်။
"အဖေက အဲဒီမောင်နှမတွေကို ဘာမှ ဆက်ဂရုမစိုက်တော့ဘူး" လို့ ကျိုးကွေ့လိုင် က ပြောပါတယ်။
ကျိုးခိုင် ကတော့ ဘာမှ မပြောခဲ့ပါဘူး။ ရှေးဟောင်း Xu မိသားစုက ရှေးဟောင်း Zhang မိသားစုနဲ့ အဆက်အသွယ် လုပ်ပြီးသား ဖြစ်နေပြီမို့ ဘာမှ ထပ်ပြောစရာ မရှိတော့ပါဘူး။ ရှေးဟောင်း Zhang မိသားစုက အတိတ်တုန်းက သူ့ရဲ့ မိခင်ဘက်က အဘိုးဖြစ်သူကို ထိခိုက်နစ်နာအောင် လုပ်ခဲ့ဖူးတာလေ။
ကျိုးခိုင် ကတော့ ထမင်းစားပြီးတာနဲ့ အရင်ဆုံး အိမ်ပြန်ပြီး အနားယူခဲ့ပါတယ်။ အဲဒီလို ခရီးရှည်ကြီး သွားခဲ့ရတာက ပင်ပန်းဖို့ကောင်းပြီး စောစောအိပ်စက်လိုက်တာက ပိုကောင်းပါတယ်။
ကျိုးရွှမ်၊ ကျိုးကွေ့လိုင် နဲ့ Gang Zi တို့ကတော့ ဆိုင်ကို ဆက်ပြီး စောင့်ကြည့်နေခဲ့ကြပါတယ်။ ဟူဇီ က ညနေ ခြောက်နာရီလောက်မှ ပြန်ရောက်လာခဲ့ပါတယ်။
Gang Zi က သူ့အတွက် ထမင်းသွားပြင်ပေးခဲ့ပြီး ထမင်းက အခုထိ ပူနွေးနေဆဲပါပဲ။
"မင်းတို့ စားပြီးကြပြီကိုး" လို့ ဟူဇီ က ပြောပါတယ်။
"ကိုကိုခိုင် ပြန်လာပြီလေ၊ ဒါကြောင့် ဒီနေ့တော့ စောစောစားလိုက်ကြတာ။ ဒါက မင်းအတွက် အလွန်တရာတောင် ပိုသေးတယ်" လို့ Gang Zi က ရှင်းပြပါတယ်။
ပန်းကန်လုံးကြီးနဲ့ ထည့်ထားတဲ့ ခေါက်ဆွဲပြုတ် (သို့မဟုတ်) ပေါက်စီထဲမှာ ဝက်အူနဲ့ ကြက်သားတွေ ပါဝင်ပြီး ငရုတ်ကောင်းမှုန့်လေးတွေ ဖြူးထားကာ ပေါက်စီလေးလုံးလည်း ပါဝင်ပါတယ်။ သူ့အတွက် ဝမ်းဝဖို့ သေချာပေါက် အာမခံချက် ရှိပါတယ်။
ဟူဇီ က တကယ်ပဲ ဆာနေခဲ့တာပါ။ စားပြီးသွားတဲ့အခါ သူက အပြည့်အဝ ကျေနပ်သွားခဲ့ပါတယ်။ "အရမ်းလည်း ကောင်းတာပဲ"
ကျန်သေးရင် သူ ထပ်တောင် စားနိုင်ပါသေးတယ်။
"လုပ်ငန်းက ဘယ်လိုနေလဲ? အင်္ကျီတွေ သိပ်မကျန်တော့ဘူးနော်" လို့ ကျိုးရွှမ် က မေးပါတယ်။
"အရမ်းကောင်းတယ်" လို့ ဟူဇီ က ခေါင်းညိတ်ပြပါတယ်။
နှစ်ကုန်ပိုင်း ရောက်လာတာနဲ့အမျှ သူရောင်းနေတဲ့ ဖောင်းကြွဂျက်ကင်အင်္ကျီတွေက လူကြိုက်များဆဲပါပဲ။ သူက တစ်နေ့ကို ခုနစ်ထည် သို့မဟုတ် ရှစ်ထည် ရောင်းရပြီး ကောင်းတဲ့ရက်တွေဆိုရင် တစ်ဒါဇင်ကျော် ရောင်းရတာက ပြဿနာ မရှိပါဘူး။ တစ်လအတွင်းမှာ သူက ယွမ် နှစ်ရာ သို့မဟုတ် သုံးရာကို အသာလေး ရှာနိုင်ပြီး တစ်ခါတလေဆိုရင် ပိုတောင် ရပါသေးတယ်။
