ဇွန်လလယ်ပိုင်းတွင် လင်းချင်ဟယ်သည် ဝမ်ယွမ်နှင့်အတူ ခရီးသွားရန် နေရာများကို စီစဉ်နေခဲ့သည်။ ဝမ်ယွမ်ကလည်း ခရီးသွားလမ်းကြောင်းကို ရေးဆွဲနေပြီးဖြစ်သည်؛ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ၎င်းသည် ၎င်း၏ ဘိုးဘိုးအိုနှင့် ဘိုးဘိုးတို့အား အပျော်ခရီးထွက်ရန် ခေါ်ထုတ်နိုင်မည့် ရှားပါးအခွင့်အရေးတစ်ခုဖြစ်သောကြောင့် ခိုင်မာသည့် ခရီးစဉ်ဇယားတစ်ခုကို ရေးဆွဲရန်မှာ မဖြစ်မနေ လိုအပ်ပေသည်။
ထိုစဥ်တွင် ရှုရှင့်မေ ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။
သူမသည် ကျိုးအာနီထံသို့ တန်းတန်းမတ်မတ် သွားရောက်ခဲ့ပြီး သူမ၏မောင်ဖြစ်သူ ရှင့်ချန်အား ကုန်ပစ္စည်းများ ရောင်းချပေးခြင်း ရပ်တန့်ပေးရန် ပြောဆိုခဲ့သည်။
ကျိုးအာနီမှာ အံ့သြသွားလေသည်။ "နင် လာပြီးကုန်ပစ္စည်းတွေ ယူနိုင်တာပဲလေ၊ ဘာလို့ ရှင့်ချန်က မယူနိုင်ရမှာလဲ။ ဒါ့အပြင် နင် အခုလို လာပြီး သူ့ကို ကုန်ပစ္စည်းဖြတ်ဖို့ လုပ်နေမှန်းသိရင် ရှင့်ချန်က ဘယ်လိုခံစားရမယ်လို့ နင်ထင်လဲ"
ရှုရှင့်မေမှာ စိတ်ပျက်အားငယ်နေကာ အခြား မည်သည့်နည်းလမ်းကိုမျှ စဥ်းစားမရတော့ပေ။ မဟုတ်လျှင် သူမသည် ကျိုးအာနီထံသို့ လာရောက်တွေ့ဆုံမည် မဟုတ်ပေ။
ယခုအခါ သူမ၏မောင်မှာ ဆိုင်တစ်ဆိုင် ဖွင့်လှစ်ထားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ သူမ၏ မျှော်လင့်ချက်အရဆိုလျှင် သူ၏ ဒေါသကြီးသော အကျင့်စရိုက်ကြောင့် လုပ်ငန်းတစ်ခုကိုပင် ကောင်းစွာ စီမံခန့်ခွဲနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့်လည်း သူမက အစပိုင်းတွင် သူ့ကို တားဆီးရန် မကြိုးစားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သူသည် နံရံကို ဆောင့်တိုးမိသကဲ့သို့ ခက်ခဲမှုကို ရင်ဆိုင်ရမည်ဖြစ်ပြီး ဆိုင်လုပ်ငန်း လုပ်ကိုင်ရသည်မှာ လွယ်ကူသည်မဟုတ်ကြောင်း နောက်ဆုံးတွင် သဘောပေါက်သွားလိမ့်မည်ဟု သူမက ယူဆခဲ့သည်။
ထိုအကြောင်းကြောင့်လည်း သူမသည် ယခင်က မည်သည့်အခါမျှ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်း မရှိခဲ့ခြင်းပင်တည်း။
