"အိမ်ကိစ္စက အရေးတကြီး မဟုတ်ပါဘူး။ အခုလောလောဆယ် မိဘတွေနဲ့ပဲ ဆက်နေပြီး ဒီတိုင်းထားလို့ လုံးဝအဆင်ပြေပါတယ်။ တစ်ခါတလေ သန့်ရှင်းရေးလုပ်ဖို့လောက်ပဲ ဝင်သွားလိုက်ပေါ့။ ကလေးတွေ ကြီးလာမှ ဝင်ပြောင်းကြတာပေါ့လေ" ဟု ကျိုးရှက ပြုံးလျက် ပြောလေသည်။
သူမနှင့် ဆူဒါလင်တို့မှာ စတုတ္ထအစ်ကိုနှင့် စတုတ္ထချွေးမထံမှ အကြွေးများ မဆပ်ရသေးသော်လည်း၊ ယခုအခါတွင် သူတို့ပိုင်ဆိုင်သည့် အိမ်လေးတစ်လုံး ရှိသွားပြီဖြစ်ရာ ရင်ထဲတွင် ပေါ့ပါးသွားသလို ခံစားရလေသည်။ မိသားစုကို ရပ်တည်ကျွေးမွေးရန် ဆိုင်ခန်းတစ်ခုလည်း ရှိပြီ၊ နေစရာအိမ်လေးလည်း ရှိပြီဆိုတော့ ကျန်သည်မှာ အိမ်ထောင်စုစာရင်း ပြောင်းရန်သာ လိုတော့သည်။ ကျိုးရှမှာ မည်သို့ပင်ဆိုစေ ဝမ်းသာပီတိ မဖြစ်ဘဲ မနေနိုင်ပေ။
"နည်းနည်းတော့ သေးတယ်လေ" ဟု သူမက ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် မှတ်ချက်ချသည်။
"နေစရာနေရာ ရှိတာနဲ့တင် တော်လောက်ပါပြီ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့က ပြန်ပြောသည်။
သူမက အိမ်ကို သွားမကြည့်ရသေးသော်လည်း အိပ်ခန်းသုံးခန်း ပါဝင်ကြောင်း ကျိုးရှက ပြောပြဖူးသည်။ သူတို့ပြောင်းရွှေ့ကြမည့်အချိန်တွင် အခန်းတစ်ခန်းက သားနှစ်ယောက်အတွက်၊ နောက်တစ်ခန်းက သမီးနှစ်ယောက်အတွက် ဖြစ်ပြီး လင်မယားနှစ်ယောက်အတွက်က သီးသန့်အခန်းတစ်ခန်း ရှိပေမည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် အတော်လေး အဆင်ပြေနေပြီ မဟုတ်ပါလော။
"စတုတ္ထချွေးမ၊ ဘယ်တော့များမှ ကိုယ့်အတွက် အိမ်ကြီးတစ်လုံး ဝယ်မှာလဲဟင်" ဟု ကျိုးရှက မေးသည်။
သူမ၏ စတုတ္ထအစ်ကိုနှင့် ဇနီးဖြစ်သူတို့ ငွေအမြောက်အမြား ရှာဖွေထားကြလိမ့်မည်ကို သူမ သိသော်လည်း ၎င်းတို့က အမြဲတမ်း ပုံစံအေးအေးနှင့်သာ နေထိုင်ကြသည်။ ယာဉ်တစ်စီး ဝယ်ယူခဲ့သည်မှလွဲ၍ သူတို့၏ နေထိုင်မှုပုံစံမှာ လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားခြင်း မရှိပေ။ လူများစွာနှင့်အတူ တိုက်ခန်းကျဉ်းလေးထဲတွင်ပင် ဆက်လက် ကျပ်ကျပ်သိပ်သိပ် နေထိုင်ဆဲ ဖြစ်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့က ပြုံးလိုက်သည်။ "ကျောင်းက ငါ့ကို တိုက်ခန်းတစ်ခု ထပ်ခွဲပေးမယ့်အချိန်ကို စောင့်နေတာပါ" ဟူဇီအပါအဝင် လူခြောက်ယောက် နေထိုင်နေကြရသဖြင့် ထိုတိုက်ခန်းလေးမှာ အမှန်တကယ်ပင် အနည်းငယ် ကျဉ်းပ်နေပေသည်။ သို့သော် ညဘက်ရောက်မှသာ ထိုနေရာတွင် ရှိကြပြီး ကျန်အချိန်များတွင် အပြင်ထွက်နေကြသည်ဖြစ်ရာ ကြီးမားသည့် ပြဿနာတော့ မရှိလှပေ။
