ရေချိုးခန်းထဲမှာ ပွတ်တိုက်သန့်စင်ရင်းနဲ့ ကျိုးရှomei က ဒီကိစ္စရဲ့အနှစ်သာရကို သဘောပေါက်သွားခဲ့ပါတယ်။ အိမ်ပြန်ရောက်တာနဲ့ သူမက ဆူဒါလင်ကို ညည်းညူပြလေတော့သည်။
ဒါပေမဲ့ ဒီလင်မယားနှစ်ယောက်သား သူတို့ရဲ့စကားကို တံခါးပိတ်ပြီးမှသာ ပြောဆိုခဲ့ကြတာပါ။ ကျိုးရှomei က သူမရဲ့မိဘတွေ ဒီအကြောင်းကို သိသွားမှာကို လုံးဝ မဝံ့ဲခဲ့ပါဘူး။ မဟုတ်ရင် ဒေါသကြောင့်များ ရင်ကျပ်ပြီး လဲကျသွားရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲပေါ့။
ဖြစ်ပျက်သွားတာတွေကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ ဆူဒါလင်က မျက်မှောင်ကြုတ်သွားခဲ့သည်။
"နောက်ဆို သူတို့ ဘာကိစ္စနဲ့ပဲလာလာ ကိုယ့်ဖာသာလע တစ်ယောက်တည်း ဆုံးဖြတ်ချက်မချနဲ့ဦး။ ကျမကို အရင်ပြောပြဖို့ မမေ့နဲ့၊ ကြားရဲ့လား" လို့ ကျိုးရှomei က မှာကြားခဲ့ပါတယ်။
"ဟင့်အင်း... သူတို့... ဘယ်လာမှာ... မဟုတ်ပါဘူး..." ဆူဒါလင်က ခေါင်းယမ်းလိုက်သည်။
ကျိုးရှomei က သူ့စကားကို စဉ်းစားလိုက်ပြီး ချက်ချင်းပင် နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်ကာ "သူတို့က ခင်ဗျားကို အထင်သေးရဲတယ်ပေါ့လေ။ ကျမရဲ့ အဲဒီမောင်နှမတွေ တကယ် ဘယ်လောက်အထိ ရောက်သွားမလဲ ဆိုတာကို စောင့်ကြည့်ရသေးတာပေါ့!" ဟု ဆိုလေသည်။
ဒီအကြောင်းကို တွေးမိလေလေ သူမ ပိုပြီးဒေါသထွက်လာလေလေပါပဲ။ ရှုရှန့်မေ့ရော ရှုရှန့်ကျียงပါ နှစ်ယောက်စလုံးက သူမရဲ့ဒါလင်ကို သူနှုတ်ထစ်တာလေးတစ်ခုတည်းနဲ့ အထင်သေးနေကြတာလေ။ သူမရဲ့ဒါလင်က ဘယ်လောက်တောင် သဘောကောင်းတဲ့သူလဲကွယ်။
ဆူဒါလင်က ပြုံးလိုက်ပြီး "ခင်ဗျားက... ကိုယ့်ကို... မမုန်းရင်... တော်ပြီပေါ့..." ဟု ပြောခဲ့သည်။
"ရှင့်ကို ဘာလို့မုန်းရမှာလဲ။ ရှင်က ကျမရဲ့လူပဲဟာ။ ကျမ ရှင့်ကို သဘောကျပါတယ်" ကျိုးရှomei က သူ့ကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်သည်။
ဆူဒါလင်က ကျယ်ကျယ်လောင်လောင် ပြုံးလိုက်ပါတယ်။ သူက သူ့ဇနီးသည်ကို အလွန်တရာ ကျေးဇူးတင်မိပါတယ်။ ဒီလောက်များပြားလှတဲ့ နှစ်တွေတစ်လျှောက်မှာ သူမက သူ့ရဲ့စကားထစ်တတ်တဲ့ အားနည်းချက်ကို ဘယ်တုန်းကမှ မရွံမမုန်းခဲ့ပါဘူး။ ဂရုမစိုက်ရုံတင်မကဘဲ သူ့ကို အပြင်းအထန် ကာကွယ်ပေးခဲ့ပါသေးသည်။ ထို့အပြင် သူ့အတွက် သားနှစ်ယောက်နဲ့ သမီးနှစ်ယောက်ကိုပါ ဖွားမြင်ပေးခဲ့ပါသေးသည်။ ဆူဒါလင်က သူ့ဇနီးသည်ကို စစ်မှန်စွာနဲ့ ချစ်ခင်လေးစားရှာပါတယ်။