ဟူဇီ ကတော့ ဒီနေ့တွေမှာ စိတ်အားထက်သန်မှု အပြည့်နဲ့ ရှိနေပါတယ်။ ဒီလို နှင်းကျနေတဲ့ရက်မှာတောင် သူ့ရဲ့ဈေးဆိုင်က အချိန်မှန် ဖွင့်လှစ်ထားခဲ့ပါတယ်။
"မင်း ဘယ်တော့ အလုပ်ပိတ်ရက် ယူမှာလဲ" လို့ ကျိုးကွေ့လိုင် က မေးပါတယ်။ "ဒုတိယအစ်ကို့ရဲ့ ခင်ပွန်းက ရေပူစမ်းကို သွားမယ်လို့ ပြောတယ်"
"မင်းတို့ သွားကြလေ" လို့ ဟူဇီ က ခေါင်းခါပြပါတယ်။
သူ့ရဲ့ အဒေါ်က သူ့ကို ပြောပြဖူးပါတယ်။ သူ့ရဲ့ အငယ်ဆုံးအဒေါ်ဆိုရင် အိမ်ထောင်စုစာရင်း ပြောင်းဖို့အတွက်တင် ယွမ် နှစ်ထောင် ကုန်ကျခဲ့တယ်တဲ့။ သူလည်း သူ့ရဲ့ အိမ်ထောင်စုစာရင်းကို ပြောင်းချင်နေပြီး အဲဒါက ဈေးပေါမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ အခုလိုအချိန်မှာ သူက ဘယ်လိုလုပ် စိတ်မပါဘဲ နေနိုင်မှာလဲ? သူက နှစ်ကုန်ပိုင်း အရောင်းအဝယ် အဟုန်ကို အသုံးချပြီး ကြိုးစားချင်နေတာပါ။
သူက မူလက ဒီအချိန်လောက်မှာ ပြန်ဖို့ စီစဉ်ထားခဲ့ပေမဲ့ အခုတော့ အိမ်ပြန်ဖို့အတွက် ၂၅ ရက်နေ့အထိ စောင့်ချင်နေပါတယ်။ သူ့ရဲ့ လက်မှတ်ကိုလည်း ကြိုတင်မှာယူပြီးသား ဖြစ်နေပါပြီ။ သူတစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ပါဘူး - ချန်ရှန်းရှန်း လည်း သူ့ရဲ့ မိဘတွေနဲ့ သွားရောက်တွေ့ဆုံဖို့အတွက် သူ့နဲ့အတူ လိုက်ပါသွားမှာ ဖြစ်ပါတယ်။
သူ့ရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက် ခိုင်မာနေတာကို မြင်တော့ ကျိုးရွှမ် နဲ့ ကျိုးကွေ့လိုင် တို့က သူ့ကို ဆက်ပြီး မတိုက်တွန်းတော့ပါဘူး။ "မင်းရဲ့ ပစ္စည်းတွေကို သိမ်းဆည်းပြီး ပြန်ဖို့ ပြင်ဆင်ထားလိုက်တော့"
ဒီအချိန်မှာ ဆိုင်ထဲမှာ ရောင်းစရာ ဘာမှမရှိတော့တာကြောင့် ဆိုင်ကို ဆက်မဖွင့်တော့ပါဘူး။ လူငယ်တွေက သော့ခတ်ပြီး အိမ်ပြန်ခဲ့ကြပါတယ်။
ဟူဇီ ကတော့ သူတို့နဲ့အတူ ပြန်မသွားခဲ့ပါဘူး။ အဲဒီအစား သူက ချန်ရှန်းရှန်း ကို ရှာဖို့ သွားခဲ့ပါတယ်။ တစ်နေ့တာ အလုပ်ရှုပ်ပြီးသွားတဲ့အခါတိုင်း သူက သူမကို စကားပြောဖို့ အမြဲတမ်း သွားရှာတတ်ပါတယ်။
လင်ချင်းဟဲ့ နဲ့ ကျိုးချင်းပိုင် တို့ ရုပ်ရှင်ကြည့်ပြီး ပြန်လာတဲ့အခါ ဆေးလိပ်ဆိုင်ရဲ့ အခြေအနေကို ဝင်ကြည့်ဖို့ လာခဲ့ကြပါတယ်။
ဆေးလိပ်ဆိုင်ထဲက အလုပ်သမား နှစ်ယောက်စလုံးကို မားချန်မင် က အဆက်အသွယ် အမျိုးမျိုးနဲ့ ခေါ်ယူခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။ လင်ချင်းဟဲ့ က အဲဒါကို ဘာမှ မပြောခဲ့ပါဘူး။ အလုပ်လုပ်နိုင်သမျှ ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး။
