မေလ၏ ရာသီဥတုမှာ အတော်လေး ပူနွေးနေပြီဖြစ်သည်။ လင်ချင်းဟဲ့သည် အလုပ်မှဆင်းလာသည်နှင့် ရေခဲချောင်းကို ချက်ချင်းဝယ်စားလိုက်သည်။
ကျိုးချင်းပိုင်က တစ်စုံတစ်ရာကို အကြံအဖန်လုပ်ရန် ခက်ခဲနေဟန်ဖြင့် သူမကိုသာ ငေးကြည့်နေခဲ့သည်။
လင်ချင်းဟဲ့က "တစ်ချောင်းပဲ စားတာပါ။ အရမ်းပူလို့ပါ" ဟု ပြောလေသည်။ အကယ်၍ လေအေးပေးစက်သာ ရှိနေပါက မည်မျှကောင်းလိုက်မည်နည်း။ ယခုနှစ် နွေရာသီသည် အလွန်ပူလိမ့်မည်ဟု သူမ ခံစားမိနေသည်။
ကျိုးချင်းပိုင်က ဘာမှပြန်မပြောပေ။ သူက သူမအတွက် လျန်ပီ (ခေါက်ဆွဲပြားအေး) တစ်ပန်းကန်ကို ပြင်ဆင်ပေးလိုက်သည်။ ၎င်းပေါ်သို့ ချဉ်စပ်သခွားသီးအတုံးလေးများကို ဖြူးပေးထားရာ အလွန်လန်းဆန်း၍ စားကောင်းစေသည်။
လင်ချင်းဟဲ့က တွန့်ဆုတ်နေခြင်းမရှိဘဲ ၎င်းကို အကုန်ရှင်းပစ်လိုက်သည်။ ထို့နောက် အဒေါ်မားနှင့် အပြုံးလေးဖြင့် စကားစမြည်ပြောလေသည်— "ငယ်လေး လျူးရဲ့ လက်ရာက တကယ်ကောင်းတာပဲ။ ကိတ်မုန့်ပေါင်းတွေ အရမ်းရောင်းရတယ်။ နေ့တိုင်း ကိတ်မုန့်ပေါင်း လေးခြင်းကုန်တယ်"
အဒေါ်မားမှာ အလွန်ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားသည်။
ပြီးခဲ့သည့်နှစ် အကုန်ပိုင်းက ကျိုးချင်းပိုင်သည် သူမအား ခွင့်ရက်ရှည် ပေးခဲ့ဖူးသည်။ ၎င်းက သူမအား ပစ္စည်းများကို သပ်သပ်ရပ်ရပ် သိမ်းဆည်းကာ အိမ်ထောင်ဖက်နှင့်အတူ နယ်စပ်ဒေသသို့ သွားရောက်၍ သူမ၏ သားကြီးနှင့် မိသားစုကို တွေ့ဆုံရန် ခွင့်ပြုပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
ထိုနေရာရှိ အခြေအနေများမှာ ဤနေရာလောက် မကောင်းလှသော်လည်း ဘဝက တည်ငြိမ်သည်။ အဒေါ်မားက အလွန်ကျေနပ်အားရမိပြီး စိတ်အေးချမ်းသာယာမှု အပြည့်အဝ ရရှိသွားသည်ဟုပင် ဆိုနိုင်သည်။
သူမ ပြန်ရောက်လာသည့်အခါမှ သူမအား ခွင့်ရက်ပေးလိုက်ရုံသာမက သူမ၏ သားဖြစ်သူကိုပါ ခွင့်ရက်အနည်းငယ် ပိုပေးလိုက်ကြောင်း သိရှိခဲ့ရသည်။ ၎င်းက မိသားစုကို ရွာသို့ပြန်၍ ရက်အတော်ကြာ အတူနေထိုင်နိုင်စေရန် ဖန်တီးပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
ပို၍အရေးကြီးသည်မှာ သူမသည် နေ့စဉ် ကိတ်မုန့်ပေါင်းခြင်းအနည်းငယ်ကို ပြုလုပ်ကာ ဤနေရာတွင် ရောင်းချခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ၎င်းက ငွေအမြောက်အမြားတော့ မရပေ။ ထိုကိတ်မုန့်ပေါင်းတစ်ခြင်းလျှင် ငါးဆယ်ပြား ကျသင့်သည်။ ကိတ်မုန့်ပေါင်း လေးခြင်းလျှင် ယွမ်နှစ်ယွမ် ကျသင့်သည်။ ဟွမ်ရှောက်လျူးက တစ်ရက်လျှင် အမြတ်ငွေ ငါးဆယ်ပြားခန့် ရရှိသည်။ တစ်လလျှင် သူမက ဆယ့်ငါးယွမ် ရရှိလေသည်။
သို့သော် ဤကိတ်မုန့်ပေါင်းလုပ်ငန်းကြောင့် ဟွမ်ရှောက်လျူး၏ စိတ်ဓာတ်နှင့် ပုံစံများ ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။
