ကျန်းမေလျန် အနေဖြင့် ရှုရှန်းမေ ကို စိတ်ကုန်နေသည်မှာ ငြင်းမရနိုင်ပေ။ သို့သော် ငွေကြေးကို ထောက်ထား၍သာ သူမသည် သည်းခံနေရခြင်း ဖြစ်သည်။
သို့သော် သူမတစ်ယောက်တည်းသာ လုပ်နိုင်မည်ဆိုပါက မည်သူကများ ရှုရှန်းမေ ၏ အပြုအမူများကို သည်းခံနေမည်နည်း။
ရှုရှန်းရှင်းက "ဒါကတော့ သေချာတာပေါ့။ အရင်ကဆို သူတို့ရဲ့ နှာခေါင်းရှုံ့ထားတဲ့ မျက်နှာတွေကို မြင်ချင်စိတ်တောင် မရှိဘူး" ဟု ပြောလေသည်။
အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင် သူလည်း ကျိုးမိသားစုဟောင်း ဘက်မှ လူများ၏မျက်နှာကို ကြည့်လိုစိတ် မရှိပေ။ သို့သော် ယခုမူ သူတို့တွင် ရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။ သူနှင့် သူ့အစ်မတို့မှာ ဆက်လက်၍ လက်တွဲလုပ်ကိုင်နိုင်တော့မည် မဟုတ်တော့ချေ။ သူက ကျန်းမေလျန် နှင့် အတူနေလိုသော်လည်း သူမက ဆက်လက်ကန့်ကွက်နေခဲ့သည်။ ယခုမူ သူ တစ်ယောက်တည်း စတင်တော့မည် ဖြစ်သည်!
"ချန်ကျိ၊ ကျွန်မတို့ရဲ့ အနာဂတ်က ရှင့်အပေါ်မှာပဲ မူတည်နေတာပါ။ ရှင်နဲ့ လက်ထပ်တဲ့အခါကျရင် သာယာတဲ့ဘဝလေးနဲ့ နေချင်တယ်" ဟု ကျန်းမေလျန် က ချက်ချင်းပင် နူးညံ့သိမ်မွေ့စွာ ပြောဆိုလိုက်သည်။
ကျိုးမိသားစုဟောင်း ဘက်တွင် အဆက်အသွယ်များ ရှိနေကြောင်း သူမ ကောင်းကောင်းသိသည်။ အကယ်၍ ရှုရှန်းရှင်းသာ ကုန်ပစ္စည်းများ သွားယူဝံ့မည်ဆိုလျှင် သူမအနေဖြင့် တစ်ယောက်တည်း ဘာကြောင့် မလုပ်ရဲရမည်နည်း။
"တကယ်တော့ ကိုယ်လည်း အဲ့ဒီဘက်ကို သွားချင်စိတ် မရှိပါဘူး" ရှုရှန်းရှင်းက မျက်မှောင်ကြုတ်လျက် ပြောသည်။
"အဲ့လိုလုပ်လို့ ဘယ်ဖြစ်မလဲရှင်။ ဆိုင်ခန်းတစ်ခု ငှားလိုက်ကြရအောင်၊ ပြီးရင် ရှင် အဲ့ဒါကို သွားမေးကြည့်ပေါ့။ သူတို့နဲ့တော့ ရေရေလည်လည် ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ပြောရမယ်နော်။ ကျွန်မတို့ဘက်ကသာ စတင်နိုင်ပြီဆိုရင် သာယာတဲ့ရက်တွေက နောက်မှ ရောက်လာမှာပါ။ ကျွန်မတို့ရဲ့ အနာဂတ်ကို စဉ်းစားကြည့်ပါဦး" ဟု ကျန်းမေလျန် က နူးညံ့စွာ ပြောဆိုလေသည်။