"ကုသိုလ်ကံကောင်းတဲ့... လင်ယောက်ျားက... မိန်းမနဲ့သားသမီးတွေကို... ချမ်းသာစေတယ်တဲ့..." ဆူဒါလင်က အပြုံးလေးနဲ့ သူမကို ကြည့်လိုက်သည်။
ကျိုးရှomei ရှက်သွေးဖြာသွားခဲ့သည်။ "ရှင်ပြောသလောက်များ ကျမက ကောင်းတာတွေ လုပ်နိုင်လို့လား။ ဘာမှ သေချာမလုပ်တတ်ပါဘူး။ ကျမက စတုတ္ထမောင်နှမဆွေမျိုးရဲ့ နောက်ကလိုက်ရတာကိုပဲ သဘောကျတာပါ" လို့ ပြောလိုက်ပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ စတုတ္ထမောင်နှမဆွေမျိုးရဲ့ နောက်ကို လိုက်ခဲ့တာကတော့ အမြဲတမ်း မှန်ကန်တဲ့လမ်းကြောင်း ဖြစ်နေဆဲပါပဲ။
ဆူဒါလင်က ပြုံးဖြီးနေခဲ့သည်။
မျက်စိတစ်မှိတ်အတွင်းမှာပဲ ဇူလိုင်လရောက်လာပြီး နွေရာသီကျောင်းပိတ်ရက်တွေ စတင်ခဲ့ပါပြီ။ ကျောင်းပိတ်ရက်ရဲ့ ဒုတိယမြောက်နေ့မှာတော့ ကျိုးကွေးလိုက်က သူ့ရဲ့ဘိုးအိုနှစ်ဦးဖြစ်တဲ့ ဦးလေးဝမ်နဲ့ အဖေကျိုး တို့နဲ့အတူ ခရီးသွားရထားကြီးတစ်စင်းပေါ်ကို တက်ရောက်ခဲ့ကြပါတယ်။
၁၉၈၄ ခုနှစ်သာ ရှိသေးပေမယ့် နေရာအတော်များများကတော့ ခရီးသွားလုပ်ငန်းအတွက် ဖွင့်လှစ်ပြီးနေပါပြီ။ လင်ချင်းဟယ်က သူမရဲ့အငယ်ဆုံးသားလေးရဲ့ ခရီးစဉ်ဇယားကို စစ်ဆေးကြည့်ပြီးတဲ့နောက်မှာ ခရီးသွားမယ့်နေရာတွေက အဖေကျိုး နဲ့ ဘိုးအိုဝမ်တို့အတွက် သင့်တော်တာကြောင့် သူ့ကို သွားခွင့်ပြုလိုက်ပါတယ်။ ခရီးသွားတဲ့အခါ ငွေကြေးက မရှိမဖြစ် လိုအပ်တာကြောင့် ငွေကြေးအလုံအလောက် ပါသွားစေရန်သာ သူမ သေချာလုပ်ပေးခဲ့ပါတယ်။
လင်ချင်းဟယ်ကိုယ်တိုင်လည်း နွေရာသီကျောင်းပိတ်ရက်ဖြစ်နေပြီး သူမမှာလည်း ကိုယ်ပိုင်အစီအစဉ်တွေ ရှိနှင့်ပြီးသားပါ။ သူမက တာလျန်မြို့ကို သွားရောက်ပြီး အခြေအနေလေ့လာဖို့ စဉ်းစားထားပါတယ်။ ဖြစ်နိုင်မယ်ဆိုရင် သူမက အဲဒီကနေ ရေထွက်ပစ္စည်းအခြောက်တွေကို တိုက်ရိုက်မှာယူမှာဖြစ်ပြီး တောင်ပိုင်းက မှာယူမှုတွေကိုလည်း ဆက်လက်လုပ်ဆောင်သွားမှာပါ။ ပစ္စည်းတင်သွင်းသူ တစ်ဦးတည်းကိုပဲ မှီခိုနေလို့မရပါဘူး၊ မဟုတ်ရင် အလွယ်တကူ အမြတ်ထုတ်ခံရမှာပေါ့။