အဒေါ်မားက ပြုံးဖြဲဖြဲဖြင့် ပြောသည်မှာ— "ဒါတွေအားလုံးက ဆရာမလင် ကျေးဇူးကြောင့်ပါပဲကွယ်"
လင်ချင်းဟဲ့က ပြုံးရင်း ပြောသည်— "ငါက စောင့်ရှောက်ပေးဖို့ဆိုရင် သူမမှာ အရင်ဆုံး အရည်အချင်းရှိဖို့ လိုတာပေါ့"
ဟွမ်ရှောက်လျူးက အနည်းငယ် ရှာဖွေနိုင်သလို ဆိုင်ကလည်း အမြတ်အစွန်း အနည်းငယ် ရရှိသည်။ ၎င်းကို နှစ်ဦးနှစ်ဖက် အကျိုးရှိသော လုပ်ငန်းတစ်ခုအဖြစ် သတ်မှတ်နိုင်သည်။
အဒေါ်မားက ရပ်ကွက်ထဲမှ လူများအကြောင်းကို သူမအား ပြောပြလေသည်။ ဟွမ်ရှောက်လျူးကို မကောင်းပြောခဲ့ကြသူများ အပါအဝင် မနာလိုဝန်တိုသူများစွာ ရှိနေသည်။ သူတို့၏ စကားများတွင် မနာလိုမှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။
"လူရှိတဲ့နေရာတိုင်းမှာ ကောလာဟလတွေက ရှိနေမှာပဲ။ ရှောက်လျူးကို သေချာစဉ်းစားခိုင်းလိုက်ပါ။ တို့တွေက ဖြောင့်မတ်ပါတယ်။ အဲ့ဒါကြီးက ကိစ္စကြီးတစ်ခုမှ မဟုတ်တာ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့က ပြန်လည်ပြောကြားလိုက်သည်။
"အဲ့ဒီအချက်က တရားတာပေါ့နော်။ အရင်တုန်းကဆိုရင် ကိုယ်ကပြောတာ သူမနားမဝင်ဘူး။ အခုတော့ သူမက ဒီကိစ္စနဲ့ အလုပ်များနေတော့ သူမရဲ့ စိတ်က လမ်းကြောင်းမှန်ပေါ် ပြန်ရောက်လာပြီ" ဟု အဒေါ်မားက ပြောသည်။
အမှန်တရားမှာ သူမ၏ ချွေးမဖြစ်သူမှာ ပြီးခဲ့သည့်နှစ်က အနည်းငယ် တည်ကြည်လေးနက်နေသည်ဟု သူမ ကိုယ်တိုင်လည်း ခံစားခဲ့ရသည်။ သို့သော် သူမအနေဖြင့် ဘာပြောရမှန်း မသိခဲ့ပေ။ ၎င်းက သူမ၏ စိတ်ကို အရင်ဆုံး ဖွင့်ဟနိုင်ဖို့ လိုအပ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့က စကားအကြောင်းအရာကို ပြောင်းလိုက်ပြီး အဒေါ်မားနှင့် ခဏတာ စကားစမြည်ပြောဆိုကာ အနားယူရန် အိမ်သို့ ဦးစွာ ပြန်သွားခဲ့သည်။ ယနေ့မွန်းလွဲပိုင်းတွင် သူမ၏ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်က အတန်းတစ်တန်းကို လဲလှယ်ပေးရန် တောင်းဆိုလာခဲ့သည်။ အတန်း သုံးတန်းရှိနေသဖြင့် ဝန်လေးလှပေသည်။
သူမ ပြန်ရောက်လာသည်နှင့် ကျန်းမေလျန်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။ ကျန်းမေလျန်က သူမကို မြင်သည်နှင့် ချိုမြိန်စွာ ပြုံးပြရင်း— "ဒေါ်လေး" ဟု ခေါ်လေသည်။
လင်ချင်းဟဲ့က သူမကို တစ်ချက်စောင်းငဲ့ကြည့်ကာ လှည့်ထွက်ပြီး သူမ၏ အိမ်သို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။ သူမက တုံ့ပြန်ခြင်း မရှိပေ။
"မင်းက ဘာလို့ သူ့ကို သဘောထားကောင်းပြနေတာလဲ" မစ္စဇန်းက ၎င်းကို မြင်သောအခါ နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။
သူမက လင်ချင်းဟဲ့ အနေဖြင့် သူတို့၏ အိမ်နီးနားချင်း ဆက်ဆံရေးကို ထောက်ထားပြီး သူမကို စောင့်ရှောက်ပေးလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်တောင့်တနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ရာထူးနေရာတစ်ခုခုပေါ်လာပါက သူမအတွက် စီစဉ်ပေးမည်ပေါ့။ သို့သော် ယခုအချိန်အထိ သတင်းအစအနမျှ မရှိသေးပေ။
