လွန်ခဲ့တဲ့နှစ်က နှစ်သစ်ကူးသွားကန်တော့ကြတုန်းက ကျိုးမိသားစုဟောင်းထဲမှာ ဘယ်သူကများ သူ့ကို မျက်နှာသာပေးတဲ့ အမူအရာမျိုး ပြခဲ့ဖူးလို့လဲ။
အထူးသဖြင့် သူ့ဦးလေးဘက်ခြမ်းဆိုလျှင် ထမင်းတစ်နပ်တောင် ကျွေးမထားခဲ့ကြဘူးလေ။ သူက ခုံအေးအေးပေါ်မှာ ထိုင်ရတာကိုများ သဘောကျတယ်လို့ ထင်နေကြတာလား။ သူတို့များ ဘာတွေများ အထူးအဆန်းဖြစ်နေလို့လဲ။ ဆိုင်လေးတွေ အနည်းငယ် ဖွင့်ထားတာနဲ့ပဲများ ဘာများထူးခြားလို့လဲ။
သူတို့ရဲ့ ကျောက်မိသားစု စက်ရုံတွေက အခုဆိုရင် သူတို့လက်ထဲကို အပြည့်အဝ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပြီလေ။ စာရင်းဇယားတွေ ရှင်းပြီးသွားတဲ့နောက်မှာ ဒီနှစ်ရဲ့ ဝင်ငွေက တင်စားစရာမလိုဘဲ ၈၀,၀၀၀ တောင် ရှိသွားခဲ့ပြီ။
ဒါက ဘယ်လိုငွေမျိုးလဲ။
ကျိုးမိသားစုကများ ကျောက်မိသားစုရဲ့ စက်ရုံနဲ့ ယှဉ်ပြဖို့ ဘာကိုများ ထုတ်ပြနိုင်မှာတဲ့လဲ။
ဘာကြောင့်များ သူက ကျိုးမိသားစုရဲ့ အေးစက်စက်ခုံတန်းပေါ်မှာ သွားထိုင်ရမှာလဲ။
သူ့ရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို ကျန်းမေလျန်က ဘယ်လိုလုပ် မသိဘဲနေမလဲ။ သူမက ငြင်းခုံလိုက်သည်— "ရှင် ကျုပ်ဦးလေးရဲ့ဆိုင်တွေကို အထင်မသေးနဲ့။ အဲဒါတွေက အမြတ်အစွန်း အများကြီးထွက်တယ်။ ဝင်ငွေဆိုရင် ကျွန်မတို့စက်ရုံနဲ့တောင် သိပ်မကွာလောက်ဘူး။"
သူကိုယ်တိုင် အဝတ်အထည်ဆိုင် ဖွင့်ထားဖူးတော့ အမြတ်အစွန်းတွေက တကယ်ကောင်းတယ်ဆိုတာ သူမ သိနေတာပေါ့— အထူးသဖြင့် သူမ ရွေးချယ်ထားတဲ့နေရာတွေက လူစည်ကားတဲ့နေရာတွေ ဖြစ်နေလို့ပေါ့။ နေ့တိုင်း လူတွေ ဝင်ထွက်သွားလာနေတော့ အရောင်းအဝယ်က ဆိုးကိုမဆိုးဘူး။
"အဲဒီအကြောင်း ငါ့ကို လာမပြောနဲ့။ ငါ ဘယ်မှမသွားချင်ဘူး။ မင်းသွားချင်ရင် မင်းမောင်လေးကို ကိုယ်တိုင်ခေါ်သွားလိုက်," လို့ ကျောက်ကျွင်း က စိတ်ပျက်လက်ပျက်နဲ့ ပြန်ပြောလိုက်သည်။
"ဒါဆို သွားပြီး ကျွန်မမောင်လေးကို ရှာပြီး ထမင်းစားဖို့ ခေါ်လာခဲ့လေ။ ဒါက နှစ်သစ်ကူးလေ၊ သူ့ကို ဒီအတိုင်း ပစ်ထားလို့မှ မဖြစ်တာ," လို့ ကျန်းမေလျန်က ဆိုသည်။