"အိမ်ကကိစ္စမှန်သမျှကို နင်တို့လက်ထဲမှာပဲ အပ်ခဲ့မယ်နော်" လို့ လင်ချင်းဟယ်က သူမရဲ့ဒုတိယသားကို မှာကြားခဲ့ပါတယ်။
ကျိုးရွှမ် က စိတ်ပျက်လက်ပျက်နဲ့ "ဒါဆိုရင် အမေတို့ မြန်မြန်ပြန်လာကြနော်။ ကျွန်တော်လည်း ရက်အနည်းလောက် ခွင့်ယူချင်သေးတယ်" ဟု ပြန်ပြောခဲ့သည်။
"နင်းရဲ့အပြုအမူကိုကြည့်ဦး" လင်ချင်းဟယ်က သူ့ကို ပျော်စရာမျက်စောင်းလေး တစ်ချက်ထိုးလိုက်ပါတယ်။ သူမရဲ့ဒုတိယသား၊ သူမရဲ့ခွေးခေါင်းဗျူဟာမှူးလေးဟာ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းဘက်ကို လိုက်လိမ့်မယ်လို့ သူမ အရင်က ထင်ခဲ့ပေမယ့် ထင်မှတ်မထားဘဲ သူက တော်တော်လေး ပေါ့ပေါ့ပါးပါးနဲ့ အေးအေးလူလူ နေတတ်တဲ့ သဘောသဘာဝရှိနေမှန်း တွေ့ရပါတယ်။
သူ့ရဲ့ညည်းညူသံတွေကို လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး လင်ချင်းဟယ်နဲ့ ကျိုးချင်းပိုင်တို့က နောက်တစ်နေ့မှာတင် ခရီးထွက်လာခဲ့ကြပြီး တာလျန်မြို့ကို တန်းတန်းမတ်မတ် သွားရောက် လေ့လာခဲ့ကြပါတယ်။
အမေကျိုး က ရက်အနည်းငယ်အကြာမှာ အသတ်ခံရခါစ ကြက်တစ်ကောင်ကို ကိုင်ဆောင်ပြီး ရောက်လာခဲ့ပါတယ်။ "နင်တို့ရဲ့အဖေနဲ့အမေက ဘယ်လောက်ကြာမှ ပြန်လာမှာလဲ။ အဘိုးနဲ့ ဘိုးဘိုးတို့လည်း အပြင်ထွက်ပျော်ပါးနေကြပြီ။ နင်တစ်ယောက်တည်းနဲ့ အရာရာကို ရင်ဆိုင်နိုင်ပါ့မလား" ဟု သူမက မေးမြန်းခဲ့သည်။
"ရပါတယ်" လို့ ကျိုးရွှမ် က ပေါ့ပေါ့ပါးပါးပဲ ဖြေကြားရင်း ဖက်ထုပ်ထုပ်နေခဲ့သည်။
မော်ကြီးက ပျော်ရွှင်ကြည်နူးစွာနဲ့ ဝင်ပြောလိုက်သည်မှာ - "ငယ်ရွှမ်လေးက လက်မြန်ဆန်ပြီး ဘယ်သူ့ကိုမှ စိတ်ပူစရာမလိုအောင် လုပ်တတ်တယ်။ ဒါပေမဲ့ အစ်မကြီး စိတ်ချလက်ချနေလို့ရပါတယ်— ဒီပန်းကန်တွေဆေးပြီးတာနဲ့ သူ့ကို ဖက်ထုပ်လုပ်ဖို့ ကူညီပေးမှာပါ" ဟု ဆိုပါတယ်။
"တကယ်ကို အနှောင့်အယှက်ပေးမိသလို ဖြစ်သွားပြီနော် အစ်မကြီး" လို့ အမေကျိုး က အပြုံးလေးနဲ့ ပြောခဲ့ပါတယ်။ သူမက မော်ကြီးအပေါ်မှာ အမြဲတမြဲ ယဉ်ကျေးပျူငှာပါတယ်။ သူမရဲ့မြေးဖြစ်သူ မြို့တော်က ကောင်မလေးတစ်ယောက်နဲ့ တွဲခွင့်ရတာဟာ မော်ကြီးရဲ့ကူညီမှုကြောင့် လုံးဝဖြစ်ပါတယ်။
