အကြီးဆုံးအစ်မတော် ၏ အသံမှာ ချက်ချင်းပင် မကြည်မလင် ဖြစ်သွားသည်။ "သူက တကယ်ပဲ အဲဒီလို လုပ်ခဲ့တာလား။"
"မင်းတို့လည်း ချင်းပိုင့်ကို သိတာပဲလေ။ သူသာ တကယ် စိတ်ပျက်မသွားဘူးဆိုရင် ရှုရှင်းချန် နဲ့ ကျန်းမေလျန် တို့ရဲ့ ကိစ္စကို ဝင်မပြောဘဲ နေမှာ မဟုတ်ဘူး" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က ပြောပြီးနောက် ဆက်ပြောလိုက်သည် - "နောက်ဆိုရင် ဟိုဘက်က ရှုမိသားစုဟောင်းနဲ့ ဘာမှ ဆက်ဆံတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။"
"ဒါဆိုရင်လည်း ငါတို့ လုံးဝ မသွားတော့ဘူး" ဟု အကြီးဆုံးအစ်မတော် က ဒေါသတကြီး ပြောလိုက်သည်။
သူမမှာ ဤမျှများပြားလှသော ကိစ္စများ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်ကိုပင် မသိခဲ့ပေ။ သူမရဲ့ အစ်မကြီးက ဘယ်လို ကလေးတွေ မွေးထားတာပါလိမ့်။ ပြီးတော့ ဒီလို မိန်းမမျိုးကို မိသားစုထဲ လက်ထပ်ခေါ်လာတယ်ဆိုတော့ အနာဂတ်မှာ ဘယ်လိုတွေ ဖြစ်လာမလဲ။ နာမည်ပျက်နဲ့ ဒီလိုမိန်းမမျိုးကို လက်ခံဖို့ အကြီးဆုံးအစ်မတော် လုံးဝ မသွားချင်တော့ပေ။
"အကြီးဆုံးအစ်မတော်၊ မင်းမှာ အချိန်ရှိရင် ဟိုဘက်ကို သွားပြီး ဒုတိယအစ်မတော်ကို ပြောပြလိုက်ပါဦး။ ဟူဇီ ညီအစ်ကိုတွေက ရှုရှန်းမေ အပေါ် မကောင်းတာလည်း မဟုတ်ဘဲနဲ့ ရှုရှန်းမေ က ဟူဇီ ကို ဓားပေးပြီး အဲဒီလို မိန်းမမျိုးကို သူ့ဆီ တွန်းပို့ချင်နေသေးတယ်။ မင်း ဒုတိယအစ်မတော်ကို သေချာပြောပြရမယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က အဖြစ်အပျက်ကို ချဲ့ကားမပြောဘဲ ဆိုလိုက်သည်။
သူတို့ရဲ့ မွေးရပ်မြေက မိသားစုဝင်တွေက ဒါကို မသိကြသေးပေ။ ရှုရှန်းမေ က ဒီလောက်အထိ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ လုပ်ရဲပြီး သူမလုပ်ရပ်အတွက် သူမကိုယ်တိုင်ပဲ ပြန်ခံရပြီဖြစ်တဲ့အတွက် သူတို့ကိုပါ အသိပေးရပေမည်။ မဟုတ်ရင် သူတို့က ဟိုဘက်က ရှုမိသားစုဟောင်းကြီးကိုပဲ ဂုဏ်ရှိလှတယ် ထင်နေဦးမည်။
အကြီးဆုံးအစ်မတော် က သဘောတူလိုက်သည်မှာ ပြောစရာပင် မလိုပေ။ သူမ အိမ်ပြန်ရောက်လာတော့ ဒေါသတွေ အပြည့်နဲ့ အကြီးဆုံးအစ်ကိုကြီးကို ပြန်ပြောပြလေသည်။
အကြီးဆုံးအစ်ကိုကြီး၏ မျက်နှာမှာ ညှိုးမှိုင်းသွားသည်။ "ဘိုးဘွားတွေ သိကြလား။"
"ချင်းဟဲ့က သူတို့ကို ဝှက်ထားတာ။ သူ မပြောရဲဘူး။ အဲဒါသာ ငါတို့မိဘတွေ သိသွားရင် ဒေါသနဲ့တင် လဲကျသွားနိုင်တယ် မဟုတ်လား" ဟု အကြီးဆုံးအစ်မတော် က ခေါင်းခါရင်း ပြောသည်။