ဆေးလိပ်ဆိုင်ရဲ့ လုပ်ငန်းက အရမ်းကို အဆင်ပြေနေပါတယ်။ တစ်ချက် လှည့်ကြည့်ပြီးနောက် လင်ချင်းဟဲ့ နဲ့ ကျိုးချင်းပိုင် တို့က အဖျော်ယမ်ဆိုင်ဘက်ကို လျှောက်သွားခဲ့ကြပါတယ်။
ဆောင်းရာသီတိုင်းက အဖျော်ယမ်တွေအတွက် ရောင်းအားကျတဲ့ ရာသီဖြစ်ပေမဲ့ သရေစာတွေကတော့ အရမ်းကောင်းကောင်း ရောင်းထွက်နေပါတယ်။ လင်ချင်းဟဲ့ က ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင် ငါးမျိုးစပ်နေကြာစေ့ တစ်ဂျင် ဝယ်ခဲ့ပါတယ်။
သူမက အိမ်ပြန်လမ်းမှာ ကျိုးချင်းပိုင် နဲ့အတူ အဲဒီနေကြာစေ့တွေကို ကိုက်ဖြတ် စားလာခဲ့ပါတယ်။ "ဒီရက်ပိုင်းတွေမှာ ရုပ်ရှင်တွေက ပိုပိုပြီး ကောင်းလာလိုက်တာ" လို့ သူမက မှတ်ချက်ချပါတယ်။
"အင်း" လို့ ကျိုးချင်းပိုင် က ထောက်ခံပါတယ်။ တကယ်လည်း ကြည့်လို့ကောင်းပြီး ရုပ်ရှင်တွေက ပိုပြီး ရဲတင်းလာခဲ့ပါပြီ - ခုနကဆိုရင် အနမ်းခန်းတောင် ပါသေးတာလေ။
စုံတွဲတွေ နေကြာစေ့တွေနဲ့ အိမ်ပြန်ရောက်လာတဲ့အခါ ရှစ်နာရီ ကျော်ကျော်လေးပဲ ရှိသေးပါတယ်။ ကျိုးခိုင် က တံခါးပိတ်ပြီး အထဲမှာ အိပ်ပျော်နေပြီ ဖြစ်ပြီး ကျန်တဲ့သူတွေကတော့ ဧည့်ခန်းထဲမှာ ရုပ်ရှင်ကြည့်နေကြပါတယ်။
"ဒီလို အေးစိမ့်တဲ့ ရာသီဥတုမျိုးမှာ ရေခဲမုန့် စားရဲတယ်ပေါ့လေ" လို့ လင်ချင်းဟဲ့ က စူးစူးရဲရဲ ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
"တစ်ခုတည်းပါဗာ" လို့ ကျိုးကွေ့လိုင် က ခုခံပြောဆိုပါတယ်။
လင်ချင်းဟဲ့ က "ဖျားနာသွားရင် ငါ့ဆီ လာမငိုနဲ့နော်" လို့ အပြစ်တင်လိုက်ပါတယ်။
"ရေခဲမုန့် တစ်ခုစားရုံနဲ့ ဖျားလောက်အောင် ငါက ဘယ်လိုလုပ် အားနည်းမှာလဲ။ ငါက စက္ကူနဲ့ လုပ်ထားတာ မဟုတ်ဘူးလေ" လို့ ကျိုးကွေ့လိုင် က ပြန်တတွတ်တွတ် ပြောဆိုပါတယ်။
"ဟူဇီ ရော ဘယ်မှာလဲ" လို့ လင်ချင်းဟဲ့ နဲ့ ကျိုးချင်းပိုင် တို့ ထိုင်ချလိုက်ပြီး မေးလိုက်ပါတယ်။
"အပြင်မှာ ရှမ်းရှမ်းနဲ့ လမ်းလျှောက်နေတုန်းပဲ" လို့ ကျိုးကွေ့လိုင် က ဖြေပါတယ်။
စကားပြောလို့ ဆုံးုံမရှိသေး ဟူဇီ က တံခါးဝကနေ ဝင်လာခဲ့ပါတယ်။
"မင်း တကယ်ပဲ ပြန်ရောက်လာပြီပဲ။ ငါ့အမေက မင်းအကြောင်းကို အခုလေးတင် မေးနေတာ" လို့ ကျိုးကွေ့လိုင် က ပြောပါတယ်။
