အခန်း (၄၉၉)။ ကောင်းမွန်သော တွက်ချက်မှု
အမေကျိုးသည် နှစ်သစ်ကူးကာလအတွင်း သူမအတွက် အနှောင့်အယှက် တစ်စုံတစ်ရာ မဖန်တီးလိုပေ။ အဘွားဇူကို မြင်ချင်စိတ် သုညရာခိုင်နှုန်းသာ ရှိသော်လည်း သူမသည် အခြေခံ ယဉ်ကျေးမှုကိုတော့ ထိန်းသိမ်းထားဆဲ ဖြစ်သည်။
အဘွားဇူသည် ဇူချင်ပေ့က အဖေကျိုး နှင့် အခြားသူများကို ခေါ်ဆောင်ရန် ကားမောင်းလာသည်ကို ကိုယ်တိုင်မျက်စိဖြင့် တွေ့ခဲ့ရသည်။ သူတို့သည် ရေပူစမ်းဆီသို့ သွားနေကြသည်ဟု သတင်းထွက်နေသည်။
*သူတို့ကတော့ ပျော်စရာကို တော်တော် တတ်ကြတာပဲ၊* ဟု သူမ တွေးမိခဲ့သည်။
ထိုသို့တွေးမိခဲ့သည်မှာ အဘွားဇူ ထိုမျှ အမြန်ဆုံး ရောက်လာရသည့် အကြောင်းရင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။ အမေကျိုးက သူမကို ဂရုမစိုက်ကြောင်း သူမ သိသည်။ အမှန်စင်စစ်တွင် အဘွားဇူသည် အမေကျိုးကို ကျေးလက်ဒေသမှ အရိုင်းမလေး တစ်ဦးအနေဖြင့်သာ အမြဲတမ်း အထင်သေးခဲ့သည်။ သို့သော် အဆုံးတွင်မူ ဤအရာအားလုံးမှာ သူမ၏ သမီးဖြစ်သူ၏ သား၊ သူမ၏ မြေးအတွက်သာ ဖြစ်ပေသည်။
ထိုသို့သော မိသားစုမျိုးနှင့် ခင်မင်ရပါက သူမ၏မြေးအတွက် အနာဂတ်လမ်းကြောင်းမှာ အလွန်တရာ တောက်ပလာမည် မဟုတ်ပါလော။
အဘွားဇူသည် လူပွဲစားကိစ္စကို ချက်ချင်းမပြောခဲ့ပေ။ ယင်းအစား သူမသည် အမေကျိုးနှင့် သာမန်စကားများ ပြောဆိုကာ အတင်းအဖျင်း ပြောဆိုခဲ့သည်။ အမေကျိုးကမူ စကားအများကြီး မပြောဘဲ တစ်ခါတရံ တိုတိုတုတ်တုတ်သာ ပြန်ဖြေခဲ့သည်။ သူမ၏ သဘောထားမှာ သိသာထင်ရှားလွန်းလှသည်။
သူမပြောချင်သည့် ဘက်သို့ စကားလမ်းကြောင်းကို လှည့်မရတော့သဖြင့် အဘွားဇူသည် နောက်ဆုံးတွင် လက်လျှော့ကာ အိမ်သို့ ပြန်သွားခဲ့ပြီး အဘိုးဇူထံသို့ ချက်ချင်း တိုင်ကြားတော့သည်။
"ငါက နှစ်သစ်ကူး နှုတ်ဆက်ဖို့ စေတနာကောင်းနဲ့ သွားတာ၊ သူက ငါ့ကိုတောင် အာရုံမစိုက်ဘူးလေ။ မျက်နှာပေးထားတာတောင် လက်မခံဘူး!" ဟု အဘွားဇူက ဆဲရေးသည်။
"တော်ပါတော့။ သူက ခင်ဗျားကို အာရုံမစိုက်ချင်ရင်လည်း သွားတာကို လျှော့လိုက်ပေါ့။ ဘာလို့ အရှုပ်အထွေး ရှာနေတာလဲ" ဟု အဘိုးဇူက လစ်လျူရှုကာ ပြန်ပြောသည်။
"ဘယ်လိုလုပ် အဲဒီလောက် လုပ်လို့ရမလဲ။ ငါတို့မြေးကို သူ့ရဲ့ ကျေးလက်က မြေးမလေးနဲ့ စပ်ယှက်ပေးချင်လို့ပါ" ဟု အဘွားဇူက ပြန်ပြောသည်။
