ကျိုးရှ နှင့် ဆူဒါလင် တို့၏ အိမ်ထောင်စုစာရင်းကိစ္စ ပြီးစီးရန် အချိန်အများကြီး မယူလိုက်ရပေ။
စာရွက်စာတမ်းများကို ပြန်လည်ရရှိချိန်တွင် ၎င်းတို့မှာ မြို့တော်၏ အိမ်ထောင်စုစာရင်း ဖြစ်နေပြီပင်။ ဤအချက်ကတော့ ပြောစရာပင် မလိုတော့ပေ။ ကျိုးရှ နှင့် ဆူဒါလင် တို့မှာ အိမ်ထောင်စုစာရင်း စာအုပ်ငယ်လေးကို ငေးကြည့်ရင်း စိတ်လှုပ်ရှားဝမ်းသာမှု အပြည့်ဖြင့် ရင်ထဲတွင် တလှပ်လှပ် ဖြစ်နေကြရသည်။
"မှတ်ပုံတင် လုပ်ရမယ့်အချိန် ရောက်ပြီလေ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပျော်ရွှင်စွာ ပြောလိုက်သည်။
နိုင်ငံသားစိစစ်ရေး ကတ်ပြားများကို ယခုနှစ်မှစ၍ စတင်အကောင်အထည်ဖော်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး သူမ၏ မိသားစုဝင်များအားလုံးမှာလည်း ထိုကတ်များကို ရရှိပြီးသား ဖြစ်ကြသည်။ သို့သော်လည်း မှတ်ပုံတင်ပြုလုပ်ရန်အတွက် အိမ်ထောင်စုစာရင်းစာအုပ် လိုအပ်သဖြင့် ကျိုးရှ နှင့် ဆူဒါလင် တို့မှာ ထိုစဥ်က မရှိသေးပေ။
ယခုအခါတွင်မူ သူတို့၏ အိမ်ထောင်စုစာရင်းကိစ္စများ အဆင်ပြေသွားပြီဖြစ်ရာ သဘာဝကျကျပင် မှတ်ပုံတင်များ လျှောက်ထားနိုင်ပြီ ဖြစ်ပေသည်။
သူတို့သည် ဤနေရာတွင် အပြီးအပိုင် အခြေချနေထိုင်ရန် ရည်ရွယ်ထားကြသည်ဖြစ်၍ နောင်တွင် မည်သူမျှ ကန့်ကွက်စရာ မရှိစေရန် လိုအပ်သည့် စာရွက်စာတမ်း အားလုံးအစုံအလင် ရှိနေခြင်းက အလွန်ပင် အရေးကြီးပေသည်။
ကျိုးရှ နှင့် ဆူဒါလင် တို့လည်း ထိုအတိုင်းပင် သဘောတူကြသည်။ နေ့လယ်ပိုင်းတွင် အနားယူပြီးနောက် ၎င်းတို့နှစ်ဦးသား မှတ်ပုံတင် လျှောက်ထားရန် အတူတကွ ထွက်သွားခဲ့ကြပြီး နှစ်ဦးစလုံးက ၁၀ နှစ်သက်တမ်းရှိသည့် အမျိုးအစားကို ရွေးချယ်ခဲ့ကြသည်။
ဤအချက်ဖြင့် သူတို့မိသားစုမှာ မြို့တော်သားများ အစစ်အမှန် ဖြစ်လာခဲ့လေပြီ။
လင်ချင်းဟဲ့ ၏ တောင်းဆိုချက်အရ ထိုကိစ္စကို ၎င်းတို့နှစ်ဦးသား တိတ်တဆိတ်သာ ထားရှိခဲ့ကြသည်။ အခြားမည်သူမျှ မသိကြပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ထိုသို့သော သတင်းမျိုးကို လေဖြန့်နေစရာ မလိုဘဲ အနေအထိုင်ဆင်ခြင်၍ တိတ်တဆိတ်နေခြင်းက အကောင်းဆုံး ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။ နောင်နှစ်မှစ၍ ဆူချန် နှင့် အခြားကလေးများမှာ မည်သည့်အဆက်အသွယ်မှ မလိုဘဲ ကျောင်းများကို တိုက်ရိုက်ဝင်ရောက် တက်ရောက်နိုင်တော့မည် ဖြစ်သည်။