"ဘာအနှောင့်အယှက်မှ ရှိရမှာလဲ။ ဒီမှာ အလုပ်လုပ်ရတာကို ငါပျော်ပါတယ်။ ဘာမှမလုပ်ဘဲ နေတာထက်စာရင် အလုပ်လေးတစ်ခု ရှိနေတော့ ပျင်းရိစရာမလိုဘူးပေါ့" ဟု မော်ကြီးက ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့ပါတယ်။
အမေကျိုး က ပြုံးလိုက်ပါတယ်။ "ကဲပါလေ၊ အစ်မကြီး လုပ်စရာရှိတာ ဆက်လုပ်ပါ။ ငါက လာကြည့်တာပါ၊ ဒါပေမဲ့ အိမ်မှာ မြေးမလေးငယ်လေးတစ်ယောက် ရှိနေသေးတော့ အရင်ပြန်လိုက်ဦးမယ်"
"ပြန်လေ အစ်မကြီး။ ဒီကိစ္စတွေကို စိတ်မပူနဲ့နော်" လို့ မော်ကြီးက တက်ကြွစွာ ဖြေကြားခဲ့ပါတယ်။
အမေကျိုး ပြန်သွားပြီးနောက်မှာ မော်ကြီးက လက်ဆေးလိုက်ပြီး ဖက်ထုပ်လုပ်ရာမှာ ချက်ချင်းဝင်ရောက် ကူညီပေးခဲ့ပါတယ်။ သူမက ကျိုးရွှမ် ဘက်ကိုလှည့်ပြီး "နင့်ရဲ့အဘွားက သဘောကောင်းလိုက်တာ။ မြေးတွေအပေါ်မှာ တကယ်ကို ချစ်ခင်အလိုလိုက်ရှာတယ်" ဟု ပြောဆိုခဲ့ပါတယ်။
ကျိုးရွှမ် က ပြုံးလိုက်ပါတယ်။ "ကျွန်တော့်အဘွားက စိုးရိမ်ပူပန်တတ်ရုံတင်ပါ။ ဒီကြက်သားကို အိမ်မှာပဲ ချက်စားဖို့ထားခဲ့ရင်တောင် ရပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူက ဒါကို သယ်လာပေးဖို့ကို အတင်းလုပ်တာလေ"
သူ့အဘွားက သားအစ်ကိုတွေကို အရမ်းကောင်းပါတယ်။ စကားအပြောများပြီး ရှည်တတ်တာ တစ်ခုပဲရှိတာကြောင့် သူ့အမေက တစ်ခါတလေ မခံမရပ်နိုင် ဖြစ်တတ်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူမအပေါ် ထားရှိရမယ့် သားသမီးဝတ္တရားကိုတော့ ဘယ်တော့မှ လျစ်လျူမရှုခဲ့ပါဘူး။
မော်ကြီးက မှတ်ချက်ချလိုက်သည်မှာ - "အကြီးအကဲတွေရဲ့ သက်ရောက်ပြသတဲ့ ဂရုစိုက်မှုမျိုးပါပဲ။ နင်တို့စားတာကို မြင်ရုံနဲ့တင် သူတို့က ပျော်နေတတ်ကြတာပါ" လို့ ဆိုပါတယ်။
ကျိုးရွှမ် က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပါတယ်။ အချိန်ကျပြီဆိုတာကို သိလိုက်ရတဲ့အခါ သူက ကြက်သားကိုထုတ်ပြီး အတုံးလေးတွေ တုံးလိုက်ကာ တစ်ဝက်ကိုကြော်ပြီး ကျန်တစ်ဝက်ကိုတော့ စွပ်ပြုတ်ချက်လိုက်ပါတယ်။
