ညနေပိုင်းရောက်တော့ လင်းချင်းဟယ်က ကျိုးရှ ကို ရေချိုးခန်း အတူတူသွားဖို့ လာခေါ်ခဲ့သည်။
ကျိုးရှ က မကျေမနပ်နှင့် ညည်းတွားပြောဆိုလာသည်– "စတုတ္ထမောင်နှမ၊ သိရဲ့လား။ အဲဒီ လူမိုက် ရှုကျင့်ချန်က သူ့ဘာသာသူ အပြင်မှာ သီးသန့်လုပ်ငန်းထောင်ဖို့ ထွက်သွားပြီတဲ့။"
"သူ့ဘာသာသူ ထွက်လုပ်လည်း ဘာဖြစ်လဲ။ ဘာမှမထူးဆန်းပါဘူး" ဟု လင်းချင်းဟယ်က အလေးအနက်မထားဘဲ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ပြန်ဖြေလိုက်သည်။
ရှုကျင့်ချန်ရဲ့ စရိုက်က ပြင်လို့မရနိုင်ပါဘူး။ သူ့ဆီကနေ ဘာမှ အနှစ်သာရရှိတာ ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ပေ။ သူ့ဘာသာသူ အပြင်ထွက်လုပ်ရင်တောင် ခဏတာမျှသာ ဖြစ်ပေလိမ့်မည်— ယုန်မြီးက ဘယ်လိုလုပ် ရှည်နိုင်မှာလဲ။
သို့သော်လည်း ကျိုးရှ စိတ်မကျေနပ်သည်က အဲဒါမဟုတ်ပေ။ သူမကို အမှန်တကယ် စိတ်ပျက်ဒေါသထွက်စေသည်မှာ ဆုတာလင်အပေါ် ထားရှိသည့် ရှုကျင့်ချန်၏ လေးစားမှုမရှိသော သဘောထားပင် ဖြစ်သည်။
ဆုတာလင် စကားပြောနေစဉ်အတွင်း ရှုကျင့်ချန်က နားထောင်လိုစိတ် မရှိကြောင်းကို သိသာထင်ရှားစွာ အတိအလင်းပြသကာ နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ကြားဖြတ်ပြောဆိုခဲ့သည်။
"သူက တကယ်တမ်း ပိုက်ဆံတောင် ကောင်းကောင်းမရှသေးဘဲနဲ့ အဲဒီလိုပုံစံ လုပ်နေပြီ။ တစ်လကို ယွမ်တစ်ရာလောက် ရှာနိုင်ရုံနဲ့ သူ့ကိုယ်သူ အလွန်အမင်း ဂုဏ်ယူနေပြီပေါ့!" ဟု ကျိုးရှ က ဒေါသတကြီး ဆဲဆိုလေသည်။
သူတို့မိသားစုက ရှုမိသားစုကြီးဆီက ဆန်တစ်စေ့မှ စားခဲ့ရတာ မဟုတ်ဘဲနဲ့ သူက ဘာကြောင့် ဒီလောက်ကြီးကျယ်ခန်းထုတ်နေရတာလဲ။ သူမရဲ့ ရေနွေးငွေ့ပေါင်းမုန့်ဆိုင်ကလည်း ဝင်ငွေကောင်းနေတာပဲလေ။ တစ်လကို ယွမ်ငါးရာအမြတ်ရဖို့က သေချာပေါက် ခန့်မှန်းလို့ရတယ်လေ!
