"သူနဲ့ ကျန်းမေ့လျန်တို့က လက်ထပ်ဖို့ အိမ်ပြန်သွားကြတာလေ" ဟု ကျိုးရှီးက ပြန်ဖြေသည်။
ကျောက်ကျွင်း က သူ့မျက်ခုံးများကို ပင့်လိုက်သော်လည်း ဘာမှမပြောပေ။ ကျန်းမေ့လျန်သည် ကျိုးရှန်းကို လက်ထပ်လိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝမထင်ထားခဲ့ပေ။ အထူးသဖြင့် ထိုမိန်းကလေးက သူ့ကိုတွေ့တိုင်း မျက်နှာပူပြီး ရှက်သလို ရုန်းကန်တတ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူက အစပိုင်းတွင် အဝတ်ဆိုင်နားမှာ သွားပြီး လှည့်ပတ်နေရန် စဉ်းစားထားခဲ့သော်လည်း သူတို့က လက်ထပ်ရန် အိမ်ပြန်သွားကြပြီဖြစ်ပုံရသည်။
အချိန်တွေ ကုန်လွန်လာပြီး နွေရာသီကျောင်းပိတ်ရက်လည်း ကုန်ဆုံးသွားခဲ့လေပြီ။
စာသင်နှစ်သစ် စတင်ချိန်တွင် လင်းချင်းဟယ်မှာ အလွန်တရာ အလုပ်များနေတော့သည်။ နွေရာသီအတွင်းက မဟာဌာနမှူးတစ်ဦးသည် စက်ဘီးစီးရင်း ကားတိုက်ခံရသည့် ယာဉ်မတော်တဆမှုတစ်ခု ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။ လူနာမှာ အသက်ဘေးမှ လွတ်မြောက်လာခဲ့ပြီး ယေဘုယျအားဖြင့် အခြေအနေကောင်းသော်လည်း သူ၏ ခြေထောက်များနှင့် ခြေဖဝါးများမှာမူ ထာဝရ မသန်မစွမ်း ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။ ထို့ကြောင့် လင်းချင်းဟယ်မှာ ၎င်း၏ မဟာဌာနမှူး ရာထူးကို ဆက်ခံရန် တာဝန်ပေးအပ်ခြင်း ခံခဲ့ရလေသည်။
ရိုးရိုးပြောရမည်ဆိုလျှင် လင်းချင်းဟယ်မှာ ရာထူးတိုးသွားခဲ့ခြင်းပင်တတည်း။
ရာထူးတိုးခြင်း၏ အသာစီးရချက်မှာ သူမ၌ တာဝန်ဝတ္တရား ပိုများလာပြီး လစာလည်း သဘာဝကျကျ တိုးလာခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် လင်းချင်းဟယ်က လစာတိုးလာမှုကို သိပ်ပြီး ဂရုမစိုက်လှပေ။ သူမ စိတ်ညစ်ရသည်မှာ ပိုလေးလံလာသော လုပ်ငန်းတာဝန်များ ဖြစ်ပြီး၊ အထူးသဖြင့် အရာရာတိုင်းကို သူမဘာသာ သူမ အကျွမ်းတဝင်ရှိအောင် လုပ်ဆောင်ရမည့် တာဝန်လွှဲပြောင်းယူသည့် လုပ်ငန်းစဉ်များအတွင်း ပို၍ပင် ဆိုးလေသည်။ ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် သူမက စွမ်းဆောင်ရည်ရှိသူတစ်ဦး ဖြစ်သဖြင့် တစ်ပတ်အကြာတွင် အရာရာတိုင်းမှာ ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်လည် တည်ငြိမ်သွားခဲ့သည်။
အခြေအနေများ တည်ငြိမ်သွားသောအခါ လင်းချင်းဟယ်လည်း ဤရာထူးသည် အမှန်တကယ်တွင် သောက်လောက်အောင် မခက်ခဲလှကြောင်း သဘောပေါက်လာခဲ့သည်။ အခါအားလျော်စွာပင် သူမ၌ ကျိုးချင်းပိုင်ထံသို့ သွားရောက်လည်ပတ်ရန် အချိန်အနည်းငယ် လွတ်လပ်လာခဲ့သေးသည်။