ရှုရှန်းရှင်းက သူမကို စိုက်ကြည့်ကာ "ကောင်းပြီလေ။ ကိုယ် အဲ့ဘက်ကို သွားမယ်။ ဒါပေမဲ့ မေလျန်၊ ကိုယ် ဒီအလုပ်တွေ လုပ်တာ မင်းအတွက်ပဲနော်။ ပိုက်ဆံတွေ ရလာတဲ့အခါကျရင်တော့ ကိုယ့်ကို လမ်းခွဲမသွားနဲ့ဦး" ဟု ပြော၏။
ဤသည်မှာ သူ၏အစ်မက သူ့အား သတိပေးခဲ့သည့် စကားပင်ဖြစ်သည်။ ကျန်းမေလျန် က ငွေကိုသာ တပ်မက်သူဖြစ်ပြီး ကောင်းမွန်သည့် မိန်းကလေးမဟုတ်ကြောင်း ပြောခဲ့ဖူးသည်။
သူက ထိုစကားကို သေချာပေါက် မယုံကြည်ခဲ့ပေ။ သူ့တွင် ပိုက်ဆံမရှိစဉ်ကပင် ကျန်းမေလျန် မှာ သူ့ကို စကားပြောဆိုရန် ဝန်မလေးခဲ့ပေ။ သို့သော်လည်း သူက ကျန်းမေလျန် အား ကြိုတင်သတိပေးချက်တစ်ခု ပေးထားရပေမည်။
ကျန်းမေလျန် မှာ မမေးရဘဲနှင့်ပင် သူ၏ ဆိုလိုရင်းကို နားလည်လိုက်သည်။ သူမအား အတင်းအဖျင်းပြောခဲ့သူမှာ ရှုရှန်းမေ ဖြစ်ရပေမည်။ ကျန်းမေလျန် က ထိုကိစ္စကို စိတ်ထဲတွင် မှတ်သားထားလိုက်သည်။ သို့သော် အပြင်ပန်းတွင်မူ နူးညံ့စွာ ပြုံးလျက် "ဘယ်လိုလုပ် အဲ့ဒီလို လုပ်ရဲပါ့မလဲရှင်။ ကျွန်မက ရှင့်လူပါပဲ။ ရှင်သာ နောင်တစ်ချိန် ပိုက်ဆံတွေ ရှာနိုင်လာတဲ့အခါကျရင်တော့ ကျွန်မကို မစွန့်ပစ်ပါနဲ့။ အကယ်၍များ စွန့်ပစ်ခဲ့မယ်ဆိုရင်တော့ ကျွန်မမှာ လူသူရှေ့မျက်နှာပြရဲစရာ မျက်နှာရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး" ဟု ပြောလိုက်သည်။
ရှုရှန်းရှင်းက ပြုံးလျက် "ကိုယ် မင်းကို မစွန့်ပစ်ပါဘူး။ မင်းသာ သာယာနာခံမယ်ဆိုရင် ဘာပြဿနာမှ ရှိမှာမဟုတ်ပါဘူး" ဟု ဆို၏။
ကျန်းမေလျန် က နှုတ်ခမ်းကို လန့်ထုတ်လိုက်သော်လည်း သူက မမြင်လိုက်ပေ။ ရှုရှန်းရှင်းသည် ထိုဘက်သို့ ချက်ချင်းပင် သွားမရောက်ခဲ့ပေ။ သူနှင့် ကျန်းမေလျန် တို့သည် မီးဖိုချောင်ကို ကမ္ဘာငယ်လေးတစ်ခုသဖွယ် ပြုလုပ်ကာ ရက်အနည်းငယ်မျှ ချစ်တင်းနှောရင်း အချိန်ကုန်ဆုံးခဲ့ကြသည်။ ထို့နောက်မှသာ မလိုမချင်း အလုပ်ကိစ္စအတွက် ခရီးထွက်ခဲ့တော့သည်။
သူ့အနေဖြင့် ဦးလေးဖြစ်သူ ကျိုးချင်းပိုင် ကို သွားမရှာခဲ့ပေ။ သူက အဝတ်အထည်ဆိုင်ရှိရာသို့ တိုက်ရိုက်သွားကာ ကျိုးအာနီ ကို ရှာဖွေခဲ့သည်။
"ကုန်ပစ္စည်းသွားယူမလို့လား။ မင်းအစ်မက အဲ့ဒီမှာ သွားယူနေတာ မဟုတ်ဘူးလား" ဟု ကျိုးအာနီ က မေးလိုက်သည်။
