အခန်း ၅၁၈ - မိမိပြုတော့ မိမိထံသို့
ကုန်ပစ္စည်းပေးသွင်းသူများကို ရှာဖွေရန် တာလျန်နှင့် အခြားနေရာများသို့ သွားရောက်ခဲ့ကြသော လင်းချင်းဟယ်နှင့် ကျိုးချင်းပိုင်းတို့မှာ အိမ်ပြန်ရောက်လာစဉ်က အိမ်တွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို မသိခဲ့ကြပေ။ တာလျန်တွင် ကုန်ပစ္စည်းပေးသွင်းသူ တစ်ဦးတော့ ရှိနေခဲ့သည်။
သို့သော် ဤအရင်းအမြစ်မှာ တောင်ပိုင်းလောက် မကောင်းလှပေ။ ကုန်စည်အမျိုးအစားစုံလင်လှသော်လည်း ရှိသည်က မရှိသည်ထက် ပိုကောင်းပါသည်။
သူတို့သည် ယွမ်ငွေ နှစ်ထောင်ဖိုးကျော်ကို မှာယူကာ သူမ၏ အာကာသထဲတွင် သိမ်းဆည်းခဲ့ပြီးနောက် ဆိုင်ရှင်ထံမှ ဖုန်းနံပါတ်ကို တောင်းခဲ့သည်။ သူတို့သည် မြို့တော်မှ လာကြမှန်း သိလိုက်ရသဖြင့် ဆိုင်ရှင်က ဖုန်းဆက်ပြီး မှာယူရုံဖြင့် သူကိုယ်တိုင် စီစဉ်ကာ ပို့ပေးမည်ဖြစ်ကြောင်း ပြောခဲ့သည်။
နေရာမှာတင် ယွမ်ငွေ နှစ်ထောင်ဖိုးကို တိုက်ရိုက်မှာယူနိုင်သော ဖောက်သည်တစ်ဦးဖြစ်ရာ ဆိုင်ရှင်က ထိုသို့သော ဖောက်သည်အကြီးစားမျိုးကို လက်လွတ်မခံချင်သည်မှာ သဘာဝပင်တည်း။
တောင်ပိုင်းမှ ပင်လယ်စာလုပ်ငန်းရှင်နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ဤသည်မှာ အတော်လေး အနည်းငယ်သာ ရှိသေးသည်။ ထိုဆိုင်ရှင်ထံတွင်မူ အနည်းဆုံး ပမာဏမှာ ယွမ် ၄,၀၀၀ ဖြစ်ပြီး၊ ရုံးပိတ်ရက် ဈေးကွက်အတွက် ရောင်းချရန် ပြီးခဲ့သည့်နှစ် အနှောင်းပိုင်းကပင် ယွမ် ၅,၀၀၀ ကျော်ဖိုး မှာယူခဲ့ကြဖူးသည်။
ဇနီးမောင်နှံနှစ်ဦးမှာ ထိုဒေသတွင် အချိန်အနည်းငယ် ဆက်လက်နေထိုင်ကြပြီးနောက် အခြားသော ခရီးစဉ်နေရာများကို ဆက်လက် လေ့လာရန် ရထားစီးထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။
လင်းချင်းဟယ်သည် နယ်စပ်မြို့ကြီးများနှင့် အဓိကမြို့ကြီးအချို့တွင် အိမ်ခြံမြေများကို ပိုင်ဆိုင်လိုနေခဲ့သည်။ ဤအရာများအားလုံးမှာ အနာဂတ်တွင် အိမ်ရာဈေးနှုန်းများ မိုးထိအောင် မြင့်တက်လာမည့် ခေတ်ကာလ၌ အဖိုးတန် ပစ္စည်းဥစ္စာများ ဖြစ်လာကြလိမ့်မည်။ ထို့အပြင် နောင်တွင် အလည်အပတ် ခရီးသွားကြသည့်အခါတိုင်းလည်း သူတို့ပိုင်ဆိုင်သည့် နေအိမ်များတွင် တည်းခိုနိုင်မည် ဖြစ်ပေသည်။