အရာရာ ဒီလောက်အထိ ဖြစ်ပျက်လာလိမ့်မည်ဟု သူမ မထင်ထားခဲ့ပေ။ ကျန်တာတွေထားလိုက်ဦး၊ ဒီလို မင်္ဂလာပွဲမျိုးကိုတော့ ဘယ်လိုမှ မသွားလိုကြပေ။
အကြီးဆုံးအစ်မတော် က ဒုတိယအစ်မတော်ရဲ့ ရွာဆီကို သွားပြီး အဲဒီကိစ္စကို သွားပြောပြခဲ့သည်။
ဒုတိယအစ်မတော်မှာ ကြားလိုက်ရပြီးနောက် အံ့အားသင့်သွားသည်။ "တကယ်ပဲ အဲဒီလို ဖြစ်ခဲ့တာလား။"
"ဟ้อ၊ သွားမလား မသွားဘူးလားဆိုတာတော့ မင်းဘာသာပဲ စဉ်းစားတော့လေ" ဟု အကြီးဆုံးအစ်မတော် က သက်ပြင်းချရင်း ပြောသည်။
ဒုတိယအစ်မတော်က သူမရဲ့ မောင်နှမဝမ်းကွဲတော်စပ်သူကို လိုက်ပို့ပေးခဲ့ပြီး အိမ်ပြန်ရောက်လာတော့ မျက်နှာကြီး မည်းမှောင်နေလေသည်။ သူမက သားအကြီးဆုံးကို မင်္ဂလာလက်ဖွဲ့ငွေ ပို့ခိုင်းလိုက်သော်လည်း သူတို့ကိုယ်တိုင်တော့ တက်ရောက်ကြမည် မဟုတ်ပေ။
အကြီးဆုံးအစ်မတော် မသွားခဲ့ပေမဲ့ ဒုတိယအစ်မတော် ကတော့ သွားခဲ့သည်။ ဒုတိယအစ်မတော်နဲ့ သူတို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးက သာမန်လောက်သာ ရှိပြီး ဒီကိစ္စကလည်း သူမနဲ့ မဆိုင်သောကြောင့် သူမကို ဘယ်သူမှ မပြောပြခဲ့ပေ။ သို့သော် အကြီးဆုံးအစ်မတော် ကတော့ တတိယအစ်ကို့ကို တတိယအစ်မတော်ထံ သတင်းစကား ပါးခိုင်းခဲ့သည်။
ထို့ကြောင့် ရှုရှင်းချန် နဲ့ ကျန်းမေလျန် တို့ ရွာမှာ လက်ထပ်ကြတဲ့အခါ အကြီးဆုံးအစ်မတော်ဘက်က ဒုတိယအစ်ကိုနဲ့ ဒုတိယအစ်မတော် တို့သာ ရှိနေခဲ့သည်။ သေချာတာကတော့ သူတို့က မင်္ဂလာလက်ဖွဲ့ငွေကိုတော့ ယူလာခဲ့ကြသည်။
"ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ။ ဘာလို့ သူတို့ မလာကြတာလဲ" အစ်မကြီး အံ့အားသင့်သွားသည်။
"ဘယ်သိမလဲ။ သူတို့မှာ အချိန်မရှိဘူးလို့ ပြောတာပဲ။ တူဖြစ်သူရဲ့ မင်္ဂလာပွဲတောင် မလာနိုင်ရအောင် သူတို့ ဘယ်လောက်တောင် အလုပ်များနေလဲ မသိပါဘူး" ဟု ဒုတိယအစ်မတော် က ပြန်ပြောသည်။
"အဲဒီလို အေးစက်စက် စကားတွေ မပြောနဲ့" ဒုတိယအစ်ကိုက စိတ်တိုသွားပြီးမှ အစ်မကြီးဘက်သို့ ဆွဲထုတ်ကာ "အစ်မကြီး၊ အစ်မရဲ့ ချွေးမက မကောင်းဘူးလား" ဟု မေးလိုက်သည်။
"မကောင်းဘူး ဟုတ်စ။ ဘယ်လိုပုံစံနဲ့ မကောင်းရမှာလဲ။ သူက လှတယ်၊ ယဉ်ကျေးတယ်၊ ပြီးတော့ မြို့တော်ကလာတာ။ ငါတို့ ရှုမိသားစုဟောင်းကြီး ဘယ်လိုကံကောင်းခြင်းတွေ ရလာမှန်းကို မသိပါဘူး" ဟု အစ်မကြီးက ပျော်ရွှင်စွာ ပြောသည်။