ကျိုးချင်းပိုင်က ဤအစီအစဉ်အပေါ် အလွန်တရာ ကျေနပ်အားရနေလေသည်။ သူမ၌ အလုပ်ချိန်အနည်းငယ် လွတ်လပ်လာခြင်းက သူမကိုယ်သူမ အလွန်အမင်း ဖိအားပေးစရာ မလိုတော့သည့်အတွက် အလွန်ကောင်းမွန်ပေသည်။
"ဒုတိယသား မောင်းသင်ဖို့ အလှည့် ရောက်တော့မယ်" ဟု လင်းချင်းဟယ်က မှတ်ချက်ချသည်။
"နောက်နှစ် နွေရာသီကျရင်ပေါ့" ဟု ကျိုးချင်းပိုင်က ပြန်ပြောသည်။
အကယ်၍သာ တတိယသားက ဤနွေရာသီကျောင်းပိတ်ရက်တွင် အဘိုးဖြစ်သူ နှစ်ဦးကို ခေါ်ဆောင်ပြီး ခရီးမထွက်သွားခဲ့ပါက ဒုတိယသား ကားမောင်းသင်နေစဉ် သူက ဆိုင်ကို စောင့်ပေးနိုင်ခဲ့ပေလိမ့်မည်။
လင်းချင်းဟယ်က သက်ပြင်းချလိုက်ကာ "အကြီးဆုံးသား ဘယ်တော့ ပြန်လာမလဲ မသိဘူး။ သူ မဆက်သွယ်လာတာ တော်တော်ကြာပြီ" ဟု ဆိုသည်။
ထို့နောက် သူမသည် ဝင့်မိသားစုထံသို့ သွားရောက်ကာ အဒေါ်ကြီးဝင့်ကို ဝင်ရောက်တွေ့ဆုံခဲ့သည်။
အဒေါ်ကြီးဝင့်၏ အလုပ်မှာ လက်ရှိတွင် သူမလုပ်ကိုင်နေသော စက်ရုံမှာ ပိတ်လုနီးပါး ဖြစ်နေပြီဖြစ်သောကြောင့် "သုံးရက် ငါးဖမ်း ငါးရက် ပိုက်ပြင်" ဆိုသည့် အနေအထားမျိုးတွင် ရှိနေခဲ့သည်။ သူမ အလုပ်သွားသည့်အခါများတွင်လည်း ပျင်းရိမှုကို ဖြေဖျောက်ရန် ဆွယ်တာယက်ခြင်းကိုသာ အဓိက လုပ်ကိုင်လေ့ရှိသည်။
ယနေ့တွင်မူ သူမက အိမ်တွင် ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး လင်းချင်းဟယ် ဝင်လာသည်ကို မြင်သောအခါ အလွန်တရာ ဝမ်းမြောက်သွားခဲ့သည်။ "မင်း အလုပ်တွေ ရှုပ်နေမယ်လို့ ထင်လို့ ငါ မင်းကို လိုက်မရှောက်ဖြစ်တာ" ဟု သူမက ဆိုသည်။
"နောင်ကျရင် ဘာမှ အလုပ်မရှိရင် လွတ်လွတ်လပ်လပ် လာခဲ့ပါ။ ကျွန်မ အချိန်ဇယားကလည်း တော်တော် သက်သာပါတယ်" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ပြန်ပြောသည်။
ယခုတလောတွင် သူမသည် အခါအားလျော်စွာ စာသင်ချိန်များကိုသာ ဝင်စားပေးလေ့ရှိပြီး ကျန်အချိန်များကိုမူ သူမ၏ သင်ကြားရေးလက်ထောက်များကို ပုံမှန်ကိစ္စရပ်များ လုပ်ခွင့်ပေးကာ သူမဘာသာ သူမ စာဖတ်လေ့လာခြင်းဖြင့် အချိန်ကုန်ဆုံးလေ့ရှိသည်။
လင်းချင်းဟယ် ရာထူးတိုးသွားကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ အဒေါ်ကြီးဝင့်က သူမအား လေးစားအားကျသော မျက်လုံးများဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ "ရာထူးတိုးတာကတော့ အလွန်ကောင်းတာပေါ့၊ လစာလည်း တိုးလာတယ်။ ဒါနဲ့ ပြောရဦးမယ်၊ ငါ ဟိုးအပေါ်ထိ ကြိုးစားပြီး မန်နေဂျာရာထူး တက်နိုင်သွားတဲ့အချိန်မှာ စက်ရုံက ပိတ်တော့မယ့်အရေး ဖြစ်နေပြီ"