ယခုရက်ပိုင်းများတွင် သူမတို့မိသားစု ပိုင်ဆိုင်သည့် ဆိုင်ခန်းများစွာ ရှိနေပြီဖြစ်သော်လည်း ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့စွာ နေထိုင်ခြင်းက ပို၍ကောင်းပေသည်။ အားလုံး အဆင်ပြေနေကြသည့်နောက်တွင် ရစရာမရှိအောင် ဖိတ်ဖိတ်တောက် နေထိုင်ရန် မလိုအပ်ပေ။ လက်ရှိ တိုးတက်မှုအခြေအနေအရပင် ခံစားနိုင်သည့် သက်တောင့်သက်သာရှိမှုများမှာ အကန့်အသတ် ရှိနေဆဲဖြစ်ရာ လေအေးပေးစက်တောင် ဝယ်မထားရသေးပေ။
ကျိုးရှက တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်၊ "စတုတ္ထချွေးမ၊ တကယ်အတိုင်း ပြောပြစမ်းပါဦး၊ ဆိုင်ခန်း ဘယ်နှစ်ခန်း ဝယ်ထားပြီလဲဟင်"
"သိပ်တော့ မဝယ်ရသေးပါဘူး" ဟု လင်ချင်းဟဲ့က မျက်လုံးလေး ကလယ်ကလယ်လုပ်ကာ ပြန်ပြောသည်။
ကျိုးရှက ပြုံးလိုက်သည်။ "အနည်းဆုံးတော့ ငါးခန်း ရှိမယ်မို့လား"
ယခုလက်ရှိအချိန်အခါတွင် ဆိုင်ခန်းများမှာ ဈေးပေါလှသည်တော့ မဟုတ်ပေ။ ဆိုင်ခန်းငါးခန်းဆိုသည်မှာ များပြားလှသည့် ပမာဏပင်။ သူမ၏ အစ်ကိုနှင့် ချွေးမတို့မှာ ငွေရှာနိုင်စွမ်း ရှိကြကြောင်း ကျိုးရှ သိသော်လည်း မည်မျှအထိ ပိုင်ဆိုင်သည်ကိုကား အသေအချာ မသိပေ။ ဤသည်မှာ သူမ၏ ခန့်မှန်းချက်သာ ဖြစ်သည်။
"မြန်မြန် သန့်ရှင်းရေးလုပ်တော့။ ပြီးတာနဲ့ ပြန်ဖို့ပြင်ရမယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့က အမြန်လုပ်ရန် တိုက်တွန်းလိုက်သည်။
သူမတို့တွင် ဆိုင်ခန်း ရှစ်ခန်းအထိ ရှိနေပြီဖြစ်ကြောင်း၊ ထိုအထဲမှ ဆိုင်နှစ်ခန်းကို မားချန်မင်က ပြင်ဆင်မွမ်းမံပေးဆဲ ဖြစ်ကြောင်းကိုတော့ သူမ အတိအကျ ပြောပြမနေတော့ပေ။ အဆိုပါဆိုင်များကို အဝတ်အထည်ဆိုင်များအဖြစ် ဖွင့်လှစ်ရန် သူမ ပြင်ဆင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။
လက်ရှိ ပိုင်ဆိုင်ထားပြီးသား ဆိုင်ခန်း ရှစ်ခန်းတွင် ခေါက်ဆွဲပြုတ်ဆိုင်၊ အချိုရည်ဆိုင်၊ ခြောက်သွေ့ကုန်ပစ္စည်းဆိုင်နှင့် အချိုရည်ဆိုင်အနီးရှိ စီးကရိုးဆိုင်တို့ ပါဝင်သည်။ ၎င်းတို့ကို မတ်လတုန်းက ဧနီ၏ လက်ထပ်ပွဲ မတိုင်မီကတည်းက ဖွင့်လှစ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ကျိုးချင်းပိုင်က တာဝန်ယူ စီမံခန့်ခွဲခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျန်ဆိုင်လေးခန်းမှာမူ အဝတ်အထည်ဆိုင်များ ဖြစ်ကြသည်။