ကျိုးချင်းပိုင်းကလည်း စိတ်ရှည်ရှည်ဖြင့် သူ၏ဇနီးကို လိုက်ပါစောင့်ရှောက်ပေးကာ အေးအေးလူလူ လျှောက်သွားရင်း နိုင်ငံ၏ ရှုခင်းအလှအပများကို သူမနှင့်အတူ ခံစားခဲ့သည်။
ယခုနှစ်တွင် သူတို့ဇနီးမောင်နှံမှာ မူလဇာတိမြို့သို့ ပြန်မသွားခဲ့ကြသော်လည်း ထိုဒေသ၏ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုမှာ အလွန်ကောင်းမွန်နေကြောင်း သတင်းကြားသိရသည်။ သူမ၏အစ်ကိုဖြစ်စေ၊ တတိယအစ်ကိုနှင့် တတိယမယားဖြစ်စေ အားလုံးမှာ ကြီးမားသော တိုးတက်မှုများကို ရရှိနေကြသည်။
အချိန်များ ကုန်လွန်သွားရာ ဩဂုတ်လနှောင်းပိုင်းသို့ ရောက်ရှိလာပြီး နွေရာသီ ကျောင်းပိတ်ရက် တစ်ပတ်သာ လိုတော့သည်။ ခရီးသွားလာမှုကြောင့် စိတ်ကျေနပ်မှု ရရှိနေကြပြီဖြစ်သော ဇနီးမောင်နှံမှာ နောက်ဆုံးတွင် မိမိတို့နေရာသို့ ပြန်ခရီးစတင်ခဲ့ကြသည်။
ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ လမ်းတစ်လျှောက် ကုန်ပစ္စည်းဝယ်ယူပြီး ပြန်လည်ရောင်းချခြင်းမျိုး မလုပ်ခဲ့ကြပေ။ ကျိုးချင်းပိုင်းက ၎င်းကို ခေါင်းမာမာဖြင့် တားမြစ်ခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ လင်းချင်းဟယ်က အနည်းငယ် နှမြောသလို ခံစားရသော်လည်း သူက မလုပ်ရဟု ဆိုသဖြင့် သူတို့ မလုပ်ခဲ့ကြပေ။
ယခုအချိန်အထိ သူတို့၏ ဆိုင်အမျိုးမျိုးမှ စုစုပေါင်း ဝင်ငွေမှာ ယွမ်နှစ်သောင်းကို ကျော်လွန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ နောင်လာမည့် ခေတ်ကာလများတွင်ပင်လျှင် ထိုပမာဏမှာ အလွန်ကြီးမားလှသော ပမာဏဖြစ်ရာ ယခုအချိန်တွင်ဆိုက ပို၍ပင် ဆိုဖွယ်ရာ မရှိတော့ပေ။ သူတို့အနေဖြင့် အနားယူနိုင်ကြပြီ ဖြစ်သည်။ ပိုလျှံနေသော အချိန်များကို ခရီးသွားခြင်းဖြင့် ကုန်ဆုံးခြင်းမှာလည်း သူ့အလိုလို အလွန်ကောင်းမွန်လှပေသည်။
လင်းချင်းဟယ်နှင့် ကျိုးချင်းပိုင်းတို့ ပြန်ရောက်လာကြသောအခါ ကျိုးရွှမ် မှာ ဝမ်းသာအားရ ငိုချင်လောက်အောင် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။
စားဖိုမှူးအဖြစ် တစ်လကျော် လုပ်ကိုင်ခဲ့ရသဖြင့် ကျိုးရွှမ် မှာ သူ၏ ဆံပင်များတွင်ပင် မီးဖိုချောင်၏ အနံ့များ စွဲထင်နေတော့သည်အထိ ခံစားနေရသည်။