ဒီအမှတ်ကို ရောက်လာတဲ့အခါ သူမမှာ ရင်နာဝမ်းနည်းမှုတွေ လှိုင်းလုံးလို တက်လာတော့သည်။ သူမက မောင်လေးဖြစ်သူကို နှစ်သစ်ကူးကြိုဆိုရေးညစာ စားဖို့ ဖိတ်ခေါ်ချင်နေတာပါ။ အတိတ်တုန်းက ဘယ်လောက်ပဲ စိတ်ပျက်စရာကောင်းခဲ့ပါစေ၊ သူက သူမရဲ့ မောင်လေးပဲ ဖြစ်နေဆဲဖြစ်ပြီး လမ်းဘေးမှာ ပစ္စည်းရောင်းစားတဲ့အလုပ် စလုပ်ကတည်းက သူဟာ အများကြီး တိုးတက်လာခဲ့ပြီလေ။
ဒါပေမဲ့ သူမရဲ့ယောက္ခမရော၊ မောင်နှမဝမ်းကွဲတွေပါ ဘယ်သူမှ လက်မခံကြဘဲ အစားအသောက်တွေကို တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းထုပ်ပေးပြီး လိုက်ပို့ပေးလိုက်ရင် တော်ပြီလို့ သူမကို ပြောခဲ့ကြပါတယ်။ ကျောက်မိသားစုကတော့ နှစ်သစ်ကူးညစာကို သူတို့ဘာသာသူတို့ပဲ စားဖို့ စီစဉ်ထားကြတာပါ။
ဒါတောင်မှ ကျန်းမေလျန်က သူမရဲ့မောင်လေးကို လာစေချင်နေတုန်းပါပဲ။
"မင်းဘာသာ မင်းခေါ်လိုက်လေ," လို့ ကျောက်ကျွင်း က ပြောသည်။
"ရှင်သာ လုပ်နိုင်ရင် ကျွန်မ လာတောင်းဆိုနေမှာ မဟုတ်ဘူး," လို့ ကျန်းမေလျန်က ပြန်ပြောသည်။
တကယ်လို့ ကျောက်ကျွင်း သာ သူမရဲ့မောင်လေးကို အိမ်ခေါ်လာခဲ့ရင် မိသားစုက ကန့်ကွက်စရာရှိရင်တောင် ဘာမှဝင်မပြောရဲကြပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူမသာ သွားခေါ်ခဲ့ရင် ကျောက်မိသားစုက သူ့ကို အိမ်ထဲကနေ ချက်ချင်း ဆွဲထုတ်ပစ်လိုက်မှာ ဖြစ်ပါတယ်။
အဲဒီလိုဆိုရင်တော့ သူတို့က မျက်နှာရော ဂုဏ်သိက္ခာပါ ဆုံးရှုံးရမှာပါ။
ကျောက်ကျွင်း က ကျိုးမိသားစုဆောင်းကို သွားဖို့ ငြင်းဆန်ခဲ့တဲ့အတွက် Xu Shengqiang ကို သွားခေါ်ဖို့ကလွဲပြီး သူ့မှာ အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူ ရောက်သွားတဲ့အခါမှာတော့ အဲဒီကောင်လေးက သူ့အခန်းထဲမှာ မိန်းမတစ်ယောက်ကို ဝှက်ထားလိုက်တယ်ဆိုတာကို တွေ့လိုက်ရပါတော့တယ်။
ကျန်းမေလျန် ကို မျက်စိနဲ့ တပ်အပ်မြင်လိုက်ရတဲ့အချိန်မှာပဲ အရာအားလုံးက ရုတ်တရက် ရှင်းလင်းသွားပါတော့သည်။ အဲဒီတစ်ကြိမ်မှာတော့ ကျောက်ကျွင်း က Xu Shengqiang ကို သဘောကျတဲ့အကြည့်နဲ့ ကြည့်လိုက်သည်။ "မင်းကတော့ကွာ၊ တကယ်လုပ်နိုင်တာပဲ။"