အဘိုးဇူမှာ သူ့ဇနီးသည် ထိုကဲ့သို့ အတွေးမျိုး ရှိနေမှန်း မသိခဲ့သဖြင့် ခေတ္တမျှ ငေးသွားသည်။ စိတ်မရှည်စွာဖြင့် "ထားလိုက်ပါတော့" ဟု ပြောလိုက်သည်။
သူတို့၏ ထိုမြေးမှာ လက်ရှိတွင် တည်ငြိမ်သော ဌာနမရှိသည့် ယာယီအလုပ်သမား တစ်ဦးသာ ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် သူ့မျက်နှာသွင်ပြင်မှာလည်း ချီးကျူးစရာ ဘာမှမရှိပေ။ ကျိုးမိသားစုဟောင်းက သူ့ကို မျက်စိကျလိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်ခြင်းမှာ အံ့သြဖွယ်ရာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။
သူတို့၏ မြေးမ၏ ခင်ပွန်းကို သူမ မမြင်ခဲ့ရဘူးလေလော။ ထိုလူသည် သူ့ကိုယ်ပိုင် စက်ရုံကိုပင် တည်ထောင်ထားသူ ဖြစ်သည်။
"ဘာလဲ။ ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။ ခင်ဗျားက ကျွန်မတို့မြေးကို အဲဒီလောက်အထိ အထင်သေးတာလား။ သူ့မှာ ဘာအပြစ်ရှိလို့လဲ။ သူ့မှာ တည်ငြိမ်တဲ့ အလုပ်အကိုင်ရှိပြီး မြို့တော် အိမ်ထောင်စုစာရင်း ရှိတယ်။ အဲဒီကောင်မလေးမှာ ကျေးလက် အိမ်ထောင်စုစာရင်းပဲ ရှိတာလေ!" ဟု အဘွားဇူက မကျေမနပ်ဖြင့် ငြင်းခုံသည်။
အဘိုးဇူသည် သူမနှင့် ဆက်လက် ငြင်းခုံမနေလိုတော့ချေ။ ထို့ကြောင့် သူက "ခင်ဗျားက သူ့ရဲ့ ကျေးလက် အိမ်ထောင်စုစာရင်းကိုပဲ အားနည်းချက်တစ်ခုလို ထပ်ခါထပ်ခါ ပြောနေတာပဲ။ သူက အဲဒီလောက်တောင် ကျွန်မတို့နဲ့ မတန်ဘူးဆိုရင် ဘာလို့ သူ့ကို ခင်ဗျားမြေးနဲ့ အတင်း မိတ်ဆက်ပေးချင်ရတာလဲ" ဟု ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပင် မေးလိုက်သည်။
"ဟယ်၊ ကျိုးမိသားစုဟောင်းရဲ့ အခြေအနေက ကောင်းမွန်တယ် မဟုတ်လား။ ပြီးတော့ အဲဒီကောင်မလေးရဲ့ အစ်မက သူဌေးကြီးတစ်ယောက်နဲ့ လက်ထပ်တော့မှာလေ! ငါတို့မြေးရဲ့ အလုပ်က အခုလောလောဆယ် မတည်ငြိမ်ဘူး။ အဲဒီကောင်မလေးနဲ့သာ သာယာသွားရင် သူ့ရဲ့ ယောက်ဖလုပ်သူက သူ့ကို ပိုကောင်းတဲ့ အလုပ်တစ်ခု ရှာပေးလို့ရမှာ မဟုတ်ဘူးလား" ဟု အဘွားဇူက အောင်နိုင်သူကဲ့သို့ ရှင်းပြသည်။
အဘိုးဇူမှာ ထိုထောင့်မှ မတွေးမိခဲ့သော်လည်း သူမပြောသည်မှာလည်း အချက်ကျနေသည်။ အကယ်၍ အောင်မြင်သွားပါက အကျိုးအမြတ် ရှိမည်မှာ သေချာပေသည်။ သူ့အမြင်အရမူ ကျိုးမိသားစုဟောင်းနှင့် ဆွေမျိုးတော်ရခြင်းကို သူ လုံးဝ ကန့်ကွက်မည် မဟုတ်ပေ။ အခြားသူများစွာကဲ့သို့ သူတို့က လှည့်စားတတ်သူများ သို့မဟုတ် ကောက်ကျစ်သူများ မဟုတ်ကြပေ။
