"ဂရုစိုက်တာတဲ့လား။ ဒီကောင်လေးက ဘာလို့များ အခုထိ ရည်းစားတောင် မထားသေးတာလဲလို့ ငါက စဉ်းစားနေတာ" ဝမ်ကော်တုန်းက နားမလည်နိုင်ဟန်ဖြင့် မေးလိုက်သည်။
"ရှင်ကလည်း ဘာမှန်းမသိသေးဘဲနဲ့။ ရှင်ဘာသိလို့လဲ" မိခင်ဝမ်က သူ့ထက်ပင် ပို၍ နားမလည်နိုင်ဖြစ်နေသည်။
သူမက လက်ထပ်သင့်သည့်အသက်အရွယ်အကြောင်း ပြောလိုက်ချိန်တွင် ယောင်ခိုင် ၏ မျက်နှာထားကို သတိထားမိလိုက်သည်။ သူက သူမ၏ သမီးဖြစ်သူကို ခိုး၍ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သေးသည်။
မိခင်ဝမ်၏ စိတ်အခြေအနေ ဘယ်လောက်အထိ ကောင်းမွန်နေသည်ကို စကားလုံးနှင့် ဖော်ပြ၍ပင် မရနိုင်ပေ။ ယောက္ခမတစ်ယောက်၏ မျက်လုံးဖြင့် သူ့ကိုကြည့်လိုက်သောအခါ သူ့၏ တုံ့ပြန်မှုကို သူမ ပို၍ သဘောကျ ကျေနပ်လာခဲ့သည်။
သူမက စိတ်ထဲတွင် သဘောပေါက် နားလည်သွားပြီး သေချာသွားတော့သည်။ သို့သော် သူမသမီး၏ သဘောထားကတော့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မသိရသေးပေ။
ဝမ်ကော်တုန်းမှာမူ အထိနာသွားသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားကာ စကားဆက်မပြောတော့ပေ။
ဖေဖေဝမ်က "မေကျားကို မဆူနဲ့လေ။ သူလည်း ယောင်ခိုင် ကို သဘောကျနေတာပဲဟာ" ဟု ပြောလိုက်သည်။ ဖေဖေဝမ်က သူ့သမီးကို သူ မသိဘဲ ဘယ်နေမလဲ။
ဝမ်ကော်တုန်းက ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူ့ညီမက ကျိုးခိုင် အတွက် လိမ္မော်သီးခွံခွာပေးခဲ့သည်လေ— အဲဒါက တကယ်ကို ထူးခြားတဲ့ ဂရုစိုက်မှုမျိုးပဲ မဟုတ်လား။
မိခင်ဝမ်က ဤစကားကို ကြားသောအခါ သူမ၏ သမီးအခန်းထဲသို့ ဝင်၍ မနှောင့်ယှက်တော့ပေ။ သူမက ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် "သူတို့ကို နှစ်နှစ်လောက် အရင်တွဲခိုင်းလိုက်၊ ပြီးရင် လက်ထပ်ခိုင်းလိုက်တာပေါ့" ဟု ပြောလိုက်သည်။
ဖေဖေဝမ်ကလည်း ၎င်းက သင့်တော်သည်ဟု ထင်လိုက်သည်။ အသက်နှစ်ဆယ့်နှစ်နှစ်ဆိုသည်မှာ လက်ထပ်ရန် သင့်တော်သည့်အသက်အရွယ်ပင် ဖြစ်သည်— ငယ်လွန်းသည်လည်း မဟုတ်ပေ။
ကျိုးခိုင် ဘက်သို့ ပြန်သွားရလျှင် သူအိမ်သို့ ရောက်လာသောအခါ မိခင်ဖြစ်သူနှင့် မောင်နှမများကို တွေ့လိုက်ရသည်။ သူနှင့် မေကျားတို့ အရင်က ပြန်လာကြစဉ်က သူ့မောင်များမှာ စျေးဝယ်စင်တာသို့ ရောက်နေကြသဖြင့် မရှိကြပေ။
"အကိုကြီးကတော့ အမိုက်စားပဲ။ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်တာနဲ့ တိုက်ခိုက်ရေးသမားမှန်း သိသာနေတာပဲ" ဟု ကျိုးကွေးလိုက်က မနာလိုဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
"မင်းတို့ကျောင်းပြီးတာနဲ့ ငါတို့ဆီကိုလာပြီး လူ့ဘောင်လောကထဲ မဝင်ခင် အဲဒီမှာ နှစ်နှစ်လောက် အရင်နေလိုက်" ဟု ကျိုးခိုင် က ပြန်ပြောလိုက်သည်။
ကျိုးကွေးလိုက်၏ မျက်နှာထား ပြောင်းသွားသည်— "မသွားဘူး။ ကျွန်တော် အိမ်မှာပဲနေပြီး ဖေဖေ၊ မေမေနဲ့ အဘွားတို့နဲ့အတူ နေချင်တာ!"
