စီနီ စီနီ မှာ ကိုယ်ပိုင်ရင်သွေး မရှိသေးသော်လည်း မီးတွင်းဝင်နေသူများကို ပြုစုစောင့်ရှောက်သည့် ဓလေ့ထုံးစံများကို ကောင်းကောင်းရင်းနှီးပြီးသား ဖြစ်သည်။
ရှေးယခင်က ကျိုးတာနီ ၏ မီးတွင်းကာလကို သူမကိုယ်တိုင်ပင် ဂရုတစိုက် ပြုစုစောင့်ရှောက်ပေးခဲ့ဖူးပြီး အလွန်ပင် လက်ရာမြောက်လှပေသည်။ ပို၍အရေးကြီးသည်မှာ သူတို့က ညီအစ်မရင်းများ မဟုတ်ပါလော။ ယခုခေတ်တွင် မိသားစုစီမံကိန်းကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် ကျင့်သုံးနေကြပြီဖြစ်ရာ စုံတွဲတစ်တွဲလျှင် မွေးဖွားနိုင်သည့် ကလေးအရေအတွက်မှာ ကန့်သတ်ခံထားရသည်။ ဤမျှလောက်သာ မွေးခွင့်ပြုထားပေရာ ဤအဖြစ်အပျက်သည် တစ်ဘဝတာတွင် တစ်ကြိမ်သာ ကြုံရမည့် အချိန်အခါမျိုး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
သို့ဖြစ်၍ သူမအနေဖြင့် မကူညီဘဲ မနေနိုင်ပေ။
"ဒုတိယမောင်လေး လက်စွပ်ဝယ်ဖို့ ပိုက်ဆံမတတ်နိုင်မှာကို စိုးရိမ်နေတာလား။ ဆက်ထားလိုက်ပါ" ဟု ကျိုးရွှမ် က ပျော်ရွှင်စွာ ပြောလိုက်သည်။
သူ့ခင်ပွန်း မည်မျှစုဆောင်းထားနိုင်သည်ကို ကောင်းကောင်းသိရှိထားသော ကျိုးအာနီ မှာ ပြုံးလိုက်ရုံသာ ပြုံးလေသည်။
သို့သော် ကျိုးအာနီ ၏ ဗိုက်မှာမူ ထူးခြားကွဲပြားနေသည်ကို သိသာစွာ တွေ့ရပေသည်။
သူမသည် မင်္ဂလာဦးညအချိန်ကတည်းက ကိုယ်ဝန်စတင် ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဧပြီ၊ မေ၊ ဇွန်နှင့် ဇူလိုင်လများ ကုန်ဆုံးသွားပြီးနောက် ဇူလိုင်လလွန်သော် သူမ၏ဗိုက်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ပွင့်အလာတော့သည်။
နေ့ချင်းညချင်းဆိုသလို ပို၍ကြီးလာပုံရလေသည်။
ကျိုးအာနီ တွင်လည်း အတွေ့အကြုံမရှိသကဲ့သို့ ဝမ်ယွမ် တွင်လည်း အတွေ့အကြုံ မရှိကြပေ။ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးက ပထမပိုင်းတွင် ၎င်းမှာ သာမန်အတိုင်းပင် ဖြစ်သည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် သြဂုတ်လသို့ ရောက်လာသောအခါ ကျိုးအာနီ ၏ ကိုယ်ဝန်ဗိုက်မှာ သိသာထင်ရှားလာတော့သည်။