ဒုတိယအစ်ကိုက မျက်မှောက်ကြုတ်လိုက်သည်။ "သူက အဲလောက်တောင် ကောင်းနေရင် ဘာလို့ တခြားသူတွေ မလာကြတာလဲ။"
တစ်ယောက်တည်းသာ မလာဘူးဆိုရင်တော့ တော်သေးသည်။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ အကြီးဆုံးအစ်ကို့မိသားစု၊ တတိယအစ်ကို့မိသားစု၊ ဒုတိယအစ်မတော်ရဲ့မိသားစုတွေ အားလုံးက ရှောင်နေကြသည်။
"ဒီနေ့ကိစ္စတွေ ပြီးသွားပါစေဦး၊ ငါကိုယ်တိုင် သွားမေးမယ်!" အစ်မကြီးက မကျေမနပ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
စားပွဲတွေတောင် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားခဲ့တာကို ရုတ်တရက်ကြီး မလာကြတော့ပေ။
ကျေးလက်ဒေသက မိသားစုတစ်ခုအတွက် မင်္ဂလာပွဲလုပ်တာက အချိန်အများကြီး မယူပေမဲ့ ရှုရှင်းချန် ကတော့ ကြီးကြီးကျယ်ကျယ် လုပ်ချင်တာကြောင့် ဝက်နှစ်ကောင်တောင် သတ်ပြီး ဧည့်ခံခဲ့သည်။
ဒါက သေးငယ်တဲ့ အသုံးစရိတ်တော့ မဟုတ်ပေ။ ရွာထဲက လူအများစုကလည်း ရှုရှင်းချန် က အခုအခါမှာ အတော်လေး အခြေအနေကောင်းနေပြီဟု ပြောဆိုနေကြသည်။ မြို့တော်က ကောင်မလေးတစ်ယောက်ကို လက်ထပ်နိုင်တာကို မပြောနဲ့ဦး၊ ဒီမင်္ဂလာပွဲက ဘယ်လောက်တောင် မျက်နှာပွင့်စရာကောင်းလိုက်လဲဆိုတာကိုသာ ကြည့်လေ။
သူက ရွာမှာ ဒီလိုပုံစံနဲ့ ပထမဆုံး လုပ်ပြနိုင်သူ ဖြစ်သည်။ ရွာသားများစွာက ရှုရှင်းချန် ဆီကို လာကြပြီး မျက်နှာလိုမျက်နှာရ "အစ်ကို" ဟု ချွဲနွဲ့ခေါ်ဝေါ်ကြသည်။ ခေါ်သံတိုင်းက သူ့နဲ့ ဆက်ဆံရေး တည်ဆောက်ချင်ပြီး သူ့နောက်လိုက်ကာ ငွေရှာလို့ရမလားဆိုတဲ့ အကြံအစည် ရှိနေကြောင်းကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ဖော်ပြနေသည်။
ရှုရှင်းချန် ကတော့ အဲဒီလို ချော့မော့ခံရတာကို သဘောကျနေသော်လည်း တခြားဘယ်သူ့ကိုမှ မြို့တော်ကို ခေါ်သွားဖို့ အကြံအစည် မရှိပေ။ သူကိုယ်တိုင် ပစ္စည်းသွားသယ်ဖို့တောင် မလွယ်ကူလှတာ၊ တခြားသူတွေကို ဘယ်လိုလုပ် ခေါ်သွားပြီး ဝင်ရှုပ်ခွင့်ပေးရမလဲ။
ကျန်းမေလျန် ကတော့ အဲဒီမြင်ကွင်းကို အနိုင်နိုင် သည်းခံနေရသည်။ ဒီကျေးလက်သားတွေက တကယ်ကို ကြမ်းတမ်းလွန်းသည် - အချို့ဆိုရင် စားပွဲဝိုင်းမှာတင် သွားကြားထိုးနေကြသေးသည်။ ကျန်းမေလျန် မှာ အန်ချင်လာသလိုပင် ခံစားလိုက်ရသည်။