"ဒီကောင်လေးကတော့ သတ္တိကို မရှိဘူး" ကျိုးခိုင် က သူ့ကို ရွံရှာသလို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်သည်။
"အကိုကြီး၊ ခင်ဗျားရဲ့ လက်မောင်းက အခုဆိုရင် သံမဏိလို ဖြစ်နေပြီပဲ" ဟု ကျိုးကွေးလိုက်က ပြောရင်း ကျိုးခိုင် ၏ လက်မောင်းကို ထိုးလိုက်သည်။
ကျိုးခိုင် က သူ့ကို လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး လင်းချင်းဟယ်ကိုသာ ကြည့်ကာ "မေမေ၊ ဒီည သားအတွက် အရသာရှိတာ တစ်ခုခု လုပ်ပေးလို့ ရမလား" ဟု မေးလိုက်သည်။
"အရသာရှိတာ စားချင်တာလား။ စားချင်ရင် မုန်လာဥဖြူနဲ့ ဆားစိမ်ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေ စားလိုက်!" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ပြန်ပြောလိုက်သည်။
ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့်ပင် သူမက ရေခဲသေတ္တာကို ဖွင့်ကာ မနေ့ကမှ ရေခဲစိမ်ထားသည့် ဝက်အူများကို ထုတ်ယူပြီး ရေခဲပျော်စေရန် လုပ်လိုက်ကာ ဒုတိယသားကို ကြက်မွှေးနုတ်ရန် ရေနွေးတည်ခိုင်းလိုက်သည်။
သူပြန်လာတိုင်း လင်းချင်းဟယ်က ဤဝက်အူနှင့် ကြက်သားဟင်းကို လုပ်ကျွေးရမြဲ ဖြစ်သည်။ အပြင်ဘက်တွင် သူ စားစရာသောက်စရာ ရှားပါးမည်မဟုတ်ကြောင်း သူမသိသော်လည်း သူပြန်လာတိုင်း လင်းချင်းဟယ်က အာဟာရပြည့်ပြည့်ဝဝ ကျွေးချင်မိသည်။
ရှေးဆိုစကားရှိသည်အတိုင်း လူတို့သည် အသက်သုံးဆယ်အထိ မိမိတို့၏ အစာအိမ်ကို ပြုစုပျိုးထောင်ကြရပြီး နောင်အသက်သုံးဆယ်တွင် အစာအိမ်က သူတို့ကို ပြန်လည်စောင့်ရှောက်ပေးသည်ဟု ဆိုကြသည်။
သူ့အစာအိမ်ကို ကောင်းကောင်း ဂရုစိုက်ပေးရမည်။
"အကိုကြီး ပြန်လာပြီဆိုရင် ဒီဟင်းကတော့ လုပ်ကိုလုပ်ပေးရတော့တာပဲ။ မနေ့ကတည်းက မေမေ ဝက်အူသုံးခု ဝယ်ထားတာ၊ အားလုံးက အကိုကြီးအတွက် သီးသန့်ပဲ။ ကျွန်တော်တို့လည်း စားချင်ပေမဲ့ အကိုကြီး ပြန်လာတာကို စောင့်ရမယ်လို့ မေမေက ပြောတယ်" ဟု ကျိုးကွေးလိုက်က လျှာသပ်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
"ငါက မင်းတို့ကို စားစရာ ဝတ်စရာတွေ ပုံမှန် လျှော့ပေးလို့လား" ဟု လင်းချင်းဟယ်က မေးလိုက်သည်။