"ငါ့အစ်မနဲ့တော့ ဆက်မလုပ်တော့ဘူး။ ငါ ကိုယ်တိုင် ဆိုင်တစ်ဆိုင်ရှာပြီး ကိုယ်ပိုင်ဆိုင်ဖွင့်ဖို့ စီစဉ်နေတယ်။ ငါ့မှာ ပိုက်ဆံရှိတယ်၊ အကြွေးနဲ့တော့ ဝယ်မှာမဟုတ်ဘူး" ဟု ရှုရှန်းရှင်းက ပြောသည်။
"ကိုယ်တိုင်လုပ်မှာလား" ကျိုးအာနီ မှာ အနည်းငယ် အံ့သြသွားသည်။
"အင်း၊ တူမရဲ့ခင်ပွန်းဆီကနေ ကုန်ပစ္စည်းတွေ သွားယူလို့ရမလား" ဟု ရှုရှန်းရှင်းက ပြန်မေးသည်။ (ဤ အခန်းကို novelping.com တွင် ပထမဆုံး တင်ထားသည်။)
"ဒီအချိန်မှာတော့ နည်းနည်းခက်လိမ့်မယ် ထင်တယ်။ အလုပ်တွေ အရမ်းများနေလို့လေ။ ဒါပေမဲ့ မင်းသာ သွားမယ်ဆိုရင် သူတို့က တန်းစီစရာမလိုဘဲ မင်းအတွက် အစုလိုက်အရင်ဆုံး စီစဉ်ပေးနိုင်ပါတယ်" ဟု ကျိုးအာနီ က ပြောပြသည်။
"ကောင်းပြီလေ။ တူမရဲ့ခင်ပွန်းရဲ့ စက်ရုံက ဘယ်မှာလဲ။ ငါ အဲ့ဒီကို သွားမယ်" ဟု ရှုရှန်းရှင်းက ဆိုသည်။
"ဒီလိပ်စာအတိုင်း သွားရှာလိုက်" ကျိုးအာနီ က အထူးတလည် ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ လိပ်စာတစ်ခုကို ရေးပေးလိုက်သည်။
ညနေပိုင်းတွင် ဝမ်ယွမ် က သူမကို လာခေါ်သည့်အခါ ကျိုးအာနီ က ထိုကိစ္စကို ပြောပြခဲ့သည်။
"အင်း။ သူရောက်လာတယ်။ ပစ္စည်းနှစ်ရာ ပေးလိုက်ဖို့ ပြောထားတယ်" ဟု ဝမ်ယွမ် က ပြောသည်။ သူက သူ့အစ်မပေးသည့် ဈေးနှုန်းအတိုင်းသာ ရောင်းချပေးမည်ဖြစ်သည်။ ကျန်ရှိသည်များအတွက်မူ အထူးအခွင့်အရေး မရှိတော့ပေ။ သူက တန်းစီခြင်းမှ ကင်းလွတ်ခွင့်ပေးရုံသာ လုပ်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ထိုလင်မယားသည် နေ့လယ်စာကို ကျိုးချင်းပိုင် တို့ထံတွင် စားသုံးခဲ့ကြပြီး ညနေစာအတွက်မူ အဖေကျိုး နှင့် အမေကျိုး တို့ထံသို့ လာရောက်စားသုံးကြသည်။
ကျိုးအာနီ က အမေကျိုး အား ထိုကိစ္စကို ပြောပြလေသည်။
"တစ်ယောက်တည်း လုပ်မလို့ ဟုတ်လား။ အဲ့ဒီလို မောက်မာတဲ့ စိတ်နေသဘောထားနဲ့ သူကများ စီးပွားရေးလုပ်နိုင်ပါ့မလား" အမေကျိုး မှာ အံ့သြသွားကာ ပြောလိုက်သည်။