အဲဒီလိုဟာကို ယွမ်တစ်ရာကျော်လေး ရတာနဲ့ပဲ သူက ဖောင်းပွလာအောင် မောက်မာပြနေရဲတယ်။
လင်းချင်းဟယ်အနေဖြင့် မမေးဘဲနှင့်ပင် အလွယ်တကူ မြင်ယောင်ကြည့်နိုင်ပေသည်။ ရှုကျင့်ချန်က သူတို့မိသားစုဘက်မှာတော့ မောက်မာဝံ့လိမ့်မည် မဟုတ်သော်လည်း သူ့ရဲ့ ဦးလေးငယ်လင်မယားရှေ့ကျတော့ အတော်လေး ရန်လိုမောက်မာတဲ့ ပုံစံဖမ်းပြနေပေလိမ့်မည်။
"ပိုက်ဆံရှာဖို့ကိုပဲ ကြိုးစားကြပြီး ဒီနှစ်ထဲမှာ အိမ်တစ်လုံးဝယ်နိုင်အောင် ကြိုးပမ်းကြပါ" ဟု လင်းချင်းဟယ်က စကားလမ်းကြောင်း လွှဲလိုက်သည်။
ဒီနှစ်က အလွန်အရေးကြီးသည်၊ အကြောင်းမှာ နောင်နှစ်၏ လုပ်ခလစာ ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုများကြောင့် ကုန်ဈေးနှုန်းများ အလွန်အမင်း မြင့်တက်လာမည်ဖြစ်သောကြောင့်တည်း။ နောင်နှစ်အစမှစတင်၍ ငွေကြေးဖောင်းပွမှုမှာ နှစ်လယ်ပိုင်းတွင် ချက်ချင်းဆိုသလို မြင့်တက်လာမည်ဖြစ်ပြီး၊ အထူးသဖြင့် အိမ်ခြံမြေဈေးနှုန်းများမှာ မလွဲမသွေ တန်ဖိုးမြင့်တက်လာပေလိမ့်မည်။
"တာလင်နဲ့ ကျွန်မလည်း အဲဒီလို စဉ်းစားထားပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျွန်မတို့မှာ အနည်းငယ် လိုအပ်နေသေးတယ်" ဟု ကျိုးရှ က ခေါင်းခါရင်း ပြောလေသည်။
"လိုအပ်တယ်ဆိုရင်တော့ အရင်ဆုံးလာပြီး ချေးပေါ့။ စောစောဝယ်ထားတာ ပိုကောင်းတာပေါ့" ဟု လင်းချင်းဟယ်က အကြံပြုသည်။
လင်းချင်းဟယ်အနေဖြင့် လူတိုင်းကို ဒီလိုပြောနေမည် မဟုတ်သော်လည်း ကျိုးရှ နှင့် သူမတို့မှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ခင်မင်ခဲ့ကြသော သူငယ်ချင်းများ ဖြစ်ကြသည်။ ဤအချိန်တွင် အိမ်ဝယ်ရန် အကြံပြုခြင်းမှာလည်း စိတ်အေးချမ်းစေရန် တစ်မျိုးတစ်ဖုံ လုပ်ဆောင်ပေးခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။ မဟုတ်ပါက နောင်လာမည့်အချိန်တွင် ဈေးနှုန်းများက ပို၍သာ တက်လာမည်ဖြစ်ပြီး သူတို့အနေဖြင့် ဝယ်ယူနိုင်တော့မည် မဟုတ်ပေ။
"ကျေးဇူးတင်ပါတယ် စတုတ္ထမောင်နှမရေ" ဟု ကျိုးရှ က ပြုံးရင်း ပြောသည်။ "အချိန်တန်ရင် ကျွန်မ လာပြောပါမယ်။"
"ဒါနဲ့လေ၊ မင်းတို့ရဲ့ အိမ်ထောင်စုစာရင်းတွေကို ဒီကို ပြောင်းရွှေ့လို့ရမယ့် လမ်းကြောင်းရှိရင် မင်းနဲ့ တာလင်က ပြောင်းချင်တဲ့ ဆန္ဒရှိကြရဲ့လား" ဟု လင်းချင်းဟယ်က မေးမြန်းသည်။
