"သီးသီးလေး၊ ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီလား" ဆိုပြီး စီနီ က သတင်းကြားလိုက်ရတော့ အံ့သြသွားလေသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ လည်း ဒီနှုန်းအတိုင်းဆိုရင် တော်တော်မြန်တယ်လို့ ခံစားရသည်။ တစ်လပဲ ရှိသေးတာ၊ အာနီက ကိုယ်ဝန် တစ်လနီးပါး ရှိနေပြီဖြစ်၏။ ရက်တွေကို ပြန်ရေကြည့်လိုက်ရင် သူတို့ရဲ့ မင်္ဂလာပွဲအချိန်နဲ့ တိုက်ဆိုင်နေပေလိမ့်မည်။
ကျိုးအာနီ က အလွန်တရာ ရှက်ရွံ့သွားပြီး သူမ၏ မျက်နှာလေးမှာ နီရဲသွားကာ ဝမ်ယွမ် ကတော့ နားရွက်တိုပင် မကဘဲ ဖြဲလို့တောင် မနိုင်အောင် ပြုံးဖြီးနေလေသည်။ "ကိုယ်ဝန်ရှိနေတာ တကယ် ကောင်းတာပဲဗျာ! အရမ်းကောင်းတာပဲ!"
သူက စုန်းစုန်းကြောင်နေတဲ့ လူတစ်ယောက်လို ရယ်မောနေ၏။
ကျိုးအာနီ မှာ ကိုယ်ဝန်ရှိနေသော်လည်း အလုပ်ကို ဆက်လုပ်နေဆဲပင် ဖြစ်သည်။ မနက်တိုင်း ဝမ်ယွမ် က အထည်စက်ရုံဘက်ကို မောင်းမသွားခင် သူမကို အရင် လိုက်ပို့ပေးလေ့ရှိသည်။
အစားအသောက်အနေနဲ့ကတော့ သီးသန့်ကြီး စီစဉ်စရာ မလိုလှပေ။ သူတို့အိမ်မှာရော အဖေကျိုး နဲ့ အမေကျိုး တို့အိမ်မှာပါ နေ့စဉ်သုံးနပ်စာက အတော်လေး အဆင်ပြေနေပြီ ဖြစ်သည်။ အရင်ခေတ်ဟောင်းတွေလို မဟုတ်တော့ဘဲ တစ်ပြားတစ်ကျပ်မှအစ စိတ်မပူရတော့သည့် အချိန်ရောက်နေပြီ မဟုတ်ပါလား။
သို့သော်လည်း လင်ချင်းဟဲ့ က ကျိုးအာနီ ကို သစ်သီးနဲ့ အသီးအရွက်များများစားဖို့ အမြဲ သတိပေးနေဆဲပင်။ အဲဒီအချိန်တုန်းက ဖောလစ်အက်ဆစ် ဖြည့်စွက်စာတွေ မရှိသေးတာကြောင့် အဲဒီလို အရေးပါတဲ့ အာဟာရဓာတ်တွေကို လတ်ဆတ်တဲ့ အစားအစာတွေကနေပဲ ရယူနိုင်ပါတယ်။
ကျိုး ဆန်နီ က အရင်တုန်းက အစားအသောက်တွေ ဆင်ခြင်ခဲ့ရပေမယ့် သူမရဲ့ ကိုယ်ဝန်ကို ကောင်းကောင်း ဂရုစိုက်ခဲ့သည်။ အခုလို အနေအထားကို ရောက်လာတော့ သူမရဲ့ ဗိုက်လေးက သိသိသာသာ ထွက်လာပြီး ကျန်းမာပြည့်စုံကာ ဝဝကစ်ကစ်နဲ့ လှပလာလေသည်။
ကျိုးအာနီ နဲ့ ကျိုး ဆန်နီ တို့ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် ရှိနေတာကို မြင်လို့ ဖြစ်မှာပါ၊ ချန်ရှန်းရှန်း နဲ့ ချစ်ကြိုက်နေတဲ့ ဟူဇီ ကလည်း ပိုပြီး ကြိုးစားလုပ်ကိုင်ဖို့ တွန်းအားဖြစ်လာခဲ့သည်။