သူမက နောက်တစ်ရက်မှာတင် ချက်ချင်းထွက်သွားဖို့ အကျပ်ကိုင်တော့သည်။ ရှုရှင်းချန် ကလည်း ငွေပြန်ရှာချင်နေပေမဲ့ ထုံးစံအရ အိမ်မှာ အနည်းဆုံး သုံးရက်တော့ နေရမည်ဖြစ်သည်။ အဲဒီသုံးရက်ကြာပြီးနောက် လိုအပ်တဲ့ စာရွက်စာတမ်းနဲ့ လုပ်ထုံးလုပ်နည်းတွေ ပြီးဆုံးတာနဲ့ ကျန်းမေလျန် က တစ်စက္ကန့်တောင် ဆက်မနေတော့ဘဲ ရှုရှင်းချန် နဲ့အတူ မြို့တော်ကို ပြန်သွားခဲ့တော့သည်။
အစ်မကြီးလည်း နောက်ဆုံးမှာ အချိန်ရလာတာနဲ့ သူမရဲ့ ညီမဆီကို သွားရှာခဲ့သည်။
ဒုတိယအစ်မတော်က ပြောလိုက်သည် - "အစ်မကြီးရယ်၊ ကျွန်မ ချန်းဇီရဲ့ မင်္ဂလာပွဲကို သွားဖို့ စဉ်းစားထားတာ။ အစ်မ ရှုရှန်းမေ ဘာတွေလုပ်ခဲ့လဲဆိုတာ မေးပြီးပြီလား။ ပြီးတော့ အစ်မရဲ့ ချွေးမကရော ဘယ်ကလာတာလဲ။"
သူမနဲ့ အစ်မကြီးတို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးက အမြဲတမ်း နီးကပ်ခဲ့သည်။ အစ်မကြီးကလည်း သူမအပေါ် ကောင်းခဲ့သလို သူမဘက်ကလည်း အစ်မကြီးအပေါ် ဘယ်တုန်းကမှ မကောင်းတာ မလုပ်ခဲ့ဖူးပေ။ မြို့တော်မှာရှိတဲ့ ရှုရှန်းမေ ကို စောင့်ရှောက်ပေးဖို့ သူမရဲ့ သားနှစ်ယောက်ကိုတောင် တိုက်တွန်းပေးခဲ့သေးသည်။
ဒါပေမဲ့ ရှုရှန်းမေ က ဘာလုပ်ခဲ့လဲ။ သူမက အဲဒီလို မိန်းမမျိုးကို သူမတို့မိသားစုဆီ တွန်းပို့ဖို့ တကယ်ပဲ ကြိုးစားခဲ့တာပဲ။
အခု ရလဒ်ကို ကြည့်လိုက်ဦး - အဲဒါက ချန်းဇီနဲ့ သွားလက်ထပ်သွားပြီ။ ဒါက ရှုရှန်းမေ ကိုယ်တိုင် ဖန်တီးခဲ့တဲ့ လက်ရာကောင်းပဲပေါ့။
အစ်မကြီးက ဘာမှမသိဘဲ "မင်း ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။
"ကျွန်မ ဘာမှ မဆိုလိုဘူး။ အစ်မ ရှုရှန်းမေကို ကိုယ်တိုင်ဖုန်းဆက်ပြီး မေးလိုက်ပါတော့!" ဟု ဒုတိယအစ်မတော်က ပြန်ပြောလိုက်သည်။
စိတ်ပူသွားတဲ့ အစ်မကြီးလည်း ရွာကို အပြေးအလွှား ပြန်လာပြီး တာဝန်ရှိသူတစ်ဦးကို အကူအညီတောင်းကာ ဇောက်မိသားစုဆီ ဖုန်းဆက်ခဲ့သည်။
အမှတ်တမဲ့ဆိုသလို ရှုရှန်းမေ က ဖုန်းကို ဝင်ကိုင်လိုက်သည်၊ ကျန်တဲ့သူတွေက အပြင်ထွက်နေကြသည်။
ရှုရှန်းမေ က သူမရဲ့ မိခင်ဖြစ်သူ သိသွားမှန်း သိလိုက်ရတဲ့အခါ ဘယ်လိုမှ မဝှက်ထားတော့ဘဲ ကျန်းမေလျန် နဲ့ပတ်သက်တဲ့ အမှန်တရားတွေကို ပုံအန်ချလိုက်တော့သည်။ အဆုံးမှာတော့ သူမက အော်ပြောလိုက်သည် - "ကျွန်မရဲ့ ဦးလေးက အလွန်တရာ နှလုံးသားမရှိတာပဲ! သူက ချန်းဇီအတွက် ဘယ်လိုမှ မစဉ်းစားပေးဘဲ အဲဒီလို မိန်းမမျိုးနဲ့ အဆုံးသတ်သွားအောင် လွှတ်ပေးလိုက်တယ်!"