သို့သော် မထင်မှတ်ဘဲ သူမ၏မောင်မှာ ချန်းမေလျန်နှင့် အကျိုးတူပူးပေါင်းကာ ဤဆိုင်ကို ဖွင့်လှစ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး လုပ်ငန်းမှာလည်း အဆင်ပြေနေပုံရသည်။
ရှုရှင့်မေသည် သူမ၏ စိတ်ကို နောက်ဆုံးတွင် မထိန်းနိုင်တော့သည်အထိ သည်းခံခဲ့ရသည်။ သူမ၏မောင်အား ဆင်ခြင်တိုတရားဖြင့် နားလည်အောင် မပြောနိုင်တော့သဖြင့် သူမတွင် ကျိုးအာနီထံသို့ လာရောက်ရန်မှတပါး အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။
သူမ၏မောင်အား ကုန်ပစ္စည်းများ မထောက်ပံ့ပေးသမျှ ကားဆိုင်ကို ဆက်လက်ဖွင့်လှစ်ထားနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ သူမ၏မောင်တွင် ငွေကြေးမရှိတော့ပါက ချန်းမေလျန်သည် သူ့ထံတွင် ဆက်လက်နေထိုင်လိုမည် မဟုတ်သည်မှာ သေချာပေသည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် သူသည် ချန်းမေလျန်နှင့် ဆက်လက် ရှုပ်ထွေးနေစရာ မလိုတော့ပေ။
ကျိုးအာနီသည် မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်သည်။ "နင် ဘာတွေပြောနေတာလဲ။ ရှင့်ချန်က နောက်ဆုံးတော့ သူ့ခြေထောက်ပေါ် သူရပ်တည်နိုင်ပြီး လုပ်ငန်းတစ်ခု စတင်နိုင်ခဲ့ပြီလေ။ သူယူသွားတဲ့ ကုန်ပစ္စည်းပမာဏက နင်ယူတာထက်တောင် ပိုများတယ်လို့ ငါကြားတယ်။ အဲဒါက တကယ်ကောင်းတဲ့ ရလဒ်တစ်ခုပဲလေ။ ဘာလို့ သူလုပ်တာကို နင်မကြိုက်ရတာလဲ"
ရှုရှင့်မေသည် ချန်းမေလျန်အကြောင်းကို ထုတ်ဖော်ပြောဆိုရန် ဝန်လေးနေသဖြင့် "သူ့ရဲ့ စရိုက်က လုပ်ငန်းနဲ့ မကိုက်ညီဘူးလေ။ ဒီအတိုင်းသာ ဆက်သွားပြီး တစ်ခုခု မှားယွင်းသွားခဲ့ရင် ငါ ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ။ ဇနီးမောင်နှံချင်း တော်စပ်သူအနေနဲ့၊ ဝမ်းကွဲရေ... နင် တာဝန်ယူပေးမလား" ဟုသာ ပြောခဲ့သည်။
"နင် ပြောချင်တာက ဘာလဲ" ကျိုးအာနီ၏ မျက်နှာမှာ မည်းမှောင်သွားသည်။ "ဝမ်ယွမ် က ဆွေမျိုးတော်စပ်လို့ ရှင့်ချန်ကို ကုန်ပစ္စည်းလာယူခွင့် ပေးခဲ့တာပါ။ မဟုတ်ရင် သူ ဒီပိုက်ဆံကိုတောင် ရှာနိုင်မှာ မဟုတ်ဘူး။ ရှင့်ချန်က ကိုယ်တိုင်ရှာနေတာလေ။ တစ်ခုခုဖြစ်လာရင် အပြစ်ကို ငါနဲ့ ဝမ်ယွမ် ဆီ ပုံချချင်လို့လား"