"သူတို့ရဲ့ ထုတ်ကုန်တွေအတွက် ဝယ်လိုအား မရှိတော့လို့လား" ဟု လင်းချင်းဟယ်က မေးသည်။
"စက်ရုံစီမံခန့်ခွဲမှုပိုင်းမှာ စိတ်အားထက်သန်မှု မရှိလို့ပေါ့လေ။ အချိန်တစ်ခုရဲ့ ရလဒ်ပါပဲ" ဟု အဒေါ်ကြီးဝင့်က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပင် ပြောလိုက်သည်။ စက်ရုံမှာ ဟိုးနှစ်ကတည်းက ဤကဲ့သို့ ရုန်းကန်နေခဲ့ရခြင်းဖြစ်ပြီး ယခုနှစ်ကုန်အထိပင် အသက်ဆက်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ လူတိုင်းကလည်း စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြင်ဆင်ပြီးသား ဖြစ်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။
အဒေါ်ကြီးဝင့်က လုံးဝ အလေးမထားပေ။ အကယ်၍ သူမ အနားယူလိုက်ရလျှင်တောင် မိသားစုအနေဖြင့် ငွေကြေးအရ ဒုခ်ရောက်မည် မဟုတ်ပေ။ သူမ၏ သားများ၊ သမီးနှင့် ခင်ပွန်းတို့အားလုံးမှာ တည်ငြိမ်သော အလုပ်အကိုင်များ ရှိကြပြီးသား ဖြစ်သည်။
"ဂုဝမ်က သူ့ရဲ့ လုပ်ငန်းခွင်သစ်မှာ ဘယ်လိုနေလဲ" ဟု လင်းချင်းဟယ်က မေးသည်။
ဝင့်ဂုဝမ်မှာ ယခုနှစ် ဇူလိုင်လတွင် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့ပြီး အလုပ်သစ်တစ်ခုသို့ ပြောင်းရွှေ့သွားခဲ့သည်။ သူသည် ယခုအခါ နိုင်ငံရေးဌာနတစ်ခုတွင် လုပ်ကိုင်နေပြီ ဖြစ်သည်။
"ကောင်းပါတယ်။ သူ့အတွက် အရာရာ တည်ငြိမ်သွားပါပြီ" ဟု အဒေါ်ကြီးဝင့်က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ လင်းချင်းဟယ်က ယခင်က သူမ၏ ချွေးမဘက်မှ မိသားစုအတွက် အိမ်ထောင်စုစာရင်း ကိစ္စကို ကူညီဖြေရှင်းပေးရန် မေးမြန်းဖူးသည်ကို သတိရသွားကာ သူမက ဆက်ပြောလိုက်သည် - "မင်း အရင်က ပြောခဲ့တဲ့ ကိစ္စလေ— ငါ ဂုဝမ်ကို မေးကြည့်ပြီးပြီ။ သူပြောတာကတော့ လုပ်လို့ရတယ်တဲ့၊ ဒါပေမဲ့ လူအချို့ကို ပေးဖို့ အနီအိတ် (လာဘ်ငွေ) တော့ ပြင်ဆင်ရလိမ့်မယ်တဲ့"
လင်းချင်းဟယ်က ပြုံးလိုက်သည်။ "ဒါကတော့ ပြောစရာတောင် မလိုပါဘူး။ ဘလောက်လောက် ကုန်ကျနိုင်မလဲဟင်"
"ငါလည်း အတိအကျတော့ မသိသေးပါဘူး။ ဒီည ဂုဝမ် အိမ်ပြန်လာရင် ငါ သူ့ကို မေးပြီးရင် မင်းကို အကြောင်းကြားလိုက်မယ်လေ" ဟု အဒေါ်ကြီးဝင့်က ဖြေသည်။
"အင်းလေ။ ကျွန်မ မနက်ဖြန် မနက်ပိုင်းနဲ့ နေ့လယ်ပိုင်းဆိုရင် အလွတ်ပါ" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