ထို့ကြောင့် မစ္စဇန်းမှာ မျှော်လင့်ချက် ကုန်ဆုံးသွားခဲ့သည်။ သဘာဝကျစွာပင် သူမသည် အခြေအနေမှန်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မြင်တွေ့လိုက်ရသည်။
သူမက ဟွမ်ရှောက်လျူးကဲ့သို့ လူမျိုးကို အခွင့်အရေးတစ်ခု ပေးလိုသော်လည်း သူမကိုမူ လျစ်လျူရှုထားခဲ့သည်။ သူမ နားမလည်ဘဲ ရှိနေမည့်ပုံစံမျိုး ဖြစ်နေပါသလား။ ဖားယားချွဲဆက်ဆံနေခြင်းကရော ဘာအဓိပ္ပာယ် ရှိတော့မည်နည်း။
"ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်မတို့က အိမ်နီးနားချင်းတွေပဲလေ" ဟု ကျန်းမေလျန်က ပြောသည်။
အမှန်တရားမှာ သူမ လိုချင်သည်မှာ ကျိုးမိသားစုဟောင်း၏ အသိအမှတ်ပြုမှုကို ရရှိရန်ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် သူမနှင့် ရှုရှင်းချန်တို့သည် တရားဝင် အတူတကွ ရှိနေနိုင်မည် ဖြစ်သည်။
ယခုအချိန်တွင်မူ သူမသည် တော်တော်လေး စိတ်ကုန်နေပြီဖြစ်သည်။ နှစ်ဆန်းပိုင်းမှစ၍ ရှုရှန်းမေသည် သူမနှင့် ရှုရှင်းချန်တို့အား အလွန်နီးကပ်စွာ စောင့်ကြည့်နေခဲ့ရာ သူမအနေဖြင့် ရှုရှင်းချန်၏ ဘက်သို့ သွားရောက်နိုင်ခြင်း မရှိတော့ပေ။
သဘာဝကျစွာပင် ရှုရှင်းချန်လည်း ငြိမ်ငြိမ်ထိုင်နေနိုင်ခြင်း မရှိပေ။ သူက သူမ ငှားရမ်းထားသော အခန်းဆီသို့ အရောက်လှမ်းလာခဲ့သည်။
အချိန်အတော်ကြာပြီးနောက်တွင်လည်း ရှုရှန်းမေက လှုပ်ရှားပြောင်းလဲသွားခြင်း မရှိပေ။ ပြီးခဲ့သည့်အကြိမ်က သူမသည် အလုပ်သမားတစ်ဦးကို ငှားရမ်းခဲ့ပြီး သူမနှင့် သီးခြားစီ အလုပ်လုပ်လိုခဲ့သည်။
ပို၍ ရုပ်ဆိုးဆိုး ပြောရမည်ဆိုပါက သူမသည် သူမအား ကန်ထုတ်ပစ်လိုပြီး သူမ၏ မောင်ဖြစ်သူနှင့် ဝေးရာတွင် နေထိုင်စေလိုခြင်း ဖြစ်သည်။
ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် ရှုရှင်းချန်က ၎င်းကို ခွင့်မပြုခဲ့ဘဲ ရှုရှန်းမေလည်း သူမအား မောင်းထုတ်နိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ အကယ်၍သာ မဟုတ်ပါက သူမအနေဖြင့် ဆက်လက် ရပ်တည်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
သို့သော် ကျန်းမေလျန်လည်း အပြစ်ရှိသည်ဟု ခံစားနေရသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယခုအချိန်အထိ သူမသည် ရှုရှင်းချန်၏ ကလေးကို ကိုယ်ဝန်မဆောင်နိုင်သေးသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူမ ဆေးရုံတွင် သွားရောက်စစ်ဆေးခဲ့ဖူးသည်။ ဆေးရုံက ကိုယ်ဝန်ရရှိရန် မလွယ်ကူကြောင်း ပြောခဲ့သည်။ သို့သော် လုံးဝမဖြစ်နိုင်သည်တော့ မဟုတ်ပေ။
သို့သော်လည်း သူမ ကိုယ်ဝန်မရရှိသေးပေ။
၎င်းက ရှုရှင်းချန်၏ ပြဿနာဖြစ်နေမလားဆိုတာကိုမူ သူမ မသိခဲ့ပေ!
