လင်ချင်းဟယ်နှင့် ကျိုးချင်းဘိုင်တို့ကမူ သူမကို အနည်းငယ်မျှ အလေးမထားခဲ့ကြပေ။
သို့သော် မေဟေသည် ကောင်းမွန်သောဘဝကို စွန့်လွှတ်ကာ ဤလမ်းအတိုင်း ဆက်လက်လျှောက်လှမ်းရန် အဘယ်ကြောင့် ဇွတ်အတင်းလုပ်နေရသည်မှာမူ စဉ်းစား၍မရနိုင်စရာပင်။ အတိတ်က သူမ၏အရေးကိစ္စများကို မည်သူကမျှ ဝင်ရောက်မစွက်ဖက်ခဲ့ကြပေ။ နောင်တွင် သူမသည် သားသမီးပါရှိသည့် လူလင်မုဆိုးတစ်ဦးနှင့် လက်ထပ်ခဲ့သော်လည်း နံရံကိုကျော်တက်ရန်ပင် ဆက်လက်ဇွတ်လုပ်ခဲ့ပြန်သည်။ ၎င်းမှာ ကွာရှင်းပြတ်စဲခြင်းဖြင့် အဆုံးသတ်ခဲ့ပြီး ထိုအချိန်မှစ၍ သူမသည် ကျိုးပဲ့ပြီးသား အိုးတစ်လုံးကဲ့သို့ လုံးဝအရှုံးပေးကာ အဖတ်ဆယ်မရအောင် ဖြစ်သွားခဲ့တော့သည်။
ထိုအကြောင်းကို လူတစ်ရာ့စိတ် သဘောတစ်ထောင် ဟူသည့်အတိုင်း ထမင်းတစ်အိုးတည်းစားကြသော်လည်း လူ၏စိတ်သဘောထားကမူ ကွဲပြားခြားနားကြသည်ဟုသာ ဆိုရပေမည်။
နှစ်သစ်ကူး၏ ဒုတိယမြောက်နေ့တွင် ကျန်းမေဟေသည် နံနက်စောစောကတည်းက ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ သူမသည် မိသားစုထံတွင် ဝန်းကျင်၌ လှည့်လည်စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ပြီး နေဝင်ခါနီး နှောင်းပိုင်းအချိန်ကျမှသာ သူမ၏နှမဖြစ်သူ ကျန်းမေလျန် ရောက်ရှိလာသည်ကို တွေ့မြင်ခဲ့ရသည်။
ကျန်းမေလျန်၏ မျက်နှာအဆင်းမှာ အလွန်ပင် ကြည့်ကောင်းနေပြီး အကြောင်းပြချက် မရှိသည်တော့ မဟုတ်ပေ။ အဝတ်အထည်ဆိုင်၏ ရောင်းဝယ်ဖောက်ကားမှုမှာ အလွန်ပင် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်နေပြီး သူမသည် လစဉ် အမြတ်ဝေစု ယွမ် ၂၀၀ ကျော် ရရှိနေခဲ့ရာ သူမအရင်က သာမန်အလုပ်သမားအဖြစ် လုပ်ကိုင်စဉ်က ရခဲ့သည်ထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုမိုများပြားနေခဲ့သည်။
"နင် ဘာလို့ အခုမှ ပြန်ရောက်လာတာလဲ။ ငါ့ကို ဘယ်လောက်တောင် စောင့်နေရလဲဆိုတာ နင်မသိဘူးလား" ဟု ကျန်းမေဟေက သူမကို မြင်တွေ့လိုက်ရသည်နှင့် ဒေါသတကြီးဖြင့် မေးမြန်းလိုက်သည်။
"ငါ့ကို စောင့်နေတာ ဟုတ်လား" ဟု ကျန်းမေလျန်က ပြန်မေးလိုက်သည်။
"နင် နှစ်သစ်ကူးတောင် အိမ်မှာ မရှိဘူး။ အပြင်မှာ ဘာတွေ လုပ်နေတာလဲ" ဟု ကျန်းမေဟေက စွပ်စွဲပြောဆိုသည်။
