မြို့တော်မှာ ဆိုင်တစ်ဆိုင်ဖွင့်ဖို့ဆိုတာ ရန်ပုံငွေအမြောက်အမြား လိုအပ်တယ်ဆိုတာကို ကျိုးချင်းပိုင် ကောင်းကောင်းနားလည်ပါတယ်။ အနည်းဆုံးတော့ အခုအချိန်မှာ လီအိုက်ကော် တစ်ယောက်တည်းနဲ့ ဒီလိုဆိုင်မျိုးကို မဝယ်နိုင်သေးဘူးဆိုတာ သူသိပါတယ်။
အဲ့ဒီညနေပိုင်းမှာတော့ ကျိုးချင်းပိုင်နဲ့ လင်ချင်းဟဲ့တို့ လာရောက်လည်ပတ်ခဲ့ကြပါတယ်။ အဲ့ဒီနေ့က စာရင်းဇယားပိတ်ရက်ဖြစ်ပြီး ပုံမှန်ဆိုရင်တော့ ကုန်ပစ္စည်းစာရင်းတွေကို မားချန်မင် ကပဲ ကိုင်တွယ်တာဝန်ယူလေ့ရှိပေမဲ့ လင်ချင်းဟဲ့နဲ့ ကျိုးချင်းပိုင်တို့က ကျိုးဆန်နီ ကို မတွေ့ရတာ ကြာပြီဖြစ်လို့ ကိုယ်တိုင်လာရောက်ကြည့်ရှုဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြတာ ဖြစ်ပါတယ်။
ကုန်ပစ္စည်းစာရင်းတွေ စစ်ဆေးပြီးနောက်မှာ ကျိုးချင်းပိုင်က လီအိုက်ကော်ကို "မင်းလက်ထဲမှာ ပိုက်ဆံ ဘယ်လောက် စုမိပြီလဲ" လို့ မေးလိုက်ပါတယ်။
လင်ချင်းဟဲ့ကလည်း အပြုံးလေးနဲ့ ဝင်ပြောလိုက်ပါတယ် - "မင်းရဲ့ စတုတ္ထဘိုအိုက မေးနေတာက ဆိုင်တစ်ဆိုင်ဝယ်ဖို့ စိတ်ဝင်စားရဲ့လားလို့ သိချင်လို့လေ။ မင်းသာ စိတ်ဝင်စားတယ်ဆိုရင် ဒီနှစ်ထဲမှာတင် ဆိုင်တစ်ဆိုင် ဝယ်နိုင်မှာပါ။"
လီအိုက်ကော်နဲ့ ကျိုးဆန်နီတို့က ဒီမြို့တော်မှာ အခြေချဖို့ သေချာပေါက် ကြံရွယ်ထားကြတာဖြစ်လို့ လုပ်ငန်းဆိုင်ခန်းတစ်ခန်း ဝယ်ယူထားတာက အမြော်အမြင်ရှိတဲ့ အလုပ်တစ်ခုပါပဲ။ အိမ်ရာကိစ္စနဲ့ပတ်သက်လို့ကတော့ အရေးတကြီး အကြောင်းမရှိသေးပါဘူး။ ကူးသန်းရောင်းဝယ်ရေးဆိုင်ခန်းကို နောက်မှပဲ ထပ်ဝယ်လို့ရပါတယ်။ ပထမဦးစားပေးကတော့ ဆိုင်ခန်းတစ်ခန်းကို လက်ဝယ်ပိုင်ဆိုင်ဖို့ပါပဲ။
"ကျွန်တော် အများကြီး မစုမိသေးပါဘူးဗျ" လီအိုက်ကော်က တုံ့ဆိုင်းဆိုင်းနဲ့ ပြောပါတယ်။
လက်ရှိအချိန်အထိ သူ့ရဲ့ စုဆောင်းငွေစုစုပေါင်းက ယွမ်တစ်ထောင်ပဲ ရှိသေးပါတယ်။ အဲ့ဒါက တော်တော်နဲ့ ရလာတာမဟုတ်ပါဘူး။ သူတို့ရဲ့ နေထိုင်စားစရိတ်က တစ်လကို ယွမ် နှစ်ဆယ် သို့မဟုတ် သုံးဆယ်လောက်နဲ့ အလွန်နည်းပါးပြီး ကျန်တာတွေကို အကုန်စုထားကြတာပါ။ သူ့ရဲ့လစာနဲ့ မူလဇာတိမြို့ကနေ ယူလာတဲ့ပိုက်ဆံတွေကို ပေါင်းလိုက်ရင်တောင် အဲ့ဒီပမာဏလောက်ပဲ စုဆောင်းမိပါသေးတယ်။