"ပြောင်းနိုင်ရင်တော့ အကောင်းဆုံးပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ ဒါက မလွယ်ကူဘူးလို့ ကြားဖူးတယ်" ဟု ကျိုးရှ က နှောင့်နှေးတွန့်ဆုတ်နေသည်။
ယခုအခါတွင် သူတို့က မြို့တော်သို့ ရောက်ရှိနေပြီဖြစ်ရာ ကျိုးရှ က ဤနေရာရှိ ဘဝကို အသားကျနေပြီ ဖြစ်သည်။ သူမအနေဖြင့် ခရိုင်သို့ ပြန်သွားရန် အကြံအစည် လုံးဝမရှိတော့ပေ။ ခရိုင်က မဆိုးလှသော်လည်း မြို့တော်နှင့် ယှဉ်လိုက်ပါက လုံးဝမမီနိုင်ပေ။
ထို့ကြောင့် ကျိုးရှ က ဤနေရာတွင် အပြီးတိုင် အခြေချနေထိုင်ရန် ရည်ရွယ်ထားသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူတို့၏ စားဝတ်နေရေးက ယခုအခါ ဤနေရာတွင် အခြေစိုက်နေပြီ မဟုတ်ပါလော။
"ဝမ်အမေရဲ့ သားကြီးက ဒီနှစ် မြို့တော်ကို ပြန်လာမှာပါ။ သူတို့ပြောတာတွေကို ကြည့်ရင် နောင်ကျရင် အရပ်ဘက် ရေးရာဌာနကို ဝင်ဖြစ်လိမ့်မယ် ထင်တယ်။ အဲဒီအချိန်ကျရင် လမ်းကြောင်းပေါ်လာရင် ငါ မေးပေးမယ်လေ" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ဖော်ပြပြောဆိုသည်။
နှစ်ဆန်းနှစ်ရက်နေ့တွင် ဖေဖေဝမ်နှင့် မေမေဝမ်တို့က ဝမ်ကော်လျံကို သူတို့အိမ်သို့ ညစာစားရန် ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ကြရာ ဝမ်ကော်လျံ မြို့တော်သို့ ပြန်လည်ပြောင်းရွှေ့လာတော့မည် ဖြစ်ကြောင်း သူမ သိရှိပြီးသားပင် ဖြစ်သည်။
သူက အရပ်ဘက် ရေးရာဌာနသို့ ဝင်ရောက်လိမ့်မည် ထင်၏။ ဖြစ်နိုင်ခြေတစ်ခုအနေဖြင့် ပြောဆိုထားသော်လည်း ၎င်းမှာ လက်တွေ့တွင် သေချာနေပြီဖြစ်သည်— ဖြစ်နိုင်ခြေအားလုံးအရ သူက ထိုနေရာတွင်သာ လုပ်ကိုင်လိမ့်မည်။
လင်းချင်းဟယ်တွင် ဤကဲ့သို့သော တိကျသည့် အကြံအစည် ရှိနှင့်ပြီးသား ဖြစ်သည်။
"ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်လေ၊ အထဲကနေ အနည်းငယ်တော့ လှည့်ပတ်ဆောင်ရွက်ရဦးမှာပေါ့" ဟု လင်းချင်းဟယ်က ကျိုးရှ အား ပြောပြသည်။
အတွင်းလူချင်း ချိတ်ဆက်မှု ရှိမည်ဆိုပါက ကုန်ကျစရိတ်မှာ အလွန်အကျွံ များပြားမည်မဟုတ်ဘဲ အရေးအကြီးဆုံးမှာ ပို၍လုံခြုံစိတ်ချရပေမည်။ ပိုက်ဆံယူသွားပြီး ကိစ္စမပြီးမြောက်ဘဲ ဖြစ်သွားသည့် အဖြစ်အပျက်မျိုး လုံးဝ ဖြစ်လာမည် မဟုတ်ပေ။
"ဒါဆိုရင် စတုတ္ထမောင်နှမရေ၊ ကျွန်မကို သေချာပေါက် အကြောင်းကြားပေးနော်!" ဟု ကျိုးရှ က စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် ပြန်ပြောသည်။