"ခင်ဗျား ဘာလို့ အစ်မကြီးဟူနဲ့ သွားမဆွေးနွေးကြည့်တာလဲ" ဟု အဘိုးဇူက အကြံပြုသည်။
အဘွားဇူသည် အဘွားဟူကို ချဉ်းကပ်ရန် မစဉ်းစားခဲ့သည်တော့ မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ထိုအဘွားကြီးမှာ ယခင်က လူပွဲစားလုပ်ပေးစဉ်က သူမ၏ မိသားစုဝင် ကျင်ကျင်နှင့် ပတ်သက်ပြီး အဘွားဇူ ပြောခဲ့သော စကားများအတွက် ရန်ငြိုးဖွဲ့ထားဆဲဖြစ်ကာ ထိုကျေးဇူးကို မခံယူလိုပေ။
သို့သော် နှစ်ပေါင်းများစွာ အိမ်နီးနားချင်းများ ဖြစ်ခဲ့ကြသည်နှင့်အညီ အဘွားဇူသည် အဘွားဟူ၏ စရိုက်ကို အတွင်းကျကျ သိရှိထားသည်။ သူမသည် လက်ဆောင်ပစ္စည်းများ ယူဆောင်လာကာ ချောမွေ့ပျူငှာစွာဖြင့် စကားစမြည် ပြောဆိုခဲ့သည်။ အကယ်၍ လူပွဲစားလုပ်ပေးခြင်း အောင်မြင်သွားပါက ရက်ရောသော အိတ်နီ (ကံကောင်းခြင်း လက်ဆောင်ငွေ) ကို မကျန်စေဘဲ ပေးမည်ဟုပင် ကတိပေးခဲ့သည်။
ထိုမှသာ အဘွားဟူသည် စိတ်ပြေသွားကာ အချိန်ရသည့်အခါ စမ်းသပ်မေးမြန်းပေးရန် သဘောတူခဲ့သည်။ အိတ်နီနှင့် ပတ်သက်၍မူ သူမက မလိုအပ်ကြောင်း ငြင်းဆိုခဲ့သည်။
အဘွားဇူက အိတ်နီကို မဖြစ်မနေ ပေးရမည်ဟု တောင်းဆိုခဲ့သည်။ ဤသည်ကို မြင်သောအခါ အဘွားဟူသည် ပို၍ပင် ယဉ်ကျေးလာကာ ခဏတာ ထပ်မံစကားပြောဆိုပြီးနောက် သူမအား လိုက်လံပို့ဆောင်ပေးခဲ့သည်။
ဘေးမှနေ၍ နားထောင်နေခဲ့သော အဘိုးဟူက တွေဝေသည့် မျက်နှာဖြင့် "ရှားပါးပါလား။ သူ့မိသားစုက ကျေးလက် အိမ်ထောင်စုစာရင်းတွေကို အမြဲတမ်း အထင်သေးတတ်တာ မဟုတ်ဘူးလား" ဟု မေးသည်။
ရှေးယခင်က အဘွားဟူသည် ဟူဇီနှင့် ဇူကျင်ကျင်တို့ကို ပွဲစားလုပ်ပေးရန် ကြိုးစားစဉ်က အဘိုးဟူ သိရှိခဲ့သည်။ သူ့အမြင်တွင် ဟူဇီမှာ ကောင်းမွန်သည့် လူငယ်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး အကယ်၍သာ ထိုအိမ်ထောင်ရေး အောင်မြင်သွားခဲ့ပါက အနာဂတ်မှာ မဆိုးလှပေ။ သို့သော် အဘွားဇူသည် ဟူဇီကို သူ၏ ကျေးလက် အိမ်ထောင်စုစာရင်းတစ်ခုတည်းကြောင့် ရွံရှာစွာဖြင့် ပယ်ချခဲ့ဖူးသည်။
ယခုအခါတွင်မူ အဘွားဇူသည် ဘာကြောင့် ထိုအချက်ကို ဂရုမစိုက်တော့ဘဲ နေပါသနည်း။
"ဇူကျင်ကျင်က အပြင်ကို ထွက်လက်ထပ်တာ၊ ဒါပေမဲ့ သူမရဲ့မြေးကတော့ အတွင်းကို ဝင်လက်ထပ်မှာလေ။ ဒါကတော့ ကွာခြားတာပေါ့" ဟု အဘွားဟူက သဘောတရားအရ ပြန်ပြောသည်။
အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် အပြင်သို့ လက်ထပ်ထွက်သွားသောအခါ မြို့ပြ အိမ်ထောင်စုသည် ကျေးလက်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ သို့သော် အမျိုးသားတစ်ဦးက ကျေးလက်ကောင်မလေး တစ်ဦးကို မြို့တွင်းသို့ လက်ထပ်ခေါ်လာသောအခါ သူမ၏ အိမ်ထောင်စုစာရင်းမှာ မြို့တော်သို့ လွှဲပြောင်းခံရပေသည်။
"ဒါ့အပြင် သူမက ဟုန်းရှာရဲ့အစ်မ သူဌေးယောက်ဖနဲ့ လက်ထပ်တာကို မြင်တော့ အဲဒီမိသားစုနောက်ကို လိုက်ချိတ်ချင်နေလို့လေ" ဟု အဘွားဟူက ထပ်လောင်းပြောသည်။
ဘဝတစ်လျှောက်လုံး နီးပါး အိမ်နီးနားချင်းများ ဖြစ်လာခဲ့ကြရာတွင် မည်သူက မည်သို့ကြံစည်နေသည်ကို မည်သူက မသိဘဲ ရှိကြသနည်း။
အဘိုးဟူက လျှာသပ်လိုက်သည်။ "ကောင်းတဲ့ တွက်ချက်မှုပဲတကား"
အဘွားဟူ၏ ဘက်မှမူ ကောင်းသောစကား တစ်ခွန်း ပြောပေးရန် ဆန္ဒရှိနေသည်။ အကယ်၍ အောင်မြင်သွားပါက ကောင်းပေသည် — သူမသည် အကျိုးအမြတ် အချို့ကို ရရှိမည်ဖြစ်ပြီး ပွဲစားအဖြစ် ဂုဏ်သတင်း ကျော်ဇောလာကာ အဆက်အသွယ် အသစ်တစ်ခုကို တည်ဆောက်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ မအောင်မြင်ခဲ့ပါကလည်း သူမအတွက် ဆုံးရှုံးစရာ မရှိပေ။ သူမ၏ မြေး ငြင်းပယ်ခံရခြင်းမှ မဟုတ်ဘဲတကား။
ဤအတောအတွင်း အမေကျိုးသည် ထိုအဘွားကြီးနှစ်ဦး၏ သူမအပေါ် ထားရှိသည့် သဘောထားများ ရုတ်တရက် တိုးတက်လာသည်ကို သတိပြုမိသော်လည်း ထိုအရာကို အလွန်အကျွံ စဉ်းစားမနေခဲ့ပေ။
ဇူစစ်နီသည် မကြာသေးမီက ထူးထူးခြားခြား ကြိုးစားပမ်းစား လေ့လာသင်ယူနေခဲ့သည်။ ယခုနှစ် ကျောင်းစဖွင့်သည်နှင့် သူမသည် ဂန်းဇီနှင့်အတူ ညကျောင်းသို့ တက်ရောက်တော့မည် ဖြစ်သည်။
အစပိုင်းတွင် ဇူစန်းနီလည်း သူတို့နှင့်အတူ လိုက်ပါရန် ရည်ရွယ်ထားခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ သူမ ကိုယ်ဝန်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ ညကျောင်းသို့ လုံးဝ သွားနိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။
စစ်နီ၏ ပညာရေး အခြေခံအုတ်မြစ်မှာ အနည်းငယ် အားနည်းနေသဖြင့် လင်းချင်းဟယ်သည် သူမအား မြို့တော်သို့ ခေါ်ဆောင်လာပြီးချင်းချင်း ညကျောင်းသို့ ချက်ချင်း ပို့ဆောင်ရန် အسرعအမြန် မလုပ်ခဲ့ပေ။ ယင်းအစား စစ်နီသည် သူမဘာသာ သူမ ကြိုးစားပမ်းစားဖြင့် လေ့လာနေခဲ့သည်။
