ကျိုးခိုင် မှာ ငိုရမည့်အစား ရယ်ရမည့်အစား ဖြစ်သွားရသော်လည်း ဘာမှဆက်မပြောတော့ပေ။ သူ၏အဘွားက သူ့ကို လွမ်းဆွတ်တမ်းတနေရုံသာ ဖြစ်ပေသည်။
"အဘွားက မင်းအလုပ်များနေမှန်း သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အားတဲ့အချိန်တိုင်းတော့ ပြန်လာရမယ်၊ ကြားလား" ဟု အမေကျိုး က ဆက်ပြောသည်။
"အဘွား၊ သားသိပါတယ်" ဟု ကျိုးခိုင် က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
"အဘိုး၊ သားတို့နဲ့ ရေအတူသွားချိုးကြရအောင်" ဟု ကျိုးကွေ့လိုင် က ပြောသည်။
"ငါ့အဝတ်အစားနဲ့ ရေချိုးသုတ်ပုဝါတွေကို သွားယူခဲ့စမ်း" ဟု အိုဝမ်က ဆိုကာ သော့တစ်ချောင်းကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။
ကျိုးကွေ့လိုင် လည်း အဝတ်အစားများ သွားယူရန် ထွက်လာစဉ် လမ်းခုလပ်တွင် ဝမ်ယွမ် နှင့် ဆုံလေသည်။ ဝမ်ယွမ် က သစ်သီးများဖြစ်သည့် သစ်တော်သီးနှင့် ပန်းသီးများ အပြည့်ပါဝင်သော ပိုက်ကွန်အိတ်ကြီး နှစ်အိတ်ကို သယ်ဆောင်လာရင်း လျှောက်လာနေခြင်း ဖြစ်သည်။
"ဘယ်သွားမလို့လဲ" ဟု ဝမ်ယွမ် က မေးသည်။
"ရေချိုးခန်းသွားဖို့ အဘိုးအဝတ်အစားတွေ သွားယူမလို့လေ" ဟု ကျိုးကွေ့လိုင် က ပြန်ဖြေသည်။
ဝမ်ယွမ် က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ သူ အိမ်ထဲသို့ ဝင်လာသည်နှင့် ကျိုးခိုင် ကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် ချက်ချင်းပင် ပြုံးလိုက်ပြီး "ဘယ်တော့ ပြန်ရောက်တာလဲ" ဟု မေးသည်။
"ဒီနေ့မှပါပဲ" ဟု ကျိုးခိုင် က ပျော်ရွှင်စွာ ဖြေသည်။ "ဂုဏ်ယူပါတယ် ဒုတိယအမတ်မောင်။ အမွှာသားလေးတွေ မွေးဖွားလာတာဟာ တကယ့်ကို မင်္ဂလာရှိတဲ့ ဝမ်းမြောက်စရာပါပဲ။" သူ့အမေက ဖုန်းပြောတုန်းက ဒီသတင်းကို သူ့ကို ပြောပြပြီးသား ဖြစ်သည်။
"ကျေးဇူးပါပဲ" ဟု ဝမ်ယွမ် က သွားဖြဲပြုံး ပြုံးလိုက်သည်။
အမေကျိုး က ဝင်ပြောသည် - "ဘာလို့ သစ်သီးတွေ အများကြီး ထပ်ဝယ်လာပြန်တာလဲ။ မနေ့ကတင် မင်းရဲ့ဦးလေး ဒါလင်းက ပန်းသီးနှစ်ဖာ သယ်လာပေးသေးတယ်လေ။"
"ဒါဆို အဲဒါတွေပါ ထပ်စားကြတာပေါ့" ဟု ဝမ်ယွမ် က ပြောသည်။
သူ့မှာလည်း ရေချိုးရန် ရှိသေးသဖြင့် "ကျွန်တော်လည်း အိမ်ပြန်ပြီး အဝတ်အစားတွေ သွားယူလိုက်ဦးမယ်၊ ပြီးရင် ခင်ဗျားတို့နဲ့ လိုက်ခဲ့မယ်" ဟု ဆက်ပြောသည်။