သဘာဝကျစွာပင် ကျန်းမေလျန်က ဤအကြောင်းကို ပြောဝံ့ခြင်း မရှိပေ။ သူမအနေဖြင့် ဆေးသောက်ရန်နှင့် စောစီးစွာ ကိုယ်ဝန်ရှိလာရန်ကိုသာ မျှော်လင့်နိုင်တော့သည်။
"ကောင်းပြီလေ။ ကျွန်မ အရင်ပြန်နှင့်တော့မယ်" ကျန်းမေလျန်လည်း စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်လာသဖြင့် ပြန်လာခဲ့သည်။
သူမ ဆိုင်သို့ ရောက်လာချိန်တွင် ရှုရှင်းချန်က ထိုနေရာတွင် ရှိနေလေသည်။ ရှုရှန်းမေက သူမအား တစ်ချက်စွေကြည့်လိုက်ပြီး တိုက်ရိုက်ပင် ပြောလိုက်သည်— "ဒီဆိုင်က လူတွေ အများကြီးကို မွေးမြူမထားနိုင်ဘူး။ မင်းနဲ့ ဒီလို ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်တာက တန်ဖိုးမရှိဘူး။ ဘယ်တော့ ထွက်သွားမှာလဲ"
"အစ်မ၊ တော်တော့!" ရှုရှင်းချန်က သွားများကို တင်းတင်းကြိတ်လိုက်သည်။
ကျန်းမေလျန်၏ မျက်နှာ ဖြူဖပ်ဖြူရော် ဖြစ်သွားပြီး ရှုရှန်းမေကို ငေးကြည့်လိုက်သည်— "ရှန်းမေ၊ ငါ့ကို ဒီလိုမျိုး ကန်ထုတ်ပစ်ဖို့ လိုလို့လား။ ငါက ဒီဆိုင်အတွက် အမြဲတမ်း အကောင်းဆုံး ဝန်ဆောင်မှုပေးခဲ့တာပါ"
ဒီလိုပုံစံနဲ့ ထွက်သွားရတာ သူမ ဘယ်လိုလုပ် ဝမ်းသာနိုင်မှာလဲ။ ယခုခေတ်မှာ ရောင်းဝယ်ဖောက်ကားမှုက အရမ်းကောင်းနေတာ။ သူမ တစ်လကို ယွမ် ၃၀၀ ရနိုင်တယ်။ ဒါက ဘယ်လောက်တောင် များတာလဲ။ ဒီလောက်များတဲ့ ငွေကို သူမ ဘယ်မှာ သွားရှာလို့ ရနိုင်မလဲ။
လစဉ် လတိုင်း သူမ အဝတ်သစ်နှစ်ထည်နဲ့ ဖိနပ်သစ်တွေ လဲဝတ်နိုင်တယ်။ ဒါတွေအားလုံးက ပိုက်ဆံကြောင့်ပဲလေ။
"မေလျန်က ဒီဆိုင်အတွက် အများကြီး ကြိုးစားပေးခဲ့တာလေ အစ်မရာ။ အစ်မက သူမကို မောင်းထုတ်ရမယ်ပေါ့" ရှုရှင်းချန်က ဒေါသတကြီး ဖြစ်လာသည်။
ရှုရှန်းမေ၏ မျက်နှာမှာ မည်းမှောင်သွားသည်— "ဘယ်အချိန်ကစပြီး ငါ့ကို ဆုံးမရမယ့်အလှည့် ရောက်လာတာလဲ။ ငါက သူမနဲ့ ပြောနေတာ!"