ဇူအာနီနှင့် လင်းချင်းဟယ် နှစ်ဦးစလုံးသည် သူမအား ကျူရှင်ပြပေးခဲ့ကြသည်။
မကြာသေးမီက စစ်နီသည် ရေပူစမ်းဆီသို့လည်း မကြာခဏ သွားရောက်ခဲ့ပြီး သူမ၏ ခန္ဓာကိုယ်အတွင်းမှ အပြုသဘောဆောင်သော ပြောင်းလဲမှုများကို သိသာထင်ရှားစွာ ခံစားမိနေရသည်။
"ဒီနှစ် ညကျောင်း စဖွင့်တဲ့အခါ မင်း တရားဝင် အတန်းတွေ တက်လို့ရပြီ" ဟု လင်းချင်းဟယ်က သူမ၏ နေ့စဉ် ကိုယ်လက်ကြံ့ခိုင်ရေး လေ့ကျင့်ခန်းများ ပြီးဆုံးသွားပြီးနောက် စစ်နီ၏ အိမ်စာများကို စစ်ဆေးရင်း ပြောလိုက်သည်။
ဇူစစ်နီသည် သူမ၏ နှုတ်ခမ်းများကို အနည်းငယ် စူကာ ပြုံးလိုက်ပြီး သူမ၏ ဝမ်းသာပီတိမှာ လုံးဝ ဖုံးကွယ်မရနိုင်အောင် ထင်ရှားနေသည်။ "ဘွားလေး၊ ကျွန်မကလေ အမအဆင့်ကို ရောက်နိုင်ပါ့မလားလို့ တွေးနေမိတယ်"
မကြာသေးမီက သူမ၏ အစ်မမှာ မယုံနိုင်လောက်အောင် ထက်မြက်တောက်ပလာပြီး မည်သည့်အရာမဆို လုပ်နိုင်စွမ်းရှိသူ ဖြစ်လာသည်ဟု သူမ ခံစားနေရသည်။
"ကြိုးစားကြိုးစားနဲ့ သင်ယူပါ။ မင်းရဲ့အစ်မနောက်ကို နောက်ကျကျန်ခဲ့မှာ မဟုတ်ပါဘူး" ဟု လင်းချင်းဟယ်က အားပေးသည်။
ဇူစစ်နီသည် စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ သူမ ကြိုးစားပမ်းစား လေ့လာသင်ယူရပေမည်။ မြို့တော်သို့ ရောက်ရှိလာမှသာ ပြင်ပကမ္ဘာကြီးသည် မည်မျှ ကျယ်ပြန့်ပြီး ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်နေသည်ကို သူမ သဘောပေါက်လာခဲ့သည်။ အကယ်၍ မသင်ယူဘဲ ဆက်နေမည်ဆိုပါက နောက်ကျကျန်ရစ်ခဲ့မည်သာ ဖြစ်သည်။ ကျင့်ယန်းနှင့် ချန်ယုတို့ပင် အထက်တန်းကျောင်း အောင်မြင်ထားကြသည် မဟုတ်ပါလော။
သူမကိုယ်တိုင်ကမူ တတိယတန်းကိုသာ အောင်မြင်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရာ — ကြွားဝါရန် လုံးဝ မလုံလောက်ပေ။
လင်းချင်းဟယ်သည် သူမ၏ ထိုမျှ တက်ကြွလှုံ့ဆော်မှု ရှိနေသည်ကို မြင်ရ၍ ကျေနပ်အားရ မိသည်။ ကလေးများသည် အပြုသဘောဆောင်သော တိုးတက်မှုကို လုပ်ဆောင်တတ်သမျှ ကာလပတ်လုံး သူမသည် သူတို့နောက်မှ အမြဲတမ်း ရပ်တည်ထောက်ခံပေးမည် ဖြစ်သည်။
"ဒီနှစ်မှာ လူနှစ်ယောက် ထပ်ခေါ်ဖို့ ငါတို့ စီစဉ်ထားတယ်" ဟု လင်းချင်းဟယ်က မာချេងမင်အား သူတို့အိမ်သို့ ဖိတ်ခေါ်ပြီးနောက် ကြေညာလိုက်သည်။
မာချេងမင်မှာ ခေတ္တမျှ အံ့သြသွားသည်။ "ကျွန်တော်တို့မှာ အခု ဝန်ထမ်းအင်အား လုံလောက်နေပြီ မဟုတ်ဘူးလား"