ထိုနေ့တွင်ပင် လင်ချင်းဟဲ့ သည် သူမ၏ ရုံးခန်းသို့ အကြီးဆုံးသားထံမှ ဖုန်းခေါ်ဆိုမှုကို လက်ခံရရှိခဲ့သည်။
"နောက်ဆုံးတော့ ဖုန်းပြန်ဆက်ရမယ်န်း သတိရတော့တာပေါ့။ ကိုယ့်မှာ အိမ်ရှိသေးတယ်ဆိုတာရော မေ့သွားပြီလား" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြစ်တင်ပြောဆိုလိုက်သည်။
ဒီကောင်လေးမှာ အိမ်ကို ဖုန်းမဆက်တာ လနဲ့ချီနေပြီ ဖြစ်သည်။
ကျိုးခိုင် က အသံထွက်ကာ ရယ်မောလိုက်သည်။ သူသည် မစ်ရှင်တစ်ခုမှ အခုလေးတင် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခြင်း ဖြစ်ပြီး ပျော်ရွှင်ကြည်လင်စွာ ရှင်းပြလာခဲ့သည် - "သားက အလုပ်ရှုပ်နေလို့ပါ။ အားတာနဲ့ ချက်ချင်း ဖုန်းဆက်လိုက်တာပဲ"
"မစ်ရှင် ထွက်ခဲ့ရတာလား" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က မေးလိုက်သည်။
"အင်း" ဟု ကျိုးခိုင် က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။ အကယ်၍သာ လင်ချင်းဟဲ့ အနေဖြင့် သူ့ကို ဖုန်းမှတဆင့် မြင်တွေ့ခဲ့ရပါက တစ်ကိုယ်လုံး ပတ်တီးများ ပတ်ထားသည်ကို တွေ့ရှိရပေလိမ့်မည်။
ယခုတစ်ကြိမ်တွင် အရာရာတိုင်း ချောမွေ့ပြေပြစ်ခဲ့ခြင်း မရှိသည်မှာ သေချာသော်လည်း သူသည် အကြီးအကျယ် ဘေးအန္တရာယ်မဖြစ်ဘဲ သေဘေးမှ လွတ်မြောက်လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် မိသားစုကို စိုးရိမ်ပူပန်စေမည့် ထိုကိစ္စများကို ပြောပြနေရန် မလိုပေ။
"ကိုဂိုတုန်းက ပြန်သွားပြီးကတည်းက အခြေအနေတွေ အဆင်ပြေရဲ့လား" ဟု မိခင်ဖြစ်သူနှင့် ခဏလောက် စကားပြောပြီးနောက် ကျိုးခိုင် က မေးမြန်းလိုက်သည်။
"ပြေပါတယ်၊ အဆင်ပြေပါတယ်။ နောက်တစ်ခါ ဖုန်းခေါ်ရင် ဒီနံပါတ်ကို မခေါ်နဲ့တော့နော်။ သားရဲ့ ရုံးခန်းက ဖုန်းကိုပဲ ခေါ်ပါ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ညွှန်ကြားလိုက်သည်။
သူမသည် အနီးနားတွင် ကျူရှင်ဆရာတစ်ဦး ရှိနေသဖြင့် ဖုန်းလက်ခံရန် လှမ်းခေါ်ပေးခဲ့ခြင်းကြောင့်သာ ယခုဖုန်းကို ဖြေဖြစ်သွားခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
"ဘာဖြစ်လို့လဲ။ အရင်ကတည်းက သုံးနေကျ နံပါတ်ပဲ မဟုတ်ဘူးလား" ဟု ကျိုးခိုင် က မေးလိုက်သည်။
"သား ရုံးခန်းပြောင်းလိုက်လို့ပါ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့သည်။