"မဟုတ်ပါဘူး။ အကိုကြီး ပြန်လာတိုင်း ဒုတိယအကိုနဲ့ ကျွန်တော်တို့က အချစ်ခံရတာ လျော့သွားသလို ခံစားရလို့ပါ" ဟု ကျိုးကွေးလိုက်က ရယ်ရင်းပြောသည်။
"မင်းတို့က တစ်နှစ်ပြည့်မှ ပြည့်တဲ့အထိ အလိုလိုက်ခံထားရတာပဲဟာ။ ငါ့အတွက် တစ်ရက်လောက်တော့ ခွဲဝေပေးလို့ ရပါတယ်" ဟု ကျိုးခိုင် က ပြောသည်။
ကျိုးကွေးလိုက်က ပြုံးလိုက်ပြီးနောက် အိမ်သို့ ပြန်သွားကာ ကင်မရာကို သွားယူလာပြီး အကိုကြီးအား အနေအထားပေးခိုင်းကာ ပုံအနည်းငယ် ရိုက်ကူးပေးရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။
"ခင်ဗျားတို့ မရှိတုန်းက အဘွားက ဒီဓာတ်ပုံတွေကို ကြည့်ပြီး အချိန်ကုန်ဆုံးခဲ့ရတာကို မသိကြပါဘူး။ တစ်နေ့ကို ဒီဓာတ်ပုံတွေကို အပြန်ပြန်အလှန်လှန် အခါပေါင်းများစွာ လှန်ကြည့်ရတယ်" ဟု ကျိုးကွေးလိုက်က သူ့ကို ပြောပြသည်။
ကျိုးခိုင် က ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ပေးကာ သူ့အမေ၊ မျက်နှာတွင် အမူအရာမရှိသော ဖေဖေ၊ နှင့် ကြက်မွှေးနုတ်နေရသည့် ဒုတိယအကိုတို့နှင့်အတူ ဓာတ်ပုံများ ရိုက်ကူးခဲ့သည်။
ဖလင်ပြား ကုန်သွားသောအခါ ကျိုးကွေးလိုက်က မျက်နှာတွင် အပြုံးပန်းများ ဝေဆာလျက် "ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ဓာတ်ပုံအုပ်က တန်ဖိုးကြီးပြီး ရိုးရာမပျက် ရှိနေတာ။ နောင်လာနောက်သားတွေကို လက်ဆင့်ကမ်းဖို့ သေချာ သိမ်းထားမှာ" ဟု ပြောလိုက်သည်။
သူတို့ ငယ်စဉ်ကတည်းက မိဘများက သူတို့ကို ခရိုင်မြို့သို့ ခေါ်သွားပြီး ဓာတ်ပုံရိုက်ခဲ့ကြသည်။ ၎င်းမှာ နှစ်စဉ်လုပ်မြဲဓလေ့တစ်ခု ဖြစ်သည်။ တစ်နှစ်မှ မလွတ်တမ်း နှစ်စဉ် လုပ်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။
ယခုတိုင်အောင်ပင် အရွယ်ရောက်လာပြီဖြစ်သော ကျိုးကွေးလိုက်သည် သူတို့ငယ်စဉ်က ပုံများကို ကြည့်ရသည်ကို အလွန်နှစ်သက်ဆဲပင်။ အလွန်တရာ ကျေနပ်စရာ ကောင်းလှသည်။
"ဒါပေမဲ့ ကျွန်တော်တို့မေမေကတော့ အရင်အတိုင်းပဲ၊ အမြဲတမ်း ငယ်တုန်းပဲ။ ဖေဖေကတော့ ဒီဆယ်စုနှစ်အတွင်းမှာ အိုမင်းသွားခဲ့ပြီ" ဟု ကျိုးကွေးလိုက်က မှတ်ချက်ပေးလိုက်သည်။
ချက်ချင်းပင် တတိယသားမှာ ကျိုးချင်းပိုင်၏ အေးစက်စက် အကြည့်စူးစူးများကို ခံလိုက်ရသည်။