အခြားအကြောင်းအရာ အနည်းငယ်ကို ဆွေးနွေးပြောဆိုပြီး တစ်နာရီကျော်ကြာ ထိုင်နေပြီးနောက် လင်းချင်းဟယ်လည်း အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။
ထိုနေ့ညနေတွင် ဝင့်ဂုဝမ် အလုပ်မှ ဆင်းလာသောအခါ အဒေါ်ကြီးဝင့်က ထိုကိစ္စကို စတင်ပြောပြလေသည်။
"ယွမ် နှစ်ထောင်တန် အနီအိတ် တစ်အိတ် ပြင်ထားလိုက်ပါ" ဟု ဝင့်ဂုဝမ်က ပြောသည်။
"ယွမ် နှစ်ထောင် ဟုတ်စ" ဟု အဒေါ်ကြီးဝင့်က ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားကာ ဆူပူလိုက်သည် - "ဒီကောင်လေး၊ ငါ့မှာ အဒေါ်လင်းနဲ့ ဆက်ဆံရေးက အဲ့လောက်တောင် ကောင်းနေတာကို မင်းက သူ့ပိုက်ဆံအိတ်ကို ဖြတ်တောက်ဖို့ ကြိုးစားနေတာလား"
ဝင့်ဂုဝမ်မှာ မတရားခံရသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ "မေမေ၊ ဘာတွေ ပြောနေတာလဲ။ သား ဒီထဲကနေ တစ်ပြားမှ မယူပါဘူး"
ဖခင်ဖြစ်သူ ဝင့်က ဝင်ပြောလိုက်သည် - "မင်းက လုပ်ထုံးလုပ်နည်းတွေကို နားမလည်ရင် ဟိုလိုဒီလို လျှောက်မပြောနဲ့။ အိုကျိုးတို့ မိသားစုက အကူအညီတောင်းနေတာ။ အဲ့ဒါသာ မဟုတ်ရင် ဂုဝမ်က ဒီကိစ္စအတွက် သူ့လည်ပင်းကို စွန့်ပြီး ဝင်ပါပေးနေမှာ မဟုတ်ဘူး"
အိမ်ထောင်စုစာရင်း ပြောင်းရွှေ့တာက အဲ့လောက်တောင် လွယ်ကူတယ် ထင်နေလို့လား။ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များကို အနီအိတ်ဖြင့် ချော့မော့ရသည်၊ အထက်လူကြီးများနှင့် ဆက်ဆံရေးကိုလည်း ထိန်းသိမ်းထားရသည်။ အဲ့ဒီအလုပ်တွေ အားလုံးက ပိုက်ဆံမသုံးဘဲနဲ့ ပြီးမြောက်နိုင်လို့လား။
ယွမ်နှစ်ထောင်ဆိုတာ လုံးဝ များလှတာ မဟုတ်ပေ။ အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ဦးက သူစိမ်းတစ်ယောက်ထံ သွားရောက်ပြီး ပမာဏကို နှစ်ဆတိုးပေးရင်တောင် အိမ်ထောင်စုစာရင်း ပြောင်းရွှေ့ပေးနိုင်လိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။
မနက်ဖြန်တွင် အဒေါ်ကြီးဝင့်က လင်းချင်းဟယ်ထံသို့ လာရောက်ကာ တောင်းပန်သော လေသံဖြင့် ပြောကြားခဲ့သည် - "ငါ အဲဒီကောင်လေးကို မေးကြည့်ပြီးပြီ။ သူပြောတာကတော့ ယွမ် နှစ်ထောင် ကုန်ကျမယ်တဲ့"