ရှုရှင့်မေမှာ စကားဆို့သွားပြီး "ငါ အဲဒီလို ရည်ရွယ်တာ မဟုတ်ပါဘူး" ဟု ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့သည်။
"ဒါဆို ဘာကို ရည်ရွယ်တာလဲ" ကျိုးအာနီက တိုက်ရိုက် မေးမြန်းလိုက်သည်။
ရှုရှင့်မေသည် နှုတ်ခမ်းကို စူလိုက်သည်။ "ဝမ်းကွဲရယ်၊ ဒီကိစ္စကို ဒီအတိုင်း ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ရှင်းပြလို့ မရဘူး။ အတိုချုပ်ပြောရရင် ရှင့်ချန်ကို ဆိုင်ဖွင့်ခွင့် မပေးလိုက်နဲ့။ သူ လမ်းဘေးမှာ ဈေးဆိုင်ခင်းချင်ရင် ဖြစ်ဖြစ်၊ ဘာပဲလုပ်ချင်လုပ်ချင် ငါ့ဆိုင်ကိုလာပြီး ကုန်ပစ္စည်းတွေ ယူလို့ရပါတယ်"
"နင်က နင့်ဟာပဲ၊ ရှင့်ချန်က ရှင့်ချန်ပါပဲ။ သူ အခု တိုးတက်လာတာကို ငါမြင်တယ်။ ဘိုးဘိုးနဲ့ ဘိုးဘိုးအိုတို့လည်း အဲဒါကို ကြားရတာ ဝမ်းသာကြတယ်။ သူ ကုန်ပစ္စည်းတွေကို ဆက်မယူချင်တော့ဘူးဆိုရင် သူကိုယ်တိုင် လာပြောလိမ့်မယ်။ သူ့အတွက် ကိုယ်စား ဆုံးဖြတ်ချက်တွေ မချပေးနဲ့" ဟု ကျိုးအာနီက တည်ငြိမ်စွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။
"ငါ နင့်ကို အမှန်အတိုင်း ပြောပြမယ်၊ ဒါပေမဲ့ တခြားဘယ်သူ့ကိုမှ မပြောနဲ့နော်" ဟု ရှုရှင့်မေက တုံ့ဆိုင်းနေပြီးမှ ပြောလိုက်သည်။
"ဒါဆိုလည်း မပြောနဲ့တော့" ဟု ကျိုးအာနီက ပြန်ပြောသည်။
ရှုရှင့်မေမှာ စိတ်ပျက်လာသည်။ သူဌေးတစ်ဦးနှင့် လက်ထပ်လိုက်ရုံမျှဖြင့် အာနီက သူမ၏ ဆွေမျိုးရင်းချာများကိုပင် မသိတော့သည့်ပုံစံမျိုး ဖြစ်သွားသည် မဟုတ်လော။
"ဝမ်းကွဲရယ်၊ နင် ကျင့်ချန်ကို ကုန်ပစ္စည်းတွေ ဆက်ပေးလို့ လုံးဝမဖြစ်တော့ဘူး။ ကျင့်ချန် ဘယ်သူနဲ့ အကျိုးတူ ပူးပေါင်းထားလဲဆိုတာ နင်သိလား" ရှုရှင့်မေက သွားကိုကြိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။
ဤအချက်သည်ပင် သူမ ယခုအချိန်အထိ တွေဝေနေခဲ့ရသည့် အကြီးမားဆုံး အကြောင်းရင်းဖြစ်သည်။ သူမ၏မောင်မှာ ချန်းမေလျန်နှင့် ရောနှောပတ်သက်နေကြောင်းကို ကျိုးမိသားစုဟောင်းမှ လူကြီးများ မသိရှိစေလိုခဲ့ပေ။