ဒီနှစ်စကစလို့ လင်ချင်းဟဲ့ က သူ့ကို တာဝန်သေသချာ မပေးတော့ဘဲ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် သီးခြား ရပ်တည်လုပ်ကိုင်ခွင့် ပေးလိုက်တော့သည်။ သူက သူမဆီကနေ ကုန်ပစ္စည်းတွေကို ယူပြီး ကိုယ်ပိုင် ဈေးဆိုင်ခင်းဖို့ ထွက်သွားလေ၏။
ချန်ရှန်းရှန်း က ပုံမှန်အလုပ်ကို ဆက်လုပ်နေပြီး ဟူဇီ ကတော့ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် ဈေးထွက်ရောင်းနေခဲ့သည်။
မိုးမရွာသမျှ ကာလပတ်လုံး သူက မနက်စောစောထပြီး ဈေးဆိုင်ခင်းဖို့ ထွက်သွားစမြဲပင်။ လအနည်းငယ်အတွင်းမှာ သူ့ရဲ့ အသားအရည်က သိသိသာသာ ညိုမည်းသွားပြီး ပိုလို့တောင် ရင့်ကျက်တည်ငြိမ်လာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
"မင်း တစ်လကို ဘယ်လောက်ရလဲ" လို့ လင်ချင်းဟဲ့ က သူ့ကို ပန်းမွှေးလက်ဖက်ရည်တစ်ခွက် ငှဲ့ပေးရင်း ပြုံးပြီး မေးလိုက်သည်။
"ဒီလတော့ တစ်ရာ့ကိုးဆယ်ကျော်လောက် ရတယ်" လို့ ဟူဇီ က အနည်းငယ် ဂုဏ်ယူနေတဲ့ အကြည့်နဲ့ ပြန်ဖြေလေသည်။
သူက အဲဒီဝင်ငွေ ပမာဏကို ဘယ်သူ့ကိုမဆို လျှောက်ပြောနေမှာ မဟုတ်ပေ။ တစ်လကို ယွမ် နှစ်ရာဆိုတာ မနည်းလှတဲ့ ပမာဏဖြစ်ပေမဲ့ သူ့ဘွားအေဆီမှာတော့ ဖုံးကွယ်စရာ မလိုပါချေ။
"ဒီလထဲမှာ မိုးက လေးငါးရက်လောက် ရွာတော့ မင်း ဈေးမထွက်ရဘူးလေ။ အဲဒီလိုသာ မဟုတ်ရင် မင်း ဒီထက်တောင် ပိုရနိုင်သေးတယ်" လို့ လင်ချင်းဟဲ့ က ခေါင်းညိတ်ရင်း မှတ်ချက်ချလိုက်သည်။
ဒီရာသီဥတုအခြေအနေမျိုးမှာ ကိုယ့်ဘာသာကိုယ် သီးသန့်လုပ်ကိုင်တာက ဆိုးတဲ့လမ်းတော့ မဟုတ်ပေ။ တစ်လကို ယွမ် နှစ်ရာကျော် အမြတ်အစွန်းထွက်တယ်ဆိုတာ အတော်လေး ဂုဏ်ယူစရာကောင်းလှသည်။
"မဆိုးပါဘူး" လို့ ဟူဇီ က အပြည့်အဝ ကျေနပ်နေတဲ့ပုံစံနဲ့ ပြောလေသည်။ သူ့အတွက်တော့ တစ်လကို ယွမ် နှစ်ရာ ရတယ်ဆိုတာ ငွေပမာဏ ကြီးကြီးမားမားပင် ဖြစ်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က တခิกခิก ရယ်လိုက်ပြီးနောက် "ဒါက များလို့လား။ နောင်ကျရင် အိမ်ဝယ်ရမယ်၊ အိမ်ထောင်စုစာရင်း ပြောင်းရမယ်။ အဲဒီဟာတွေ အကုန်လုံးက ပိုက်ဆံလိုတာ။ တစ်လကို နှစ်ရာဆိုတာ လောက်တောင် မလောက်ဘူး" ဟု ပြောင်စပ်စပ်နဲ့ ဆုံးမလိုက်သည်။
"အဲဒါ ပြဿနာ မရှိပါဘူး။ ကျွန်တော် ဆက်စုထားလိုက်မှာပေါ့" လို့ ဟူဇီ က ပြန်ပြောသည်။