ကျိုးခိုင် လည်း နားလည်ကြောင်း ပြသကာ နံပါတ်အသစ်ကို မှတ်သားထားလိုက်ပြီး နောင်တွင် ၎င်းကိုသာ အသုံးပြုမည်ဟု ကတိပေးခဲ့သည်။ မိခင်နှင့် သားဖြစ်သူတို့ နောက်ထပ် အချိန်အတော်ကြာ စကားစမြည်ပြောဆိုကြပြီး နှစ်သစ်ကူးအတွက် အိမ်သို့ ပြန်လာမည်ဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုပြီးနောက် လင်ချင်းဟဲ့ လည်း ကျေနပ်ပီတိဖြစ်စွာဖြင့် ဖုန်းချလိုက်လေသည်။
တစ်ဖက်တွင်မူ ကျိုးခိုင် သည် ဖုန်းချလိုက်ပြီးနောက် ပတ်တီးအသစ်လဲလှရန်အတွက် စစ်ဆေးရုံဆီသို့ ဦးတည်ထွက်ခွာခဲ့သည်။
သူသည် ဝမ်မေကျား ကို ၎င်းကို ဆောင်ရွက်ပေးရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။ သူမသည် ဆေးဝါးပစ္စည်းများကို ယူဆောင်လာကာ ပတ်တီးများကို စတင်လဲလှယ်ပေးရင်း "အဒေါ်လင်ကို ဖုန်းဆက်လိုက်သေးလား" ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။
"ဘယ်လိုလုပ် သိတာလဲ" ကျိုးခိုင် က အံ့ဩသွားသည့် အမူအရာဖြင့် သူမကို ငေးကြည့်လိုက်သည်။
ဝမ်မေကျား က "ရှင် မျက်နှာက အရမ်းပျော်နေတာကိုး" ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။
"ငါ နှစ်သစ်ကူးဖို့ အိမ်ပြန်တော့မယ်။ ကိုယ်တို့ နှစ်ယောက်အတူတူ ပြန်ကြမလား" ဟု ကျိုးခိုင် က မေးလိုက်သည်။
"မသိသေးဘူးလေ" ဟု ဝမ်မေကျား က သူ့ကို တစ်ချက်စောင်းငဲ့ကြည့်ကာ ရှောင်လွှဲ၍ ဖြေကြားလိုက်သည်။
"ပြန်ကြတာပေါ့။ ပြီးခဲ့တဲ့နှစ်က မပြန်ဖြစ်ဘူးလေ၊ ဒါကြောင့် ဒီနှစ်တော့ အတူတူ ပြန်ကြစို့" ဟု ကျိုးခိုင် က အပြုံးလေးဖြင့် တိုက်တွန်းပြောဆိုလိုက်သည်။
"အချိန်တန်ရင် အလုပ်ချိန်ဇယား ဘယ်လိုရှိလဲ ဆိုတာကို အရင်ကြည့်ဦးမှာပေါ့" ဟု သူမက ဆိုလိုက်ပြီးမှ "ဘယ်လိုနေသေးလဲ" ဟု ဆက်မေးလိုက်သည်။
"အမှန်အတိုင်းပြောရရင် စိတ်ပူစရာ မရှိပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒဏ်ရာကို ချက်ချင်း မကုသဖြစ်လိုက်လို့ နည်းနည်း ကြန့်ကြာသွားရုံပါပဲ" ကျိုးခိုင် သည် သူ့ရင်ဘတ်ပေါ်ရှိ ဒဏ်ရာကို ငုံ့ကြည့်လိုက်သည်။ ၎င်းမှာ သူ၏ လက်သီးဆုပ်ခန့် ရှိပြီး သေးငယ်သော ဒဏ်ရာတစ်ခု မဟုတ်သည်မှာ အလွန်ပင် ထင်ရှားနေသည်။
"စိတ်ပူစရာ မရှိဘူးဟုတ်စ။ အဒေါ်လင်သာ ဒါကို မြင်သွားရင် ရှင် ဘယ်လိုရှင်းမလဲဆိုတာ စောင့်သာ ကြည့်နေပေတော့" ဝမ်မေကျား က သူ့ကို စူးရဲစွာ စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။