Xu Shengqiang က အားနာတဲ့အမူအရာနဲ့ ပြန်ပြောလိုက်သည်— "မောင်နှမတော်စပ်တဲ့သူ၊ ကျွန်မအစ်မကိုတော့ သွားမပြောနဲ့ဦးနော်။"
"ငါသိပါတယ်။ အခု မြန်မြန်ထပြီး အိမ်ပြန်ပြီး ထမင်းစားကြရအောင်," လို့ ကျောက်ကျွင်း က ပြောသည်။
Xu Shengqiang က ကျန်းမေလျန် ဘက်ကို လှည့်လိုက်သည်။ "ငါ့ကို အိမ်မှာ စောင့်နေပါ။ နောက်မှ မင်းအတွက် တစ်ပုံစံစာ ငါ ယူလာခဲ့မယ်။"
ကျန်းမေလျန် က နူးညံ့စွာ ပြန်ဖြေလိုက်သည်— "သွားတော့။ ကျွန်မ ရှင့်ကို ဒီမှာပဲ စောင့်နေမယ်။"
အဲဒီအချိန်မှာပဲ သူမက ကျောက်ကျွင်း ကို တစ်ချက်လှည့်ကြည့်ဖို့ မမေ့ခဲ့ပါဘူး။ ကျောက်ကျွင်း က သူမကို ပြန်ကြည့်နေတာကို တွေ့လိုက်ရတဲ့အခါမှာတော့ သူမက ရှက်ရွံ့မှုကြောင့် ခေါင်းကို ချက်ချင်း ငုံ့ချလိုက်ပါတော့သည်။
သူတို့ လျှောက်သွားရင်းနဲ့ ကျောက်ကျွင်း က မေးလိုက်သည်— "ဒါ မင်းအစ်မရဲ့ သူငယ်ချင်း မဟုတ်ဘူးလား? သူ့ကို မင်းရဲ့ငှားထားတဲ့အခန်းမှာ နေအောင် ဘယ်လိုလုပ် ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့တာလဲ? မင်းကတော့ လက်သွက်ပါပေတယ်။"
"အင်း," လို့ Xu Shengqiang က အတော်လေး ဂုဏ်ယူဝင့်ကြွားတဲ့ဟန်နဲ့ ပြန်ဖြေလိုက်သည်။ "တစ်လရဲ့ တစ်ဝက်ပဲ ကြာလိုက်တာ။"
ကျန်းမေလျန် ကို သူ့ရဲ့ငှားထားတဲ့အခန်းကို ရွှေ့လာပြီး သူနဲ့အတူ အတူနေထိုင်စေဖို့အတွက် သူ အချိန်တစ်လရဲ့ တစ်ဝက်ပဲ အသုံးပြုခဲ့ရတာပါ။ ဟုတ်တာပေါ့၊ ကျန်းမေလျန် က နေ့ဘက်တွေမှာ သူ့နေရာကို သိပ်မသွားဘဲ ညဘက်တွေမှာမှ သွားလည်တတ်တာပါ။
ကျောက်ကျွင်း က စိတ်ထဲကနေ တွေးလိုက်သည်— *ဒီကောင်လေးရဲ့ပုံစံက အဲဒီလိုနဲ့ပဲ တစ်လဝက်အတွင်းမှာ သူ့ကို ငါးသလို ချိတ်မိသွားတာလား? သူက ဒါမျိုးတွေ ဘယ်လောက်တောင် ထူးချွန်နေတာလဲ?*
သေချာပါတယ်၊ ကျောက်ကျွင်း က Xu Shengqiang ကို ညစာစားဖို့ ပြန်ခေါ်လာတဲ့အခါ ကျောက်မိသားစုထဲက တခြားသူတွေက မကျေမနပ်ဖြစ်နေကြတာ သိသာပေမဲ့ ဘာတစ်ခွန်းမှ မပြောကြပါဘူး။