"ကောင်းတဲ့နေရာမှာ ရှိတဲ့ ဆိုင်တစ်ဆိုင် ရစရာရှိတယ်။ အဲ့လောက်တော့ မကြီးပေမဲ့ ဈေးနှုန်းက ယွမ် ငါးထောင်ရှိတယ်။ မင်း စိတ်ဝင်စားလား" လို့ ကျိုးချင်းပိုင်က မေးပါတယ်။
လီအိုက်ကော် အံ့အားသင့်သွားပါတယ်။ "ဈေးကွာဟချက်က အရမ်းများနေတယ်ဗျ။"
"မင်း အခု လေးထောင် ချေးပြီး ဝယ်လိုက်လို့ရတယ်။ နောက်မှ ပြန်ဆပ်ပေါ့" လို့ ကျိုးချင်းပိုင်က အကြံပြုပါတယ်။
ကျိုးဆန်နီက လီအိုက်ကော်ကို ကြည့်ပြီး မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပါတယ်။ "ယွမ်လေးထောင်ဆိုတာ အရမ်းများပါတယ်။ ဦးလေးနဲ့ အဒေါ်ဆီကနေ အဲ့လောက်အများကြီး ချေးရတာ ကျွန်မအတွက် စိတ်ထဲမှာ သိပ်မလုံခြုံသလို ဖြစ်နေတယ်။"
"မင်းရဲ့ စတုတ္ထဘိုအိုက မင်းတို့အပေါ် စေတနာထားလို့လေ" လို့ လင်ချင်းဟဲ့က အားပေးပြောကြားပါတယ်။ "သူက မင်းတို့ကို ဝယ်ယူနိုင်အောင် ပိုက်ဆံထုတ်ချေးပေးချင်နေတာ။"
လီအိုက်ကော်က ကျိုးဆန်နီကို တစ်ချက်ကြည့်ပြီးနောက် စုံတွဲဆီကို လှည့်လာပါတယ်။ "စတုတ္ထဘိုအို၊ စတုတ္ထအဒေါ်၊ ကျွန်တော်တို့ကို အဲ့ဒါ သွားကြည့်ပေးနိုင်မလားဗျ။"
"အခု လိုက်ခဲ့ကြ" လို့ ကျိုးချင်းပိုင်က ဆိုပါတယ်။ သူက ကားနဲ့ လာခဲ့တာဖြစ်ပြီး ဆိုင်နေရာက ဆယ်မိနစ်လောက်ပဲ မောင်းရတဲ့အကွာအဝေးမှာ ရှိပါတယ်။
"စတုတ္ထအဒေါ်ရယ်၊ ကျွန်မတို့က ဦးလေးတို့ဆီကနေ ပိုက်ဆံဘယ်လိုလုပ်ပြီး အဲ့လောက်အများကြီး ချေးရဲမှာလဲ" လို့ ကျိုးဆန်နီက စိတ်မသက်မသာနဲ့ ဆက်မေးပါတယ်။
"အိုက်ကော်က ဒီမှာ အခြေချတော့မှာပဲ။ နေရာတစ်ခု ဝယ်ထားတာ ကောင်းတာပေါ့" လို့ လင်ချင်းဟဲ့က ပြန်ပြောပါတယ်။
နောက်နှစ်မှာ လစာစနစ် ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုတွေ ရှိလာမှာဖြစ်လို့ ဒီနှစ်ထဲမှာတင် တတ်နိုင်သမျှ မြန်မြန်ဝယ်ထားတာ အကောင်းဆုံးပါပဲ။ သူမက ဂျိုးရှာမေနဲ့ ဆူဒါလင်တို့အတွက်ပါ ကျိုးအဘိုးနဲ့ ကျိုးအဘွားတို့ နေထိုင်ရာ ရပ်ကွက်ထဲမှာ အိမ်တစ်လုံး ဝယ်ယူနိုင်ဖို့ ယွမ်သောင်းချီပြီး ထုတ်ချေးပေးခဲ့ပြီးပါပြီ။ အဲ့ဒီအိမ်က ယွမ်တစ်သောင်း တန်ဖိုးရှိပြီး သေးငယ်ဟောင်းနွမ်းပေမဲ့ တကယ့်ကို တန်ဖိုးရှိတဲ့ ရင်းနှီးမြှုပ်နှံမှုတစ်ခုဖြစ်သလို ပြန်လည်မွမ်းမံပြင်ဆင်လို့လည်း ရပါတယ်။