ကျန်းမေလျန်က သူမ၏ မောင်ကို မြူဆွယ်သိမ်းသွင်းခဲ့သည်။ သူတို့နှစ်ဦး ယခုအချိန်အထိ မကင်းမကွာ ဆက်ဆံနေဆဲဆိုတာ သူမ မသိဘူးလို့ မထင်နဲ့။ သူမက ဘယ်လိုလုပ် ခွင့်ပြုနိုင်မှာလဲ။
"မင်းက ဇာအိမ်ထောင်စုဆီ လက်ထပ်သွားတော့ ပိုက်ဆံရှိသွားပြီပေါ့။ အဲ့ဒါကြောင့် မင်းရဲ့မောင်ဖြစ်တဲ့ ငါ့ကို အထናးသား လုပ်နေတာပေါ့ ဟုတ်လား။ ကောင်းပြီလေ၊ မင်း ဒီဆိုင်ကို တစ်ယောက်တည်း ကိုင်တွယ်လိုက်တော့။ မင်းတို့ဘက်မှာပဲ ကုန်ပစ္စည်းတွေ ရှိတယ်လို့ ထင်နေတာလား။ တခြားနေရာတွေမှာလည်း ရှိတာပဲ!" ရှုရှင်းချန်က သွားများကို တင်းတင်းကြိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။
စကားပြောပြီးသည်နှင့် သူက ကျန်းမေလျန်ကို ခေါ်ဆောင်ကာ ထွက်သွားခဲ့သည်။
"ရှင် ဘယ်သွားမလို့လဲ" ရှုရှန်းမေက ဒေါသတကြီးဖြင့် လိုက်လံခေါ်ဆိုရင်း ပြောသည်။
"ငါ ဘယ်သွားသွား မင်း စိတ်ပူစရာမလိုဘူး!" ဟု ရှုရှင်းချန်က ပြောဆိုဆုံးဖြတ်ကာ ကျန်းမေလျန်ကို ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့သည်။
ကျန်းမေလျန်မှာ ရုတ်တရက်ကြီး ဖြစ်သွားသဖြင့် အနည်းငယ် လန့်သွားသည်။ အကွာအဝေးတစ်ခုသို့ လျှောက်သွားပြီးနောက် သူမက ပြောလိုက်သည်— "ရှင် ဘယ်လိုလုပ် ထွက်လာရတာလဲ။ ဒီဆိုင်က တစ်လကို ဘယ်လောက်ဝင်ငွေ ရလဲဆိုတာ ရှင့်သိရဲ့လား။ ဒီလိုပုံစံနဲ့ ကျွန်မတို့ ဘယ်လိုလုပ် သွားလို့ရမလဲ"
"မင်းက ဘာကို စိုးရိမ်နေတာလဲ။ ငါ့လက်ထဲမှာ ယွမ်ရာနဲ့ချီ ရှိသေးတယ်။ ငါတို့ အတန်ကြာ သုံးဖို့ လုံလောက်ပါတယ်။ သူမရဲ့ ပစ္စည်းတွေက ငါ့ရဲ့ ဝမ်းကွဲအစ်မရဲ့ ယောက်ဖဆီက ဝယ်ထားတာ။ သူမ ဝယ်နိုင်သလို ငါတို့လည်း ဝယ်နိုင်တာပဲ။ သွားကြစို့၊ ဆိုင်တစ်ဆိုင်ရှာပြီး ကိုယ်ပိုင်ဆိုင် ဖွင့်ကြစို့။ သူမဘက်ကို သွားတာထက် အများကြီး ပိုမကောင်းဘူးလား။ အချိန်တိုင်း သူမရဲ့ မျက်နှာကို ကြည့်နေစရာလည်း မလိုတော့ဘူး။ ငါ တော်တော်လေး စိတ်ကုန်နေပြီ!" ဟု ရှုရှင်းချန်က မကျေမနပ်ဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။
သူက ပြီးခဲ့သည့်နှစ်က ဘဝက ဘယ်လောက်ကောင်းခဲ့သလဲဟု တွေးလိုက်မိသည်။ သူက ကျန်းမေလျန်နှင့် အတူတကွ နေထိုင်ခဲ့သည်။ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် သူနှင့် ကျန်းမေလျန်တို့ လမ်းခွဲမသွားကြသေးသော်လည်း, ယခုနှစ်အစပိုင်းကတည်းက သူ့အစ်မ မလာခင် တစ်ဝက်တစ်ပျက်ညအချိန်များတွင် သူမထံသို့ သွားရောက်တွေ့ဆုံရပြီး နံနက်စောစောတွင် ပြန်လာခဲ့ရသည်။
ရှုရှင်းချန်မှာ ဤကိစ္စအတွက် အတော်လေး ကြာအောင် စိတ်ကုန်နေခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
ဒါက သူ ချစ်ကြိုက်နေတာလေ။ သူ့အစ်မနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ။ သူမက ဘာလို့ အမြဲတမ်း ဝင်ရောက်နှောင့်ယှက်နေရတာလဲ။ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာ ကောင်းလိုက်တာ။
ကျန်းမေလျန်က သူပြောလိုက်သော စကားကြောင့် စိတ်လှုပ်ရှားသွားပြီး— "ရှင်ပြောတာ တကယ်ပဲလား" ဟု မေးလိုက်လေသည်။