ကျန်းမေလျန်က φύσεις ပြုကာ ဘရူပင့်လိုက်ပြီး တစ်ခွန်းမှ ပြန်မပြောပေ။ ကျန်းမေလျန်က ဘြူပင့်လိုက်ပြီး တစ်ခွန်းမှ ပြန်မပြောပေ။ ကျန်းမေဟေမှာမူ သူမ၏ တုံ့ပြန်မှုကို မြင်လိုက်သည်နှင့် တစ်ပြိုင်နက် အရာရာကို သဘောပေါက်သွားခဲ့သည် - အမျိုးသားတစ်ဦးနှင့် ပတ်သက်နေပေလိမ့်မည်။
"သေစမ်း၊ နင်က ဘာလို့များ ဒီလိုချည်းပဲ ဖြစ်နေရတာလဲ" ဟု ကျန်းမေဟေက နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ပြောလိုက်သည်။ အမျိုးသားတို့၏ အာရုံစိုက်မှုကို မခံရဘဲ စိုစိုပြေပြေနှင့် ဝင်းပနေသော အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ မျက်နှာအဆင်းကို သိရှိရန် တစ်ချက်ကြည့်ရုံဖြင့် လုံလောက်နေပေသည်။
"ဘာဖြစ်လို့လဲ" ဟု ကျန်းမေလျန်က မေးမြန်းသည်။
ကျန်းမေဟေသည် ကိစ္စရပ်ကို ချက်ချင်းပင် အဓိကအချက်သို့ ရောက်ရှိသွားစေခဲ့သည်။ သူမ အိမ်သို့ ပြန်ရောက်လာပြီးနောက် ဤမိန်းကလေးသည် အဝတ်အထည်ဆိုင်ကို တစ်ဦးတည်း ဖွင့်လှစ်ထားကြောင်း ကြားသိခဲ့ရပြီး သူမလည်း ဝင်ရောက်လုပ်ကိုင်လိုနေခြင်း ဖြစ်သည်။ သူမသည် လုပ်ငန်းခွင်တွင် အချိန်အတော်ကြာ လုပ်ကိုင်ခဲ့ဖူးပြီး ငွေကြေးအချို့ကို စုဆောင်းနိုင်ခဲ့ကာ လက်ရှိလုပ်ကိုင်နေသည့် ပုံစံအတိုင်း ဆက်သွား၍ မဖြစ်တော့ကြောင်း သဘောပေါက်လာသဖြင့် ဖက်စပ်လုပ်ကိုင်ရန် ဆန္ဒရှိနေခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
ကျန်းမေလျန်ကမူ ချက်ချင်းပင် ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းပယ်လိုက်သည်။ သူမ၏အစ်မဖြစ်သူမှာ နာမည်ပျက် အလွန်ဆိုးရွားသူဖြစ်ရာ သူမကို မည်သို့လုပ်၍ ဝင်ရောက်လုပ်ကိုင်ခွင့် ပေးရမည်နည်း။ အကယ်၍ လူများသာ သူမ အလုပ်လုပ်နေသည်ကို မြင်တွေ့သွားကြပါက ဆက်လက်၍ ရောင်းဝယ်ဖောက်ကားနိုင်ကြဦးမည်လော။
အဝတ်အထည်ဆိုင်ကိုသာ အဓိကအားကိုး၍ အသက်ရှင်ရပ်တည်နေရသဖြင့် သူမက ထိုအကြံအစည်ကို တိုက်ရိုက်ပင် ငြင်းပယ်လိုက်သည် - "ငါတို့ ဖက်စပ်မလုပ်နိုင်ဘူး။ ငါက တခြားလူတစ်ယောက်နဲ့ အတူတူ လုပ်ကိုင်နေပြီးသား၊ အရာရာကလည်း အရမ်းအဆင်ပြေနေတယ်။ ဘာလို့ တခြားလူက သူ့ရဲ့ အမြတ်ဝေစုကို နင့်ကို ခွဲပေးရမှာလဲ"
"နင် သဘောမတူဘူးပေါ့လေ" ဟု ကျန်းမေဟေက တိုက်တွန်းမေးမြန်းသည်။
"ဒါက ငါ သဘောတူတာ မတူတာနဲ့ မဆိုင်ဘူး။ ငါ့တစ်ဦးတည်း ဆုံးဖြတ်လို့ မရတဲ့ ကိစ္စဖြစ်နေလို့ပဲ။ တဖန် နင့်နာမည်ကလည်း အရမ်းဆိုးရွားနေတယ်။ တခြားလူက နင့်နဲ့ ဘယ်လိုမှ ပူးပေါင်းလုပ်ကိုင်ချင်မှာ မဟုတ်ဘူး" ဟု ကျန်းမေလျန်က ပြန်လည်ပြောဆိုလိုက်သည်။