လက်တလော ပြင်ဆင်နေဆဲ ဆိုင်နှစ်ခန်းကိုမူ ယခုနှစ်အတွင်း ဝယ်ယူခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့မှာ လူစည်ကားရာ နေရာကောင်းများတွင် တည်ရှိပြီး ဈေးနှုန်းလည်း မချိုလှပေ။ တိုက်တန်းလျား အိမ်ခန်းများရရှိမည့် သတင်း တစ်စုံတစ်ရာ မရှိသေးသဖြင့် လင်ချင်းဟဲ့က တွေဝေစဉ်းစားနေခြင်း မရှိဘဲ ဝယ်ယူခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
အကုန်စုပေါင်းလိုက်လျှင် သူတို့ပိုင်ဆိုင်သည့် ဆိုင်ခန်း ဆယ်ခန်း ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။ လူနေအိမ်ခြံမြေဘက်တွင်မူ သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင် တိုက်တန်းလျားအိမ်၊ အဖေနှင့် အမေကျိုးတို့ နေထိုင်ရာအိမ်၊ နှင့် ယခုနှစ်အတွင်း ကျိုးချင်းပိုင် ဝယ်ယူခဲ့သော အခြားနေရာများ ရှိသေးရာ စုစုပေါင်းလိုက်လျှင် အတော်လေး များပြားလှပေသည်။
သို့သော် ဤစည်းစိမ်ဥစ္စာများကို ပြင်ပလူများ မသိသင့်ပေ။ ကြွယ်ဝချမ်းသာမှုကို ထင်ပေါ်အောင် မပြသသင့်ပေ။ သူတို့၏ သားဖြစ်သူများပင်လျှင် မည်မျှပိုင်ဆိုင်သည်ကို အတိအကျ မသိကြဘဲ သူမနှင့် ကျင်းပိုင်တို့သာလျှင် မည်သည့်အရာများကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်ကို အတိအကျ သိရှိကြသည်။
လင်ချင်းဟဲ့က အနာဂတ်အတွက် ကြိုတင် စဉ်းစားထားသည်။ နောက်ထပ် နှစ်အနည်းငယ် ကြာသောအခါ ဟိုင်နန်ကျွန်းသည် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုအတွက် အကောင်းဆုံး နေရာတစ်ခု ဖြစ်လာလိမ့်မည်။ ထိုအချိန်ကျလျှင် သူမနှင့် ကျင်းပိုင်တို့ ထိုနေရာသို့ သွားကြရလိမ့်မည်။ သူမသည် မြေကွက်တစ်ကွက်ဝယ်ကာ ဗီလာအကြီးစားတစ်ခု ဆောက်လုပ်လိုပြီး ၎င်းမှာ ဆောင်းရာသီ အနားယူအပန်းဖြေရန် အကောင်းဆုံး နေရာတစ်ခု ဖြစ်လာပေမည်။
ခေါက်ဆွဲပြုတ်လုပ်ရင်း မီးဖိုချောင်သုံး ခါးစည်းဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည့် ကျိုးချင်းပိုင်က သူ့ဇနီး၏ စိတ်ခံစားချက် ကောင်းနေသည်ကို သတိထားမိကာ "ဘာတွေ တွေးနေတာလဲ" ဟု မေးလိုက်သည်။
"ငါတို့ရဲ့ အိုစာမင်းစာ ကာလက သာယာပျော်ရွှင်စရာ ကောင်းလိမ့်မယ်လို့ တွေးနေတာပါ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့က ပြုံးလျက် ဖြေသည်။