"အဓိပ္ပာယ်မရှိတာတွေ ပြောမနေနဲ့။ မင်းဖေဖေရဲ့ ရတနာက မအိုသေးပါဘူး။ သူ့ရဲ့ ကျက်သရေက အရင်ကအတိုင်း လျော့ပါးသွားတာ မရှိသေးဘူး။ ဒီကောင်ဆိုးလေးတွေက ဘာသိလို့လဲ" ဟု လင်းချင်းဟယ်က သူမ၏ လူသားကို အသည်းအသန် ကာကွယ်ပြောဆိုလိုက်သည်။
ကျိုးချင်းပိုင်၏ မျက်နှာထားမှာ နွေဦးနေရောင်နှင့် တွေ့လိုက်ရသည့် ဆောင်းရာသီနှင်းများကဲ့သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ သူက ပက်ကျူလီများကို ဆက်လက်၍ တိတ်တဆိတ် ထုပ်ပိုးနေဆဲဖြစ်သော်လည်း တစ်ခါတစ်ရံတွင် သူ့ဇနီးဘက်သို့ အကြည့်များ ပစ်လွှတ်လိုက်သည်။ ကျိုးညီအကို သုံးယောက်မှာမူ ကြည့်ရတာ လုံးဝ မခံစားနိုင်တော့ပေ!
မတတ်နိုင်ပေ— ချိုမြိန်လွန်းအားကြီးနေ၍ပင် ဖြစ်သည်!
"မင်းတို့ ပြန်ရောက်လာပြီဆိုတော့ တတိယကောင်ကို နံနက်ခင်း လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်ဖို့ ခေါ်သွားပြီး လေ့ကျင့်ပေးလိုက်။ သူက စကားများလွန်းတယ်၊ မကြာခင် လူ့ဘောင်လောကထဲ ထွက်ရတော့မှာဆိုတော့ အရိုက်ခံရတာကို သင်ယူသင့်တယ်" ဟု ကျိုးချင်းပိုင်က သူ၏ သားကြီးကို ညွှန်ကြားလိုက်သည်။
ကျိုးခိုင် က တတိယသားကို မှိုင်းညို့နေသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
ကျိုးကွေးလိုက်က "ဖေဖေ၊ သားစတာပါ! တကယ်ပြောတာ! မေမေနဲ့ လိုက်ဖက်တဲ့ ယောကျ်ားတစ်ယောက်ကို သား ဘယ်တုန်းကမှ မတွေ့ဖူးဘူး။ ဖေဖေကတော့ အသေအချာကို တစ်ယောက်တည်း ရှိတာပါ။ ဖေဖေတို့က ငယ်ငယ်ကတည်းက အမြဲတမ်း စုံတွဲညီညီနဲ့ လိုက်ဖက်နေတာလေ။ ဓာတ်ပုံတွေကို ကြည့်လိုက်ပါဦး၊ တော်တဲ့ယောက်ကျ်ားနဲ့ လှပတဲ့မိန်းမပဲ!" ဟု အော်ပြောလိုက်သည်။
အမှန်တရားတွင်မူ ၎င်းမှာ လုံးဝ မမှန်ကပ်လှပေ။ သူ၏ ဖေဖေပါဝင်သည့် ဓာတ်ပုံတိုင်းတွင် ဖေဖေဖြစ်သူက ပြုံးပျော်နေကြသည့် သူတို့အမေ၏ ဘေးနားတွင် အမြဲတမ်း တည်ငြိမ်ခက်ထန်နေသည့် မျက်နှာထားကိုသာ ပုံစံခွက်အတိုင်း ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားခဲ့သည်။ ညီအကိုတွေ အလယ်တန်းနှင့် အထက်တန်းတက်နေစဉ်က သူတို့ဖေဖေက သူတို့အမေနဲ့ မလိုက်ဖက်ဘူးလို့ မကြာခဏ ညည်းညူခဲ့ကြဖူးသည်။