ကျိုးခိုင် က အမြန်ပင် တောင်းပန်တိုးလျှိုးလိုက်သည် - "ဒီအကြောင်းကို ငါ့အမေကိုတော့ သွားမပြောနဲ့နော်"
"ဒီနှစ်အတွက် ထပ်ပြီး ထွက်ရမယ့် မစ်ရှင်တွေ ရှိသေးလား" ဟု ဝမ်မေကျား က သူ့တောင်းဆိုမှုကို လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး အစားထိုး မေးမြန်းလိုက်သည်။
"ဒီနှစ်အတွက် မစ်ရှင်တွေ ပြီးသွားပါပြီ။ ဒဏ်ရာ သက်သာလာတာနဲ့ ဒီမှာပဲ လေ့ကျင့်ခန်း လုပ်ရုံပါပဲ။ အဲဒီကျရင် မင်းဆီကို ပိုပြီး ပုံမှန်လာခဲ့ပါ့မယ်"
"ရှင်လာတာကို ဘယ်သူက လိုချင်လို့လဲ" ဟု ဝမ်မေကျား သည် မျက်နှာရဲတက်လာကာ ခေါင်းကို ငုံ့ချလိုက်သည်။
ကျိုးခိုင် မှာ စကားမပြောမီက သေချာ စဥ်းစားမထားခဲ့ပေ။ သို့သော် ထွက်လာသည့် စကားများမှာ မည်မျှ အဓိပ္ပာယ်သက်ရောက်မှု လွဲမှားစေနိုင်သည်ကို ပြောပြီးမှ သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။ သူချက်ချင်းပင် အရှက်ကွဲသွားကာ အကြောင်းပြချက်တစ်ခုကို ရှာကြံပြောဆိုလိုက်ရသည် - "ကိုယ်ဆိုလိုတာက... အစောကြီး အချစ်ရေးထဲ မပါသွားနဲ့လို့ ပြောတာပါ။ မင်းက ငယ်ပါသေးတယ်"
ဝမ်မေကျား မှာ သူ့အား ဆက်ပြောလိုစိတ်များ လုံးဝ ကုန်ဆုံးသွားတော့သည်။ သူမက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ငယ်သေးရမှာလဲ။ သူမရဲ့ ဘယ်နေရာက ငယ်တယ်လို့ ထင်နေတာလဲ။ သူမရဲ့ အကြီးဆုံးအမဆိုလျှင် ဤအရွယ်ရောက်သည်နှင့် အိမ်ထောင်ကျနေပြီ ဖြစ်သည်။
တကယ့် သစ်တုံးကြီးပါပေ။
"ရှင် ပြန်ဖို့ စားသောက်ဆိုင်က နံရိုးစွပ်ပြုတ် ချက်ခိုင်းထားတယ်။ မပြန်ခင် သောက်သွားဦး" ဟု သူမက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
"အင်းလေ" ဟု ကျိုးခိုင် က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
သူသည် မည်သို့မျှ ထွက်သွားမည့် အရိပ်အယောင်မပြဘဲ ထိုင်နေရာမှ မလှုပ်ပေ။ ဝမ်မေကျား က သူ့ကို အဓိပ္ပာယ်ပါပါဖြင့် တစ်ချက်လှမ်းကြည့်လိုက်သည် - "ပတ်တီးလဲတာ ပြီးပြီ။ ပြန်ပြီး အနားယူတော့"
"ခဏလောက် ထပ်ထိုင်ဦးမယ်လေ။ မင်းသာ မင်းအလုပ် မင်းလုပ်၊ ကိုယ့်ကို ဂရုမစိုက်နဲ့" ဟု ကျိုးခိုင် က ဆိုသည်။
ဝမ်မေကျား သည် သူ့ကို ကြည့်ရင်း ဒဏ်ရာရပြီးမှ ပြန်လာကတည်းက ဒီမိုက်မဲတဲ့ လူက ဘာလို့ ဒီလောက်အထိ ရန်လိုပြီး အရှက်မရှိတတ်တော့တာလဲဟု တွေးတောမိသည်။