ဘဝဆိုသည်မှာ လွယ်ကူလှသည် မဟုတ်ဘဲ ငွေကြေးမရှိသည့်အခါ ပို၍ပင် ခက်ခဲလှပေသည်။ သူမသည် ယခင်ဘဝက အောင်မြင်သော ရုံးဝန်ထမ်းတစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း တက္ကသိုလ်ပြီးဆုံးချိန်မှစ၍ ပြင်းပြင်းထန်ထန် လုပ်ကိုင်ခဲ့ရသဖြင့် ငွေအမြောက်အမြား စုဆောင်းနိုင်ခဲ့ခြင်း မရှိပေ။ ဤဘဝတွင်မူ သူမ၌ မယုံနိုင်စရာ ကောင်းလောက်အောင် ကောင်းမွန်သည့် အခွင့်အရေးတစ်ခု ရရှိထားရာ ဤအခွင့်အရေးကို သူမ မည်သို့ လွတ်မြောက်ခံနိုင်မည်နည်း။
ကျိုးချင်းပိုင်က ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး "ရှောင်မေကော ဘယ်လိုနေလဲ" ဟု မေးသည်။
လင်ချင်းဟဲ့က သူ မေးနေသည်မှာ ဆူဒါလင်၏ ဝမ်းကွဲညီမအကြောင်း ဖြစ်ကြောင်း သိလိုက်သည်။ "ဘာပြဿနာကြီးကြီးမှ မရှိပါဘူး။ ဒါလင်က နေရာကောင်းတစ်ခု ရှာတွေ့ထားတယ်။ သူက လက်တွေ့ကျတဲ့လူဆိုတော့ နေရာမကောင်းတာကို ရွေးမှာ မဟုတ်ပါဘူး"
ဤမျှကြာမြင့်လာသည့် နှစ်များအတွင်း သူမနှင့် ကျိုးချင်းပိုင်တို့ နှစ်ဦးစလုံး ဆူဒါလင် မည်ကဲ့သို့သော လူစားမျိုးဖြစ်ကြောင်း ကောင်းစွာ သိရှိကြသည်။ သူသည် ကြင်နာတတ်ပြီး ကြိုးစားလွန်းသူတစ်ဦး ဖြစ်ကာ အထူးသဖြင့် မိသားစုဝင်များအပေါ်တွင် ဖြတ်လမ်းနည်းများ သုံးတတ်သူ မဟုတ်ပေ။
ကျိုးချင်းပိုင်က ကျေနပ်စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြန်သည်။ "မနက်ဖြန် ကျန်းမာရေး စစ်ဆေးမှု သွားလုပ်ရမယ်" ဟု ပြောရင်း သူ၏ အကြည့်တို့မှာ သူ၏ဇနီး၏ ဝမ်းဗိုက်ဆီသို့ ရောက်သွားသည်။
လင်ချင်းဟဲ့၏ နှုတ်ခမ်းများ တွန့်သွားသည်။ သူ၏ ဦးနှောက်ထဲတွင် မည်သည့်အရာများ တွေးနေသည်ကို သူမ လုံးဝ နားမလည်နိုင်ပေ။ ဘဝက သာယာပျော်ရွှင်နေပြီဖြစ်သော်လည်း မရှိသေးသည့် အရာတစ်ခုအပေါ်တွင်သာ သူက အမြဲတမ်း စိတ်စွဲလမ်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။ သူ လူငယ်ဘဝတုန်းက သမီးလေးတစ်ယောက်ကို တမ်းတခဲ့ဖူးပြီး၊ အကယ်၍ သမီးမရခဲ့ပါက သူမက သူ့ကို ငြီးငွေ့သွားကာ သားသုံးယောက်ကို စွန့်ပစ်ပြီး ထွက်သွားမည်ကို စိုးရိမ်ခဲ့ဖူးသည်။ ယခု အသက်ကြီးလာကြသည့်တိုင်အောင် သူက ထိုအရာကို စွဲလမ်းနေဆဲ ဖြစ်သည်။
သို့သော် သူမ ငြင်းခုံမနေခဲ့ပေ။ သူ ထိုအရာကို စွန့်လွှတ်ရန် ကြိုးစားခဲ့ဖူးသော်လည်း နှစ်သစ်ကူးကာလအတွင်း ဟောကိန်းဆရာတစ်ဦးက ထိုဆန္ဒကို ပြန်လည် နိုးကြားလာစေခဲ့ကြောင်း သူမ သိပေသည်။ သို့တိုင်အောင် သူမအနေဖြင့် အကယ်၍ တကယ်ပင် သမီးရမည့်ကံပါလာပါက ထိုအချိန်ကျလျှင် သူမသည် အလွန်အမင်း အသက်ကြီးနေပြီ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ခံစားရသည်။ သူမမှာ ပြွန်ကျဉ်း ပိတ်ထားပြီးဖြစ်ရာ ကိုယ်ဝန်ရှိလာရန် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပေ။