နောက်နှစ်ရောက်ရင် ဈေးနှုန်းတွေ ပိုတက်လာတော့မယ်ဆိုတာ လင်ချင်းဟဲ့ ကောင်းကောင်းသိပါတယ်။ သူမက ဟူဇီကိုလည်း ဒီနှစ်ထဲမှာ ဆိုင်တစ်ဆိုင် ဝယ်ဖို့ အကြံပေးဖို့ စီစဉ်ထားပြီး ပိုက်ဆံလိုရင် လိုသလောက် ဖြည့်ဆည်းပေးမယ်လို့ ကတိပေးထားပါတယ်။
သူမလက်ထဲမှာ စုဆောင်းငွေတွေ အလုံအလောက် ရှိပါတယ်။ ကျိုးချင်းပိုင်က ဒီနှစ်ထဲမှာ အိမ်ခြံမြေ အတော်များများ ဝယ်ယူထားခဲ့ပေမဲ့ ငွေအမြောက်အမြားတော့ မကုန်ကျပါဘူး။ အိမ်ရာစီမံခန့်ခွဲရေးဗျူရိုကနေ ဘာသတင်းမှ မကြားရသေးပေမဲ့ ဒုတိယမြောက် ရိုးရာဝင်းကျယ်အိမ်တစ်လုံး ဝယ်ယူဖို့အတွက် ငွေတွေကို ဆက်လက်စုဆောင်းထားဆဲ ဖြစ်ပါတယ်။ အဲ့ဒီကြားထဲမှာ တခြားနေရာတွေမှာ ကောင်းမွန်တဲ့ဆိုင်ခန်းတွေ ရစရာရှိလာတိုင်း တာဝန်ခံတွေက သူတို့ကို အကြောင်းကြားတတ်ပြီး လင်ချင်းဟဲ့က အကုန်လုံးကို ဝယ်ယူခဲ့ပါတယ်။ ဒီနှစ်ရဲ့ဈေးကွက်အခြေအနေကို အသုံးချတာက ဉာဏ်အကောင်းဆုံးဖြစ်ပြီး ဘာနစ်နာမှုမှ ရှိမှာမဟုတ်ဘူးဆိုတာ သူမ သိပါတယ်။
"ဒါက ပိုက်ဆံအများကြီး ဖြစ်နေလို့ပါ။ ဘယ်အချိန်မှ ပြန်ဆပ်နိုင်မလဲ မသိဘူး" လို့ ကျိုးဆန်နီက အားနာတဲ့ဟန်နဲ့ ပြောပါတယ်။
"မင်းတို့ရဲ့ လစာတွေက နောက်နှစ်ကျရင် တက်လာမှာပါ။ အဲ့လောက်အကြာကြီး စောင့်ရမှာ မဟုတ်ပါဘူး" လို့ လင်ချင်းဟဲ့က အာမခံပြောကြားလိုက်ပါတယ်။
ခဏအကြာမှာ ကျိုးချင်းပိုင်နဲ့အတူ ပြန်ရောက်လာတဲ့ လီအိုက်ကော်ရဲ့ မျက်နှာမှာ ပီတိတွေ ဖြာနေပေမဲ့ အခြေအနေအပေါ် အားနာနေဆဲ ဖြစ်ပါတယ်။
"ဒီဆိုင်က ဆန်နီရဲ့နာမည်နဲ့ ဖြစ်ရမယ်" လို့ လင်ချင်းဟဲ့က တိုက်ရိုက်ပင် ကြေညာလိုက်ပါတယ်။
သူမနဲ့ ကျိုးချင်းပိုင်တို့က လီအိုက်ကော်ကို ကူညီပေးနေတာက ကျိုးဆန်နီနဲ့ သူနဲ့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးကောင်းမွန်လို့သာ ဖြစ်ပြီး၊ မဟုတ်ရင် သူတို့ ဝင်ပါနေစရာ အကြောင်းမရှိပါဘူး။ တကယ်လို့ လီအိုက်ကော်သာ ကိုယ်ပိုင်ငွေကြေးနဲ့ ဝယ်နိုင်ခဲ့ရင် သူမ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်မှာ မဟုတ်ပေမဲ့ အခုတော့ သူမနဲ့ ကျိုးချင်းပိုင်တို့က ရန်ပုံငွေအများစုကို စိုက်ထုတ်ပေးနေရတာဖြစ်လို့ အဲ့ဒီအချက်ကို တောင်းဆိုပိုင်ခွင့်ရှိတယ်လို့ သူမ ခံယူပါတယ်။
"အဲ့ဒါ ဘာမှပြဿနာ မရှိပါဘူး" လို့ လီအိုက်ကော်က ချက်ချင်းပဲ သဘောတူလိုက်ပါတယ်။