တစ်လကို ဝင်ငွေ ယွမ် နှစ်ရာကျော်နဲ့ဆိုတော့ သူ့ရဲ့ စုဆောင်းငွေတွေက လျင်မြန်စွာ တိုးပွားလာနေသည်။ တကယ်တော့ သူက ဒီနှစ်စကတည်းက စုဆောင်းလာခဲ့တာ ယွမ် တစ်ထောင်နီးပါး ရှိနေပြီ ဖြစ်သည်။
သူ့ဘဝမှာ အဲဒီလောက်များတဲ့ ပိုက်ဆံမျိုးကို ဘယ်တုန်းကမှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။ အဲဒီပိုက်ဆံတွေကို လုံခြုံအောင်ထားဖို့အတွက် သဘာဝကျကျပဲ သူ့ရဲ့ စုဆောင်းငွေ အားလုံးကို လင်ချင်းဟဲ့ ဆီမှာပဲ အပ်နှံထားပြီး စာရင်းဇယားတွေကိုတော့ စိတ်ထဲမှာ မှတ်ထားလိုက်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ က အိမ်ထဲကို ဝင်သွားပြီး သူ့ပိုက်ဆံတွေ ထည့်ထားတဲ့ အဝတ်အိတ်ငယ်လေးကို ယူလာခဲ့သည်။ "ကဲ ဒါက မင်းရဲ့ ဘွားအေဆီမှာ အပ်ထားတဲ့ စုဆောင်းငွေတွေပဲ။ ငါက ဘယ်လောက်ရှိလဲ မရေရသေးဘူး၊ မင်းကိုယ်တိုင်ပဲ စာရင်းလုပ်ထားလိုက်တော့"
"အင်း" လို့ ဟူဇီ က စိတ်ပါလက်ပါ ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။ သူ့ပိုက်ဆံတွေကို ဘွားအေဆီမှာပဲ ထပ်ထားခဲ့တာ အလုံခြုံဆုံး ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
"မင်းဦးလေးက ကြက်စွပ်ပြုတ် ပြုတ်ထားတယ်။ ဒီည ကျနော်တို့ ကြက်သားခေါက်ဆွဲ စားကြမယ်။ ဒီမှာပဲ ဆက်နေပြီး အတူစားရအောင်လုပ်" လို့ ပိုက်ဆံသိမ်းပြီးနောက် လင်ချင်းဟဲ့ က ပြောလိုက်သည်။
"အစားစရိတ်အတွက် ကျွန်တော် ပေးနေတဲ့ တစ်လကို ယွမ်ငါးရာက အဲဒီအတွက် လောက်တောင် မလောက်ဘူး" လို့ ဟူဇီ က အနည်းငယ် အားနာနေတဲ့ပုံစံနဲ့ ပြောလေသည်။
ဒီနှစ်မှာ သူက ကိုယ်ပိုင်အလုပ် စလုပ်နေပြီဖြစ်လို့ သူ့အစားအစရိတ်ကို သူ ကိုယ်တိုင် ပေးရတော့သည်။ သူတစ်ယောက်တည်း မဟုတ်ဘဲ ဂန်းဇီနဲ့ တခြားလူတွေပါ အတူတူပင်ဖြစ်သည်— သူတို့ရဲ့ တည်းခိုစရိတ်က အလကားဖြစ်ပေမဲ့ အစားအစရိတ်ကိုတော့ သူတို့ရဲ့ ဝင်ငွေထဲကနေ ဖြတ်တောက်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။
ဒါပေမဲ့ သူတို့ကို ပုံမှန်ကျွေးနေတဲ့ သုံးနပ်စာ အစားအသောက်တွေနဲ့ ယှဉ်လိုက်ရင် ယွမ်ငါးရာ အစားစရိတ်ဆိုတာ လက်တွေ့မှာတော့ အလကားရသလိုပါပဲ။ သူတို့က အမေတွေနဲ့ တခြားကောင်းနိုးရာရာ အစားအသောက်တွေကို ပုံမှန်စားနေရတာဖြစ်ပြီး အဲဒါတွေက ယွမ်ငါးရာထက် အများကြီး ပိုကုန်ကျနေပြီ ဖြစ်သည်။