မည်သူကမျှ ကန့်ကွက်ခြင်း မရှိကြပေ။ လူစုလည်း ရေချိုးခန်းဆီသို့ အတူတကွ ထွက်သွားကြသည်။ ကျိုးခိုင် ၏ ရင်ဘတ်ပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာမှာ အနာကျက်သွားပြီဖြစ်သော်လည်း အမာရွက်က ကျန်ရစ်နေဆဲဖြစ်ကာ အခြားသူများလည်း ၎င်းကို အမှတ်မထင် မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။
"အမသာ ဒီအမာရွက်ကို မြင်သွားရင် ခင်ဗျားကို အိမ်ပြန်ခေါ်ပြီး ကက်ဆီမပြတ် 만두 (မန်ဒူး) ထုပ်ခိုင်းတော့မှာပဲ" ဟု ကျိုးကွေ့လိုင် က စကားမပြောနိုင်တော့ဘဲ ရင်ထဲမှာ ညည်းတွားလိုက်သည်။ ထိုအမာရွက်ကို ကြည့်ရုံဖြင့် သူ့ရင်ဘတ်ပါ အလိုလို နာကျင်လာသလို ခံစားရသည်။
"အိမ်ပြန်ရောက်ရင် အမကို ဘာမှမပြောနဲ့နော်" ဟု ကျိုးခိုင် က ကျိုးရွှမ် နှင့် ကျိုးကွေ့လိုင် ကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်ကာ သတိပေးသည်။
"စိုးရိမ်မနေပါနဲ့၊ ဘာမှမပြောပါဘူး" ဟု ကျိုးရွှမ် က အနီးကပ် သေချာကြည့်ပြီးနောက် ပြောသည်။
"ပြင်ပရောက်ရင် သတိထားနေပါ" ဟု ဝမ်ယွမ် က မှာကြားသည်။
"ကျွန်တော် သိပါတယ်။ ဒါက မတော်တဆ ဖြစ်သွားတာပါ" ဟု ကျိုးခိုင် က ပြန်ဖြေသည်။
အိုဝမ်နှင့် အဖေကျိုး တို့လည်း ထိုအမာရွက်ကို မြင်တွေ့လိုက်ရပြီး အလွန်အမင်း စိုးရိမ်ပူပန်သွားကြသည်။ သို့သော် ကျိုးခိုင် ၏ ခေါမာလွန်းသော စိတ်ဓာတ်ကို သိထားကြသဖြင့် ဤကဲ့သို့သော အခက်အခဲလေးတစ်ခုကြောင့် သူ၏ လျှောက်လှမ်းနေသော လမ်းကြောင်းကို လက်လွှတ်မည်မဟုတ်ကြောင်း နားလည်ထားကြသောကြောင့် ဘာမှမပြောဘဲ တိတ်ဆိတ်နေလိုက်ကြသည်။
ဝမ်ယွမ် က "အခုဆိုရင် မင်းတစ်ယောက်တည်းနဲ့ ရန်သူဘယ်နှစ်ယောက်လောက်ကို ရင်ဆိုင်နိုင်ပြီလဲ" ဟု မေးသည်။
"သူတို့ရဲ့ တိုက်ခိုက်နိုင်စွမ်းအပေါ် မူတည်ပါတယ်" ဟု ကျိုးခိုင် က ပြန်ဖြေသည်။ "သူတို့က သာမန်လူတွေဆိုရင် လူအုပ်လိုက်ကိုတောင် ကျွန်တော် ရင်ဆိုင်နိုင်ပါတယ်။ တကယ်တိုက်ခိုက်ရေး အတွေ့အကြုံရှိတဲ့ လမ်းပေါ်က တိုက်ခိုက်ရေးသမားတွေဆိုရင်တော့ အယောက်အနည်းငယ်ကို ကိုင်တွယ်နိုင်ပါတယ်။ တကယ့် မြေအောက် တိုက်ခိုက်ရေးဝါရင့် သိုင်းပညာရှင်တွေနဲ့ဆိုရင်တော့ တစ်ယောက်ချင်း အနေနဲ့ အချက်အလက် နည်းနည်းပါးပါးပဲ အလဲအလှဲ လုပ်နိုင်မယ် ထင်ပါတယ်။"