"နင်က အမြဲတမ်းမှ မရှိတာ၊ သူက ဘယ်လိုလုပ် သိမှာလဲ" ဟု ကျန်းမေဟေက အနိုင်ကျင့်လိုစိတ်ဖြင့် ငြင်းခုံမိသည်။
"ငါနဲ့ အတူတွဲလုပ်နေတဲ့သူက နင့်ကို အရမ်းရင်းရင်းနှီးနှီး သိပါတယ်" ဟု ကျန်းမေလျန်က ဆိုသည်။
ကျန်းမေလျန်နှင့် အတူတွဲလုပ်နေသူမှာ ကျိုးမိသားစုဟောင်းမှ တူမဖြစ်သူ ရှုရှิ่งမေ ဖြစ်ကြောင်း မေးမြန်း၍ သိရှိလိုက်ရသောအခါ ကျန်းမေဟေမှာ စိတ်ပျက်ဒေါသထွက်လာကာ "ဒါဆိုရင် သူကရော ဘယ်လိုလုပ်ပြီး နင့်နဲ့ အတူ ပူးပေါင်းလုပ်ကိုင်နိုင်တာလဲ" ဟု အော်ပြောလိုက်သည်။
"ငါက ငါပဲ၊ နင်က နင်ပဲ။ ငါတို့နှစ်ယောက်က မတူဘူး" ဟု ကျန်းမေလျန်က ပြန်လည်ဖြေကြားခဲ့သည်။
အိမ်တွင် ဆက်လက်မနေလိုတော့သဖြင့် သူမသည် ထမင်းစားပြီးနောက် အိတ်ကိုဆွဲကာ ရှုရှิ่งချန်၏ အဆောင်သို့ တန်း၍ သွားလိုက်သည်။ သူမသည် ထိုနေရာတွင် သူ့နှင့်အတူ နေထိုင်လာခဲ့သည်မှာ အချိန်အတော်ကြာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။
"မေလျန်, ကိုယ်ကတော့ မင်း ဒီနေ့ အိမ်မှာပဲ ဆက်နေမယ် ထင်နေတာ" ဟု ရှုရှิ่งချန်က သူမကို ရင်ခွင်ထဲသို့ ဆွဲသွင်းရင်း ပြောလိုက်သည်။
"ရှင်နဲ့အတူ နှစ်သစ်ကူးကို ကုန်ဆုံးချင်လို့ပါ" ဟု ကျန်းမေလျန်က အသံတိုးတိုးဖြင့် အပြုံးချိုချိုလေးဖြင့် ပြောဆိုသည်။
ရှုရှิ่งချန်မှာ သဘာဝကျစွာပင် အလွန်အမင်း ပျော်ရွှင်သွားခဲ့သည်။ ဤကဲ့သို့ လှပသော မြို့သူမိန်းကလေးတစ်ဦးက သူ့ဘေးတွင် ဆက်လက်နေထိုင်ရန် ဆန္ဒရှိလိမ့်မည်ဟု သူ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ပေ။
"မင်းရဲ့ အစ်မ ရောက်လာသေးလား" ဟု ကျန်းမေလျန်က မေးမြန်းသည်။
"လာရင်လည်း လာမှာပေါ့။ ကိုယ်တို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးကို သူသိသွားလည်း ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး" ဟု ရှုရှิ่งချန်က ဂရုမစိုက်ဟန်ဖြင့် ပြောလိုက်သည်။
"ရှင် နားမလည်ပါဘူး။ ရှေးတုန်းက တခြားအမျိုးသားတွေရဲ့ လှည့်စားတာကို ခံခဲ့ရဖူးလို့ သင့်ဦးလေးရဲ့ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ ကျွန်မရဲ့ နာမည်ပျက်သွားခဲ့တယ်။ ရှင့်အစ်မလည်း အဲဒါကို သိတယ်။ ပြီးတော့ ကျွန်မက ရှင့်ထက် အသက်နည်းနည်း ပိုကြီးတယ်။ အခု ရှင့်အစ်မကလည်း ကောင်းကောင်းမွန်မွန် လက်ထပ်ပြီးသွားပြီဆိုတော့ ကျွန်မလို လူမျိုးကို မောင်နှမတော်စပ်ဖို့ ဘယ်တော့မှ အကောင်းမြင်မှာ မဟုတ်ဘူး" ဟု ကျန်းမေလျန်က စိုးရိမ်ပူပန်စွာ ပြောဆိုသည်။