ကျိုးခိုင် သည် နောက်ထပ် နာရီဝက်ခန့် ထပ်ထိုင်နေခဲ့သည်။ သူမ အမှန်တကယ် အလုပ်ရှုပ်လာမှသာလျှင် နောက်ဆုံးတွင် ထွက်ခွာသွားခဲ့သည်။
နောင်တွင် ဝမ် ကော်လျန် သည် သစ်သီးအချို့ ယူဆောင်လာကာ သူ့ကို လာရောက်ကြည့်ရှုခဲ့သည်။ "ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ။ အဆင်ပြေရဲ့လား"
"အဆင်ပြေပါတယ်။ တစ်ရက်ကို ပတ်တီးတစ်ခါ လဲရုံပါပဲ" ဟု ကျိုးခိုင် က ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့သည်။
"မင်း ဒီတစ်ခါတော့ တော်တော်ကြီးတဲ့ အကျိုးအမြတ် ဂုဏ်ထူးတွေ ရလာခဲ့တာပဲ" ဟု ဝမ် ကော်လျန် က မနာလိုသလို အသံဖြင့် ပြောလိုက်သည်။ လုပ်ငန်းစဥ်မှာ အန္တရာယ်များခဲ့သော်လည်း ဘေးကင်းစွာဖြင့် အကောင်းအတိုင်း ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခြင်းမှာ ကံကောင်းခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ကျိုးခိုင် ဦးဆောင်ခဲ့သော အဖွဲ့မှာလည်း ကြီးမားသော ထိခိုက်သေဆုံးမှု မရှိခဲ့ဘဲ ၎င်းတို့၏ ရည်မှန်းချက် ပန်းတိုင်များကို အောင်မြင်စွာ ပြီးမြောက်ခဲ့ကြသည်။ ၎င်းမှာ ထိုက်တန်သော အောင်မြင်မှုတစ်ခုဖြစ်ပြီး အစီရင်ခံစာများပင် တင်သွင်းနေပြီ ဖြစ်သည်။ ရာထူးတိုးမြှင့်ခြင်းက ချက်ချင်း ဖြစ်လာမည် မဟုတ်သော်လည်း မှတ်တမ်းတင်ခံရမည်မှာ သေချာသည်။ အချိန်တန်သောအခါ စုဆောင်းလာခဲ့သည့် ဂုဏ်ထူးများကြောင့် ရာထူးတိုးမြှင့်ခံရခြင်းကို မည်သူမျှ တားဆီးနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
"မနက်က အမေနဲ့ ဖုန်းပြောဖြစ်တယ်။ အစ်ကိုကြီးက မြို့တော်မှာ အခြေချနေထိုင်နေပြီလို့ ပြောတယ်" ဟု ကျိုးခိုင် က ဆိုသည်။
"အစ်ကိုကြီးကလည်း အသက်ငယ်တော့တာ မဟုတ်ဘူး၊ အမေကလည်း စိုးရိမ်နေပြီလေ။ အချစ်ရေးနဲ့ပတ်သက်ပြီး ဘာမှ စိတ်ဝင်စားပုံ မပြသေးတော့ သူတို့မှာ တစ်ခုခု ဖုံးကွယ်ထားတဲ့ ရောဂါများ ရှိနေမလားတောင် စိုးရိမ်လာကြတယ်" ဟု ဝမ် ကော်လျန် က မှတ်ချက်ပြုခဲ့သည်။
ကျိုးခိုင် မှာ နားမလည်နိုင် ဖြစ်သွားသည်။ "ဘာရောဂါကို ဖုံးကွယ်ထားတာလဲ"
"ငါ့အမေပြောတာက သူအလုပ်လုပ်တဲ့နေရာမှာ ယောက်ျားလေးနှစ်ယောက် တိတ်တဆိတ် လက်ချင်းချိတ်ထားတာကို မြင်လိုက်ရတယ်တဲ့။ အဲဒါကနေ ယောက်ျားလေးအချို့က တခြားယောက်ျားလေးတွေကို ကြိုက်တတ်ကြတယ်ဆိုတာကို သိသွားတာပဲ။ အခုတော့ အစ်ကိုကြီးမှာ အဲဒီလို ဝါသနာမျိုး ရှိနေမလားလို့ စိုးရိမ်နေပြီ"