ဒါကတော့ သူ နေ့စဉ်နှင့်အမျှ လေ့ကျင့်နေတဲ့ စွမ်းဆောင်ရည်ပါပဲ။ ထူးကဲတဲ့ မွေးရာပါ အရည်အချင်းနဲ့ ပေါင်းစပ်လိုက်တဲ့အခါ စစ်တက္ကသိုလ်နဲ့ စစ်တပ်ထဲမှာ သူ့ရဲ့ တိုးတက်မှုက ကြီးမားလှပါတယ်။ သူ့ရဲ့ ကွပ်ကဲမှုအောက်မှာ ရှိတဲ့ စစ်သားတွေက သူ့ထက် အသက်ကြီးပေမဲ့ သူ့ကို လေးစားအားကျကြပါတယ်။ အဓိကကတော့ မလေးစားတဲ့သူတိုင်းကို သူက လက်တွေ့နဲ့ အနိုင်ယူပြခဲ့လို့ပါပဲ။
ကျိုးခိုင် ၏ ကြွက်သားအပြည့်ပါသော လက်မောင်းများကို ကြည့်ရင်း ဝမ်ယွမ် မှာ အံ့သြချီးကျူးမှုများ ပြည့်နှက်လာသည်။ ဤလူငယ်လေး မည်မျှကြိုးစားပမ်းစား လေ့ကျင့်ခဲ့သည်မှာ ထင်ရှားပေသည်။
"ဒုတိယအမတ်မောင်ရေ၊ ကျွန်တော့်ရဲ့ ဒုတိယအမေကို ကောင်းကောင်းဆက်ဆံတာ အကောင်းဆုံးဖြစ်မယ်နော်" ဟု ကျိုးကွေ့လိုင် က နောက်ပြောင်ကာ စနောက်လိုက်သည်။ "မဟုတ်ရင် ကျွန်တော့်ရဲ့ အစ်ကိုကြီးတစ်ယောက်တည်းနဲ့တင် ခင်ဗျားကို နိုင်ပါတယ်။"
"ဒီရက်ပိုင်းအတွင်း ရေပူစမ်းကို အကုန်သွားကြရအောင်၊ ဒါပေမဲ့ တတိယကောင် မင်းကိုတော့ ချန်ထားခဲ့မယ်" ဟု ဝမ်ယွမ် က လက်ကို ယမ်းပြရင်း ပြန်ပြီးနောက်သည်။
"မောင်လေး၊ ဒုတိယအမတ်မောင်ရေ! ကျွန်တော် သိပါတယ်။ ခင်ဗျားက ကျွန်တော့်အမေ Er Ni ကို အချစ်ဆုံးဖြစ်ပြီး သူ့ကို သေချာပေါက် ကောင်းကောင်းဆက်ဆံမှာပါ။ ဘာပဲပြောပြော သူက သခင်လေးအတွက် ကံကောင်းခြင်းတွေ ယူဆောင်လာပေးတဲ့သူလေ၊ ဟုတ်တယ်မလား? ကျွန်တော် ခင်ဗျားကို အပြည့်အဝ ယုံကြည်ပါတယ်။ အပြင်မှာ သွေးဆောင်ဖြားယောင်မယ့် ပန်းလှလှလေးတွေ အများကြီး ရှိနိုင်ပေမဲ့ ခင်ဗျားက အဲ့ဒီလိုလူစားမျိုးမှ မဟုတ်တာ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် တစ်ချိန်ကျရင် ရေပူစမ်းကို အတူတူ သေချာပေါက် သွားကြရအောင်လေ" ဟု ကျိုးကွေ့လိုင် က မြှောက်ပင့်ပြောဆိုသည်။
"ဟေ၊ ငါ့ကျောကို တိုက်ပေးမယ့်လူ တစ်ယောက် လိုနေတာနဲ့ အတော်ပဲ" ဟု ဝမ်ယွမ် က ဆိုသည်။
ကျိုးကွေ့လိုင် လည်း ချက်ချင်းပင် သူ့ကို ဝန်ဆောင်မှုပေးရန် အသင့်ဖြစ်သွားသည်။
ရေချိုးခန်းအကြောင်း ပြောရလျှင် ၎င်းနှင့်ပတ်သက်၍ ရယ်စရာကောင်းသော အဖြစ်အပျက်တစ်ခု ရှိသေးသည်။ ပုံမှန်အားဖြင့် မြို့တော်ရှိ ကြီးမားသော ရေချိုးခန်းများတွင် ထူးဆန်းသော ဓလေ့ထုံးစံများ မရှိကြသော်လည်း တောင်ပိုင်းပြည်နယ်မှ ကောလိပ်ကျောင်းသားတစ်ဦး မကြာသေးမီက ပညာသင်ကြားရန် ရောက်ရှိလာပြီး ရယ်စရာကောင်းသော အုတ်အအုံလေးတစ်ခုကို ဖန်တီးခဲ့ဖူးသည်။ သူက အတွင်းခံဘောင်းဘီကို ဝတ်ဆင်လျက် ရေချိုးရန် ဝင်လာခဲ့ပြီး တတ်နိုင်သမျှ သတိမထားမိစေရန်နှင့် ရှက်ကြောက်ဟန်ပြခဲ့ရာမှ ထိုရှက်တတ်မှုကြောင့်ပင် တစ်ခုသော ရေချိုးခန်းတစ်ခုလုံး၏ အာရုံစိုက်စရာ ဖြစ်သွားစေခဲ့သည်။