"ဒါ ငွေပမာဏ နည်းနည်းပါးပါး မဟုတ်ဘူးဆိုတာ ကျွန်မ သိပါတယ်။ အဒေါ်ဝင့်နဲ့ ကျွန်မတို့ရဲ့ ခင်မင်ရင်းနှီးမှုကြောင့် လုပ်ပေးနေတာဆိုတာလည်း ကျွန်မ နားလည်ပါတယ်။ ဒါမှမဟုတ်ရင် ဟိုဂုဝမ်ရဲ့ ဖြောင့်မတ်တဲ့ ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးအရဆိုရင် ပုံမှန်ဆိုရင် ဒီလိုကိစ္စမျိုးတွေမှာ ဝင်ပါနေမှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာကိုပါ" ဟု လင်းချင်းဟယ်က နွေးထွေးစွာ ပြန်ပြောသည်။
အဒေါ်ကြီးဝင့်မှာ အလွန်တရာ စိတ်သက်သာရာ ရသွားခဲ့သည်။ ဤသည်မှာပင် သူမနှင့် လင်းချင်းဟယ်တို့၏ ဆက်ဆံရေး အဘယ်ကြောင့် ဤမျှတိုင် ကောင်းမွန်ရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းပင်ဖြစ်သည် — သူတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ ဆင်ခြင်တုံတရားရှိပြီး နားလည်မှု အပြည့်ရှိကြသော လူများဖြစ်ကြသောကြောင့်တည်း။
"မင်း ဒီနေ့ နေ့လယ်စာ စားဖို့ နေခဲ့ရမယ်၊ ပြီးရင် ငါ့နဲ့အတူ ဈေးဝယ်ထွက်ရမယ်" ဟု လင်းချင်းဟယ်က တောင်းဆိုသည်။
"အို၊ အဲဒါတွေ မလိုပါဘူး။ အဘိုးကြီးဝင့်နဲ့ ဂုဝမ်တို့က အိမ်မှာ ထမင်းပြန်စားကြမှာ" ဟု အဒေါ်ကြီးဝင့်က ပြုံးလျက် ပြောသည်။
"ဒါဆိုရင် Qingbai ကို မန်တို (ပေါင်းမုန့်) တွေ ပေါင်းခိုင်းလိုက်မယ်၊ အဒေါ် ပြန်သ이랑 ယူသွားပေါ့၊ ဒါမှ နေ့လယ်ကျရင် ထမင်းထပ်ချက်နေစရာ မလိုတော့တာပေါ့" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ဆိုသည်။
လင်းချင်းဟယ်၏ စေတနာအပြည့်ရှိသော ဧည့်ဝတ်ကျေပွန်မှုကို မြင်သောအခါ အဒေါ်ကြီးဝင့်လည်း ဆက်လက် မငြင်းဆန်တော့ပေ။ နောက်ပိုင်းတွင် သူမ အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ မန်တိုအိတ်တစ်အိတ်နှင့် ဟင်းလျာ သုံးမျိုးပါသော ထမင်းချိုင့်တစ်လုံးကိုပါ ယူဆောင်လာခဲ့သည်။
အဖေဝင့်နှင့် ဝင့်ဂုဝမ်တို့ အိမ်သို့ ပြန်ရောက်လာပြီး ထိုအစားအစာများကို မြင်လိုက်ရသောအခါ — လင်းချင်းဟယ်က အဒေါ်ကြီးဝင့်ကို ယူသွားရန် ထမင်းဟင်း ထုပ်ပေးသည်မှာ ဤတစ်ကြိမ်တည်း ကာလမဟုတ်ပေ — အဖေဝင့်ကမူ ၎င်းကို အသားကျနေပြီဖြစ်ပြီး ဝင့်ဂုဝမ်ကမူ ပြုံးဖြီးလျက် ပြောလိုက်သည် - "မေမေ၊ ကြည့်ရတာ မေမေ ဟင်းချက်စရာ လုံးဝ မလိုတော့ဘူး ထင်တယ်"
"အဒေါ်လင်းက ယဉ်ကျေးလွန်းလို့ပါ၊ ပူူပူနွေးနွေးရှိတုန်း ယူသွားစားပါဆိုပြီး အတင်းပေးလိုက်တာကိုး" ဟု အဒေါ်ကြီးဝင့်က ပြန်ဖြေသည်။
လင်းချင်းဟယ်တို့ဘက်မှ ထမင်း စမစားရသေးသဖြင့် သူမက ထမင်းဟင်းများကို ကြိုတင် ထုပ်ပိုးပေးလိုက်ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ မိသားစုလည်း ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင်ဖြင့် အတူတကွ ထჯိုင်ကာ စားသုံးကြလေသည်။