အာနီ လက်ထပ်သည့်အချိန်က ရှုရှန်းမေ ရောက်ရှိလာပြီး ရှုရှန်းရှင်း၏ လက်ရှိအခြေအနေများကို ပြောပြခဲ့ဖူးသည်။ သူ မကြာသေးမီက အတော်လေး အဆင်ပြေနေကြောင်း၊ လမ်းဘေးဈေးဆိုင်ခင်းကာ တစ်လလျှင် ယွမ် ၁၀၀ ကျော် ရှာနိုင်နေပြီဖြစ်ကြောင်း ပြောဆိုခဲ့သည်။
အမေကျိုး အနေဖြင့် ဤမြေးဖြစ်သူက တူမဖြစ်သူ၏ မင်္ဂလာဆောင်သို့ပင် လာရောက်မတက်ရောက်ခဲ့သောကြောင့် ဆူပူကြိမ်းမောင်းလိုစိတ် ရှိနေခဲ့သည်။ သို့သော် သူ၏ အပြုအမူများကို ပြန်တွေးမိသောအခါတွင် မလာခဲ့ခြင်းကပင် ပို၍ ကောင်းသေးသည်ဟု ယူဆမိသည်။ အနည်းဆုံးတော့ သူက ပြဿနာတစ်စုံတစ်ရာ မရှာခဲ့ပေ။
သူ့အနေဖြင့် အပြင်ထွက်ပြီး လမ်းဘေးဈေးဆိုင်ခင်းသည်ကိုမူ သူမ အားပေးသည်။
မည်သို့ပင်ဆိုစေ ဟူဇီ လည်း လမ်းဘေးဈေးဆိုင် သွားခင်းနေသည် မဟုတ်ပါလော။ မည်မျှဝင်ငွေရသည်ကို အတိအကျ မသိရသေးသော်လည်း ရလဒ်ကတော့ အလွန်ကောင်းမွန်သည်ဟု ဆိုကြသည်။
သို့သော် ဆိုင်ဖွင့်ခြင်းက လမ်းဘေးဈေးဆိုင်ခင်းခြင်းနှင့် မတူပေ။ လမ်းဘေးဈေးဆိုင်ဆိုသည်မှာ မည်သည့်နေရာတွင်မဆို ခင်းနိုင်ပေသည်။ ဆိုင်တစ်ဆိုင်ကိုမူ ကောင်းမွန်စွာ မစီမံခန့်ခွဲနိုင်ပါက မည်သူကမှ လာဝယ်မည် မဟုတ်ပေ။
အမေကျိုး မှာ သံသယဝင်မိသည်။ ချန်ကျိ၏ စိတ်နေသဘောထားဖြင့် ဆိုင်တစ်ဆိုင်ကို မည်သို့လုပ်၍ လည်ပတ်နိုင်မည်နည်း။
"ရှုရှန်းမေ က ဘာမှ လာမပြောဘူးဆိုတော့ ပြဿနာတော့ ရှိမယ်မထင်ပါဘူး" ဟု ကျိုးအာနီ က ဆိုသည်။
အမေကျိုး က "သူက လမ်းဘေးဈေးရောင်းတာမှာ အဆင်ပြေနေတာပဲဟာ၊ ဘာကြောင့် ဆိုင်ဖွင့်ချင်ရတာလဲ။ ပြီးတော့ ရှုရှန်းမေ လည်း တစ်နှစ်နီးပါး ရှိတော့မယ်၊ ကလေး ကိုယ်ဝန်မရတော့ဘူး။ အဲ့ဒီဘက်ကတော့ သဘောထားတွေ ရှိလာလိမ့်မယ်" ဟု မှတ်ချက်ချသည်။
"အမေရယ်၊ အဲ့လောက်အထိ အများကြီး မပူပါနဲ့တော့။ သူတို့ အသက်ဘယ်လောက်ရှိနေပြီလဲ။ အမေက သူတို့အတွက် ဆက်ပူပေးနေရဦးမှာလား" ကျိုးရှ ောင်မေက ဟင်းသီးဟင်းရွက်များ ကိုင်ဆောင်ကာ ပြန်ရောက်လာပြီး ပြောလိုက်သည်။
ကျိုးအာနီ လည်း ဝင်ရောက်ကူညီပေးသည်။
"ဒါလင်က ဆိုင်ခန်းနဲ့ နေစရာအခန်း ငှားရမ်းတာကို အဆင်ပြေအောင် လုပ်ပြီးပြီ။ မင်းရဲ့တူမတို့ မိသားစုက ဘယ်တော့လာမှာလဲ" ဟု အမေကျိုး က မေးသည်။