ရေချိုးပြီးကြသောအခါ လူတိုင်း လန်းဆန်းတက်ကြွလျက် အိမ်သို့ ပြန်လာကြသည်။
စတုတ္ထအဒေါ်တို့ မိသားစုက အရသာရှိသော ဟင်းတစ်မျိုးကို ချက်ပြုတ်ထားကြောင်း သိရှိရသဖြင့် အမေကျိုး က "မနက်ဖြန် ကျရင် မင်းတို့အားလုံး နေ့လယ်စာလာစားကြပါ။ အဒေါ်ချက်ကျွေးမယ်" ဟု ပြောသည်။
"ကောင်းပြီလေ" ဟု ကျိုးခိုင် က သဘောတူလိုက်သည်။
အိမ်သို့ မပြန်မီ ကျိုးခိုင် က အမွှာသားလေးများကို ဝင်ရောက်ကြည့်ရှုစစ်ဆေးခဲ့သည်။
"ဒါဝူးက အခုဆို အများကြီး အရပ်ရှည်ပြီး သန်မာလာလိုက်တာ" ဟု ကျိုးအာနီက အပြုံးနှင့် ပြောသည်။
"အခုသာ ရွာကို ပြန်သွားရင် သူက ရွာထဲမှာ အအရပ်ဆုံးလူ ဖြစ်နေလောက်ပြီ" ဟု ကျိုးဆီနီက ပြုံးပြုံးရွှင်ရွှင်ဖြင့် ဆိုသည်။
သို့သော် သူတို့၏ ကြီးမားမြင့်မားသော အရပ်ကို ကြည့်ပြီး သူတို့ မအံ့သြကြပေ။ ပထမအချက်အနေဖြင့် သူတို့၏ ဦးလေးနှင့် အဒေါ်တို့မှာ အရပ်ပုသူများ မဟုတ်ကြပေ။ ဒုတိယအချက်မှာ သူတို့၏ ဝမ်းကွဲညီအစ်ကိုများ ငယ်စဉ်က စားသုံးခဲ့ရသော အစားအစာများမှာ တစ်ရွာလုံး၏ မနာလိုအားကျစရာ ဖြစ်ခဲ့ရပြီး တကယ်ကိုလည်း အားကျစရာ ကောင်းခဲ့ပေသည်။ ထိုအချိန်တုန်းက နေထိုင်မှုအခြေအနေများမှာ အလွန်ပင် ဆင်းရဲမွဲတေဆဲဖြစ်ပြီး မိသားစုအများစုမှာ ဗိုက်ခုနစ်ပုံတစ်ပုံ ပြည့်ရုံဖြင့်ပင် ကျေနပ်နေကြရသည်။
သို့သော် သူတို့၏ စတုတ္ထအဒေါ်ကမူ ဒါဝူးတို့ မောင်နှမများကို ကျွေးမွေးပြုစုရာတွင် အမြဲတမ်း ဉာဏ်ကောင်း திறရိရှိခဲ့သည်။ ထိုစဉ်က ရွာထဲမှ လူများစွာက သူမ၏ ကျောနောက်တွင် စတုတ္ထအဒေါ်သည် ဘယ်လိုနေထိုင်ရမယ်မှန်း မသိဘဲ အရင်းအမြစ်များကို အလဟဿ ဖြုန်းတီးနေသည်ဟု ကောလഹാလများ ပြောဆို ဝေဖန်ခဲ့ကြသည်။