"တတိယကောင် ပြန်မလာသေးဘူးလား" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ပြုံးရွှင်စွာ မေးလိုက်သည်။
"မလာသေးဘူး" ဟု ကျိုးရွှမ် က ပြန်ဖြေသည်။
ကျိုးချင်းပိုင်းက ယွမ်သုံးရာကို ရေတွက်ကာ သူ့အား ထုတ်ပေးလိုက်သည်။ ငွေကို လက်ခံရရှိလိုက်သည်နှင့် ကျိုးရွှမ် မှာ တစ်လကျော်ကြာ ခက်ခက်ခဲခဲ လုပ်ကိုင်ခဲ့ရသည်မှာ လုံးဝ တန်ဖိုးရှိသွားပြီဟု ချက်ချင်း ခံစားလိုက်ရတော့သည်။
သူသည် စတိုးဆိုင်ကြီးတစ်ခုထဲရှိ ဂီတာတစ်လက်ကို အလွန်လိုချင်နေခဲ့သော်လည်း ငွေထုတ်သုံးရန် အမြဲ ဝန်လေးနေခဲ့သူ ဖြစ်သည်။
"ဖေဖေ၊ သား ဆိုင်ကို ဖေဖေ့လက်ထဲမှာပဲ ထားခဲ့တော့မယ်။ ပြီးတော့ ဧည့်သည်အဖြစ် ဒုတိယအစ်မ အနီက နောက်ပိုင်း ရောက်လာလိမ့်မယ်။ သူ့အတွက် ပြောင်းဖူးနှစ်ဖူးကို အစောကြီး ကြိုပြုတ်ပေးထားလို့ ရမလား" ဟု ကျိုးရွှမ် က ပြောဆိုပြီးနောက် မစောင့်နိုင်တော့ဘဲ သူအမြဲတမ်း တောင့်တနေခဲ့သော ဂီတာကို သွားဝယ်ရန် စက်ဘီးကို အسرအမြန် ဆွဲထုတ်သွားတော့သည်။
"ကောင်စုတ်လေး" ဟု လင်းချင်းဟယ်က သဘောတကျ ပြုံးကာ ဆူပူလိုက်ပြီး အခြားမည်သည့်အရာကိုမျှ မမေးမြန်းနိုင်လိုက်ပေ။
သူမလည်း အောက်ထပ်တွင် ဆက်မနေတော့ဘဲ ဒုတိယထပ်သို့ တန်းတက်ကာ အနားယူလိုက်သည်။ ကျိုးချင်းပိုင်းက လက်စလက်ထ တိုတိုလှန်လှန်လုပ်ကာ ရေစစ်ကို ကိုင်စွဲလျက် ချက်ပြုတ်ရန် ပြင်ဆင်တော့ပြီး တောင်းဆိုထားသည့်အတိုင်း ကျိုးအာနီ အတွက် ပြောင်းဖူးနှစ်ဖူးကို သီးသန့်ဖယ်ထားလိုက်သည်။
ကျိုးအာနီ မှာ နေ့လယ်သုံးနာရီ ကျော်ကျော်တွင် ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သူမ ဝင်လာပြီး စတုတ္ထဘထွေးကို မြင်လိုက်သည်နှင့် မျက်နှာလေး တောက်ပသွားကာ "စတုတ္ထဘထွေး၊ ပြန်ရောက်လာပြီလား" ဟု ဆိုသည်။
"အင်း" ခရီးသွားလာမှုကြောင့် အနည်းငယ် အရေပြားညိုမည်းလာသော ကျိုးချင်းပိုင်းက ပြောင်းဖူးနှစ်ဖူးကို တူမဖြစ်သူအား ကမ်းပေးရင်း "နောက်ထပ် ဘာမှ လိုသေးလား" ဟု မေးလိုက်သည်။
"မလိုတော့ပါဘူး၊ ပြောင်းဖူးနှစ်ဖူးဆိုရင် တော်တော် လုံလောက်ပါပြီ" ဟု ကျိုးအာနီ က အနည်းငယ် အားနာသောဟန်ဖြင့် ဖြေသည်။