တစ်နေ့တွင် ထိုဘက်သို့ သွားရောက် ထမင်းစားကြစဉ် ကျိုးရှအိုမေက သူမကို အံ့အားသင့်စွာ ကြည့်ရင်း "မင်းရဲ့ဗိုက်က ဘာလို့ ဒီလောက်မြန်မြန်ကြီးလာရတာလဲ" ဟု မေးမြန်းခဲ့သည်။
"စတုတ္ထအဒေါ်ပြောတာကတော့ အာနီက အဆီတက်တာထက် ကလေးကို ကိုယ်ဝန်နဲ့ ပြုစုပျိုးထောင်နေတာမို့လို့တဲ့။ အာဟာရတွေ အားလုံးက အတွင်းက ကလေးငယ်လေးဆီကိုပဲ စုပ်ယူသွားတာတဲ့လေ" ဟု ဝမ်ယွမ် က အပြုံးဖြင့် ပြန်လည်ဖြေကြားသည်။
"အဲ့ဒါတော့ မဟုတ်သေးဘူး။ လေးလပဲ ရှိသေးတာလေ။ ဒီဗိုက်ကြည့်ရတာ ငါးလလောက်တောင် ရှိနေပြီနဲ့ တူတယ်။ ငါးလသမားတောင် တချို့ကျရင် မင်းလောက် မကြီးကြဘူး" ဟု ကျိုးရှအိုမေက မှတ်ချက်ပေးသည်။
ကလေးလေးယောက် မွေးဖွားဖူးသူ ပီပီ သူမ၏ အတွေ့အကြုံမှာ ဝါရင့်သည်ဟုပင် ဆိုရပေမည်။ သူမ၏ ထက်မြက်သော မျက်စိဖြင့် ကြည့်လျှင် ကျိုးအာနီ ၏ ဗိုက်မှာ ပုံမှန်ထက် ပို၍ ကြီးမားနေပေသည်။
"တကယ်ကြီးနေလို့လား။ ငါ့အတွက်တော့ သာမန်ပါပဲ" ဟု ကျိုးအာနီ က သူမ၏ ဗိုက်ကို ငုံ့ကြည့်ရင်း ပြောသည်။
ထိုအချိန်က နွေရာသီဖြစ်ပြီး ရာသီဥတုမှာ အလွန်ပင် ပူပြင်းလှသဖြင့် ကိုယ်ဝန်ဆောင်ချိန်တွင် အေးမြစေရန် ပါးလွှာသော အဝတ်အစားများကိုသာ ဝတ်ဆင်ခဲ့ရာ သူမ၏ ကြီးထွားလာသော ဗိုက်မှာ ပို၍ပင် ထင်ရှားပေါ်လွင်နေတော့သည်။
အမေကျိုး ကြက်စာကျွေးရာမှ ပြန်လာသောအခါ ကျိုးရှအိုမေက "အမေရေ၊ အာနီ့ဗိုက်ကို လာကြည့်ပါဦး။ ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် မြန်မြန်ကြီးလာရတာလဲ" ဟု လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။
"လေးလကျော်ပြီပဲ။ သာမန်ပါပဲ" ဟု အမေကျိုး က အနီးသို့ လျှောက်လာကာ စစ်ဆေးကြည့်ရှုရင်း ပြောသည်။
"ဒါက တော်တော်လေး မြန်မြန်ကြီးလာတာပဲဟာ" ဟု ကျိုးရှအိုမေက တသမတ်တည်း ဆိုသည်။ ကျိုးအာနီ ကို ငေးကြည့်ရင်း "စားသောက်ရော ဘယ်လိုနေလဲ" ဟု မေးမြန်းသည်။
"တော်တော်ကောင်းပါတယ်" ဟု ကျိုးအာနီ က သက်ပြင်းချကာ စိတ်ပျက်လက်ပျက် အမူအရာဖြင့် ညည်းတွားလိုက်သည်။ သူမ၏ စားသောက်ချင်စိတ်မှာ အမှန်တကယ်ပင် ကြီးမားသော ပြဿနာတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့ပြီဖြစ်ရာ အစားအစာများကို အမြောက်အမြား စားသုံးနိုင်နေပေသည်။