ယခုမူ သူမတွင် ပြောပြရန်မှတပါး အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ؛ မဟုတ်လျှင် သူမ၏မောင်မှာ ချန်းမေလျန်နှင့် အမှန်တကယ် လက်ထပ်သွားနိုင်ပြီး ၎င်းတို့မိသားစု တစ်ခုလုံးကိုပါ ဆွဲချသွားလိမ့်မည်။ သူသည် ဦးထုပ်စိမ်းမည်မျှတောင် ဆောင်းရမည်ကို မည်သူက သိနိုင်မည်နည်း။
ထိုထက် ပိုအရေးကြီးသည်မှာ ချန်းမေလျန်သည် წარსུေန်က ကိုယ်ဝန်ပျက်ကျဖူးပြီး သူမ၏မောင်နှင့်အတူ အချိန်အတန်ကြာ နေထိုင်ခဲ့သော်လည်း ကိုယ်ဝန်မရခဲ့ပေ။ သူမ ကလေးမွေးနိုင်၊ မမွေးနိုင်ကိုပင် မည်သူက သိနိုင်မည်နည်း။
"သူ ဘယ်သူနဲ့ လုပ်ကိုင်နေတာလဲ။ သူ ကိုယ်ပိုင်ဆိုင် မဖွင့်ဘူးလား" ကျိုးအာနီက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် သူမကို စိုက်ကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
"သူ တစ်ယောက်တည်း ဖွင့်တာမဟုတ်ဘူး။ သူ ချန်းမေလျန်နဲ့ အကျိုးတူ ပူးပေါင်းထားတာ။ ချန်းမေလျန်လေ!" ဟု ရှုရှင့်မေက အံကြိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။
ကျိုးအာနီမှာ ကြက်သေသေသွားခဲ့သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင်မူ သူမ အမှန်တကယ် အံ့သြသွားခဲ့ရသည်။ ရှုရှင့်မေကို စိုက်ကြည့်လျက် "ချန်းမေလျန် ဟုတ်လား" ဟု သူမက မေးလိုက်သည်။
သူမ ကြားလိုက်ရတာ မှန်ရဲ့လား။ ဤချန်းမေလျန်သည် သူမ၏ စတုတ္ထဘွားအေ၏ အိမ်နီးချင်းဖြစ်သော ကျိုးမိသားစုဟောင်းမှ ထိုချန်းမေလျန်ပင် လော။
"ချန်းမေလျန်ပဲလေ။ ငါ့ဦးလေးရဲ့ အိမ်နီးချင်းဖြစ်တဲ့ ကျိုးမိသားစုဟောင်းက လူပဲလေ" ဟု ရှုရှင့်မေက ရှင်းပြလိုက်သည်။
ကျိုးအာနီ၏ အမူအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ "ဘာတွေဖြစ်တာလဲ။ ဘာလို့ ရှင့်ချန်က သူမနဲ့ သွားပြီး ပတ်သက်နေရတာလဲ။ နင် သူ့ကို မစောင့်ကြည့်ဘူးလား"
"ငါက ဘယ်လိုလုပ် သိနိုင်မှာလဲ" ရှုရှင့်မေက မျက်နှာလွှဲလိုက်သည်။ "ငါ အမှတ်မထင် သူတို့နဲ့ ဆုံသွားလို့ပေါ့။ အဲဒါကြောင့် ငါ နင့်ကိုလာရှာတာပဲ"
"ဒီလိုကိစ္စမျိုးကို နင် ရှင့်ချန်နဲ့ တိုက်ရိုက် ဆွေးနွေးသင့်တာပေါ့။ ချန်းမေလျန်က ဘယ်လိုလူမျိုးလဲဆိုတာ နင်မသိဘူးလို့ ငါ့ကို မပြောနဲ့နော်။ ရှင့်ချန်ကို သေချာလမ်းမှန်ရောက်အောင် သွားမပြောဘဲ ဘာလို့ ငါ့ဆီလာတာလဲ" ဟု ကျိုးအာနီက ပြန်လည် တုံ့ပြန်လိုက်သည်။