"ဒီနှစ်အတွက်တော့ ဒီအတိုင်းပဲ ထားလိုက်ဦးမယ်၊ ဒါပေမဲ့ နောင်နှစ်ကျရင်တော့ တက်ကိုတက်ရမယ်။ မင်းတို့ရဲ့ အစားစရိတ်က နှစ်ဆတိုးတော့မယ်" လို့ လင်ချင်းဟဲ့ က မျက်နှာပိုးသတ်ကာ ပြုံးပြလိုက်သည်။
မီးဖိုချောင်ဘက်ကို ရောက်လာတော့ ကျိုးချင်းပိုင် က ကြက်စွပ်ပြုတ်ကို တည်ပြီးသွားပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့ ရောက်လာတာကို မြင်တော့ သူက ခေါက်ဆွဲတွေကို အမြန်ပြုတ်လိုက်ပြီး ပန်းကန်တစ်ခုချင်းစီထဲကို အသီးအရွက်အစိမ်းတွေနဲ့ နူးညံ့တဲ့ ကြက်သားတုံး အများကြီးကို ခပ်ထည့်ပေးလိုက်သည်။ အနံ့ကရော အရသာကပါ အလွန်တရာကို ကောင်းမွန်နေ၏။
လင်ချင်းဟဲ့ က "ကိုယ့်ယောက်ျားရဲ့ ဟင်းချက်လက်ရာက ပိုပိုပြီး တော်လာပါရောလား" ဟု မှတ်ချက်ချလိုက်သည်။
ကျိုးချင်းပိုင် က သူမကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး နှုတ်ခမ်းထောင့်လေးတွေ တွန့်သွားကာ ပြုံးလိုက်သည်။
"ဒီည ရုပ်ရှင်သွားကြည့်မလား" လို့ လင်ချင်းဟဲ့ က မေးလိုက်သည်။
"ကောင်းပြီလေ" လို့ ကျိုးချင်းပိုင် က သူ့အတွက် ခေါက်ဆွဲပန်းကန်ကို ချပေးရင်း ပြန်ပြောလိုက်သည်။ ခဏအကြာမှာတော့ ကျိုးရွှမ်၊ ကျိုးကွေ့လိုင် နဲ့ တခြားလူတွေပါ ပြန်ရောက်လာကြပြီး သူတို့ကိုယ်တိုင် ကြက်သားခေါက်ဆွဲ ပြင်ဆင်ဖို့ လုပ်ကြလေတော့သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ ရဲ့ သားသုံးယောက်စလုံးက ဟင်းချက်တတ်ကြပြီး သူတို့ရဲ့ ဟင်းချက်လက်ရာတွေကလည်း တော်တော်လေး ကောင်းမွန်ကြသည်။
"ဖေဖေ၊ မေဖေ၊ ဘဲဥကြော် တစ်လုံးစီ လိုချင်ကြလား။" ကြက်သားခေါက်ဆွဲက သူ့အတွက် အပြည့်အဝ မဝသေးတာကြောင့် ကျိုးကွေ့လိုင် က သူ့ဘာသာသူ မွှေးကြိုင်တဲ့ ဘဲဥကြော်တစ်လုံး ကြော်ဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်သည်။ သူကြော်နေတုန်းမှာပဲ မိဘတွေကိုပါ လှမ်းမေးလိုက်သည်။
"ဒီမှာ ဘယ်နှစ်ယောက်ရှိလဲ ရေကြည့်ပြီး အားလုံးအတွက် တစ်လုံးစီ ကြော်လိုက်ပါဦး" လို့ ဂန်းဇီက ဝင်ပြောလိုက်သည်။
"မင်းကတော့ ကိုယ့်အိမ်လို အကြောင်သားပဲကိုး" လို့ ကျိုးကွေ့လိုင် က ပြန်ပြောလိုက်သည်။