ညစာစားပြီးသွားတဲ့နောက်မှာ Xu Shengqiang က ကျန်းမေလျန် ဆီကို ပြန်သယ်သွားဖို့ ညသရေစာတွေကို ထုပ်ပိုးလိုက်သည်။
ဝန်ခံရရင်တော့ ကျောက်မိသားစုရဲ့ အစားအသောက်တွေက အလွန်ကို ကောင်းမွန်ပြီး ကျန်းမေလျန် ကလည်း အဲဒါကို အတော်လေး ကျေနပ်အားရနေခဲ့ပါတယ်။
သူမက အဲဒီမှာ တစ်ညအိပ်ပြီး Xu Shengqiang ရဲ့အစ်မ မရောက်လာခင် နောက်တစ်နေ့မနက်မှာ ထွက်သွားခဲ့ပါတယ်။
Xu Shengqiang ကလည်း ကျိုးမိသားစုဟောင်းဆီ နှစ်သစ်ကူးကန်တော့ဖို့ သူ့အစ်မနဲ့အတူ လိုက်သွားဖို့ကို အလားတူပဲ မလိုလားခဲ့ပါဘူး။
လင်ချင်းဟနဲ့ ကျိုးချင်းပိုင်တို့က အိမ်မှာပဲ ရှိနေကြပြီး အားလပ်ရက်တစ်လျှောက်လုံး လာရောက်လည်ပတ်သူတွေက မပြတ်မလပ် ရှိနေခဲ့ကြပါတယ်။
ကျန်းမေလျန်နဲ့ Xu Shengqiang တို့ ရောက်လာကြတဲ့အခါ လင်ချင်းဟနဲ့ တခြားသူတွေက ရုပ်မြင်သံကြား ထိုင်ကြည့်နေကြပါပြီ။
လင်ချင်းဟက မောင်နှမနှစ်ယောက် ရောက်လာတာနဲ့ပတ်သက်ပြီး ဘာမှ အများကြီး မပြောခဲ့ဘဲ သူမရဲ့အမူအရာက အေးစက်ပြီး လျစ်လျူရှုထားတဲ့ပုံစံပါပဲ။
Xu Shengqiang သူ့အလုပ်ကနေ နုတ်ထွက်လိုက်ပြီလို့ ကျန်းမေလျန် ပြောတာကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ ကျိုးချင်းပိုင်က ရိုးရှင်းစွာပဲ ပြောလိုက်သည်— "ရွာကို ပြန်သွားတာ မဆိုးပါဘူး။ မင်း ကြိုးကြိုးစားစား လုပ်မယ်ဆိုရင် အရာရာ အဆင်ပြေသွားမှာပါ။"
"ဘာကို ရွာကို ပြန်သွားရမှာလဲ?! ကျွန်တော်က အခု လမ်းဘေးမှာ ပစ္စည်းရောင်းနေတာ၊ အမြတ်အစွန်းတွေ အများကြီးထွက်တယ်!" လို့ Xu Shengqiang က အဲဒီစကားတွေကို မခံရပ်နိုင်ဘဲ ပြန်ပြောလိုက်သည်။
"ဦးလေးနဲ့ ပြောတဲ့အခါ စကားအပြောအဆိုကို ဆင်ခြင်စမ်း!" လို့ ကျန်းမေလျန်က သူ့ကို အသာအယာ ဆူပူလိုက်ပြီးမှ အတင်းပြုံးပြလိုက်သည်။ "ကျန်ကျ့်က အခု သူ့ဘာသာသူ လုပ်နေတာပါ။ ကျွန်မက မောင်နှမတော်စပ်တဲ့သူ ဝမ်ယွမ် ရဲ့ စက်ရုံကနေ ကုန်ပစ္စည်းတွေကို ယူတယ်၊ ပြီးတော့ သူက သူ့ဆိုင်ကို သီးသန့်လွတ်လွတ်လပ်လပ် ထွက်ဖွင့်တယ်။ ပုံမှန်စက်ရုံမှာ အလုပ်လုပ်တာထက် ဘာမှ မညံ့ပါဘူး။"