"ငါ ရှင့်ချန်ကို အရင်က မပြောဖူးတာ မဟုတ်ပါဘူး။ ချန်းမေလျန်က ဘယ်လိုလူလဲဆိုတာ နင်လည်း သိတာပဲလေ - သူ့ရဲ့နည်းလမ်းတွေက သာမန်ထက် ထူးကဲတယ်။ သူက ရှင့်ချန်ကို လုံးဝ မိန်းမောသွားအောင် လုပ်ထားတာ။ သူတို့နှစ်ယောက်... အခု အတူတူ နေနေကြပြီ" ဟု ရှုရှင့်မေက ပြောသည်။
ကျိုးအာနီ၏ မျက်နှာမှာ တစ်ဖန် ပြောင်းလဲသွားပြန်သည်။
"ချန်းမေလျန်က ငါ့မောင်ဟာ ကျိုးမိသားစုဟောင်းရဲ့ မြေးဖြစ်မှန်း သိသွားလို့ သူ့ပိုက်ဆံကို ရည်ရွယ်ပြီး ချဉ်းကပ်ခဲ့တာလေ။ မဟုတ်ရင် သူမက ဘယ်တော့မှ သူ့နောက်မှာ ရှိနေမှာ မဟုတ်ဘူး။ အခု သူ့ရဲ့ အဝတ်အထည်ဆိုင်က အမြတ်အစွန်းတွေ ရနေတော့ သူမ ဘာတွေ စဉ်းစားနေလဲ ဘယ်သူသိမှာလဲ။ ငါ့မှာ လာရှာရတာကလွဲလို့ တခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ဘူး" ဟု ရှုရှင့်မေက ရှင်းပြသည်။
"နင် ငါ့ကိုလာကြည့်လည်း အလကားပဲ။ ရှင့်ချန်က နင့်စကားကိုောင် မနားထောင်တာ၊ ငါ့စကားကို ဘာလို့ နားထောင်မှာလဲ" ဟု ကျိုးအာနီက ပြန်ပြောသည်။
"မဟုတ်ဘူး ဝမ်းကွဲ။ နင့်ခင်ပွန်းရဲ့ အဝတ်အထည်စက်ရုံကနေ ရှင့်ချန်အတွက် ကုန်ပစ္စည်းဖြတ်ပေးလိုက်တာနဲ့ သူ ပိုက်ဆံရှာလို့ ရတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ သူ ငွေကုန်ကြေးကျများပြီး ဒေဝါလီခံသွားတာနဲ့ မေလျန်က သူ့အလိုလို ထွက်သွားမှာ ဖြစ်ပြီး သူ့ကို လာနှောင့်ယှက်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး။ သူက နင့်ရဲ့ ဝမ်းကွဲမောင်လေ! အာ... ဒုတိယဝမ်းကွဲရယ်၊ နင် ဒီအတိုင်း လျစ်လျူရှုထားလို့ မရဘူးလေ!" ဟု ရှုရှင့်မေက တောင်းပန်စကား ဆိုလိုက်သည်။
ကျိုးအာနီသည် သူမကို စိုက်ကြည့်လိုက်သည်။ "ဒါ ဖြစ်နေတာ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ"
"ငါလည်း မသိဘူး။ ငါ အမှတ်မထင် သူတို့နဲ့ ဆုံမိလို့ပါ" ရှုရှင့်မေက ခေါင်းခါယမ်းလိုက်သည်။
ကျိုးအာနီက တည်ကြည်ပြတ်သားသော လေသံဖြင့် "ငါ ဒီအကြောင်းကို စတုတ္ထဦးလေးနဲ့ စတုတ္ထဘွားအေကို ပြောပြရမယ်" ဟု ပြောလိုက်သည်။
ရှုရှင့်မေ၏ အမူအရာမှာ အလွန်အမင်း ပြောင်းလဲသွားသည်။ "ဝမ်းကွဲခင်ပွန်း ဒါမှမဟုတ် ငါ့ဦးလေးကို ဒီအကြောင်း မပြောပြလို့ မရဘူးလား"