ဟူဇီ က ပြုံးလိုက်ပါတယ်။ "အပြင်မှာ နှင်းတွေ ကျနေတာမို့လို့ လမ်းကို နည်းနည်း နှေးနှေး လျှောက်ခဲ့ကြတာပါ"
"ဆံပင်တွေ ဖြူလာတဲ့အထိ အတူတူ အိုမင်းသွားချင်ရင်တော့ နှေးနှေး လျှောက်ရမှာပေါ့" လို့ လင်ချင်းဟဲ့ က စနောက်လိုက်ပါတယ်။
ဟူဇီ ရဲ့ မျက်နှာက ချက်ချင်း ရဲသွားခဲ့ပါတယ်။ ကျိုးကွေ့လိုင် က ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်ပြီး ကျိုးရွှမ် က "အသံတိုးတိုးလုပ်ကြ။ အကြီးဆုံးအမ အိပ်နေပြီ" လို့ ဝင်ပြောပါတယ်။
ကျိုးကွေ့လိုင် က အသံကို လျှော့ချလိုက်ပါတယ်။ "အဲနီအစ်မက ဒီနှစ်ထဲမှာ အိမ်ထောင်ကျသွားပြီလေ။ မင်းနဲ့ ရှမ်းရှမ်းကော ဘယ်တော့လဲ၊ နောက်နှစ်မှာ လက်ထပ်လိုက်ကြတော့လား။ ဒီနှစ် အိမ်ပြန်ကြတာဆိုတော့ ခရီးသွားရင်းနဲ့ လက်ထပ်လက်မှတ် သွားဖြတ်လိုက်၊ ဟိုမှာ မင်္ဂလာဧည့်ခံပွဲလေး တစ်ခုလုပ်၊ ပြီးတော့ ဒီမှာ တစ်ခုထပ်လုပ်ပေါ့။ အကုန် အဆင်ပြေသွားမှာပဲ"
လင်ချင်းဟဲ့ နဲ့ ကျိုးချင်းပိုင် တို့ နှစ်ယောက်စလုံးက ဟူဇီ ဆီကို လှည့်ကြည့်လိုက်ကြပါတယ်။
"အဲဒါ ကောင်းတဲ့ အကြံပဲ။ အသွားအလာ လုပ်နေရတာ မလွယ်ဘူးလေ။ အစ်ကို၊ မောင်နှမနှစ်ယောက် အမြန်ဆုံး အခြေအနေ အဆုံးသတ်ဖို့ မစဉ်စားထားဘူးလား" လို့ Gang Zi က ဖြည့်စွက်ပြောပါတယ်။
"အဲဒါက မြန်လွန်းပါတယ်" လို့ ဟူဇီ က ခေါင်းခါပြပါတယ်။
လက်ထပ်ဖို့ စိတ်ကူးပေါ်လာဖူးပေမဲ့ ဟူဇီ က အဲဒါကို အတင်းအကျပ် အမြန်မလုပ်ချင်ပါဘူး။ သူ့မှာ အခုထိ ဘာမှ မရှိသေးပါဘူး။ ရှမ်းရှမ်းက အခုသာ သူ့ကို လက်ထပ်လိုက်မယ်ဆိုရင် ငှားထားတဲ့ အိမ်လေးထဲမှာပဲ သူ့နဲ့အတူ နေရမှာပါ။ အဲဒါက လက်တွေ့ဘဝ ဖြစ်နေပါစေဦး၊ သူက မင်္ဂလာပွဲအတွက် မပြင်ဆင်ခင် ဒီမှာ အရင်ဆုံး အိမ်တစ်လုံး ဝယ်ချင်နေတာပါ။
လောလောဆယ်တော့ အရေးမကြီးပါဘူး။ သူ သူမကို မိဘတွေနဲ့ မိတ်ဆက်ပေးဖို့ အိမ်ခေါ်သွားပြီးမှ ဒီကိစ္စကို ဆက်ပြီး ဆွေးနွေးကြတာပေါ့။
လင်ချင်းဟဲ့ လည်း ဖြစ်, ကျိုးချင်းပိုင် လည်း ဖြစ်, ဘယ်သူမှ ကန့်ကွက်တာမျိုး မလုပ်ခဲ့ပါဘူး။ လင်ချင်းဟဲ့ ကတော့ လက်ထပ်တာက သူတို့အတွက် နည်းနည်း စောလွန်းသေးတယ်လို့ ခံစားရပြီး အရာရာကို တဖြည်းဖြည်းချင်း လုပ်တာက ပိုကောင်းတယ်လို့ ထင်ပါတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ သူက လက်ရှိမှာ ဘာပစ္စည်းမှ မပိုင်ဆိုင်သေးဘဲ ရှမ်းရှမ်းအတွက် အမြဲတမ်း ဒေသခံ အိမ်ထောင်စုစာရင်းတောင် မပေးနိုင်သေးပါဘူး။