နောက်တစ်နေ့ တနင်္ဂနွေနေ့တွင် အားလပ်ရက်ဖြစ်သဖြင့် လင်ချင်းဟဲ့က သူ့ကို ကျန်းမာရေး စစ်ဆေးမှုအတွက် လိုက်ပါသွားပေးခဲ့သည်။ သူမ၏ စစ်ဆေးချက် အညွှန်းကိန်းများအားလုံးမှာ ကျန်းမာကောင်းမွန်နေပြီး မျှော်လင့်ထားသည့်အတိုင်း ကိုယ်ဝန်ရှိမနေပေ။ ကျိုးချင်းပိုင်လည်း စိတ်အေးသွားကာ သူမကို အိမ်သို့ ပြန်ခေါ်လာခဲ့သည်။
"ဘိုးဘိုးဝမ်တို့လည်း ကျန်းမာရေး စစ်ဆေးမှု လုပ်သင့်တယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့က ပြောသည်။ "တတိယမြောက်သားကို သူ့ကိုနဲ့ မိဘတွေကို ဆေးခန်းခေါ်သွားခိုင်းလိုက်ပါ"
"ကောင်းပြီလေ"
ဖေဖေနှင့် အမေကျိုးတို့၏ ဆေးစစ်ချက် ရလဒ်များမှာ ကျန်းမာရေး အလွန်ကောင်းမွန်ကြောင်း ပြသနေသော်လည်း ဘိုးဘိုးဝမ်၏ ကျန်းမာရေးမှာမူ အနည်းငယ် ညံ့ဖျင်းနေသည်။ လင်ချင်းဟဲ့က သူမတို့၏ ခြောက်သွေ့ကုန်ပစ္စည်းဆိုင်မှ အာဟာရဖြစ်စေမည့် ပစ္စည်းများကို ထုတ်ပေးလိုက်ပြီး တတိယမြောက်သားကို ယူသွားခိုင်းလိုက်သည်။ ဘိုးဘိုးဝမ်မှာ လွန်ခဲ့သောနှစ်များက နယ်နှင်ဒဏ်ခံရစဉ်အတွင်း ပြင်းထန်သော အခြေအနေများနှင့် ပင်ပန်းဆင်းရဲလှသည့် လုပ်ငန်းခွင်များကို ဖြတ်သန်းခဲ့ရကာ အစားအစာလည်း ကောင်းစွာ မစားခဲ့ရပေ။ သူ၏ ကျန်းမာရေးမှာ ယခုအချိန်အထိ ခံနိုင်ရည်ရှိနေခြင်းမှာ ၎င်းတို့၏ စောင့်ရှောက်မှုကြောင့်သာ ဖြစ်ပေသည်။
"ဒီပစ္စည်းတွေက ဘာအတွက်လဲကွယ်" ဟု အဘိုးဝမ်က ပစ္စည်းများကို မြင်သောအခါ မေးသည်။
"ဘိုးဘိုးအတွက် အကောင်းဆုံးမို့လို့ပါ။ ဘိုးဘိုးရဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာက နည်းနည်း ချိနဲ့နေတော့ အခုလို နွေရာသီ အားလပ်ရက်မှာ အပြင်ထွက်လို့ မဖြစ်ဘူးလေ" ဟု ကျိုးကွေ့လိုင်က ချော့မော့ပြောဆိုသည်။
"ငါက ခရီးသွားနိုင်ပါတယ်" ဟု အဘိုးဝမ်က မလျှော့တမ်း ပြောသည်။ သူသည် အပြင်ထွက်၍ ကမ္ဘာကြီးကို လည်ပတ်ကြည့်ရှုလိုနေသည်။
"ဒါဆိုရင် များများစားပါ။ ကျွန်မတို့ အမေက ဘိုးဘိုးအတွက် ဟင်းပိုချက်ပေးမယ်လို့ ပြောတယ်။ အနှောင့်အယှက်ဖြစ်တယ်လို့ မထင်ပါနဲ့။ နေ့လယ်ဆိုရင် ခေါက်ဆွဲပြုတ်ဆိုင်ကို လာစားပါ လူတွေလည်း ပိုစည်တယ်၊ ကျောင်းကထက်စာရင် အစားအစာက ပိုကောင်းတယ်" ဟု ကျိုးကွေ့လိုင်က တိုက်တွန်းသည်။
အဘိုးဝမ်က ပြုံးလိုက်သည်။ "ကျောင်းက အစားအစာတွေကလည်း ဒီတိုင်းဆိုရင်တော့ တော်တော်ကောင်းပါတယ်ကွာ"