အဲဒီတုန်းက စစ်သားတွေ ရခဲ့တဲ့ ရိက္ခာထောက်ပံ့ကြေးကောင်းတွေသာ မရှိခဲ့ရင် ဒီလို သစ်တုံးလို လူမျိုးက သူတို့အမေကို ဒီလောက်လွယ်လွယ်နဲ့ လက်ထပ်နိုင်ပါ့မလား။ ဘယ်လိုမှ မဖြစ်နိုင်ဘူး။
"မင်းအမေကို စစ်ဘုရားနဲ့ လိုက်ဖက်တဲ့ နတ်သမီးနဲ့ နှိုင်းယှဉ်နေလို့ ဘာမှ အကျိုးမရှိဘူး။ မနက်ဖြန်ကျရင် အကိုကြီးရဲ့ လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်တဲ့နေရာမှာ သွားပူးပေါင်းလိုက်" ဟု ကျိုးရွှမ် က အောင်နိုင်သူလို ပြုံးစစဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
"ဒုတိယအကို၊ ခင်ဗျားက နောင်ကျရင် စာပေဘက်ကို သွားမှာလေ။ ခင်ဗျားရဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာကြံ့ခိုင်ဖို့ သေချာလုပ်ထားရမယ်၊ သိလား။ ခင်ဗျားလည်း ကျွန်တော်တို့နဲ့ လိုက်လေ့ကျင့်ရမယ်!" ဟု ကျိုးကွေးလိုက်က သူ့ကို ချက်ချင်းပင် ဆွဲထည့်ရန် ကြိုးစားလိုက်သည်။
"ငါက ဘတ်စကက်ဘော မကြာခဏ ကစားတယ်။ ငါ့ကို အားနည်းတဲ့ကောင်လို့ မထင်နဲ့။ စကားတွေ အများကြီးပြောနေရင် အပြင်ထွက်တဲ့အခါ အရိုက်ခံရလိမ့်မယ်။ အကိုကြီးဆီကနေ အရိုက်ခံရပုံကို သွားသင်ယူစမ်းပါ။ ဖေဖေပြောတာ မှန်တယ်" ဟု ကျိုးရွှမ် က အပြုံးဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
"တခြားအိမ်တွေမှာဆိုရင် အငယ်ဆုံးက အချစ်ခံရဆုံးဖြစ်နေကြတာ၊ ဘာလို့ ကျွန်တော်တို့အိမ်က အငယ်ဆုံးကျမှ အနိုင်ကျင့်ခံရမယ့် ပစ်မှတ်ဖြစ်နေရတာလဲ" ဟု ကျိုးကွေးလိုက်က တглီတဂွီဖြင့် ညည်းညူလိုက်သည်။
"မင်းက ဘယ်လိုအချစ်ခံရတာမျိုး ဖြစ်ချင်လို့လဲ" ဟု ကျိုးချင်းပိုင်က စက်ဆုပ်ရွံရှာဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
သူ့ရဲ့ နောင်လာမည့် သမီးငယ်လေးကသာ လက်ဖဝါးပေါ်က ရတနာဖြစ်ပြီး မိသားစုရဲ့ အစစ်အမှန် အချစ်ခံရဆုံးသူ ဖြစ်လာမည်ဖြစ်သည်။