"သူက မြို့တော်ကို လက်ထပ်သွားတာလေ - ကိုယ်က မြို့တော်က မိန်းကလေးတစ်ယောက်နဲ့ လက်ထပ်တာကို သူ တကယ် တားရဲလို့လား။ ပြီးတော့ မင်း အတိတ်က လှည့်စားခံခဲ့ရတာလည်း မင်းဆန္ဒနဲ့ မဟုတ်ပါဘူး။ ကိုယ်က အဲဒါတွေကို ဂရုမစိုက်ပါဘူး" ဟု ရှုရှิ่งချန်က သူမကို နှစ်သိမ့်ပေးလိုက်သည်။
ကျန်းမေလျန်က သူ့ကို နူးညံ့ချိုသာသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ "ချန်ဇီ, ကိုယ့်ကို ယုံကြည်တယ်။ ရှင်နဲ့အတူ ရှိနေဖို့လည်း ဆန္ဒရှိပါတယ်။ ရှင့်မှာ ကျေးလက်ဒေသ အိမ်ထောင်စုစာရင်း ရှိနေတာကိုလည်း ကိုယ် ဂရုမစိုက်ပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ရှင်က ကိုတို့ရဲ့ အနာဂတ်အတွက် ကြိုးစားရမယ် နားလည်လား။ ကျွန်မ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် နေထိုင်နိုင်အောင် ရှင် ကြိုးစားလုပ်ကိုင်ရမယ်"
"နှစ်သစ်ကူးပြီးရင် ကိုယ်ဈေးဆိုင်ပြန်ခင်းတော့မယ်။ မင်းကို သေချာပေါက် ကောင်းကောင်းမွန်မွန် နေထိုင်စေရမယ်" ဟု ရှုရှิ่งချန်က ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်သည်။
"ဈေးဆိုင်ခင်းတယ်ဆိုတာက ရေရှည်အတွက် အလုပ်ဖြစ်မယ့် လမ်းကြောင်း မဟုတ်ပါဘူး" ဟု ကျန်းမေလျန်က မကျေနပ်သေးသည့်ဟန်ဖြင့် ပြောဆိုသည်။ လမ်းဘေးဈေးဆိုင်ခင်းခြင်းကို မည်သို့လုပ်၍ အောင်မြင်သည်ဟု မှတ်ယူနိုင်မည်နည်း။ လူများက ထိုကဲ့သို့သော အလုပ်မျိုးကို အထင်သေးကြသည်။
ရှုရှิ่งချန်ကမူ "ဝင်ငွေကတော့ အများကြီး ရတုန်းပဲ! တစ်လကို ယွမ် ၁၀၀ ကျော် အဝတ်အစားရောင်းပြီး ရှာနိုင်တယ်!" ဟု ဆက်လက်ပြောဆိုသည်။ ၎င်းမှာ ကျောက်မိသားစု စက်ရုံတွင် အလုပ်လုပ်သည်ထက် အဆပေါင်းများစွာ ပိုကောင်းပြီး အထူးသဖြင့် မိမိကိုယ်ပိုင်ဆိုင်ကို လုပ်ကိုင်နေစဉ် မည်သူ့ရဲ့ မျက်နှာကိုမှ ကြည့်စရာ မလိုပေ။ သူသည် လက်ရှိဘဝကို အလွန်အမင်း ကျေနပ်အားရနေပြီး အထူးသဖြင့် ကျန်းမေလျန်ကို အောင်မြင်စွာ သိမ်းသွင်းနိုင်ခဲ့ခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။ ၎င်းတို့နှစ်ဦးမှာ အဆောင်တွင် အတူတကွ နေထိုင်နေကြသည့် စစ်မှန်သော လင်မယားများ ဖြစ်နှင့်နေပြီဖြစ်ပြီး လက်ထပ်စာချုပ်တစ်ခုသာ လိုအပ်နေတော့သည်။