ကျိုးချင်းပိုင်းက သူမ၏ ဖောင်းကားနေသော ဝမ်းဗိုက်ဆီသို့ အမှတ်မထဲ့ အကဲခတ်လိုက်သည်။ သူကိုယ်တိုင် သားသုံးယောက် ရှိခဲ့သော်လည်း မိန်းမတစ်ယောက် ကိုယ်ဝန်ရှိလာစဉ် ဖြစ်ပျက်ပုံများကို ကိုယ်တိုင်တਸး မကြုံဖူးခဲ့ပေ။ အများအားဖြင့် သူ ဘယ်နေရာမှပဲ ပြန်လာပြန်လာ ကလေးက မွေးဖွားပြီးနေပြီ ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူမမှာ ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ ဗိုက်ကြီးထွားနေခြင်းမှာ မဆန်းပေ။
သူမသည် ဒုတိယထပ်ဘက်သို့ မော့ကြည့်လိုက်ပြီး မိမိ၏ဇနီး မည်သည့်အချိန်တွင် ကိုယ်ဝန်ရှိလာမည်နည်းဟု တွေးတောမိသည်။ အကယ်၍ သူမသာ ကိုယ်ဝန်ရှိလာခဲ့ပါက သူမ စားချင်သည်များကို သေချာပေါက် ချက်ပြုတ်ကျွေးမည်ဟု ကြံစည်ထားလိုက်သည်။
"ဗိုက်ကလည်း ဒီလောက်ကြီးလာပြီဆိုတော့ အလုပ်ဆက်မလုပ်တော့နဲ့တော့" ဟု ကျိုးချင်းပိုင်းက ပေါက်ဆီဆုပ်ရင်း အကြံပေးလိုက်သည်။
"စတုတ္ထဘထွေး စိတ်မပူပါနဲ့၊ သား သက်သာပါတယ်။ ဘာမှမလုပ်ဘဲ အိမ်မှာပဲ ထိုင်ခိုင်းရင် ဘာလုပ်ရမှန်းတောင် သိမှာမဟုတ်ဘူး" ဟု ကျိုးအာနီ က ခေါင်းခါယမ်းရင်း ပြောသည်။
သူမက တစ်နေကုန် တီဗီထိုင်ကြည့်နေချင်သည်လည်း မဟုတ်သလို ဝမ်ယွမ် ၏ အဝတ်အထည်စက်ရုံမှာလည်း ဘာမှမလုပ်ဘဲ ထိုင်နေချင်သည် မဟုတ်ပေ။ ဤနေရာ လာလုပ်ရသည်မှာ ပို၍ပင် ကောင်းပေသည်။ အလုပ်က ပေါ့ပါးပြီး အလုပ်နှင့်လက်နဲ့ မပြတ်စေသဖြင့် ပျင်းရိခြင်းမှ ကင်းဝေးစေသည်။ ဘယ်လောက်တောင် ကောင်းလိုက်သနည်း။
"ခန္ဓာကိုယ်မှာ တစ်ခုခု မသက်မသာ ဖြစ်တာမျိုး ခံစားရရင် ချက်ချင်း ပြောရမယ်နော်" ဟု ကျိုးချင်းပိုင်းက သတိပေးလိုက်သည်။
"သိပါတယ် ဘထွေးရယ်" ဟု ကျိုးအာနီ က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
ပြောင်းဖူးနှစ်ဖူးကို စားပြီးနောက် သူမသည် အဝတ်ဆိုင်ဘက်သို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။
လင်းချင်းဟယ်မှာမူ ဒုတိယထပ်တွင် အိပ်မောကျနေခဲ့ပြီး ညနေပိုင်းရောက်မှသာ လန်းဆန်းတက်ကြွစွာဖြင့် နိုးထလာခဲ့သည်။
ခရီးသွားရသည်မှာ အလွန်ကောင်းမွန်သော်လည်း အိမ်ပြန်ရောက်လာရခြင်း၏ နွေးထွေး နှစ်သိမ့်ဖွယ်ကောင်းသော ခံစားချက်ကိုကား မည်သည့်အရာကမျှ မယှဉ်နိုင်ပေ။