"ဒါဆိုရင်လည်း ကောင်းပြီ။ မနက်ဖြန် ကျူရှင်ဆိုင်ဘက်ကို အချိန်တစ်ခု သတ်မှတ်ပြီး သွားလိုက်ကြ။ မင်းရဲ့ဦးလေးကို အိမ်ရာစီမံခန့်ခွဲရေးဗျူရို ခေါ်သွားခိုင်းလိုက်မယ်" ဟု လင်ချင်းဟဲ့က ဆိုပါတယ်။
လင်ချင်းဟဲ့နဲ့ ကျိုးချင်းပိုင်တို့ ထွက်သွားကြပြီးနောက် လီအိုက်ကော်က သူ့ဇနီးဆီ လှည့်လာပါတယ်။ "စတုတ္ထဘိုအိုနဲ့ စတုတ္ထအဒေါ်က မင်းကို တကယ်ကို ချစ်ခင်ကြတာပဲနော်။"
သူက ဆင်ခြင်တုံတရားရှိတဲ့ လူတစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး သူ့ကို ဒီလိုမျိုး ဆက်ဆံကြတာက သူ့ဇနီးကြောင့် ဆိုတာကို သူ ကောင်းကောင်းသိပါတယ်။
ကျိုးဆန်နီက သူ့ကို မျက်စောင်းထိုးလိုက်ပါတယ်။ "ငါ့ကို ကောင်းကောင်းဆက်ဆံတာပေါ့။ မင်းသာ နောင်တစ်ချိန် ငါ့ကို နိုင်ထက်စီးနင်းလုပ်ရဲရင် သူတို့ လွှတ်ပေးမှာ မဟုတ်ဘူး။"
"အဲ့လိုဖြစ်လာစရာ အကြောင်းကို မရှိပါဘူးဗျာ" လို့ လီအိုက်ကော်က ရယ်မောရင်း ပြောပါတယ်။
နောက်တစ်နေ့မှာ လီအိုက်ကော်ဟာ ကျိုးချင်းပိုင်နဲ့အတူ သွားခဲ့ပါတယ်။ ကျိုးချင်းပိုင်က အဲ့ဒီနေ့မှာ စာသင်နှစ်ချိန်ပဲ ရှိတဲ့ ကျိုးရွှမ်ကို ဆိုင်တာဝန်လွှဲပေးခဲ့ပြီး လီအိုက်ကော်ကို ခေါ်ဆောင်ကာ ပိုင်ဆိုင်မှုလွှဲပြောင်းရေးကိစ္စကို အပြီးသတ်လုပ်ဆောင်ခဲ့ပါတယ်။ ပိုင်ဆိုင်မှုစာချုပ်ကို ကျိုးဆန်နီရဲ့နာမည်နဲ့ ရေးထိုးခဲ့ပြီး တစ်ခါစာရင်းသွင်းပြီးသွားရင် သူမကိုယ်တိုင် မလုပ်ဘဲနဲ့ ဘယ်လိုမှ ပြောင်းလဲလို့ မရတော့ပါဘူး။
လီအိုက်ကော်တစ်ယောက် ပိုင်ဆိုင်ကြောင်း အထောက်အထားကို လက်ခံရရှိချိန်မှာ စစ်မှန်တဲ့ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာမှုတွေ ခံစားခဲ့ရပါတယ်။ ဒီအချိန်ကစပြီး သူ၊ သူ့ဇနီးနဲ့ သူတို့ရဲ့ရင်သွေးလေးတို့ မြို့တော်မှာ ခိုင်ခိုင်မာမာ အခြေချနိုင်တော့မယ်ဆိုတာကို ပြသနေပါတော့တယ်။
"အနာဂတ်မှာ ဒီဘက်ခြမ်းမှာ စီးပွားရေးဆိုင်ခန်းတွေ ထပ်ဆောက်လာလိမ့်မယ်။ အဲ့ဒီအချိန်ကျရင် မင်း နောက်တစ်ဆိုင် ထပ်ဝယ်လို့ရတယ်" လို့ ကျိုးချင်းပိုင်က သူ့ကို ပြောပြပါတယ်။
"တစ်ဆင့်ချင်းစီ သွားတာပေါ့ဗျာ" လို့ လီအိုက်ကော်က ပြုံးရင်း တွေးလိုက်ပါတယ်၊ သူ့ရဲ့ ပထမဆုံး ရည်မှန်းချက်ကတော့ အကြွေးတွေကို ပြန်ဆပ်ဖို့ပါပဲ။
"ဒါကို မင်းနဲ့ ဆန်နီ နှစ်ယောက်တည်းပဲ သိအောင်လုပ်ထား" လို့ ကျိုးချင်းပိုင်က သတိပေးပါတယ်။