ကျိုးအာနီနဲ့ ဝမ်ယွမ် တို့က ခဏအကြာမှာ ရောက်ရှိလာကြပါတယ်။ ကျိုးရွှမ် က သူ့အမကို ကြက်သားပေါင်တစ်ချောင်းပါဝင်တဲ့ ကြက်စွပ်ပြုတ်တစ်ပန်းကန်ကို ချက်ချင်း တည်ခင်းပေးလိုက်ပါတယ်။ "ဒုတိယအစ်ကို့ယောကျ်ားရေ၊ ဒါက ကျွန်တော့်အမ အာနီအတွက် အားဖြည့်ပေးတာနော်။ ဒီအတိုင်းဆိုရင် ကျွန်တော်က မကြာခင် ကျွမ်းကျင်တဲ့စားဖိုမှူးတစ်ယောက် ဖြစ်တော့မှာပဲ။ ကျွန်တော့်မှာ ဘာအခွင့်အရေးတွေ ရမလဲဟင်" ဟု နောက်ပြောင်ပြောဆိုခဲ့သည်။
"နင်က ဘာအခွင့်အရေးတွေ လိုချင်သေးလို့လဲ။ ကလေးမွေးလာရင် သူတို့က နင့်ကို ဦးလေးလို့ ခေါ်ရမှာပေါ့" လို့ ဝမ်ယွမ် က ပြန်ပြောခဲ့ပါတယ်။
ကျိုးရွှမ် က ရယ်မောလိုက်သည်။ "အဲဒါတော့ ဟုတ်ပါတယ်။ သူတို့က ကျွန်တော့်ကို ဦးလေးလို့ ခေါ်ရမှာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ဦးလေးတစ်ယောက်က ဘယ်လိုလုပ် အဖေတစ်ယောက်နဲ့ ယှဉ်လို့ရမလဲ"
ဝမ်ယွမ် က သဘောကျစွာ ရယ်မောလိုက်ပါတယ်။ "မင်းအမအတွက် အရသာရှိတာတွေ ဆက်လုပ်ပေးနေလိုက်ပါ။ ဒီနှစ်တော့ မင်းကို ရေပူစမ်းဆီ ငါခေါ်သွားမယ်၊ ပြီးတော့ ကုန်ကျစရိတ်တွေလည်း ငါရှင်းပေးမယ်"
"သဘောတူပြီ" လို့ ကျိုးရွှမ် က လက်ခံလိုက်သည်။ "အင်း... အဘွား ဒီကြက်သားကို ယူလာပေးတာနဲ့ ကျွန်တော် ဒီနေ့ ဟင်းတစ်ခွန်း ပိုချက်လိုက်တာလေ။ တစ်ဝက်ကို စွပ်ပြုတ်ချက်ပြီး ကျန်တာကို မှိုနဲ့ကြော်လိုက်တာ"
မကြာမီမှာပဲ ဟူကျိ၊ ဂန်းကျိ၊ စီနီနဲ့ အခြားသူတွေပါ ရောက်ရှိလာကြပြီး ဟင်းပွဲငါးပွဲစလုံး စားပွဲပေါ်မှာ ပြည့်ပြည့်စုံစုံ တည်ခင်းပြီးသွားပါပြီ။ ချန်ရှန်းရှမ်းလည်း အဲဒီနေ့က အတူတူစားဖို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ပါတယ်။
လူတွေက အများကြီးဆိုတော့ တစ်ယောက်ပိုတာဖြစ်ဖြစ် လျော့တာဖြစ်ဖြစ် ပြဿနာမရှိပါဘူး၊ အထူးသဖြင့် ရေနွေးပေါင်းမုန့်တွေက အလုံအလောက် ရှိနေတာကြောင့်ပေါ့။
"နင်က အခုတော့ စစ်မှန်တဲ့စားဖိုမှူးတစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီပဲ" လို့ ဟူကျိက ပြုံးဖြီးရင်း ပြောခဲ့ပါတယ်။
"အဲဒါ မှန်တာပေါ့။ နင်တို့က ငါ့ဆီကနေ တစ်ခုခုတော့ သင်ယူထားသင့်တယ်" လို့ ကျိုးရွှမ် က စနောက်လိုက်ပါတယ်။ "မဟုတ်ရင် နောင်တစ်ချိန် ရှန်ရှန်မလေး မီးတွင်းထဲမှာ ရှိနေတဲ့အခါ နင်က သူ့ကို ဘယ်လိုပြုစုစောင့်ရှောက်မလဲ"
ချန်ရှန်းရှမ်း ရှက်သွေးဖြာသွားခဲ့သည်။ "အဲဒါအတွက်ကတော့ အခုထိ စောပါသေးတယ်။"