ဇနီးဖြစ်သူ အောက်ထပ်သို့ ဆင်းလာသည်ကို မြင်လျှင် ကျိုးချင်းပိုင်းက စွပ်ပြုတ်တစ်ခွက်ကို ချက်ချင်း ကမ်းပေးသည်။ နွေးထွေးသော စွပ်ပြုတ်ရည်ကို သောက်ရင်း လင်းချင်းဟယ်က ဒုတိယသားဖြစ်သူ ဂီတာအသစ်ကို တီးလုံးညှိနေသည့် တံခါးဝဘက်သို့ ကြည့်ကာ "သတ်မှတ်ရက်အတိုင်း အခြောက်ခံ ပင်လယ်စာတွေ သိမ်းဆည်းခဲ့ကြရဲ့လား" ဟု မေးလိုက်သည်။
"အင်း၊ ဟူဇီကိုပါ ကူညီပေးဖို့ ခေါ်ထားတယ်" ဟု ဂီတာတီးလုံးညှိနေရာမှ ခေတ္တရပ်နားရင်း ကျိုးရွှမ် က ပြန်ဖြေသည်။
လင်းချင်းဟယ်လည်း ဆက်မမေးတော့ဘဲ စွပ်ပြုတ်ကိုသာ အကုန်သောက်လိုက်သည်။ ဟူဇီနှင့် အခြားသူများလည်း ခဏအကြာတွင် ရောက်ရှိလာကြသည်။
ကျိုးအာနီ နှင့် ဝမ်ယွမ် တို့မှာ ဤဘက်သို့ မလာကြဘဲ အဖေကျိုး နှင့် အမေကျိုး တို့၏ နေအိမ်သို့ ညစာစားရန် သွားခဲ့ကြသည်။
စားသောက်ပြီးနောက် လင်းချင်းဟယ်သည် ကျိုးချင်းပိုင်းနှင့်အတူ အများသုံး ရေချိုးခန်းသို့ သွားခဲ့ကြပြီး လမ်းတွင် ကျိုးရှomei နှင့် စုတာလင်တို့ကိုပါ တွဲခေါ်သွားခဲ့သည်။
ဤအချိန်တွင် သူမသည် ကျိုးချင်းကြီး ရေချိုးခန်းကြီးနှင့် အတော်လေး ရင်းနှီးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ထိုနေရာတွင် ရေချိုးရသည်မှာ ရေများ အတားအဆီးမရှိ ကျဆင်းနေခြင်းကြောင့် အလွန်ပင် ကျေနပ်စရာ ကောင်းလှပေသည်။
"စတုတ္ထမယားကြီးရယ်၊ စတုတ္ထဘထွေးနဲ့အတူ ခရီးသွားခဲ့တာ သူကတော့ အရမ်း ညိုမည်းသွားတယ်။ ဘာလို့ ကိုယ်ကျ မညိုသွားတာလဲ" ဟု ကျိုးရှomei က စပ်စုစွာ မေးလိုက်သည်။
"ငါလည်း ညိုလာတာပဲလေ" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ပြန်ဖြေသည်။
"ကြည့်ရတာ လုံးဝ မသိရပါဘူး" ဟု ကျိုးရှomei က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ စတုတ္ထမယားကြီးမှာ ထိုအရွယ်သို့ ရောက်နေပြီဖြစ်သော်လည်း သူမ၏ ပုံစံနှင့် အသားအရေမှာ အသက်သုံးဆယ်ကျော်အရွယ် မိန်းမတစ်ယောက်ထက်ပင် ပို၍ ကြည့်ကောင်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။ အလွန်ပင် မနာလိုစရာ ကောင်းလှပေသည်။
နှိုင်းယှဉ်ကြည့်လိုက်လျှင် ကျိုးရှomei မှာ ကလေးလေးယောက် မိခင်ဖြစ်နေပြီဖြစ်ပြီး စုတာလင်၏ ချက်ပြုတ်ကျွေးမွေးမှု ကောင်းမွန်လွန်းခြင်းကြောင့် ကိုယ်ဝန်မဆောင်မီက ပုံစံမျိုးမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်မှာ ကြာပေပြီ။