ကျိုးခိုင် ၏ နှုတ်ခမ်းများ တွန့်သွားသည်။ "အစ်ကိုကြီးက အခုမှ အသက်နှစ်ဆယ်ကျော်ပဲ ရှိသေးတာ။ ဘယ်လိုမှ နောက်မကျသေးပါဘူး"
ဝမ်ဂိုတုန်းမှာ အိမ်ထောင်နောက်ကျသည်ဆိုရုံမျှနှင့် ယောက်ျားချင်းကြိုက်သည်ဟု သံသယဝင်ခံနေရသည်ကို တွေးမိကာ ထိုသူ့အတွက် သနားမိသည်အထိ ဖြစ်သွားရသည်။
ဝမ်ဂိုတုန်း ယောက်ျားချင်းကြိုက်သည်ဆိုသည့် ကိစ္စနှင့်ပတ်သက်၍ ကျိုးခိုင် လုံးဝ မယုံကြည်ပေ။ သူသည် ဝမ် ကော်လျန် ကဲ့သို့ ပွင့်လင်းပျူငှာသော လူမျိုးနှင့် မတူဘဲ သိမ်မွေ့အေးဆေးသူ ဖြစ်သောကြောင့် သင့်လျော်မည့်သူကို မတွေ့သေးရုံသာ ရှိသေးခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
"အဲဒါတွေကို အပြင်မှာ လျှောက်မပြောနဲ့ဦး" ဟု ဝမ် ကော်လျန် က ရယ်မောရင်း ပြောလိုက်သည်။ "အမေက အစ်ကိုကြီးကို စနောက်ချင်လို့ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ လုပ်နေတာပါ"
"ငါသိပါတယ်" ဟု ကျိုးခိုင် က ပြုံးလိုက်သည်။
"မင်းက နှစ်သစ်ကူးဖို့ အိမ်ပြန်လို့ရမှာ မဟုတ်ဘူးလား။ ပြန်ဖို့ရော စီစဥ်ထားပြီးပြီလား" ဟု ဝမ် ကော်လျန် က မေးလိုက်သည်။
"ပြန်ရမှာပေါ့။ သေချာပေါက် ပြန်မှာပါ။ မင်းကော"
"ငါ့မှာတော့ မတတ်နိုင်ဘူး။ ဒီနှစ်တာဝန်ကျနေတော့ ဒီမှာပဲ ပိတ်မိနေမှာ" ဟု ဝမ် ကော်လျန် က ခေါင်းခါပြလိုက်သည်။
နောက်ထပ် ခဏလောက် စကားပြောပြီးနောက် ဝမ် ကော်လျန် ထွက်သွားခဲ့သည်။ ကျိုးခိုင် လည်း ကုတင်ပေါ်သို့ ပြန်လှဲချလိုက်ပြီး တွေးတောမိသည် - ဘယ်အရွယ်က အိမ်ထောင်ပြုဖို့ အကောင်းဆုံးလဲ။
ဒროს သူက ဘယ်သူ့ကို လက်ထောက်ရမှာလဲ။ ရိုးရိုးစိမ်းစိမ်း လူစိမ်းတွေနဲ့တော့ မဖြစ်နိုင်ပေ။ သူ့အနေနဲ့ အရင်ကတည်းက သိကျွမ်းပြီး အလွန်ကောင်းမွန်စွာ နားလည်ထားတဲ့သူ တစ်ယောက် — သူနဲ့ သက်တောင့်သက်သာ ပေါင်းသင်းလို့ရမယ့်သူ ဖြစ်ရပေမည်။
ထိုသို့ တွေးတောနေစဥ် ဝမ်မေကျား ၏ မျက်နှာသည် သူ့စိတ်အာရုံထဲသို့ ရုတ်တရက် ပေါ်လာခဲ့သည်။
ထိုအတွေးထဲတွင် နစ်မြုပ်သွားရင်း ကျိုးခိုင် လည်း တစ်ဖြည်းဖြည်း အိပ်ပျော်သွားခဲ့သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် ဒဏ်ရာမှ နာလန်ထစ ဖြစ်ကာ ကိုယ်ခန္ဓာမှာလည်း အားအင်ဆုတ်ယုတ်နေဆဲ ဖြစ်သောကြောင့်ပင်။ သူ မည်သို့သော အိပ်မက်များကို မက်နေသည်ဖြစ်စေ အိပ်ပျော်နေစဥ်မှာပင် သူ၏ နှုတ်ခမ်းထောင့်လေးများမှာ မြင့်တက်လာခဲ့လေသည်။