"သူတို့ကို မေ့ထားလိုက်ပါတော့။ အချိန်ကျရင် သူ့ဆီက ငွေစာရင်းရှင်းလိုက်မယ်" ဟု ကျိုးရှ ောင်မေက ပြန်ပြောသည်။ (novelping.com တွင် အခန်းသစ်များ ပထမဆုံးထွက်သည်။)
ဝမ်ယွမ် က အဖေကျိုး နှင့်အတူ စစ်တုရင် ကစားနေသည်။ သူတို့က ဤကိစ္စများကို အလေးမထားကြပေ။ သူတို့၏ဘဝမှာ အလွန်ပင် သာယာအေးချမ်းနေ၏။
ဤနေရာတွင် စားသောက်ပြီးနောက် လင်မယားနှစ်ယောက်မှာ ၎င်းတို့၏ အိမ်သို့ ပြန်သွားကြသည်။ အိမ်မှာ ဝေးဝေးလံလံ မဟုတ်ဘဲ အလွန်ပင် နီးကပ်ပေသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ မှာ ထိုကိစ္စကို နောက်ပိုင်းမှသာ ကျိုးအာနီ ထံမှ ကြားသိခဲ့ရသည်။ သို့သော် သူမအနေဖြင့် စိတ်မဝင်စားပေ။ မောင်နှမနှစ်ဦး မည်ကဲ့သို့ နေထိုင်သည်မှာ သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင်ကိစ္စသာ ဖြစ်သည်။ ဤနေရာသို့ လာရောက်ပြီး လူများကို ဒုက္ခမပေးကြလျှင် ပြီးပြီ။
"ဘယ်လိုနေလဲ" လင်ချင်းဟဲ့ က ကျိုးအာနီ ၏ ဗိုက်ကို ငေးကြည့်ကာ မေးလိုက်သည်။
"အရမ်းကောင်းပါတယ်" ကျိုးအာနီ က ပြုံးပြသည်။ သူမတွင် တစ်စုံတစ်ရာသော လက္ခဏာမှ မရှိပေ။ ကိုယ်ဝန်မရှိစဉ်က ကဲ့သို့ပင် ပုံမှန်အတိုင်း ဖြစ်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က ပြုံးပြုံးလေး ပြောလိုက်သည်မှာ "ခန္ဓာကိုယ်ကတော့ ကောင်းတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ကိုယ်ဝန်ဆောင်ချိန်မှာ ဂရုစိုက်ရမယ့်ဟာတွေကိုတော့ ဂရုစိုက်ရမယ်နော်။ ခါးဆန့်တာတို့၊ ကိုင်းညွတ်တာတို့လို အလုပ်မျိုးတွေကို မလုပ်နဲ့" ဟု မှာကြားသည်။
"သိပါတယ်ရှင်" ကျိုးအာနီ က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
ကျိုးချင်းပိုင် က ကျိုးအာနီ အတွက် ကြက်စွပ်ပြုတ် ချက်ပြုတ်ပေးသည်။ ဤနေရာတွင် ရက်အနည်းငယ်ခြားတစ်ခါ ကြက်စွပ်ပြုတ် သောက်ရခြင်းမှာ ထူးဆန်းလှသည့် ကိစ္စမဟုတ်ပေ။
ဝမ်ယွမ် က ပျော်ရွှင်စွာဖြင့် "ကျွန်တော် ခြောက်သွေ့ကုန်ပစ္စည်းဆိုင်ကို သွားပြီး ပင်လယ်သခွားသီးတွေ ဝယ်လာမယ်၊ ပြီးရင် အငယ်ဆုံးမိခင်ဘက် (ရှောင်မေ) ကို ပင်လယ်သခွားသီး ဆန်ပြုတ် လုပ်ခိုင်းလိုက်မယ်" ဟု ပြောသည်။