"ဒီနွေရာသီမှာ ရှုရှင်းမေက ဒီကို မျက်နှာပြဖို့ တောင် မဝံ့ဲရဲဘူး။ အမေက အဲဒီအကြောင်း မေးနေသေးတယ်" ဟု ကျိုးရှomei က ပြောပြသည်။
"သူ့ဘာသာသူ နေပါစေ၊ အကြောင်းပြချက် တစ်ခုခု ပေးလိုက်ပေါ့" ဟု လင်းချင်းဟယ်က အလေးအနက် မထားဘဲ ပြောလိုက်သည်။
ကျိုးရှomei က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ ရှုရှင်းမေ တစ်ယောက် ဤဘက်သို့ နောက်ထပ် လှည့်ဝံ့တော့မည် မဟုတ်ကြောင်း သူမ သိပေသည်။ သူမလည်း ကျောက်မိသားစုနှင့်အတူသာ ကျန်ရှိသော ဘဝကို ဖြတ်သန်းသွားလိမ့်မည်။
ရှုရှင်းချန်နှင့် ပတ်သက်၍မူ ကျိုးရှomei တွင် သူ့ကို တစ်ခွန်းလောက် ဆုံးမပြောပြပြီး ကျန်းမေလျန် နှင့် လမ်းခွဲစေချင်သည့် စိတ်အနည်းငယ် ရှိနေခဲ့သည်။ သို့သော် သူမ ပြန်စဉ်းစားမိသည်မှာ- ပြောလို့ရော ဘာအကျိုးရှိမလဲ။ မိမိအရင်းအနှီး အစ်မကြီး၏ အဆုံးအမကိုပင် နားမဝင်ခဲ့သူကို သူမပြော၍ ဘာထူးဦးမည်နည်း။ ထို့အပြင် ဤအရာများအားလုံးမှာ မိမိပြုတော့ မိမိထံသို့ ရောက်လာသည့် အကျိုးဆက်များသာတည်း။
အကယ်၍ ရှုရှင်းမေသာ ကျန်းမေလျန် နှင့် အစကတည်းက မပတ်သတ်ခဲ့ပါက ရှုရှင်းချန်အနေဖြင့် သူမနှင့် မည်သို့ သွားတွေ့နိုင်မည်နည်း။ ဤမျှ ရှုပ်ထွေးသော ပြဿနာများရော ဖြစ်လာနိုင်ပါ့မည်လော။
သူမကိုယ်တိုင် ဖန်တီးခဲ့သည့် အမှုဖြစ်ရာ သူမဘာသာ ဆက်လက် ရင်ဆိုင်ဖြေရှင်းရပေလိမ့်မည်။
လန်းဆန်းစေသော ရေချိုးခန်းမှ ပြန်လာကြပြီးနောက် ဇနီးမောင်နှံနှစ်တွဲမှာ အိမ်သို့ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။ လင်းချင်းဟယ်နှင့် ကျိုးချင်းပိုင်းတို့မှာ သူတို့၏ တိုက်ခန်းဆောင်သို့ တန်းတက်လာခဲ့ကြသည်။
သို့သော် သူတို့ အထဲသို့ ဝင်လိုက်သည်နှင့် ကျန်းမေလျန် နှင့် လမ်းခုလပ်တွင် ဆုံမိကြသည်။ ကျန်းမေလျန် က သူတို့ကို ခေတ္တမျှ ကြည့်လိုက်ပြီးမှ အမြန် ခေါင်းငုံ့သွားခဲ့သည်။
လင်းချင်းဟယ်ဖြစ်စေ၊ ကျိုးချင်းပိုင်းဖြစ်စေ သူမကို ဒုတိယအကြိမ် ထပ်မကြည့်ခဲ့ကြသလို စကားတစ်ခွန်းမျှလည်း မဆိုဘဲ ကျော်ဖြတ်ကာ အိမ်တွင်းသို့ ဝင်ရောက်သွားကြတော့သည်။