ဂန်းဇီက ဟိဟိပြုံးလိုက်ရုံသာ ရှိတော့သည်။ ခဏအကြာမှာတော့ ကျိုးကွေ့လိုင် က အသစ်ကြော်ထားတဲ့ ဘဲဥကြော်တွေကို ယူလာပြီး လူတိုင်းကို တစ်လုံးစီ လိုက်ပေးလိုက်သည်။ အဲဒါတွေက ပူပူနွေးနွေးနဲ့ ဘေးစွန်းတွေက กรอบ (ကြွပ်) နေပြီး အလွန်တရာမှ စားကောင်းလှပေသည်။
အနားမှာ ပက်ကျူဒီ (ထူထဲသော ပေါက်စီ/ပတ်ကျူ) တွေ ထိုင်စားနေတဲ့ တခြားဖောက်သည်တွေက ဘဲဥကြော်အနံ့ကို ရသွားကြပြီး မစားဘဲ မနေနိုင်အောင် ဖြစ်လာကြသည်။ သူတို့ထဲက အချို့က ဘဲဥကြော်တွေကို သီးသန့်ဝယ်လို့ ရမလားလို့ လှမ်းမေးကြလေသည်။
ကျိုးကွေ့လိုင် က "ပြားက ပူတုန်းပဲဆိုတော့ ခင်ဗျားတို့အတွက် နည်းနည်း ရောင်းပေးလို့ရတယ်။ မီးဖိုအေးသွားပြီဆိုရင်တော့ ဘယ်တော့မှ ထပ်မကြော်တော့ဘူးနော်!" လို့ အော်ပြောလိုက်သည်။
သူက ဘဲဥကြော်တစ်လုံးကို တစ်မတ်နှုန်းနဲ့ ရောင်းရဲပေမယ့် ဖောက်သည်တွေကတော့ ဝယ်စားဖို့အတွက် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ရှိနေကြဆဲပင်။
ကျိုးချင်းပိုင် စားပြီးသွားတာနဲ့ သူက တစ်ဘက်ကို ဖယ်လိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ အငယ်ဆုံးသားလေးကို ကြက်သားခေါက်ဆွဲနဲ့ ဘဲဥကြော်ကို စိတ်ကြိုက် စားခွင့်ပေးလိုက်သည်။
"မေဖေ၊ ကျွန်တော် မနေ့က ဒုတိယအကို မိန်းကလေး အတူတူစာသင်တဲ့ ကျောင်းသူတစ်ယောက်နဲ့ စကားပြောနေတာ မြင်လိုက်တယ်" လို့ ကျိုးကွေ့လိုင် က ခေါက်ဆွဲတစ်လုတ်ပြီးတစ်လုတ် စားရင်း ကောလာဟလ လွှင့်လိုက်သည်။
ကျိုးရွှမ် က သူ့ဘက်ကို တစ်ချက်လှည့်ကြည့်လိုက်ပြီး အေးအေးလူလူနဲ့ သူ့အစားအစာကို ဆက်စားနေလေသည်။
"သူတို့က ကျောင်းတာဝန်တွေ အကြောင်း ဆွေးနွေးနေကြတာ ဖြစ်မှာပေါ့။ ဘာဖြစ်လဲ၊ ငါလည်း ငါ့ အတူတူစာသင်တဲ့ ကျောင်းသူကျောင်းသားတွေနဲ့ ကျောင်းတာဝန်တွေ အကြောင်း ဆွေးနွေးတာပဲဟာ" လို့ ကျိုး စီနီ က ထောက်ပြလိုက်သည်။ သူမက ဒီနှစ်မှာ ညကျောင်း စတက်နေတာဖြစ်ပြီး သူမအတွက် အနည်းငယ် ဖိစီးမှု ရှိပေမယ့် သူမရဲ့ ပြင်းပြတဲ့ ကြိုးစားအားထုတ်မှုနဲ့ တင်ပါးအောင် လုပ်နိုင်ခဲ့သည်။