ထမင်းတစ်နပ် အကုန်စားပြီး တစ်နာရီခွဲတောင် မပြည့်သေးခင်မှာပင် သူမသည် နောက်တစ်ကြိမ် ဗိုက်ဆာလာတတ်သည်။ တစ်နေ့လျှင် ပန်းသီးနှစ်လုံးအပြင် အခြားသော သစ်သီးဝလံများကိုပါ စားသောက်နေရသော်လည်း သူမ၏ မပြတ်နိုင်သော ဆာလောင်မှုကို မနည်းပင် ဖြည့်ဆည်းနေရသည်။
ထို့ကြောင့် အခါအားလျော်စွာ သူမသည် ကျိုးရွှမ် ထံသို့ သွားရောက်ကာ ထပ်မံစားသုံးရန် တစ်စုံတစ်ရာကို မှာယူစားသောက်ရသည်။
ပြောင်းဖူးတစ်ဖူးကို ကိုက်စားသည်ဖြစ်စေ၊ ထိုနေရာတွင် ဝက်သားနှင့် မှိုမွှေကြော်ပန်းကန်တစ်ချပ်နှင့်အတူ မန်တို (ပေါင်းမုန့်) စားသည်ဖြစ်စေ သူမသည် အမှန်တကယ်ပင် အများကြီး စားနိုင်သူ ဖြစ်သည်။
ဝမ်ယွမ် က "အဲ့ဒါမှာ ဘာပြဿနာများ ရှိလို့လဲ" ဟု မေးသည်။
"ဘာပြဿနာမှ မရှိပါဘူး။ မင်းရဲ့ အငယ်ဆုံးအဒေါ်ပြောတာကို နားမထောင်နဲ့။ သူက ကလေးလေးယောက် မွေးဖူးတာနဲ့ အရာရာကို အသေးအဖွဲကအစ အလုပ်ကြီးလုပ်တတ်တာ" ဟု အမေကျိုး က အသာအယာ ဆူငေါက်လိုက်သည်။
"ဒါပေမဲ့ တကယ်ပြောတာပါ၊ သူမရဲ့ စားချင်စိတ်က အရမ်းကြီးတာ။ ညဘက်ဆိုရင်တောင် သူမအတွက် စားစရာရှာပေးဖို့ အိပ်ရာကနေ ထရသေးတယ်" ဟု ဝမ်ယွမ် က မှတ်ချက်ပြုသည်။
ဤလမှစတင်၍ သူ၏ဇနီးသည် ညဘက်အလယ်ပိုင်းရောက်လျှင် ဗိုက်ဆာလာသဖြင့် ပုံမှန်နိုးထလာတတ်သည်။ သူလည်း အိပ်ရာမှထကာ ကြက်ဥခေါက်ဆွဲတစ်ပန်းကန်ပြုတ်ပေးရပြီး သူမက ၎င်းကို အားရပါးရ စားသုံးလေ့ရှိသည်။
ထိုသို့ အများကြီးစားသော်လည်း သူမ၏ ကိုယ်အလေးချိန်မှာ အများကြီး တက်လာခြင်း မရှိဘဲ အားလုံးနီးပါးမှာ သူမ၏ ဗိုက်ထဲသို့သာ တိုက်ရိုက် စုပ်ယူသွားပုံရလေသည်။
"အခုတော့ အဆင်ပြေပါတယ်။ ဗိုက်ဆာတိုင်းလည်း စားရမှာပေါ့။ ငါတို့ ကိုယ်ဝန်ရှိစဉ်တုန်းကတော့ အခြေအနေတွေ မလွယ်ကူခဲ့ပါဘူး။ ငါ အကြီးမကို ကိုယ်ဝန်ဆောင်စဉ်တုန်းကဆိုရင် မိသားစုက အရမ်းဆင်းရဲတော့ အငတ်ဒဏ်ကို မခံနိုင်ခဲ့ဘူး။ ဘိုးတော်ကြီးက ငါ့အတွက် တစ်ခုခုချက်ပြုတ်ကျွေးနိုင်ဖို့ ညသန်းခေါင်ယံမှာ တောကြက်ဖတစ်ကောင်ကို ထွက်ပြီး မုဆိုးလုပ်ခဲ့ရဖူးတယ်" ဟု အမေကျိုး က အတိတ်ကို ပြန်ပြောင်းပြောပြသည်။