သို့သော် မည်သူက မနာလိုမဖြစ်ဘဲ နေနိုင်မည်နည်း။ နောင်တွင် စတုတ္ထအဒေါ်က အလယ်တန်းကျောင်းတွင် စာစတင်သင်ကြားပေးချိန်၌ ဒါဝူးညီအစ်ကိုများမှာ နွားနို့ပင် သောက်ခွင့်ရရှိခဲ့ကြသည် — နေ့စဉ်ရက်ဆက်ပင် ဖြစ်သည်။ ၎င်းက ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူတိုင်းကို မနာလိုဝန်တိုမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားစေခဲ့သည်။ စတုတ္ထအဒေါ်ကဲ့သို့ မိခင်မျိုး ရှိနေခြင်းကြောင့် တစ်ရွာလုံးက သူတို့ကို အားကျခဲ့ကြပြီး စစ်မှန်သော ပျော်ရွှင်မှုကြီးထဲတွင် နေထိုင်နေရသကဲ့သို့ ခံစားရစေခဲ့သည်။
ယခုခေတ်တွင် ကျိုးခိုင်, ကျိုးရွှမ် သို့မဟုတ် အငယ်ဆုံးဖြစ်သော ကျိုးကွေ့လိုင် ပင် ဖြစ်စေကာမူ အားလုံးမှာ အရပ် ၁.၈ မီတာထက် ကျော်လွန်ကာ ကြီးထွားလာခဲ့ကြပြီ ဖြစ်သည်။ ဤကဲ့သို့သော အထင်ကြီးစရာကောင်းသော အရပ်အမောင်းမှာ ငယ်စဉ်ကလေးဘဝကတည်းက တည်ဆောက်ခဲ့သော အာဟာရအခြေခံကောင်းကြောင့်ပင် ဖြစ်ပေသည်။
ဝမ်ယွမ် က အသံထွက်ကာ ရယ်မောလိုက်သည်။ "ဒီမနက်တင် တတိယကောင်က သတိပေးသွားသေးတယ်၊ ငါသာ သင့်ရဲ့အမေကို တစ်ခုခု ဒုက္ခပေးရင် သူ့ရဲ့အစ်ကိုကြီးကို ခိုင်းပြီး ငါ့ကို ရိုက်နှက်ခိုင်းမယ်တဲ့။"
ကျိုးဆီနီမှာ ဟက်ဟက်ပက်ပက် ရယ်မောလိုက်ပြီး ကျိုးအာနီလည်း မနေနိုင်ဘဲ ပြုံးလိုက်မိသည်။ သူမ၏ ရင်ထဲတွင် နွေးထွေးသွားရသည်။ မြို့တော်အထိ ဝေးလံခေါင်သီစွာ လက်ထပ်လာခဲ့ရပြီး၊ ပို၍ပင် သာလွန်ကောင်းမွန်သော မိသားစုနှင့် ဖူလုံစွာ လက်ထပ်ခဲ့ရသဖြင့် သူမတွင် မလွှဲမရှောင်သာ စိုးရိမ်ပူပန်မှုအချို့ ရှိခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် သူမ၏ စတုတ္ထဦးလေးနှင့် စတုတ္ထအဒေါ်တို့၏ မိသားစုက ဤနေရာတွင် ရှိနေသဖြင့် သူမအနေဖြင့် လုံးဝ လုံခြုံစိတ်ချမှု ရှိနေပြီဟု ခံစားရသည်။
မုန့်ဖတ်ထုပ် (မန်ဒူး) ဆိုင်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ မိသားစုမှာ ညစာအတွက် ပြင်ဆင်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။ အနည်းငယ် စောနေသေးသော်လည်း ပြဿနာမရှိပေ။ ညစာကို စောစောစားပြီးလျှင် အကြီးဆုံးသားမှာ အနားယူရန် ပို၍စောစော အချိန်ရမည် ဖြစ်သည်။
"ဟူဇီက ဘယ်ရောက်သွားလဲ" ဟု ဂန်းဇီက ဟူဇီ၏ အရိပ်အယောင်မျှ မပါဘဲ ဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ ကျိုးခိုင် က မေးသည်။
"ဟူဇီက လမ်းပေါ်က ဆိုင်ခုံကို သွားပြင်နေလို့လေ။ သူ့အတွက် ပန်းကန်တစ်လုံးနဲ့ မန်ဒူးအနည်းငယ် ချန်ထားပေးလိုက်ပါ" ဟု လင်ချင်းဟယ်က ပြောသည်။ ယနေ့ သူတို့ စောစောစားကြမည်ဖြစ်ရာ ဟူဇီကို စောင့်ခိုင်းနေမည် မဟုတ်ပေ။ မီးဖိုပေါ်တွင် အစားအစာကို ပူပူနွေးနွေး ထားပေးလိုက်လျှင် လုံလောက်ပေမည်။