ဝမ်ယွမ် အဝတ်အထည်စက်ရုံကနေ သူမ ကုန်ပစ္စည်းတွေ ယူနေတယ်ဆိုတာ ကျိုးချင်းပိုင်က အရင်ကတည်းက သိနှင့်ပြီးသားပါ။ ဒါကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ သူက အကြံဉာဏ်အနည်းငယ် ပေးလိုက်သည်— "မင်းက လမ်းဘေးဆိုင်ဖွင့်ဖို့ ရွေးချယ်ပြီးပြီဆိုမှတော့ အဲဒါကို သေချာလုပ်ပါ။ အရောင်းအဝယ်လုပ်တဲ့နေရာမှာ အရေးအကြီးဆုံးက ငြိမ်းချမ်းမှုကို ထိန်းသိမ်းဖို့ပဲ။ အနည်းငယ်ပိုမြတ်တာ၊ လျော့မြတ်တာက အဓိကမဟုတ်ဘူး၊ အဓိကက လူတွေနဲ့ ဆက်ဆံပုံနဲ့ ကိစ္စရပ်တွေကို သင့်တင့်လျောက်ပတ်စွာ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းတတ်ဖို့ကို သင်ယူဖို့ပဲ။"
ဒီစကားတွေက စစ်မှန်တဲ့ မိသားစုအပေါ် ထားရှိတဲ့ စိုးရိမ်ပူပန်မှုကနေ ထွက်ပေါ်လာတာ ဖြစ်ပါတယ်။ သူက တူဖြစ်သူ Xu Shengqiang အပေါ် အနည်းငယ် စိတ်ပျက်မိနေပေမဲ့လို့ အကောင်းဆုံးဖြစ်စေချင်တဲ့ စေတနာနဲ့ အကြံဉာဏ်ပေးခဲ့တာပါ။
လင်ချင်းဟကတော့ အစအဆုံး ဘာတစ်ခွန်းမှ မပြောခဲ့ပါဘူး။
သူမအနေနဲ့ အဲဒီမောင်နှမနှစ်ယောက်ကို အိမ်ထဲကနေ ချက်ချင်း မောင်းထုတ်မပစ်ခဲ့တာက ချင်းဟရဲ့မျက်နှာကို ထောက်ထားလို့သာ ဖြစ်ပါတယ်။
ကျန်းမေလျန်က ပြုံးပြီး အသာအယာ လက်ခံလိုက်သလို Xu Shengqiang ကလည်း သူ့စိတ်ထဲကနေ သဘောမကျပေမဲ့ စကားကို ခပ်တိမ်တိမ်နဲ့ မှတ်ထားလိုက်မယ်လို့ ေတးရွတ်လိုက်ပါတယ်။
သူတို့ကို ထમင်းစားဖို့ မခေါ်ခဲ့ပါဘူး။ အဲဒီအစား သူတို့ရဲ့ ဘိုးဘွားတွေရဲ့နေရာဆီ သွားပြီး ထင်းစားကြဖို့သာ ညွှန်ကြားခဲ့ပါတယ်။
"မလာသင့်ဘူးလို့ ငါပြောသားပဲ။ ငါ အိမ်ပေါ်ခြေချလိုက်တာနဲ့ သူတို့က ငါ့ကို ချက်ချင်း ဟောပြောပါတော့တာပဲ!" လို့ Xu Shengqiang က အောက်ထပ် စင်္ကြံကို ရောက်တာနဲ့ ချက်ချင်း ညည်းညူလိုက်ပါတယ်။
သူ့ရဲ့အရောင်းအဝယ်က သူ့ဘာသာသူ အဆင်ပြေနေတာပါပဲ။ အဝတ်အစားဝယ်ချင်တဲ့သူတွေက ဝယ်ကြမှာဖြစ်ပြီး မဝယ်ချင်တဲ့သူတွေက ထွက်သွားကြမှာပါ။ သူက တကယ်ပဲ သူ့ကိုယ်သူ နှိမ့်ချပြီး လူတွေကို အမြွှမ်းတင်ရမှာလား။