ထိုခေတ်ကာလများမှာ အမှန်တကယ်ပင် ခက်ခဲလှပြီး ဘိုးတော်ကြီးအတွက်လည်း မလွယ်ကူခဲ့ပေ။ သို့သော် သူသည် သူမအပေါ် အမြဲတမ်း ကောင်းမွန်ခဲ့ပြီး သူမ ကိုယ်ဝန်ရှိတိုင်း အစာအာဟာရများကို အမြဲရှာဖွေကျွေးမွေးခဲ့သည်။ ငယ်စဉ်က လယ်လုပ်သားခိုင်းဖတ်အဖြစ် လုပ်ကိုင်စဉ်ကတည်းက သူရရှိသည့် မုန့်ပြားတစ်ချပ်တည်းကိုပင် ကိုယ်တိုင်မစားရက်ဘဲ သူမအတွက် အမြဲသိမ်းဆည်းကာ ပြန်သယ်လာပေးခဲ့သည်။
"မင်းတို့ စားချင်တာရှိတာကိုသာ ပြောကြပါ။ အဘွားက ဒီမှာချက်ပြုတ်ပေးပါမယ်။ မင်းတို့ ကလေးတွေကမှ ကောင်းတဲ့ခေတ်ကို မှီလိုက်ရတာ" ဟု အမေကျိုး က နွေးထွေးစွာ ပြောကြားသည်။
"ဒါဆို ဒီည ပြောင်းဖူးမှုန့်မုန့်ပြားတွေ လုပ်စားလို့ ရမလားဟင်" ဟု ကျိုးအာနီ က အကြံပြုသည်။
"အဲ့ဒါက ဘာမှ မခက်ပါဘူး" ဟု အမေကျိုး က ပြန်ပြောသည်။
ကျိုးရှအိုမေက ဝင်ရောက်လုပ်ကိုင်ပေးသဖြင့် သူမအနေဖြင့် လက်တစ်ချောင်းတောင် လှုပ်စရာ မလိုခဲ့ပေ။ ပြောင်းဖူးမှုန့်မုန့်ပြားများမှာ အလွန်ပင် အရသာရှိရှိ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။
ပြောင်းဖူးမှုန့်မုန့်ပြားများနှင့်အတူ ခရမ်းချဉ်သီးနှင့် ကြက်ဥဟင်းချို၊ ဝက်ခုံညင်းပေါင်းနှင့် အခြားသော အရသာရှိလှသည့် ဟင်းလျာများစွာ ပါဝင်နေသည်။
"မင်းတို့ ပြန်တော့မယ်ဆိုရင် ခရမ်းချဉ်သီးတွေ ယူသွားကြဦး။ ညဘက်ကျရင် ဗိုက်ဆာလာရင် ခရမ်းချဉ်သီး ကြက်ဥဟင်းချိုကို လွယ်လွယ်ကူကူ ဖျတ်ဖျတ်လတ်လတ် ချက်သောက်လို့ရတာပေါ့" ဟု ကျိုးရှအိုမေက အကြံပေးသည်။
"ဟုတ်ကဲ့ပါ" ဟု ဝမ်ယွမ် က ပြန်ပြောပြီး နောက်ပိုင်းတွင် ခရမ်းချဉ်သီးခြင်းတောင်းငယ်လေး တစ်တောင်းကို ယူဆောင်ကာ အိမ်သို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။
ကျိုးရွှမ် မှာ ကျိုးအာနီ ၏ အဆုံးအစမရှိသော စားသောက်ချင်စိတ်ကို ကိုယ်တိုင်မျက်မြင်တွေ့ရှိခဲ့ရသူဖြစ်ရာ သူမအတွက် အပိုဟင်းလျာများကို ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာစွာဖြင့် ပြင်ဆင်ပေးခဲ့သည်။