"ကျွန်တော် နားလည်ပါတယ်" လို့ လီအိုက်ကော်က ခေါင်းညိတ်ပြပါတယ်။ အပြင်လူတွေကို ဒီကိစ္စနဲ့ပတ်သက်ပြီး ပြောပြလို့ မဖြစ်ဘူးဆိုတာ သူ သိပါတယ်။
ကျိုးချင်းပိုင်က သူ့ကို ကုန်ခြောက်ဆိုင်ဆီ ကားနဲ့ ပြန်ပို့ပေးပြီးနောက် ထပ်စတိုးဆိုင်ဘက်ကို ပြန်သွားခဲ့ပါတယ်။
မေလကုန်ပိုင်းမှာတော့ ဆူဒါလင်ရဲ့ဝမ်းကွဲအစ်ကိုနဲ့ ဇနီးဖြစ်သူတို့ ရောက်ရှိလာကြပါတယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်တည်းသာ လာကြတာဖြစ်ပြီး ကလေးတွေကိုတော့ အိမ်မှာပဲ ထားခဲ့ကြကာ အခြေအနေတည်ငြိမ်သွားမှသာ ခေါ်လာဖို့ စီစဉ်ထားကြတာ ဖြစ်ပါတယ်။
လင်ချင်းဟဲ့နဲ့ ကျိုးချင်းပိုင်တို့က ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်း မပြုဘဲ ဧည့်ဝတ်ပြုမှုအဝဝကို ဆူဒါလင်ရဲ့ တာဝန်အဖြစ် ချန်ထားခဲ့ကြပါတယ်။ နောက်ပိုင်းမှာ ဂျိုးရှာမေက ရေချိုးခန်းမှာ လင်ချင်းဟဲ့နဲ့ ဆုံတွေ့တဲ့အခါ အဲ့ဒီအလည်အပတ်ခရီးအကြောင်းကို ပြောပြလာပါတယ်။
"ဒါလင်က သူတို့အတွက် ဆိုင်တစ်ဆိုင် ရှာပေးဖို့ အတော်လေး အပင်ပန်းခံခဲ့ရတယ်။ နေရာက ဆိုးတော့ မဆိုးပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မရဲ့ မမဝမ်းကွဲက မြင်တော့ သဘောမကျဘူး။ သူ့ပြောပုံက အဲ့ဒီနေရာက ကျွန်မတို့ လမ်းမကြီးလောက် အဆင့်မမီဘူးလို့ ညည်းတွားနေတာ" လို့ ဂျိုးရှာမေက မကျေမနပ် ပြောပြပါတယ်။
"ဒါဆိုရင်လည်း သူမဘာသာသူ ရှာခိုင်းလိုက်ပေါ့" လို့ လင်ချင်းဟဲ့က တုံ့ပြန်ပါတယ်။
"ကျွန်မလည်း အဲ့အတိုင်းပဲ ပြောလိုက်တာပဲ။ သူ့ဘာသာသူ သွားရှာခိုင်းပြီး အဲ့လောက်တောင် လွယ်ကူရဲ့လား သွားကြည့်ခိုင်းလိုက်တယ်" လို့ ဂျိုးရှာမေက ဆိုပါတယ်။
"အတူတူ မနေကြရရင်တော့ ပြဿနာမရှိပါဘူး။ အဆင်မပြေရင် အနေဝေးတာပေါ့" လို့ လင်ချင်းဟဲ့က အကြံပေးပါတယ်။ ဆူဒါလင်ကို သူ့ရဲ့ အဒေါ်နဲ့ ဦးလေးတို့က ကျွေးမွေးပြုစုပျိုးထောင်လာခဲ့တာဖြစ်လို့ သူတို့ကို ကူညီတာက သဘာဝကျပေမဲ့ အမြဲတမ်း ရင်းနှီးနေရမယ်လို့တော့ မဆိုလိုပါဘူး။
"သူ့ရဲ့ဝမ်းကွဲအစ်ကိုကတော့ လူကောင်းတစ်ယောက်ပါပဲ၊ ဒါပေမဲ့ အဲ့ဒီမိန်းမကတော့... ဘယ်လိုမှ အတူပေါင်းလို့ကို မရဘူး" လို့ ဂျိုးရှာမေက ညည်းညူးပါတယ်။
လင်ချင်းဟဲ့က ပြုံးလိုက်ပြီး "မင်းတို့ရဲ့အိမ်ကို ပြန်လွမ်းမံပြင်ဆင်လို့ ရပြီလား" လို့ မေးလိုက်ပါတယ်။