തീർച്ചပါပဲ၊ ဒီတစ်ခေါက်မှာ သူ့ရဲ့ အိမ်ထောင်စုစာရင်းကို ခေါ်လာလို့ရပြီး နေထိုင်ခွင့် ပြဿနာကိုလည်း အချိန်တန်ရင် ဖြေရှင်းလို့ ရသွားမှာပါ၊ ဒါပေမဲ့ ကုန်ကျစရိတ်က နည်းမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အဲဒါကို ဖြေရှင်းပြီးစီးသွားမယ်ဆိုရင်တော့ အံ့သြစရာကောင်းတဲ့ ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်လာမှာပါ - တစ်ခါတည်းနဲ့ အပြီးတိုင် ဖြေရှင်းနိုင်မယ့် နည်းလမ်းပေါ့။
ရုပ်ရှင် ခဏလောက် ကြည့်ပြီးနောက် လင်ချင်းဟဲ့ နဲ့ ကျိုးချင်းပိုင် တို့က သူတို့ရဲ့ အိပ်ခန်းဆီကို ပြန်သွားခဲ့ကြပါတယ်။ ကျိုးချင်းပိုင် က စာရင်းစာအုပ်ကို ထုတ်လာပြီး တွက်ချက်မှုတွေ စလုပ်ပါတယ်။
လင်ချင်းဟဲ့ က အခွံခွာဖို့ လိမ္မော်သီးတစ်လုံးကို ယူလိုက်ပြီး "မနက်မှ တွက်တော့လေ။ အခု ညဉ့်နက်နေပြီ" လို့ ပြောပါတယ်။
ကျိုးချင်းပိုင် က သူမကို တစ်ချက်မော့ကြည့်ပြီး မျက်ခုံးပင့်လိုက်ပါတယ်။
"အဟမ်း၊ ရှင့်ဘာသာ ဆက်ပြီး စာရင်းတွက်လိုက်ပါတော့" လို့ လင်ချင်းဟဲ့ က သူ့ရဲ့ အကြည့်ကို မြင်တော့ ချောင်းဟန့်ရင်း ပြောလိုက်ပါတယ်။
ကျိုးချင်းပိုင် က ခပ်ဖွဖွ ရယ်မောလိုက်ပြီး နံပါတ်တွေကို ဆက်ပြီး စာရင်းတွက်ပါတယ်။ ပိတ်ထားတဲ့ဆိုင်တွေက ရတဲ့ ဝင်ငွေတွေကို တွက်ချက်ပြီးစီးသွားတဲ့အခါ သူက အိပ်ယာပေါ်တက်ပြီး သူ့ဇနီးကို ရင်ခွင်ထဲ ဆွဲသွင်းကာ အိပ်စက်လိုက်ပါတော့တယ်။
လင်ချင်းဟဲ့ က နှစ်သစ်ကူးပွဲတော်အတွက် အိမ်ပြန်ဖို့ မစဉ်စားထားခဲ့ပေမဲ့ ရာသီဥတုက ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားခဲ့ပါတယ်။ ကျိုးရှ က နောက်တစ်နေ့မှာပဲ အပြေးအလွှား ရောက်လာခဲ့ပါတယ်။
"စတုတ္ထမောင်မယား၊ မင်းနဲ့ စတုတ္ထအစ်ကိုတို့ ပြန်ရတော့မယ် ထင်တယ်" လို့ ကျိုးရှ က လေးနက်တဲ့ အမူအရာနဲ့ ပြောပါတယ်။
"ဟင်" လို့ လင်ချင်းဟဲ့ က လန့်သွားပြီး သူမကို ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
"တတိယအစ်ကိုက ပေါက်စီဆိုင်ဘေးက ကုန်စုံဆိုင်ကို ဖုန်းဆက်လာတယ်။ အဲဒီကဆိုင်ရှင်က ငါ့ဆီကို အပြေးအလွှား လာပြီး တတိယအစ်ကိုက မှာလိုက်တဲ့ မက်ဆေ့ချ်ကို လာပြောပြတာ။ လင်အဒေါ်က သေလုမျောပါး ဖြစ်နေပြီတဲ့"