ထိုစဉ်အတွင်း ကျိုး ဆန်နီ ၏ ဗိုက်မှာလည်း သေးငယ်လှသည် မဟုတ်ပေ။ သူမ၏ စတုတ္ထဘထွေးနှင့် စတုတ္ထအဒေါ်တို့ မရှိကြသောကြောင့် သူမက ၎င်းတို့ဘက်သို့ လာရောက်ကြည့်ရှုရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။
လီအိုက်ကော် က ဆိုင်စောင့်ရန် ကျန်ရစ်ခဲ့စဉ် သူမက တစ်ယောက်တည်း လာခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး နေရာမှာ နီးကပ်လွန်းသဖြင့် တစ်ယောက်တည်း သွားလာခြင်းမှာ ပြဿနာ မရှိလှပေ။ ကျိုး ဆန်နီ ၏ ကိုယ်ဝန်ဆောင်ချိန်တွင် အသေးစား အပြောင်းအလဲလေး အနည်းငယ် ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော်လည်း ယေဘုယျအားဖြင့် သူမ၏ ကျန်းမာရေးမှာ အလွန်ပင် ကောင်းမွန်နေသည်ဟု ခံစားရသည်။
"အစ်မ ဆန်နီ၊ ဗိုက်ဆာနေပြီလား။ ကျွန်တော် တစ်ခုခု သွားယူပေးမယ်" ဟု ကျိုးရွှမ် က ရောက်လာချင်းတွင် ကမ်းလှမ်းသည်။
မအဒေါ်မှာ ဤအဖြစ်ကို သဘောကျကာ "ငယ်ရွှမ်၊ မင်းသာ ဒီအတိုင်း ဆက်လုပ်နေမယ်ဆိုရင် မင်းရဲ့ဇနီးက နောင်တစ်ချိန်မှာ အလွန်တရာ ကံကောင်းခြင်းတွေနဲ့ ပြည့်စုံတော့မှာပဲ" ဟု ရယ်မောရင်း ပြောသည်။
ကျိုးရွှမ် ပြုံးလိုက်သည်။ "ဒါကတော့ အသေအချာပါပဲ။ ကျိုးမိသားစုဟောင်းကြီးရဲ့ ဇနီးသည်တွေကို အလိုလိုက်ရတဲ့ ဂုဏ်ယူစရာ ဓလေ့ထုံးစံ ရှိပြီးသားလေ။"
ကျိုး ဆန်နီ လည်း ပြုံးလိုက်ကာ "အစကတော့ နည်းနည်း စိုးရိမ်နေမိတာ၊ ဒါပေမဲ့ အခုလို အခြေအနေတွေကို ကြည့်ရတော့ ငါ အလကားနေရင်း စိုးရိမ်ပူပန်နေမိတာပဲ ဖြစ်ရမယ်" ဟု ပြောသည်။
အာဝါ မှာ ဆိုင်ကို သူတစ်ဦးတည်းဖြင့် ကောင်းမွန်စွာ စီမံခန့်ခွဲနေပေသည်။
"ဘာတွေများ မှားယွင်းသွားနိုင်လို့လဲ။ ပြီးခဲ့တဲ့နှစ်တုန်းကဆိုရင် တတိယမြောက်က နွေရာသီကျောင်းပိတ်ရက် တစ်ခုလုံးကို ဆိုင်တစ်ဆိုင်လုံး တစ်ယောက်တည်း လွှမ်းမိုးပြီး လုပ်ကိုင်သွားခဲ့တာပဲလေ" ဟု ကျိုးရွှမ် က ချောမွေ့စွာ ပြန်ပြောသည်။
ထို့နောက် သူသည် စမုံနီ (ရှက်ဖဒ်ပတ်စ်) ကိုက်မုန့်ထုပ် (ဒမ်ပလင်) တစ်ပန်းကန်ကို ခပ်ယူကာ ကျိုး ဆန်နီ ထံသို့ ကမ်းပေးလိုက်သည်။ "အစ်မ ဆန်နီ၊ ဒါလေးတွေကို အရင်စားလိုက်ပါဦး။"