"မနက်ဖြန်ကျရင် အဒေါ်လင်းက အိမ်ထောင်စုစာရင်း စာရွက်စာတမ်းတွေကို ယူလာလိမ့်မယ်။ သား ချောချောမွေ့မွေ့ ပြီးမြောက်အောင် လုပ်ပေးရမယ်နော်" ဟု အဒေါ်ကြီးဝင့်က သူမ၏ သားဖြစ်သူကို မှာကြားသည်။
"သား သိပါတယ်" ဟု ဝင့်ဂုဝမ်က ပြန်ဖြေသည်။
နေ့လယ်စာ စားပြီးနောက် လင်းချင်းဟယ်သည် ကျိုးရှomei ထံသို့ သွားရောက်ခဲ့သည်။ ကျိုးရှomei ၏ မျက်နှာမှာ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာဖြင့် နီရဲလာကာ "စတုတ္ထချွေးမအတွက် လုပ်ပေးတော့မှာလား" ဟု အသံထွက်လာခဲ့သည်။
လင်းချင်းဟယ်က သူမ အိမ်ထောင်စုစာရင်း စာရွက်စာတမ်းများနှင့် ပိုက်ဆံများကို သွားယူသည်အထိ စောင့်ဆိုင်းနေရင်းက "ဒီကိစ္စကို ကြိုပြီး ဘယ်သူ့ကိုမှ လျှောက်မပြောနဲ့ဦး" ဟု သတိပေးလိုက်သည်။
"ကျွန်မ သိပါတယ်" ဟု ကျိုးရှomei က စေတနာအပြည့်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
အိမ်ထောင်စုစာရင်း ပြဿနာကို ယွမ်နှစ်ထောင်ဖြင့် ဖြေရှင်းနိုင်မည် ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်ရသောကြောင့် ကျိုးရှomei လည်း စိတ်သက်သာရာ ရသွားခဲ့သည်။ ငွေပမာဏမှာ ဈေးပေါသည်တော့ မဟုတ်ပေ၊ သို့သော် အလွန်အမင်း ကြီးမြင့်သည်လည်း မဟုတ်ပေ။ ပြီးစီးသွားသည်နှင့် သူတို့သည် အမှန်တကယ်ပင် မြို့တော်သားများ ဖြစ်လာကြတော့မည် ဖြစ်သည်။
လင်းချင်းဟယ်တွင်လည်း သူမ၏ ကိုယ်ပိုင် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများ ရှိနေပေသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့က နောက်ကွယ်မှ လမ်းကြောင်းများကို အသုံးပြုနေကြခြင်း ဖြစ်သောကြောင့် လုံခြုံရေးနှင့် လျှို့ဝှက်ချက်ကို ထိန်းသိမ်းရန်မှာ အဓိက အရေးအကြီးဆုံး ဖြစ်သောကြောင့်တည်း။
ကျန်ရှိသည်များအတွက်မူ ယခုလောလောဆယ်တွင် စိုးရိမ်စရာ မရှိတော့ပေ။ ဟူဇီ၏ အိမ်ထောင်စုစာရင်းအတွက်မူ အချိန်အနည်းငယ် စောင့်ဆိုင်းရဦးမည် ဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူက အိမ်ထောင်စုစာရင်း စာအုပ်ကို ယူလာခဲ့ခြင်း မရှိသဖြင့် ချက်ချင်း ဆောင်ရွက်ပေး၍ မရနိုင်သောကြောင့်တည်း။ ထို့အပြင် ချန်ရှန်းshan ကိုယ်တိုင်ကပင် သူမ၏ ယောက္ခမအိမ်သို့ပင် ပြန်သွားခဲ့ခြင်း မရှိသေးသဖြင့် ဝင့်ဂုဝမ်၏ ချိတ်ဆက်မှု အာမခံချက် ရှိသွားပြီဖြစ်ရာ အမြန်ဆုံး လုပ်ဆောင်ရန် မလိုအပ်တော့ပေ။