ဒါ့အပြင် သူရောင်းတဲ့ အဝတ်အစားဒီဇိုင်းတွေက ဆွဲဆောင်မှုရှိပါတယ်။ ဈေးနှုန်းတွေကို တင်လိုက်ရင်တောင် လူတွေက သူ့ကို ရောင်းပေးဖို့ တောင်းပန်ကြတာပါ။
လူတွေနဲ့ ဆက်ဆံတာနဲ့ ကိစ္စရပ်တွေကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းတာနဲ့ပတ်သက်ပြီး သူ့ဦးလေးက သူ့ကို ဟောပြောနေစရာ မလိုပါဘူး။ ဦးလေးဖြစ်သူက ပထမတုန်းက သူ့ကို အလုပ်မပေးချင်ခဲ့တာ ဖြစ်တဲ့အတွက် အခု အဲဒီလို လာပြီး အမိန့်ပေးပိုင်ခွင့် မရှိပါဘူး။
ကျန်းမေလျန်ကလည်း အလားတူ လျစ်လျူရှုတဲ့ဟန်နဲ့ မှတ်ချက်ချလိုက်သည်— "မင်းမှာ ပိုက်ဆံရှိလာပြီဆိုရင် မင်းပြောသမျှ စကားမှန်သမျှက ကျိုးကြောင်းဆီလျော်နေတော့တာပဲ။ ဒါပေမဲ့ မင်းမှာ ပိုက်ဆံမရှိတဲ့အခါကျတော့ မင်းလုပ်သမျှ အရာရာတိုင်းက မှားယွင်းနေတော့တာပေါ့။"
အဲဒီလိုနဲ့ မောင်နှမနှစ်ယောက်ဟာ အဖေကျိုး နဲ့ အမေကျိုး တို့ကို သွားရောက်လည်ပတ်ဖို့ ထွက်သွားကြပါတော့တယ်။
အပေါ်ထပ်မှာတော့ လင်ချင်းဟက ချင်းဟကို အပြစ်မတင်ဘဲ ရုပ်မြင်သံကြားကို ဆက်ကြည့်နေခဲ့ပါတယ်။ သူက သူမနဲ့ မတူပါဘူး၊ သူက သွေးသားတော်စပ်တဲ့သူပါ။ သူမကိုယ်တိုင်ကတော့ အပြင်လူတစ်ယောက်ဖြစ်လို့သာ သူတို့ရဲ့ အစစ်အမှန်မျက်နှာဖုံးကို မြင်လိုက်ရတာနဲ့ လင်အဘိုးနဲ့ လင်အဘွားတို့နဲ့ ဆက်ဆံရေးကို တွန့်ဆုတ်နေစရာမလိုဘဲ လုံးဝဖြတ်တောက်နိုင်ခဲ့တာပါ၊ ဘာကြောင့်လဲဆိုတော့ သူမကို ဆွဲထားပေးမယ့် စစ်မှန်တဲ့ မိသားစု မေတ္တာတရား မရှိလို့ပါပဲ။
အဲဒီလူငယ်နှစ်ယောက်က သူ့ရဲ့သွေးသားအရင်းတွေ ဖြစ်နေတာကြောင့် သူက လမ်းညွှန်ချက်စကားအနည်းငယ် ပေးခဲ့တာက သဘာဝကျပါတယ်။
ဒါဆိုရင်တောင်မှ သူတို့ရဲ့ တုံ့ပြန်ပုံတွေကို ကြည့်ရင်တော့ သူတို့တွေ အထဲမှာ မကျေမနပ်ဖြစ်နေကြမှာ သေချာပါတယ်။
"ရှင်က မိုက်မဲလိုက်တာရှင်။ တကယ်လို့သာ ကျုပ်လို ရက်စက်ပြီး ခံစားချက်မရှိတဲ့ မိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့ အကာအကွယ်ကို မရခဲ့ဘူးဆိုရင် ရှင့်ကို ဘာတွေ ဖြစ်လာမလဲဆိုတာ ဘုရားပဲ သိလိမ့်မယ်," လို့ လင်ချင်းဟက သူ့ကို တစ်စောင်းကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