"မဆိုးဘူး၊ ကောင်းတဲ့အကြံပဲ" လင်ချင်းဟဲ့ က ခေါင်းညိတ်လျက် "မင်း သွားတဲ့အခါ တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ တစ်ဂျင်လောက် ပိုဝယ်ခဲ့လိုက်။ အကြီးအကဲနှစ်ယောက်အတွက် ကိုယ်ပေးတယ်လို့ သဘောထားပြီး ပေးလိုက်ပေါ့" ဟု ဆို၏။
"ကောင်းပြီလေ" ဝမ်ယွမ် က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
ခြောက်သွေ့ကုန်ပစ္စည်းဆိုင်တွင် လီအိုက်ကော် က ဝမ်ယွမ် အား "ကိုယ်ဝန်ဆောင်ချိန်မှာ ပင်လယ်သခွားသီး စားတာ ကောင်းလို့လား" ဟု မေးမြန်းသည်။
"သေချာပေါက် ကောင်းတာပေါ့" ဝမ်ယွမ် က "အာဟာရ အရမ်းပြည့်ဝတာ" ဟု ပြောရင်း ပင်လယ်သခွားသီးများကို ယူကာ ထွက်လာခဲ့သည်။
လီအိုက်ကော် က ကျိုးဆန်နီ အတွက် အနည်းငယ် ဝယ်ယူလိုသော်လည်း ဆန်နီ က "ဒါတွေကို စားဖို့ ဘာလိုလို့လဲ။ ကျွန်မရဲ့ အစားအသောက်တွေက လုံလောက်အောင် ကောင်းနေပြီပဲဟာ" ဟု ပြောလေသည်။
သူမ၏ အစားအသောက်များမှာ အလွန်ပင် ကောင်းမွန်ပေသည်။ အိမ်နီးချင်းတွင် ကြီးမားသော စျေးကြီးတစ်ခု ရှိနေသည်။ သူတို့ စားချင်သည်များကို စားသုံးနိုင်ကြသည်။ တစ်ပတ်လျှင် ကြက်တစ်ကောင် စားပြီး နေ့တိုင်းလည်း ဝက်သား စားနေရသည်။ ဤမျှဆိုလျှင် လုံလောက်အောင် ကောင်းမွန်နေပြီ မဟုတ်ပါလော။
ပင်လယ်သခွားသီးကို ဘာကြောင့် စားရမည်နည်း။ သူမ ဒါတွေကို မစားလိုပါ။ ဈေးကြီးလှပေသည်။
"ကျွန်တော်တို့ မိသားစုရဲ့ အခြေအနေက ဝမ်ယွမ် တို့နဲ့ မယှဉ်နိုင်ပါဘူး။ သူ့ကို လိုက်ပြီး အတုမယူပါနဲ့။ ကျွန်မက အခုလိုနေရတာကိုပဲ အတော်လေး အဆင်ပြေနေပါပြီ" ဟု ကျိုးဆန်နီ က အာမခံချက်ပေးသည်။
သူ့ဗိုက်မှာ သေးငယ်တော့သည် မဟုတ်ပေ။ တစ်ကိုယ်လုံးလည်း အနည်းငယ် ဖရောင်းဖောင်းလာသည်။ သူမသည် လက်ရှိဘဝနေထိုင်ပုံကို အလွန်ပင် ကျေနပ်အားရနေသည်။ တိုင်ကြားစရာ တစ်စုံတစ်ရာ မရှိပေ။
လီအိုက်ကော် လည်း ခေါင်းညိတ်လိုက်ပြီး ဘာမှ ဆက်မပြောတော့ပေ။ သူလည်း ဤကဲ့သို့ ဆိုင်မျိုးကို တစ်ယောက်တည်း ဖွင့်လှစ်လိုစိတ် ရှိနေသည်။ ဤအလုပ်က ဆိုးဆိုးရွားရွား ဖြစ်သွားမည် မဟုတ်ဟု သူ့အနေဖြင့် ခံစားရလေသည်။