အစ်မကြီးမှာ အံ့သြသွားတာနဲ့ ဖုန်းတောင် လွတ်ကျမတတ် ဖြစ်သွားပြီး ဒေါသတကြီး မေးလိုက်သည် - "ဘာလို့ ငါ့ကို အစောကြီးကတည်းက မပြောတာလဲ။"
"ဘာကို အစောကြီးကတည်းက ပြောရမှာလဲ။ ပြောလို့ရော ဘာထူးသွားမှာမို့လို့လဲ။ ချန်းဇီကို အမေ အလိုလိုက်လွန်းလို့ အခုလို ဖြစ်သွားတာ။ ကျွန်မက နည်းနည်းပါးပါး သတိပေးတာကို သူက ကျွန်မကို တန်းပြီး ပါးချတာ - သူ့မိန်းမဘက်ကနေပါ လိုက်ကူပြီး အပြစ်တင်သေးတယ်။ အမေသာ သူ့ကို တားဖို့ကြိုးစားကြည့်၊ အမေကိုလည်း အဲဒီလိုအတိုင်း လုပ်လိမ့်မယ်ဆိုတာ ကျွန်မ အသေအချာ မြင်နေရသည်။ ပြီးတော့တာပဲ၊ လက်ထပ်ချင်ရင်လည်း လက်ထပ်ပါစေတော့။ ကျန်းမေလျန် ဘယ်လောက်ကြာကြာ ငြိမ်ငြိမ်နေနိုင်မလဲ စောင့်ကြည့်ကြတာပေါ့။ အချိန်တန်ရင် သူတို့ သေချာပေါက် ကွာရှင်းရမှာပဲ!" ဟု ရှုရှန်းမေ က ဒေါသတကြီး ရေရွတ်လိုက်သည်။
"ဘယ်သူက ကွာရှင်းမှာလဲ။" ကျောက်ကျွင်း က အဲဒီအချိန်မှာပဲ အပြင်ကနေ ဝင်လာသည်။
"ဘာမှမဟုတ်ဘူး" ဟု ရှုရှန်းမေ က ပြန်ပြောလိုက်ပြီး မိခင်ဖြစ်သူနဲ့ ဖုန်းကို ရုတ်တရက် ချလိုက်သည်။ ထို့နောက် သူ့ကို စူးစူးရဲရဲ စိုက်ကြည့်ရင်း မေးလိုက်သည် - "မင်း ညက ပြန်မလာဘူး။ ဘယ်သွားနေတာလဲ။"
"အပြင်ထွက်ပြီး သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ လျှောက်သွားနေတာပါ" ဟု ကျောက်ကျွင်း က ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဖြေသည်။
ရှုရှန်းမေ က သူ ထိုင်ချင်နေတာကို စောင့်နေရင်းနဲ့ သူ့ဆီကနေ တခြားမိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့ ရနံ့သင်းသင်းလေးကို ရလိုက်သည်။ ဘာမှ ဆက်မမေးဘဲနဲ့တောင် ညက သူ တခြားမိန်းမတစ်ယောက်နဲ့ ပတ်သက်နေခဲ့မှန်း သူမ သိလိုက်သည်။ သဘာဝကျစွာပင် သူမ အလွန်တရာ ဒေါသထွက်သွားရသည်။
ဒါပေမဲ့ ဘယ်လောက်ပဲ ဒေါသထွက်နေပါစေ၊ ဘဝကတော့ ရှေ့ဆက်ရဦးမည်။
"ငါ ချန်းဇီရဲ့ ဆိုင်ရှောက်သွားတော့ တံခါးပိတ်ထားတာ တွေ့တယ်။ ဘယ်လိုဖြစ်တာလဲ" ဟု ကျောက်ကျွင်း က မေးလိုက်သည်။
"မင်းက ဘာလို့ ဟိုဘက်ကို အကြောင်းမဲ့ သွားနေတာလဲ" ဟု ရှုရှန်းမေ က အော်ငေါက်လိုက်သည်။
"သူက ငါ့ရဲ့ မောင်စပ်သူလေ။ လမ်းကြုံလို့ သွားကြည့်တာ မဖြစ်ရဘူးလား" ဟု ကျောက်ကျွင်း က ပြန်ပြောလိုက်သည်။