"ဆွေးနွေးတာကတော့ ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး။ အဓိကက အဲဒါမျိုး ဖြစ်တာကို ကျွန်တော် အကြိမ်အနည်းငယ် မြင်ဖူးလို့ပါ" လို့ ကျိုးကွေ့လိုင် က သူ့မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို ပင့်လိုက်ပြီး ပြောသည်။ "နောက်တစ်ခါဆိုရင် ဒုတိယအကို ဘတ်စကက်ဘော ကစားနေတုန်း အဲဒီမိန်းကလေးက သူ့ဆီကို ရေသွားပေးသေးတယ်။"
ကျိုးရွှမ် က ကြက်ခေါင်းတစ်လုံးကို ကျိုးကွေ့လိုင် ရဲ့ ပန်းကန်ထဲကို ပစ်ထည့်ပေးလိုက်သည်။ "မင်းဟာမင်း စားစရာရှိတာ စားစမ်းပါ။"
လင်ချင်းဟဲ့ က ဝင်ပြောလိုက်သည်။ "မှန်တာပေါ့၊ မင်းစားစရာ ရှိတာကိုပဲ အာရုံစိုက်။ မင်းရဲ့ ဒုတိယအကိုက ၁၈ နှစ်ရှိပြီ၊ သူက အခု လူကြီးတစ်ယောက် ဖြစ်နေပြီ။ သူ ချစ်ကြိုက်ချင်တယ်ဆိုရင် ငါ့မှာ ကန့်ကွက်စရာ ဘာမှမရှိဘူး။"
ကျိုးကွေ့လိုင် က ရယ်မောလိုက်သည်။ "ကြားလိုက်လား၊ ဒုတိယအကို၊ မေဖေက မင်းကို တရားဝင် ခွင့်ပြုပေးနေပြီ။ မင်း ပိုကြိုးစားပြီး အကြီးဆုံးအကိုကိုတောင် ကျော်တက်ရမယ်။ ကျောင်းပြီးတာနဲ့ ဇနီးမယား ယူနိုင်ရင် အကောင်းဆုံးပဲ။ အဲဒါဆိုရင်တော့ နှစ်ထပ်ကွမ်း အောင်ပွဲပေါ့လေ။"
"ကျွန်တော် ဆက်ပြီး ပညာသင်ချင်သေးတယ်။ အခုချက်ချင်း ကျောင်းပြီးသွားမှာ မဟုတ်ပါဘူး" လို့ ကျိုးရွှမ် က အေးအေးလူလူ ပြောလိုက်သည်။
သူက ဘွဲ့ရပြီးတာနဲ့ ရပ်တန့်ပစ်ဖို့ ရည်ရွယ်ချက် မရှိဘဲ ပညာဆက်သင်ချင်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ လင်ချင်းဟဲ့ က သူ့ရဲ့ အကြံအစည်တွေကို အရင်တည်းက သိထားပြီးဖြစ်ကာ ကန့်ကွက်စရာ မရှိဘဲ အပြည့်အဝ ထောက်ခံပေးထားသည်။
ကျိုးကွေ့လိုင် က အံ့သြသွားတဲ့ပုံစံနဲ့ ကြည့်လိုက်သည်။ "ဒါဆို ကျောင်းပြီးတဲ့အချိန်ကျရင် မင်း အသက်ဘယ်လောက်တောင် ရှိသွားပြီလဲ"
"အဲဒီအစား အကြီးဆုံးအကိုအတွက် သွားပူပေးလိုက်ပါ" လို့ ကျိုးရွှမ် က လိမ္မာပါးနပ်စွာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။
ကျိုးကွေ့လိုင် က ကျန်နေတဲ့ ခေါက်ဆွဲတွေကို ဆတ်ကနဲ့ ရှူပြီး စားရင်းကနေ "ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ်လေ၊ အဲဒီလို အပိုစာတွေ အများကြီး ထပ်သင်ဖို့ ကျွန်တော့်မှာ အစီအစဉ် မရှိပါဘူး။ ကျောင်းပြီးတာနဲ့ ဖေဖေရဲ့ လုပ်ငန်းကိုပဲ တိုက်ရိုက် လွှဲယူတော့မယ်" လို့ ပြောလိုက်လေသည်။