"ငါ ဒီကိုမလာခင်ကတည်းက စားပြီးသားပါ။ တကယ် မလိုပါဘူး" ဟု ကျိုး ဆန်နီ က အမြန်ငြင်းဆိုသည်။
"အခုက ဗိုက်ကြီးသည် ဖြစ်နေပြီပဲ၊ မကြာခင် ဗိုက်ဆာလာမှာပေါ့။ အာနီအစ်မရဲ့ဗိုက်က အစ်မထက် ပိုသေးတယ်၊ ဒါတောင် သူက တစ်နေ့ကို နှစ်ကြိမ် သုံးကြိမ်လောက် ဒီကိုလာပြီး စားရသေးတယ်။ ငါ့ရဲ့ ဒုတိယမောင်လေးဆိုရင် သူ့အတွက် ခေါက်ဆွဲပန်းကန်ကြီး တစ်ပန်းကန်ပြုတ်ပေးဖို့ ညဘက်အလယ်ပိုင်းမှာ အိပ်ရာကနေ ထရတယ်လို့ ငါကြားတယ်" ဟု ကျိုးရွှမ် က ထောက်ပြပြောဆိုသည်။
ကျိုး ဆန်နီ မှာ အံ့သြသွားဟန်ဖြင့် "အာနီအစ်မက ကိုယ်ဝန်လအစောပိုင်းမှာပဲ ရှိသေးတယ် မဟုတ်လား" ဟု မေးသည်။
သူမကိုယ်တိုင်ကတော့ သေးငယ်သည် မဟုတ်ပေ။ ကိုယ်ဝန် ခုနစ်လကျော်သွားပြီဖြစ်ရာ သူမ၏ဗိုက်မှာ သဘာဝအလျောက်ပင် ကြီးမားနေပေသည်။ သို့သော် အာနီမှာ ကိုယ်ဝန်လေးလပင် မပြည့်သေးသည်မှာ ကြာသေးသည် မဟုတ်လော။
ထိုစဉ်က သူမကိုယ်တိုင်လည်း စားကောင်းသောက်ကောင်း ရှိခဲ့သည်ကို မှတ်မိသော်လည်း ယခုကဲ့သို့ အလွန်အမင်း ဆာလောင်မွတ်သိပ်မှုကို မခံစားခဲ့ရပေ။ မကြာသေးမီကမှသာ သူမသည် ညသန်းခေါင်ယံတွင် အစာရှာရန် အိပ်ရာမှ မထဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်လာခဲ့ရသည်။
"လေးလကျော်ကျော်လေးပဲ ရှိသေးတယ်၊ ဒါပေမဲ့ သူမက အမှန်တကယ်ကို အများကြီး စားနိုင်တာ" ဟု ကျိုးရွှမ် က ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင် ပြောသည်။
ကိုက်မုန့်ထုပ်များကို စားသုံးပြီးနောက် ကျိုး ဆန်နီ မှာ ခဏတာ ထိုင်နေပြီးမှ အဝတ်အထည်ဆိုင်ရှိ ကျိုးအာနီ ထံသို့ သွားရောက်လည်ပတ်ခဲ့သည်။
သူမသည် ထိုနေရာသို့ ယခင်ကလည်း ရောက်ဖူးပြီး နေရာကိုလည်း ကောင်းကောင်းသိရှိသော်လည်း ကုန်စုံဆိုင်မှ နည်းနည်းလေး ဝေးကွာနေသောကြောင့် မကြာခဏဆိုသလို မရောက်ဖြစ်ခဲ့ပေ။
ကျိုး ဆန်နီ တစ်ယောက် ပို၍ ဆူဖြိုးလာသည်ကို မြင်တွေ့ရသဖြင့် ကျိုးအာနီ က ပြုံးကာ "ဆန်နီ၊ မင်းသာ ဒီအတိုင်း ဆက်ကြီးထွားနေမယ်ဆိုရင် မကြာခင်မှာ အစ်မတောင် မင်းကို မှတ်မိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး" ဟု စနောက်လိုက်သည်။