"သူက ညစာစားချိန်ရောက်တိုင်း အမြဲတမ်း ပြန်လာတတ်တယ်။ တကယ်ကို စိတ်ဓာတ်ခွန်အား ပြည့်ဝတဲ့သူပဲ" ဟု ကျိုးရွှမ် က မှတ်ချက်ချသည်။
"သူက စိတ်ဓာတ်ခွန်အား မရှိဘဲ ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ အိမ်ထောင်စုစာရင်း ပြောင်းရွှေ့ဖို့ ဘယ်လောက်ကုန်ကျတယ်ဆိုတာ မင်းသိရဲ့လား၊ နောက်ပြီး နောင်တစ်ချိန် မိန်းမယူဖို့ ကုန်ကျစရိတ်တွေကိုရော စဉ်းစားကြည့်လေ။ အခုချိန်မှာ စိတ်ဓာတ်ခွန်အားနဲ့ ကြိုးစားတာက တစ်ခုတည်းသော မှန်ကန်တဲ့ ရွေးချယ်မှုပဲပေါ့" ဟု ကျိုးကွေ့လိုင် က ထောက်ပြပြောဆိုသည်။
"အဒေါ်၊ ကျွန်တော်ရော နောင်နှစ်ကျရင် အပြင်ထွက်ပြီး ဆိုင်ခုံဖွင့်လို့ရမလား" ဟု ဂန်းဇီက အပြုံးနှင့် မေးသည်။
"နောင်လာမယ့် နွေရာသီ ကျောင်းပိတ်ရက်ကျရင် စတင်လုပ်လို့ရပါတယ်" ဟု လင်ချင်းဟယ်က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
"မင်းက ဆက်ပြီး မစာဘူးလား" ဟု ကျိုးချင်းဘိုင်က သူ့ကို ကြည့်ကာ မေးသည်။
"မလုပ်တော့ဘူး၊ ကျောင်းတက်ရတာ လုံလောက်ပါပြီ" ဟု ဂန်းဇီက ခေါင်းကို အမြန်ခါယမ်းပြသည်။ သူ့ဦးလေးက သူ့အပေါ် စေတနာအပြည့်ရှိမှန်း သူသိသော်လည်း ငွေရှာရန် အလွန်စပ်စု တက်ကြွနေခဲ့သည်။
"စားကြရအောင်။ ညစာစားပြီးရင် အနားယူကြတော့" ဟု လင်ချင်းဟယ်က သူမ၏ အကြီးဆုံးသားကို ပြောသည်။
"အင်း" ဟု ကျိုးခိုင် က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
လင်ချင်းဟယ်နှင့် ကျိုးချင်းဘိုင်တို့ ညစာစားပြီးနောက် ရုပ်ရှင်သွားကြည့်ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြသည်။ မကြာသေးမီက အချိန်အလွန်ရှားပါးနေခဲ့သော်လည်း ရုပ်ရှင်အသစ်အချို့ ထွက်ရှိလာခဲ့ဖူးသဖြင့် ရုံတင်ပြသမှုကို ကြည့်ရှုလိုကြခြင်း ဖြစ်သည်။
"ကဲ၊ အာနီနဲ့ ဆီနီတို့ ကလေးမွေးကြတာ အပါအဝင် ဒီနှစ်ထဲမှာ ဘာတွေများ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သေးလဲ" ဟု ညီအစ်ကိုများသာ ကျန်ရစ်ခဲ့ချိန်တွင် ကျိုးခိုင် က မေးသည်။
"ဪ၊ အများကြီးပဲ" ဟု ကျိုးကွေ့လိုင် က ပြဇာတ်ဆန်ဆန် သက်ပြင်းချလိုက်ပြီး "ခင်ဗျားသာ အကုန်လုံးကို ကြားရမယ်ဆိုရင်တောင် ယုံမှာမဟုတ်ဘူး" ဟု ပြောလိုက်လေသည်။