"ဒီနှစ်မှာ ဟူဇီကို သူ့ဘာသာသူ လမ်းဘေးဈေးဆိုင် သွားခင်းခွင့် ပေးဖို့ ငါ စီစဉ်ထားတယ်။ သူ့အတွက် တစ်ကိုယ်တော် ရပ်တည်စမ်းသပ်ကြည့်ရမယ့် အချိန်တန်ပြီ။ သူ့ဘက်မှာ လူအင်အား နည်းသွားမှာ ဖြစ်တဲ့အတွက် သူ့နေရာမှာ အစားထိုးဖို့ လူသစ် တစ်ယောက်ကို ခေါ်ယူဖို့ လိုအပ်တယ်" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ရှင်းပြသည်။
ရှု့ရှิ่งချန်သည် သူ့ဆိုင်ကို သူ စတင်ဖွင့်လှစ်နေပြီ ဖြစ်ရာ ဟူဇီ နောက်ကျကျန်နေမည်ကို သူမ မည်သို့ ခွင့်ပြုနိုင်မည်နည်း။ ထို့အပြင် ဟူဇီသည်လည်း သူမ၏ လမ်းညွှန်မှုအောက်တွင် အတော်အတန် ကြာမြင့်စွာ အလုပ်လုပ်ကိုင်ခဲ့ပြီးဖြစ်ကာ သူမ တတ်သမျှ မှတ်သမျှကို လက်ဆင့်ကမ်း သင်ကြားပေးခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ ယခုအခါတွင် သူ၌ လက်ထပ်မည့် စေ့စပ်ဖက်ပင် ရှိနေပြီဖြစ်ရာ သူ၏ကိုယ်ပိုင်လမ်းကြောင်းကို ထွင်းဖောက်ရန် အပြင်သို့ ထွက်ခွာခြင်းဖြင့် မည်သည့် အန္တရာယ်မျှ ရှိမည် မဟုတ်ပေ။
အနာဂတ်တွင် သူ လက်ထပ်သည့်အခါ သူသည် အိမ်ထောင်ဦးစီး တစ်ဦး ဖြစ်လာမည်ဖြစ်ပြီး မိသားစုကို လုပ်ကျွေးပြုစုရန် လိုအပ်ပေသည်။ လက်တွေ့လောက အတွေ့အကြုံများ ရရှိရန်အတွက် အပြင်သို့ ထွက်ရမည့်အချိန် တန်ပြီ ဖြစ်သည်။
သူမသည် ဤတူမောင်နှမများကို မြို့တော်သို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သော်လည်း သူတို့အား သူမ၏ဆိုင်တွင် ထာဝရ ချည်နှောင်ထားရန် မည်သည့်အခါကမျှ မရည်ရွယ်ခဲ့ပေ။ အကယ်၍ သူတို့၌ စွမ်းဆောင်ရည်ရှိပါက သူတို့의ကိုယ်ပိုင်လမ်းကြောင်းအတိုင်း လွတ်လပ်စွာ သွားနိုင်ကြပြီး သူမက နောက်ကွယ်မှ အမြဲ ထောက်ခံပေးမည် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ရည်မှန်းချက် မရှိကြပါကလည်း ဆိုင်ကို ရိုးသားစွာ ထိုင်စောင့်ပေးကြရုံသာ ရှိပေသည်။
မာချេងမင်သည် ဤစကားကို ကြားရသောအခါ နားလည်သဘောပေါက်စွာဖြင့် ခေါင်းညိတ်လိုက်သည်။
"မင်းရဲ့ ဇနီးနဲ့ပတ်သက်လို့ကတော့ အားလပ်ချိန်တွေမှာ သူမနဲ့အတူ အချိန်ပိုပေးပါ။ အလုပ်တွေ တရားဝင် မစတင်ခင် တစ်ပတ်လိုသေးတယ်၊ ဒါကြောင့် ငါ မင်းကို အခွင့်ရက် သုံးရက် ထပ်ပေးမယ် — စုစုပေါင်း ဆယ်ရက်ပေါ့။ သူမကို သူမရဲ့ မိဘအိမ်ကို ပြန်ခေါ်သွားပြီး အနားယူစေလိုက်ပါ" ဟု လင်းချင်းဟယ်က အပြုံးဖြင့် ထပ်လောင်းပြောကြားလိုက်သည်။