သို့သော် ကျိုး ဆန်နီ ၏ အာရုံစိုက်မှုမှာ သူမ၏ ညီမဖြစ်သူ၏ ဗိုက်ဆီသို့ ချက်ချင်း ရောက်ရှိသွားသည်။ "မင်းက ကိုယ်ဝန်လေးလလောက်ပဲ ရှိသေးတာလေ - ဘာလို့ မင်းရဲ့ဗိုက်က အဲ့ဒီလောက်တောင် ထင်ရှားနေရတာလဲ"
"အဘွားပြောတာကတော့ မိန်းမတွေရဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာချင်း မတူကြဘူးတဲ့။ တချို့ကျတော့ စောစောပေါ်လာတတ်ပြီး တချို့ကျတော့ အများကြီး နောက်ကျမှ ပေါ်လာတတ်ကြတယ်" ဟု ကျိုးအာနီ က ပြန်ပြောသည်။
ကျိုး ဆန်နီ က နားလည်သဘောပေါက်ကြောင်း ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ "အာဝါ ဆီကနေ ငါကြားတာတော့ မင်းမှာ အထူးသဖြင့် အံ့သြစရာကောင်းတဲ့ စားသောက်ချင်စိတ် ရှိတယ်ဆိုပဲ။ အဲ့ဒါဆို ဘာလို့ မင်းကိုယ်တိုင်က မဝလာရတာလဲ။ ငါဆိုရင် တစ်ကိုယ်လုံး တော်တော်လေး ဝလာတယ်။ အဝတ်အစားသစ်တွေ အကုန်လုံး အသစ်ဝယ်ရတာ ပိုက်ဆံအများကြီး ကုန်သွားပြီ"
ကျိုးအာနီ က သူမ၏ ဗိုက်ကို ပုတ်လိုက်သည်။ "ငါလည်း စားပါတယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဒီကလေးလေးက အကုန်လုံးကို စုပ်ယူသွားတာလေ။"
ပြောရင်းဆိုရင်း ကျိုးအာနီ က ပန်းသီးနှစ်လုံးကို ဆေးကြောရန် လျှောက်သွားကာ တစ်လုံးကို သူမကိုယ်တိုင် ယူပြီး ကျိုး ဆန်နီ ထံသို့ နောက်တစ်လုံးကို ကမ်းပေးလိုက်သည်။ "မင်း မကြာသေးခင်က ပန်းသီးတွေ ပိုစားဖြစ်နေလား"
"အင်း၊ နေ့တိုင်း စားနေတာပဲ" ဟု ကျိုး ဆန်နီ က အသံထွက်အောင် ကိုက်ဖြတ်ရင်း တွေးတောပြောဆိုသည်။ "တကယ်တော့ ငါ မစားသင့်ဘူး - အာဝါ ရဲ့ဆိုင်မှာ ကိုက်မုန့်ထုပ်တစ်ပန်းကန်လုံးကိုမှ စားပြီးလာခဲ့တာလေ။"
ညီအစ်မနှစ်ဦးသည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး၏ ထွက်ပေါ်နေသော ဗိုက်များကို ငုံ့ကြည့်ရင်း သက်ပြင်းချကာ မတတ်နိုင်သည့် အမူအရာဖြင့် အချင်းချင်း ကြည့်လိုက်ကြသည်။ အမှန်တကယ်ပင် သူတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ စားသောက်ရန်အတွက် အလွန်ပင် အားသန်ကြေွးသူများ ဖြစ်ပေတော့သည်။