ပက်ကျူလီဆိုင်ငယ်လေးထဲတွင် တစ်မိသားစုလုံး အလွန်တရာ စည်ကားလျက်ရှိသည်။ နှစ်ကုန်ပိုင်းတွင် လူအများစုမှာ အိမ်သို့ တိုက်ရိုက်ယူသွားကာ ကိုယ်တိုင်ချက်ပြုတ်ရန် ပက်ကျူလီအစိမ်း အနည်းငယ်ကိုသာ လာရောက်ဝယ်ယူကြလေ့ရှိသဖြင့် စီးပွားရေးမှာ အတော်လေး တိတ်ဆိတ်နေပြီး ဆိုင်တွင်းထჯိုင်စားသူ နည်းပါးသည်။ သို့သော်လည်း ပက်ကျူလီရောင်းချရုံဖြင့်ပင် သိသာထင်ရှားသော ငွေပမာဏတစ်ခု ရရှိနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။
ပက်ကျူလီရောင်းခြင်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် အမြတ်အစွန်း ထွက်စေသော လုပ်ငန်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။
ဤအချိန်သို့ ရောက်လာသောအခါ ဝက်အူနှင့် ကြက်သားမှာ အပြည့်အဝ ကျိုချက်ပြီးသွားပြီဖြစ်ရာ ညစာအတွက် အသင့်တော်ဆုံး အစားအစာ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ဟင်းအိုး ဆူပွက်လာသောအခါ လင်းချင်းဟယ်က ကျိုးခိုင် ကို ရေချိုးခန်းသို့ လွှတ်လိုက်သည်။
သူ့ကို ဒုတိယသားနှင့် တတိယသားတို့က လိုက်ပါပို့ဆောင်ပေးခဲ့ကြသည်။
ထို့နောက် ညီအကိုသုံးယောက်က အဖေကျိုး ကို သွားရှာကြသည်။ ဘိုးတော်ဝမ်က အဖေကျိုး နှင့်အတူ စစ်တုရင်ထိုးနေပြီး ကျိုးခိုင် ပြန်လာသည်ကို တွေ့လိုက်ရသဖြင့် အဘိုးအိုမှာ အလွန်အမင်း ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်သွားသည်မှာ ပြောဖွယ်ရာပင် မရှိတော့ပေ။
အမေကျိုး က ပို၍ပင် စိတ်လှုပ်ရှားနေသည်— "တာဝါ! အို၊ အဘွားရဲ့ မြေးလေး။ အဘွား မင်းကို မတွေ့ရတာ ကြာပြီပဲ!"
သူမ၏ မြေးများအားလုံးထဲတွင် သူမက ကျိုးခိုင် ကို အချစ်ဆုံးဖြစ်သည်။ ၎င်းမှာ သံသယဖြစ်စရာ လုံးဝ မရှိပေ။
သူငယ်စဉ်က သူမသည် သူ့အား ပြုတ်ထားသောဥများကို ခိုး၍ကျွေးလေ့ရှိပြီး တစ်ခါတစ်ရံတွင် ဒုတိယအစ်မတော် ၏ ဖမ်းမိခြင်းကို ခံရတတ်သည်။ ထိုစဉ်က မိသားစု မကွဲသေးသဖြင့် ဒုတိယအစ်မတော် က ထိုအကြောင်းကို မကြာခဏ ညည်းညူလေ့ရှိခဲ့သည်။
ကျိုးခိုင် က သွားဖြဲပြုံးလိုက်သည်— "အဘွား၊ ဒီနှစ်တော့ သားက ဇန်နဝါရီ ခုနစ်ရက်နေ့အထိ နေလို့ရတယ်။ တွက်ကြည့်လိုက်ရင် ခွင့်ရက်က တစ်လဝက်ကျော်တယ်၊ အတော်လေး ရှားပါတယ်။"
"ခုနစ်ရက်နေ့အထိပဲလား။ မီးထွန်းပွဲတော်ပြီးမှ ထွက်သွားလို့ မရဘူးလား" အမေကျိုး က ဤစကားကို ကြားရသည်မှာ သဘောမကျလှပေ။ သူမက ခွင့်ရက်က တိုလွန်းသည်ဟု ခံစားနေရသည်။