မြို့တော်က မိန်းကလေးတစ်ဦးကို လက်ထပ်ကာ မိခင်ဇာတိသို့ ပြန်ခေါ်သွားခြင်းဖြင့် သူ ဘယ်လောက်တောင် ဂုဏ်သိက္ခာ ရရှိသွားမည်နည်း။ ထိုသို့ဖြစ်လာပါက ရွာထဲတွင် မည်သူက မနာလိုဘဲ နေကြမည်နည်း။
ကျန်းမေလျန်လည်း ထိုအချက်နှင့် ပတ်သက်၍ ဘာမျှ ဆက်မပြောတော့ပေ။ တစ်လလျှင် ယွမ်တစ်ရာကျော်ဆိုသည်မှာလည်း သေချာပေါက် ငွေအနည်းငယ် မဟုတ်ပေ။
"ရှာသမျှ ငွေတွေကိုတော့ ကျွန်မလက်ထဲကို ထည့်ရမယ်နော်" ဟု ကျန်းမေလျန်က သူ့ကို စိုက်ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်သည်။
"ငွေကြေးကိုတော့ ကိုယ့်ဘာသာပဲ ကိုယ်စီမံခန့်ခွဲပါရစေဦး" ဟု ရှုရှิ่งချန်က ဆိုသည်။ သူမ၏ မကျေနပ်မှုကို မြင်လိုက်ရသဖြင့် သူက အလျင်အမြန်ပင် လေသံကို လျှော့ချလိုက်သည်။ "နောက်ဆုံး လက်ထပ်ဖြစ်ကြတဲ့အခါကျရင် ငွေအားလုံးကို မင်းဆီမှာပဲ အပ်ထားပေးမယ်" ထိုသို့ဆိုလျှင် သူက ယခုချက်ချင်း တာဝန်ယူစရာ မလိုတော့ပေ။
တစ်ဖက်တွင်လည်း ရှုရှิ่งမေမှာ သူမ၏ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်သည် သူမ၏ မောင်ငယ်နှင့် ပတ်သွားခဲ့သည်ကို လုံးဝ မသိရှိခဲ့ဘဲ နှစ်အတွင်းတွင် ၎င်းတို့နှစ်ဦး ရွာသို့ ပြန်ကာ လက်ထပ်စာချုပ်ကိစ္စများကို အပြီးသတ်ရန် စီစဉ်နေကြသည်ကိုမူ ပို၍ပင် မသိရှိခဲ့ပေ။
ကျောက်မိသားစုတွင် ကျယ်ပြန့်လှသော ဆွေမျိုးအသိုင်းအဝိုင်း ရှိကြသည်။ သဘာဝကျစွာပင် ၎င်းတို့ကဲ့သို့ အထင်ကရ မိသားစုကြီးများတွင် ကျယ်ပြန့်သော လူမှုရေးစက်ဝိုင်းများ ရှိကြသည်။ ရှုရှิ่งမေသည် ထိုနှစ်တွင် ငွေရှာနိုင်ခဲ့ပြီး အနည်းငယ် စုဆောင်းနိုင်ခဲ့သဖြင့် သူမသည် ယခင်ကထက် ပိုမိုယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် လျှောက်လှမ်းနိုင်ခဲ့သော်လည်း ကျောက်မိသားစု၏ ဆွေမျိုးများရှေ့တွင်မူ အမြندကဲ့သို့ပင် အလွန်နှိမ့်ချစွာ ဆက်လက်နေထိုင်ခဲ့သည်။
ရှုရှิ่งမေကို အလွန်အမင်း စိတ်ဆင်းရဲစေသည်မှာ လူတို့က သူမကို လုံးဝ အလေးအနက် မထားကြခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ယင်းအစား ၎င်းတို့သည် အလုပ်လက်မဲ့ မောင်နှမနှစ်ဦး၏ ဇနီးသည်များထံသို့သာ ပြုံးရွှင်သော မျက်နှာများနှင့် နှုတ်ဆက်ကြသည်။ အကြောင်းမှာ ထိုအမျိုးသမီးများသည် သူမကