ဝမ်းအဒေါ်က “ငါလည်း စဉ်းစားပြီးပါပြီ၊ ဒါပေမဲ့ ဘာလုပ်လို့ရမလဲဆိုတာပဲ မသိသေးတာ” ဟု ပြောသည်။
“ဆိုင်တစ်ဆိုင် ဝယ်လိုက်လေ၊ အထည်ဆိုင်ပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ရေထွက်ပစ္စည်းခြောက်ဆိုင်ပဲဖြစ်ဖြစ်ပေါ့” ဟု လင်းချင်းဟယ်က အကြံပြုသည်။
သူမက ထိုသို့ အကြံပေးရခြင်းမှာ ဝမ်းအဒေါ်နှင့် သူတို့ကြားရှိ ရင်းနှီးသည့်ဆက်ဆံရေးကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်၊ သို့မဟုတ်ပါက သူမ ပြောမည်ပင် မဟုတ်ပေ။
“ဒါဆို ဒါက နင်နဲ့ ယှဉ်ပြိုင်သလို ဖြစ်မနေဘူးလား” ဟု ဝမ်းအဒေါ်က အံ့သြသွားပြီး ချက်ချင်း မေးသည်။
“ဒီမြို့တော်ကြီးက အလွန်ကျယ်တာပဲလေ။ ဘာယှဉ်ပြိုင်စရာရှိမလဲ။ တကယ်တော့ ဖွင့်ချင်တယ်ဆိုရင်တောင် တစ်နေရာတည်းမှာ မဖွင့်ကြတာ အကောင်းဆုံးပါပဲ” ဟု လင်းချင်းဟယ်က ဆိုသည်။
“ဘယ်လိုဆိုင်ဖွင့်ရမှာလဲ။ တစ်အိမ်လုံးက ပိုက်ဆံရှာနေကြတာပဲ။ အလုပ်မသွားရင်တောင် သုံးဖို့ပိုက်ဆံ ရှိတာပဲဟာ” ဟု ဝမ်းဖခင်က တားဆီးသည်။
“ဘယ်လိုလုပ် အတူတူဖြစ်မလဲ။ အိမ်မှာ အလကားထိုင်နေရလို့ မှိုတက်တော့မယ့်အဖြစ်ကို ခင်ဗျား မသိလို့ပါ” ဟု ဝမ်းအဒေါ်က ငြင်းခုံလိုက်ပြီး သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် ထိုအကြံအစည်ကြောင့် လှုပ်ရှားသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ဝမ်းဖခင်က “ခင်ဗျားရော အရောင်းအဝယ်လုပ်တတ်လို့လား” ဟု ထောက်ပြသည်။
ဝမ်းအဒေါ်မှာ ဘာမှ ဆက်မပြောနိုင်တော့ဘဲ အရင်က အရောင်းအဝယ် လုံးဝ လုပ်ဖူးခြင်း မရှိသဖြင့် ယုံကြည်ချက် ကင်းမဲ့သွားလေသည်။
လင်းချင်းဟယ်က ပြုံးလိုက်ပြီး “တကယ်လုပ်ချင်တယ်ဆိုရင်တော့ ကျွန်မရဲ့ဆိုင်ကို အခမဲ့လုပ်အားပေးဖို့ လာခဲ့ပြီး ဘယ်လိုနေလဲဆိုတာ ကြည့်လိုက်လေ။ ကောင်းတယ်လို့ ထင်မှ ဆက်စဉ်းစားပေါ့” ဟု ပြောသည်။
“အဲဒါဆိုရင်တော့ ဖြစ်တာပဲ” ဟု ဝမ်းအဒေါ်၏ မျက်လုံးများ အရောင်လက်သွားသည်။
“ဒါဆိုရင် ကျွန်တော်နဲ့ ကော်တုန်ရဲ့ အစားအသောက်တွေကရော ဘယ်လိုလုပ်မလဲ” ဟု ဝမ်းဖခင်က သက်ပြင်းချသည်။
“ရှင်တို့သားအဖနှစ်ယောက် စားသောက်ဆိုင်ခန်းကို သွားစားကြလေ။ ကျွန်မက ချင်းဟယ်တို့အိမ်မှာပဲ စားတော့မှာမို့လို့ ပြန်လာစရာ မလိုဘူး” ဟု ဝမ်းအဒေါ်က ပြန်ပြောသည်။
လင်းချင်းဟယ် ပြုံးလိုက်သည်။ ဤအချိန်တွင် ဆိုင်ဖွင့်သည်မှာ မဆိုးလှပေ။ အိမ်ခြံမြေတစ်ခု ဝယ်လိုက်လျှင်တောင် သူမ နောင်တရမည် မဟုတ်ပေ။ ကောင်းမွန်သည့် အရာတစ်ခုကို ဝယ်ထားခြင်းက နောင်တစ်ချိန် အငြိမ်းစားယူချိန်အတွက်ပါ အပြီးအပြတ် အခြေကျသွားမည် ဖြစ်သည်။ ဤသည်ပင်လျှင် ဤခေတ်၏ ဆွဲဆောင်မှုနှင့် အလက်လက်ဆုံး အားသာချက်ပင်တည်း။
“ကောင်းပြီလေ။ တကယ်လို့ မလုပ်နိုင်ဘူးလို့ ခံစားရရင်လည်း အတင်းအကျပ် မလုပ်နဲ့၊ ပူညံပူညံလည်း မလုပ်နဲ့၊ ပြဿနာလည်း မရှာနဲ့၊ ထမင်းချက်ဖို့ အိမ်ကို အစောကြီး ပြန်လာခဲ့” ဟု ဝမ်းဖခင်က ပြောသည်။
ဝမ်းအဒေါ်က သူ့ကို စူးစူးရဲရဲ တစ်ချက် စောင်းငဲ့ကြည့်လိုက်သည်။
ရေစိမ်ပြီး ညစာစားပြီးနောက် သူတို့သည် အိမ်သို့ ကားမောင်း ပြန်လာကြသည်။
ဝမ်းကော်တုန်မှာ ထမင်းထွက်စားပြီးခါစသာ ရှိသေးသည်။ သူ ပြန်ရောက်လာမှသာ မိဘများကို မြင်သဖြင့် “ဦးလေးကျိုးတို့ အိမ်ကို သွားကြတာလား” ဟု မေးသည်။
“ဦးလေးကျိုးနဲ့ အဒေါ်လင်းတို့နဲ့အတူ ရေပူစမ်းကို သွားကြတာ။ နက်ဖြန်ကစပြီး နင့်အဖေနဲ့ နင်တို့နှစ်ယောက် အလုပ်စားသောက်ဆိုင်မှာပဲ စားတော့။ ထမင်းပြန်မစားနဲ့” ဟု ဝမ်းအဒေါ်က ပြောပြသည်။
ဝမ်းကော်တုန်က အဖေဖြစ်သူကို သင်္ကေတပြ မေးခွန်းထုတ်သည့် မျက်နှာပေးဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။
“နင့်အမေက ဆိုင်ဖွင့်နည်းသင်ဖို့ အဲဒီဘက်ကို သွားမှာလေ။ သူက အဒေါ်လင်းဆီကနေ သင်ယူပြီး သူ့ကိုယ်ပိုင်လုပ်ငန်း စတင်ချင်နေတာ။ သေချာတာပေါ့၊ သူ အလုပ်များနေလိမ့်မယ်” ဟု ဝမ်းဖခင်က သက်ပြင်းချသည်။
သူက ကိုယ်ပိုင်လုပ်ငန်းလုပ်သည်ကို နှိမ့်ချမမြင်တတ်ပါ — မဆိုးလှပါပေ၊ သို့သော် သူ၏ဇနီးသည် ရုတ်တရက် ဆိုင်ဖွင့်ချင်လာလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။
“အလကားထိုင်နေလို့ မဖြစ်ဘူး။ အရမ်းပျင်းစရာကောင်းပြီး လူ့အဖွဲ့အစည်းနဲ့ အဆက်အသွယ်ပြတ်သွားသလို ခံစားရတယ်” ဟု ဝမ်းအဒေါ်က ရှင်းပြသည်။
ဝမ်းကော်တုန်က “ကျွန်တော်တို့ စားသောက်ဆိုင်က အစားအစာတွေက သောက်လို့တောင်မရဘူး” ဟု တိုးတိုးလေး ညည်းညူလိုက်သည်။
“ဘယ်လိုပဲ သောက်လို့မရပါစေနဲ့ဦး၊ ငါ့ကိုတော့ လာမညည်းနဲ့။ ကိုယ့်အတွက် ထမင်းချက်ပေးမယ့် မိန်းမ ရှာမပေးနိုင်ဘဲ ဘယ်သူ့ကို အပြစ်တင်မလဲ” ဟု ဝမ်းအဒေါ်က ချက်ချင်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။
ထိုစကားတစ်ခွန်းတည်းဖြင့် ဝမ်းကော်တုန် ပါးစပ်ပိတ်သွားရသည်။ ကောင်းပြီလေ၊ သောက်လို့မရတဲ့ အစားအစာကိုပဲ ဆက်စားရတော့မှာပေါ့။
“ဒီအရွယ်ရောက်နေပြီ၊ အိပ်ရာနွေးပေးမယ့် မိန်းမတောင် ဘယ်လိုရှာရမှန်း မသိဘူး။ အိပ်ရာကလည်း အေးစက်စက်၊ မီးဖိုကလည်း အေးစက်စက်နဲ့ — ဘယ်လို သနားစရာ ဘဝမျိုးနဲ့ နေနေတာလဲ” ဟု ဝမ်းအဒေါ်က ထပ်ပြီး ဆူပူကြိမ်းမောင်းပြန်သည်။
“ကောင်းပြီ၊ ကောင်းပြီ။ အမေ၊ ဆိုင်ကိစ္စသာ သွားလုပ်တော့။ ကျန်တာ ဘာမှ မပြောတော့ဘူး” ဟု ဝမ်းကော်တုန်က အမြန် အလျှော့ပေးလိုက်သည်။
“ပြောနေလည်း အလကားပါပဲ။ ငါကများ နင့်စကားကို နားထောင်မှာမို့လို့လား” ဟု ဝမ်းအဒေါ်က နှာမှုတ်လိုက်သည်။
ထို့နောက် သူမသည် မိသားစု၏ စုဆောင်းငွေများကို ထုတ်ယူပြီး ရေတွက်စပြုလာသည်။ ဝမ်းဖခင်ဘက်သို့ လှည့်ကာ “ငှားလို့ရတဲ့၊ ဝယ်လို့ရတဲ့ ဆိုင်ခန်းတွေများ ရှိတာ သိလား” ဟု မေးသည်။
“ခင်ဗျားက တကယ်ပဲ ဝယ်ချင်နေတာလား” ဟု ဝမ်းဖခင်က နားထောင်ရင်း နားထင်ကို ပွတ်လိုက်သည်။ သူ့ဇနီးမှာ ငယ်စဉ်ကတည်းက ဤကဲ့သို့ အတက်ကြမ်းသည့် စရိုက်ရှိသည် — လေတိုက်တိုင်း မိုးရွာတော့မည့်အနှယ် လှုပ်ရှားတတ်သည်။
“ကောင်းမွန်စွာ အရောင်းအဝယ်လုပ်ချင်ရင် ဆိုင်ပိုင်ဆိုင်ရမယ်လို့ ချင်းဟယ်က ပြောတယ်” ဟု ဝမ်းအဒေါ်က ဆိုသည်။
“ဒီအလုပ်နဲ့ ကိုက်ညီရဲ့လားဆိုတာ ခင်ဗျား မသိသေးဘူးလေ။ လုပ်ကြည့်လိုက်လို့ ဆက်မလုပ်ချင်တော့ဘူးဆိုရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ။ သေချာသွားမှ ဝယ်တာ မနောက်ကျပါဘူး” ဟု ဝမ်းဖခင်က တုံ့ပြန်သည်။
ဝမ်းအဒေါ်က “နေရာလွတ်တွေ ရှိမရှိတော့ ဆက်ကြည့်ထားပေးဦးပေါ့” ဟု တကောက်ကောက် တောင်းဆိုသည်။
“သိပါတယ်၊ သိပါတယ်” ဟု ဝမ်းဖခင်က မတတ်သာစွာ တိုးတိုးပြောလိုက်သည်။
ထိုမှသာ ဝမ်းအဒေါ် ကျေနပ်သွားပြီး ဤအကြောင်းအရာကို ဆက်မပြောတော့ဘဲ ရပ်လိုက်သည်။ သူမသည် ဝမ်းဖခင်၏ ရင်ခွင်ထဲသို့ မှီချလိုက်ပြီး “အိုဝမ်းရေ၊ ကျွန်မကြည့်ရတာတော့ ရှင့်ကုမ္ပဏီကလည်း ဘယ်လိုမှ ကောင်းလှတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ကျွန်မဆိုင်က ပိုက်ဆံစဝင်လာတာနဲ့ တပြိုင်နက် ရှင့်အလုပ်ထွက်ပြီး ကျွန်မဆီလာလုပ်တော့” ဟု ပြောသည်။
“အင်းပါ၊ အင်းပါ” ဟု ဝမ်းဖခင်က စိတ်ထဲတွင် ဘယ်လိုပင် တွေးနေပါစေ၊ မိန်းမဖြစ်သူကို အမြဲတမ်း လိုက်လျောပေးတတ်သည်။
ဘေးမှနေ၍ မိဘနှစ်ပါးကို ကြည့်နေသော ဝမ်းကော်တုန်မှာ ခွေးစားစရာ ကြီးကြီးမားမား တစ်လုပ်စာ ကျွေးလိုက်ခံရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။
သို့သော်လည်း သူ မနေနိုင်ဘဲ မနာလိုဖြစ်မိသည်။ သူ့မိဘနှစ်ပါးမှာ ငယ်သူငယ်ချင်းများ ဖြစ်ကြသဖြင့် သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးမှာ အမြဲတမ်း ခိုင်မြဲခဲ့သည်။ ဤအရွယ်ရောက်နေကြပြီ ဖြစ်သော်လည်း ကော်လို ကပ်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။
သူသာလျှင် ငယ်သူငယ်ချင်း ချိုချိုမြိန်မြိန်လေး တစ်ယောက်ကို အရင်က မရှာနိုင်ခဲ့ပါလိမ့်။
နောက်တစ်နေ့တွင် ဝမ်းအဒေါ်သည် အလုပ်စဝင်ရန် ရောက်လာခဲ့သည်။ လင်းချင်းဟယ်က သူမကို ကျိုးအာနီ အရင်က စီမံခန့်ခွဲခဲ့သော အထည်ဆိုင်တွင် အလုပ်လုပ်ရန် စီစဉ်ပေးလိုက်သည်။
ရာသီဥတုက အေးမြနေပြီဖြစ်ရာ အရောင်းအဝယ်ပါးသည့် ရာသီဖြစ်နေပြီး ဖောက်သည်များက တစ်ခါတလေမှသာ ဝင်လာကြသဖြင့် အလွန်အမင်း အလုပ်မရှုပ်ပေ။ ထိုအချက်က ဝမ်းအဒေါ်အတွက် အလုပ်သင်ယူရန် အချိန်အလုံအလောက် ရစေခဲ့သည်။
အဝတ်အစားများခေါက်ခြင်း၊ ထုပ်ပိုးခြင်း၊ ချိတ်ဆွဲခြင်းနှင့် စာရင်းဇယားစစ်ဆေးခြင်း — ကျွမ်းကျင်ရမည့် အလုပ်ငယ်လေးများစွာ ရှိနေလေသည်။
မွန်းလွဲပိုင်းတွင် ဝမ်းအဒေါ်က လာစားရင်း “ဒီဆိုင်က ကြီးလှတာတော့ မဟုတ်ပေမဲ့ သတိထားရမည့် အသေးအဖွဲကိစ္စလေးတွေတော့ အများကြီးပဲ” ဟု မှတ်ချက်ချသည်။
“နောက်ကျရင် အကျင့်ဖြစ်သွားမှာပါ။ နောင်တစ်ချိန် ကိုယ်ပိုင်ဆိုင်ဖွင့်ပြီး အလုပ်တွေများလာလို့ တစ်ယောက်တည်း မနိုင်တော့တဲ့အခါ ကူညီဖို့ မိန်းကလေးငယ်လေးတစ်ယောက် အလုပ်ခန့်လိုက်ပေါ့” ဟု လင်းချင်းဟယ်က အကြံပေးသည်။
ခြေထောက်နာသည်အထိ အနည်းငယ် ပင်ပန်းသော်လည်း ဝမ်းအဒေါ်မှာ ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင်ဖြင့် အလုပ်လုပ်နေသည်။ ညနေဘက်တွင် သူတို့နှင့်အတူ ထမင်းစားပြီးနောက် အိမ်သို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။
“ပင်ပန်းလို့လား” ဝမ်းဖခင်က သူမ၏ အခြေအနေကို မြင်သဖြင့် ပုခုံးကို နှိပ်နယ်ပေးရင်း မေးသည်။
“ပုခုံးကတော့ ဘာမှမဖြစ်ပေမဲ့ ခြေထောက်တွေတော့ နာလှပြီ။ အရောင်းအဝယ်လုပ်ရတာ ခက်ခဲမှန်း အခုတော့ သိပြီ” ဟု ဝမ်းအဒေါ်က ဝန်ခံသည်။ “နောင်ကျရင် ကိုယ်ပိုင်ဆိုင်ဖွင့်ရင်တော့ လက်ထောက်တစ်ယောက် အသေအချာ ခန့်ရမယ်” ဟု ဆိုသည်။
“အိမ်မှာ တစ်ယောက်ယောက်က ထမင်းချက်ပေးတာက ပိုကောင်းပါတယ်” ဟု ဝမ်းကော်တုန်က ဘေးမှနေ၍ ညည်းညူလိုက်သည်။
“ဖယ်စမ်းပါ” ဟု ဝမ်းအဒေါ်က လှမ်းအော်သည်။
ဝမ်းကော်တုန်က နှာခေါင်းကို ပွတ်လိုက်ပြီး အဖေဖြစ်သူကို အကူအညီတောင်းရန် မျက်စိမှိတ်ပြသော်လည်း ဝမ်းဖခင်က လုံးဝ မျက်စိကွယ်နေဟန်ဆောင်ကာ လျစ်လျူရှုထားလိုက်သည်။
“နေ့တိုင်း စားသောက်ဆိုင်မှာပဲ ဆက်စားနေလို့ မဖြစ်တော့ဘူး။ အဒေါ်လင်းတို့အိမ်မှာပဲ သွားစားရင်ရော ကောင်းမလဲ။ ထမင်းဖိုး ပေးပါ့မယ်” ဟု ဝမ်းကော်တုန်က အကြံပြုသည်။
“ဒီအရွယ်ရောက်နေပြီ၊ အိမ်ထောင်လည်း မကျသေးဘူး၊ ထမင်းချက်ပေးမယ့် မိန်းမလည်း မရှိဘူး၊ အခု အဒေါ်လင်းဆီမှာ ထမင်းသွားကပ်စားချင်နေသေးတာလား။ နင်က အရှက်မရှိပေမဲ့ ငါက အရှက်ရှိတယ်! သွားဖို့ လုံးဝ မစဉ်းစားနဲ့!” ဟု ဝမ်းအဒေါ်က ဆူပူကြိမ်းမောင်းလိုက်သည်။
ဝမ်းကော်တုန်မှာ မိသားစုဝင်များ၏ ဖိနှိပ်မှုကို စစ်စစ်မှန်မှန် ခံလိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ အမေဖြစ်သူမှာ လုပ်စရာ အသစ်တစ်ခု ရှာတွေ့သွားပြီဖြစ်ရာ အခွင့်အရေးရတိုင်း သူ့ကို လှောင်ပြောင်ဖို့သာ အသုံးပြုနေတော့သည်။ သူ ဤအိမ်ထဲတွင် ဆက်လက် ရှင်သန်နေထိုင်နိုင်ပါဦးမည်လော။
သူသည် အိမ်ကထွက်ပြီး ကိုယ်ပိုင်အခန်း ငှားနေရန် အချိန်တန်ပြီလားဟု အလေးအနက် စဉ်းစားလာတော့သည်။
ထိုကဲ့သို့ပင် ဝမ်းအဒေါ်သည် နေ့စဉ် အထည်ဆိုင်သို့ သွားရောက် အလုပ်လုပ်ကိုင်ခဲ့ပြီး ပိုက်ဆံတစ်ပြားမှ မကုန်ဘဲ ထိုနေရာတွင်ပင် ထမင်းစားခဲ့သည်။
ရက်အနည်းငယ်ကြာသော် ဝမ်းအဒေါ်ကို နှုတ်ဆက်ပြီးနောက် လင်းချင်းဟယ်သည် ကျိုးရှ ကို သွားရှာကာ အများသုံးရေချိုးခန်းသို့ အတူတကွ သွားကြရန် လုပ်ကြသည်။
လမ်းလျှောက်ရင်း ကျိုးရှ က “စတုတ္ထချွေးမ၊ သိလိုက်ရဲ့လား။ တစ်အိမ်ကျော်က အဒေါ်ကြီးကျူက တစ်ခါပြန်စပြုနေပြီ” ဟု တိုင်တန်းသည်။
“ဟင်” လင်းချင်းဟယ်က စပ်စုလိုသည့် မျက်လုံးဖြင့် သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။
“သူက လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်က ကျွန်မတို့မိသားစုကို ကြံစည်ခဲ့ဖော်ရပါရဲ့၊ ဒီနှစ်မှာတော့ တိတ်ဆိတ်သွားလိုက်တာများ ကျွန်မ စိတ်ထင်လို့ ထင်နေတာ။ ဒါပေမဲ့ မထင်မှတ်ဘဲ သူက နေ့တိုင်းလိုလို ကျွန်မအမေဆီကို လာပြီး သူ့မြေးကို အပေါ်ယံရော အတွင်းကျကျပါ အဆုံးမရှိ ချီးကျူးနေတော့တာပဲ” ဟု ကျိုးရှ က ရှင်းပြသည်။
“ဒါဆို သူ့မြေးကို သူ ချစ်ပါစေလေ။ တခြားလူပါ ဝင်ပါပေးဖို့ လိုလို့လား” လင်းချင်းဟယ်က ပြုံးလိုက်သည်။
“သူ့မျက်စိက စီနီ့ပေါ် ရောက်နေတာလေ” ဟု ကျိုးရှ က ဆိုသည်။
“ဒါဆိုရင်တော့ သူ့မှာ အမြင်အာရုံ ကောင်းတာပေါ့” လင်းချင်းဟယ်က ထိုအကြောင်းကို ကြားသောအခါ ရယ်မောလိုက်တော့သည်။