"ကျွန်တော့်အမ အာနီတုန်းကလည်း စောသေးတယ်လို့ ပြောခဲ့တာပဲ။ အခု ကြည့်လိုက်ကြဦး— အဲဒါတွေက တကယ်စောသေးလို့လား" လို့ ကျိုးရွှမ် က ထောက်ပြပြောဆိုခဲ့ပါတယ်။ ကျိုးအာနီအကြောင်း ပြောရင်းနဲ့ သူက ကျိုးဆန်နီ့ကို သတိရသွားပါတယ်။ "ဆန်နီ့မီးဖွားမယ့်ရက်က ဘယ်တော့လဲ"
"ဟင်? နင်က ဘယ်ကစပြီး ဒီလိုကိစ္စတွေကို စိတ်ဝင်စားလာတာလဲ" လို့ ကျိုးအာနီက ပျော်စရာသဘောနဲ့ ဆူပူလိုက်သည်။
"စိတ်ဝင်စားရမှာပေါ့။ အမဆန်နီက မကြာခင် ကလေးမွေးတော့မှာလေ၊ ဒါဆို ဘယ်သူက အလုပ်တွေကို စောင့်ကြည့်ပေးမှာလဲ။ ဆိုင်ကို တစ်ယောက်ယောက်က ကြည့်ပေးရဦးမယ်လေ" ဟု ကျိုးရွှမ် က ငြင်းခုံပြောဆိုခဲ့သည်။
သာမန်နွေရာသီကျောင်းပိတ်ရက် မဟုတ်ရင်တော့ သူ စိုးရိမ်စရာမလိုပေမယ့် အခုက ကျောင်းပိတ်ရက်ဖြစ်နေတော့ သူက ကြိုတင်စီစဉ်ရမှာပေါ့။
"ကျွန်တော် အမဆန်နီကို မေးပြီးသားပါ။ အောက်တိုဘာလကျရင် သူ့ကို မီးတွင်းကူဖို့ ကျွန်တော်သွားမှာပါ၊ ဒါကြောင့် နင်တို့ စိတ်မပူနဲ့တော့" လို့ ကျိုးစီနီက ဖြေကြားခဲ့ပါတယ်။ ထို့နောက် သူမက ကျိုးအာနီဘက်ကို လှည့်ပြီး "အစ်မလည်း စိတ်မပူပါနဲ့။ အစ်မအချိန်ရောက်လာရင်လည်း ကျွန်တော် လိုက်ကူပေးမှာပါ" ဟု ဆိုလေသည်။
"အရမ်းကောင်းတာပေါ့" လို့ ကျိုးရွှမ် က အပြုံးနဲ့ ပြောခဲ့ပါတယ်။
ကျိုးစီနီ က သူ့သဘောဆန္ဒအလျောက် လုပ်မယ်လို့ ကမ်းလှမ်းထားတာကြောင့် စိတ်ပူစရာ လုံးဝမရှိတော့ပါဘူး။ ထမင်းချက်တာပဲဖြစ်ဖြစ် အခြားအလုပ်တွေ လုပ်ကိုင်တာပဲဖြစ်ဖြစ် ကျိုးစီနီ က အစစအရာရာ လုပ်နိုင်စွမ်းရှိပြီး လက်လည်း အလွန်မြန်ဆန်သူတစ်ဦး ဖြစ်ပါတယ်။
"မင်းရဲ့အစ်မတွေကို ကောင်းကောင်းစောင့်ရှောက်ပြီးသွားရင် မင်းရဲ့အစ်ကိုယောကျ်ားက နောင်တစ်ချိန် မင်းလက်ထပ်တဲ့အခါ သုံးဖို့ ရွှေလက်စွပ်တစ်ကွင်း ဝယ်ပေးမယ်" ဟို့ ဝမ်ယွမ် က ကတိပေးခဲ့ပါတယ်။
"အဲဒါတွေ မလိုပါဘူး အစ်ကိုယောကျ်ားရယ်၊ ရှင်ကလည်း ယဉ်ကျေးလွန်းပါတယ်။ ကျွန်တော့်အမ မီးတွင်းထဲမှာရှိတုန်း ကူညီပေးတာက သဘာဝကျပါတယ်؛ ကျွန်တော် အကြီးဆုံးအစ်မတုန်းကလည်း အဲဒီလိုပဲ လုပ်ပေးခဲ့တာပဲဟာ" လို့ ကျိုးစီနီ က အံ့အားသင့်သွားပြီး အမြန်ငြင်းဆန်လိုက်ပါတော့သည်။