လင်းချင်းဟယ်က သဘောတူလိုက်သည်။
"အိမ်ထောင်စုစာရင်းသာ ပြောင်းလို့ရသွားမယ်ဆိုရင် နောင်ကျရင် ကျွန်မတို့လည်း တကယ့် မြို့တော်သားတွေ ဖြစ်သွားပြီပေါ့" ဟု ကျိုးရှ က ပြောသည်။
သူတို့က ဒေသခံများ မဟုတ်ကြသောကြောင့် ကလေးများ၏ ကျောင်းပညာရေးအတွက် ကြီးမားသော ခေါင်းကိုက်စရာ ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်နေခဲ့သည်။ မူလတန်းကျောင်းတွင် အဆင်ပြေချောမွေ့စွာ အပ်နှံနိုင်ရန်ပင် သူမ၏ စတုတ္ထမောင်နှမ၏ ချိတ်ဆက်မှုများကို အသုံးပြုခဲ့ရသည်။
အဲဒီလိုပုံစံနဲ့ အမြဲတမ်း ဆက်သွားလို့ မရနိုင်ပါဘူး။ အိမ်ထောင်စုစာရင်း ပြဿနာကို စောစောစီးစီး ဖြေရှင်းထားတာကမှ ပိုပြီး သက်သာပါတယ်။
မောင်နှမတော်စပ်သူ နှစ်ဦးသား ရေချိုးကြပြီး စိတ်လန်းဆွေးမြေ့ပေါ့ပါးစွာဖြင့် အိမ်သို့ လျှောက်လာခဲ့ကြသည်။
သဘာဝကျစွာပင် ကျိုးရှ က ဆုတာလင်အား ထိုပြောဆိုဆွေးနွေးချက်များကို ပြန်လည်ပြောပြခဲ့ရာ ဆုတာလင်က ကျေးဇူးတင်ရှိသည့် လေသံဖြင့် "ကျေးဇူးတင်... ရမယ်... စတုတ္ထမောင်... မောင်နှမကို" ဟု ပြောလေသည်။
သူတို့နှစ်ဦး ဤနေရာသို့ ရောက်ရှိလာကတည်းက စတုတ္ထမောင်နဲ့ စတုတ္ထမောင်နှမဆီကနေ အလွန်တရာ ကြီးမားတဲ့ စောင့်ရှောက်မှုတွေကို တကယ်ပဲ ရရှိခဲ့ကြတာ ဖြစ်သည်။
ကျိုးရှ က "ကျွန်မတို့ရဲ့ အိမ်ထောင်စုစာရင်း ကိစ္စ ပြီးသွားတာနဲ့ ဒီမှာ အိမ်တစ်လုံး ဝယ်လို့ရပြီ။ အဲဒီကျရင် ကျွန်မတို့လည်း စစ်မှန်တဲ့ မြို့တော်နေပြည်သူတွေ ဖြစ်သွားပြီပေါ့" ဟု ပြောသည်။
ဆုတာလင်က ပြုံးဖြဲဖြဲလုပ်လိုက်သည်။ သူ စကားအများကြီး မပြောတတ်သော်လည်း မြို့တော်ကို သူလည်း နှစ်သက်ပေသည်။ ဆောင်းရာသီက အနည်းငယ် အေးမြသော်လည်း ၎င်းမှလွဲ၍ ကျန်သည်များမှာ အပြစ်ပြောစရာ လုံးဝမရှိပေ။
"ဒီ... ဒီနှစ်... သမီးအကြီး... သမီးအကြီးရဲ့ လင်မယား... လာမယ်... တဲ့" ဟု ဆုတာလင်က မှတ်ချက်ပြုသည်။
"လာပါစေတော့။ အချိန်တန်ရင်တော့ ဟိုးဘက်အဝေးက ဆိုင်တစ်ဆိုင်ကို ရှာလိုက်ပြီး သူတို့နဲ့ နေရာချင်း မတူဘဲ နေလိုက်တာပေါ့။ အိမ်လည်း ဟိုးဘက်အဝေးမှာပဲ ငှားလိုက်မယ်လေ။ ကျန်တာတွေက ပြဿနာ မရှိပါဘူး" ဟု ကျိုးရှ က ပြန်ပြောသည်။
ဆုတာလင်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
နှစ်ဆန်းငါးရက်နေ့ ကျော်လွန်သွားပြီးနောက် ပွဲတော်ရာသီ၏ အငွေ့အသက်များမှာ သိသိသာသာ လျော့ပါးသွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ဆန်းခြောက်ရက်နေ့တွင် လင်းချင်းဟယ်နှင့် ကျိုးချင်းဗိုင်တို့က ကားမောင်းကာ အဖေကျိုး၊ ဘိုးဘိုးဝမ်နှင့် ဆုတာလင်တို့ကို ပူနွေးသော ရေပူစမ်းဆီသို့ အပန်းဖြေအနားယူရန် ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့ကြသည်။
အမေကျိုး ကတော့ ခေါ်ဆောင်ခြင်း မခံရပေ။ ရေပူစမ်းများက ယခုအခါ အတော်လေး ဈေးကြီးလှပြီး သူမသာ လိုက်ပါလာမည်ဆိုပါက တစ်နှစ်တာ၏ ပထမလပတ်လုံး အေးအေးချမ်းချမ်း ရှိနေမည် မဟုတ်ပေ။
အမေကျိုး က အတော်လေး မကျေမနပ် ခံစားနေရသည်။ အမှန်အတိုင်းပြောရလျှင် သူမလည်း သွားချင်နေသည်၊ သို့သော်လည်း ဈေးနှုန်းက အလွန်တရာ ကြီးမားလွန်းသည်ဟု သူမ ခံစားရသည်။ ထိုနေရာတွင် အုပ်စုလိုက် လျှော့ဈေးမရှိဘဲ လူတစ်ဦးချင်းအလိုက် ကောက်ခံခြင်း ဖြစ်သည်။ တကယ့်ကို လိမ်လည်လှည့်ဖြားတာပဲ!
"အမေ၊ ဘာဖြစ်နေတာလဲ။ မျက်နှာကလည်း ပျော့ခွေပြီး အားအင်မရှိသလို ဖြစ်နေပါလား" ဟု ကျိုးရှ က သမီးနှစ်ယောက်နှင့်အတူ အိမ်သို့ ပြန်ရောက်လာစဉ် ပြောဆိုလိုက်သည်။
"မင်းတို့ရဲ့ စတုတ္ထမောင်နှမက ငါ့ကို မနှစ်မြို့ဘူး ထင်တယ်" ဟု အမေကျိုး က နစ်နာနေသည့် ပုံစံဖြင့် မေးမြန်းသည်။
ကျိုးရှ က စိတ်ထဲတွင် သဘောကျစွာ ရယ်မောလိုက်ပြီး တွေးမိသည်– *စတုတ္ထမောင်နှမက အမေ့ကို မနှစ်မြို့တာ မဟုတ်ဘူး၊ အမေ့ကို ကြောက်နေတာ။ အမေ့ကို မယှဉ်သာတော့လို့ ရှောင်ရှားနေရတာပေါ့။*
ထို့ကြောင့်ပင် သူမကို ကစားရန် မခေါ်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
"စတုတ္ထမောင်နှမက ဘယ်လောက်တောင် စာနာတတ်ပြီး ကျေးဇူးသိတတ်လဲ။ ပန်းခြံထဲဆင်းသွားပြီး တခြားအဖွားကြီးတွေကို မေးကြည့်လိုက်စမ်းပါ၊ ဘယ်လိုချွေးမက သူ့လောက် ကောင်းလဲလို့" ဟု ကျိုးရှ က သူမ၏ ရင်ထဲရှိ အမှန်တရားကို တိုက်ရိုက်မပြောဘဲ ဆိုလိုက်သည်။
အမေကျိုး ကလည်း ဤအချက်ကို သဘာဝကျစွာပင် သိရှိနေပြီး "ဒါပေမဲ့ စတုတ္ထမောင်နှမက ငါ့ကို မခေါ်သွားချင်သေးဘူးလေ" ဟု ညည်းတွားပြောဆိုသည်။
"အဲဒီကားမှာ နေရာမလုံလောက်လို့ပါ။ ဝမ်ယွမ် ရဲ့ကားက လူငါးယောက်စာပဲ ဆံ့တာလေ" ဟု ကျိုးရှ က ထောက်ပြပြောဆိုသည်။
"သူ တကယ်ပဲ ငါ့ကို မမုန်းဘူးပေါ့နော်" ဟု အမေကျိုး က ထပ်မံအတည်ပြု မေးမြန်းသည်။
"မုန်းတယ်ဆိုရင်ရော သူက အမေ့ကို ဒီလောက်အထိ လေးစားဆက်ဆံပါဦးမလား။ နှစ်သစ်ကူးတုန်းက စတုတ္ထမောင်နှမက အမေနဲ့ အဖေကို မုန့်ဖိုးဘယ်လောက် ပေးခဲ့လဲဆိုတာ စဉ်းစားကြည့်ပါဦး" ဟု ကျိုးရှ က သတိပေးပြောကြားသည်။
ထိုအကြောင်းကို ပြောလိုက်သည်နှင့် အမေကျိုး ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် အပြုံးတစ်ခု ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ စတုတ္ထအိမ်ထောင်မှ အိမ်ရှင်မက သူမနှင့် အဘိုးကြီးကျိုးတို့အား တစ်ယောက်လျှင် ယွမ်ငါးဆယ်စီဖြင့် စုစုပေါင်း ယွမ်တစ်ရာကို အိတ်ကပ်စရိတ်မုန့်ဖိုးအဖြစ် ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
"ဒါနဲ့ပြောရဦးမယ်၊ ရှန့်မေ့ ဟိုတစ်ခေါက် ကလေးပျက်ကျသွားကတည်းက ဘာလို့ ကိုယ်ဝန်ပြန်မရသေးတာလဲ။ အဲဒီတုန်းက သူမရဲ့ ခန္ဓာကိုယ် ကျန်းမာရေး ထိခိုက်သွားလို့လား" ဟု အမေကျိုး က တွေးတောကာ ပြောဆိုသည်။
ကျိုးရှ က ရှုရှန့်မေ့၏ ကိစ္စများတွင် ပါဝင်ပတ်သက်လိုခြင်း မရှိသဖြင့် "အမေ၊ တခြားသူတွေရဲ့ ကိစ္စတွေမှာ နှာခေါင်းဝင်မထည့်ပါနဲ့တော့။ သူတို့က အမေ့ရဲ့ စေတနာကို အသိအမှတ်မပြုကြဘူး" ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။
သူမ၏ တာလင်ကို အထናသေးသိမ့်၍ ကြည့်ကြသူများကို သူမအနေဖြင့် သနားကြင်နာစိတ် လုံးဝမရှိပေ— သူမ၏ အစ်မအကြီးဆုံး၏ သားသမီးများ ဖြစ်နေလျှင်တောင်မှ အတူတူပါပဲ!
"ဟာ၊ အဲဒီမောင်နှမနှစ်ယောက်ကတော့လေ။ လူကို တကယ့်ကို ခေါင်းကိုက်စေတာပဲ" ဟု အမေကျိုး က သက်ပြင်းချကာ ပြောသည်။ "တကယ်ပါပဲ၊ မင်းတို့ရဲ့ အစ်မအကြီးဆုံးကလေ သူ့ရဲ့ ကလေးတွေကိုတောင် ကောင်းကောင်းဆုံးမဖို့ မသိဘူးလားကွယ်။"
ကျိုးရှ က လိမ္မော်သီးတစ်လုံးကို ွှာခွံနွှာလိုက်ပြီး သူမ၏ အမေထံသို့ ကမ်းပေးကာ "ကဲ၊ လိမ္မော်သီး စားလိုက်ပါ" ဟု ပြောဆိုရင်း စကားကို ရပ်တန့်စေလိုက်သည်။
ထိုစဉ်မှာပင် ဘေးအိမ်မှ ဒေါ်ကြီးကျူက လျှောက်လာခဲ့သည်။
အမေကျိုး လည်း သူမကို မြင်လိုက်သည်နှင့် မျက်နှာထား တင်းသွားပြီး အတုအယောင် ယဉ်ကျေးသော လေသံဖြင့် "အမလေး၊ ဒီနေ့ အာဝလပ်ချိန်တွေ ရလာတာနဲ့ ဘယ်လိုကိစ္စနဲ့ ရောက်လာရတာလဲရှင်" ဟု နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။