"ဒီလောက်ကြီးမားတဲ့ ကိစ္စကို ငါ စတုတ္ထဦးလေးနဲ့ စတုတ္ထဘွားအေကို တိုင်ပင်ရမှာပေါ့။ မဟုတ်ရင် ချန်းမေလျန်က အလွယ်တကူ လက်လွှတ်ပေးမယ့်သူလို့ နင်ထင်နေလို့လား။ သူတို့ အခု အတူတူ နေနေကြပြီလေ။ သူမက ဒီအတိုင်း လွှတ်ပေးမယ်လို့ နင်ထင်လား" ဟု ကျိုးအာနီက မကျေမနပ်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
"ရှင့်ချန်မှာ ပိုက်ဆံမရှိတော့တာနဲ့ သူမက သူမအလိုလို ထွက်သွားမှာပါ" ဟု ရှုရှင့်မေက ဆက်လက် တောင်းဆိုနေသည်။
"အဲဒါက နင့်ထင်မြင်ချက်ပဲလေ။ အကြောင်းပြချက် မရှိဘဲနဲ့ ရှင့်ချန်ကို ကုန်ပစ္စည်းဖြတ်လိုက်ရင် ဘာဖြစ်နေတယ်ဆိုတာ သူမ မသိလာဘူးလို့ နင်ထင်လား။ အဲဒီအခါကျရင် ပြဿနာကြီးကြီး မဖြစ်လာဘူးလား။ အဲဒီကျရင် ငါ ဘယ်လိုလုပ်ရမလဲ။ ဒီကိစ္စကို ဘယ်လိုဖြေရှင်းရမလဲဆိုတာ မဆုံးဖြတ်ခင် ငါ့ဦးလေးနဲ့ ဘွားအေကို သူတို့ ဘာလုပ်ချင်ကြလဲဆိုတာ အရင်မေးရမယ်" ဟု ကျိုးအာနီက လက်ကို ဝမ်းနည်းပူဆွေးဟန်ဖြင့် ဝေ့ယမ်းလိုက်သည်။
"နင် တိတ်တဆိတ်ပဲ ဖြေရှင်းလို့ မရဘူးလား။ ဝမ်းကွဲရယ်၊ ဦးလေးနဲ့ ဘွားအေက ရှင့်ချန်အပေါ် အမြင်မကြည်ကြတော့ဘူးဆိုတာ နင်လည်း သိတာပဲ။ အခု သူ ချန်းမေလျန်နဲ့ ဖြစ်နေတော့ ဒီအကြောင်း ကြားလိုက်ရရင် သူတို့ ရှင့်ချန်နဲ့ လုံးဝ အဆက်အသွယ် ဖြတ်ပစ်လိုက်မှာကို ငါ စိုးရိမ်တယ်" ဟု ရှုရှင့်မေက အမြန်တဆူ ပြောဆိုလိုက်သည်။
"ဒါဆို နင်ပဲပြော၊ ဘယ်လို တိတ်တဆိတ် ဖြေရှင်းကြမလဲ" ကျိုးအာနီက မျက်နှာမည်းမည်းဖြင့် မေးလိုက်သည်။ "ဒါလည်း မဖြစ်၊ ဟိုဟာလည်း မဖြစ် - နင်က လူတွေကို တကယ်ပဲ ခက်ခဲအောင် လုပ်တာပဲ!"
"ဝမ်းကွဲ..."
"နင် တခြားဘာမှ ဆက်ပြောမနေနဲ့တော့။ ကုန်စည်ထောက်ပံ့မှုကို ရုတ်တရက် ရပ်လိုက်တာနဲ့ ချန်းမေလျန်က ဒီကိစ္စကို သိသွားပြီးရင် အလွတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး။ ရပ်ကွက်တစ်ခုလုံး ဆူညံသွားလိမ့်မယ်။ အဲဒါကို ငါ ဘယ်လို ကိုင်တွယ်ရမလဲ။ ငါ ဦးလေးနဲ့ ဘွားအေကို အရင်မေးရမယ်!" ဟု ကျိုးအာနီက လက်ကို ထပ်မံဝေ့ယမ်းကာ စကားဝိုင်းကို အဆုံးသတ်လိုက်သည်။