ကျိုးချင်းပိုင်က သူမရဲ့လက်ကို ရိုးရှင်းစွာ ဆုပ်ကိုင်လိုက်ပြီး ဘာမှမပြောခဲ့ပေမဲ့ သူ့ရဲ့မျက်ဝန်းထဲက နွေးထွေးမှုတွေကတော့ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ပါတယ်။
အဲဒီတုန်းက ဗေဒင်ဟောတတ်တဲ့ အဘိုးအိုက သူ့ရဲ့ကံကြမ္မာက မကောင်းဘူးလို့ ဟောခဲ့ဖူးတာပါ— ဒီအရွယ်ရောက်လာတဲ့အခါ ရောဂါဝေဒနာတွေနဲ့ နာကျင်ကိုက်ခဲမှုတွေ ပျံ့နှံ့နေလိမ့်မယ်လို့ ဆိုပြီး သူ့ရဲ့ရင်သွေးတွေလည်း ဘာမှဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ဘူးလို့ ဟောခဲ့တာပါ။
ကျိုးချင်းပိုင် ဒဏ်ရာတွေနဲ့ အိမ်ပြန်ရောက်လာတဲ့အခါမှာ သူမသာ အဲဒီအချိန်က မပေါ်လာခဲ့ဘူးဆိုရင် သူက ဒဏ်ရာတွေနဲ့ တွားသွားပြီး ပြန်လာခဲ့ရမှာဖြစ်ပြီး သင့်လျော်တဲ့ ပြုစုစောင့်ရှောက်မှုကိုောင် လုံးဝရရှိမှာ မဟုတ်လို့ သူ မကြာခဏ တွေးမိတတ်ပါတယ်။
အဲဒီအစောပိုင်းရက်တွေတုန်းက သူ့အပေါ် ဘယ်လိုခံစားချက်မှ မရှိခဲ့ပေမဲ့ သူမက သူ့ကို လက်တစ်လုံးတောင် မလှုပ်ခိုင်းဘဲ အရသာရှိတဲ့ အစားအသောက်တွေနဲ့ အာဟာရပြည့်တဲ့သောက်စရာတွေကို ကျွေးမွေးပြုစုရင်း သက်သာလာအောင် စောင့်ရှောက်ပေးခဲ့ပါတယ်။
အချို့အရာတွေကို ထုတ်မပြောခဲ့ပေမဲ့ သူမက သူနဲ့ ကလေးတွေကို စောင့်ရှောက်တဲ့နေရာမှာ အပြစ်အနာအဆာကင်းမဲ့လွန်းတယ်ဆိုတာကို ကျိုးချင်းပိုင်ရဲ့ ရင်ထဲမှာ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း နားလည်ထားပြီးသားပါ၊ သူမက တစ်ခါတလေတော့ နည်းနည်း အနိုင်ကျင့်တတ်ပေမဲ့ပေါ့။
"ကိုယ့်အတွက်တော့ ပင်ပန်းခဲ့ရပြီပဲကွယ် ဇနီးသည်ရယ်," လို့ ကျိုးချင်းပိုင်က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်သည်။
သဘောကျသွားတဲ့ လင်ချင်းဟက သူ့ကို မျက်စိစွေပြီး ကြည့်လိုက်သည်။ "ရုပ်မြင်သံကြားသာ ကြည့်နေစမ်းပါ။ အချစ်စကားတွေ လာမပြောနဲ့။ ကျုပ်ကို လာမယဉ်ကျေးနဲ့၊ အလုပ်မဖြစ်ဘူး။"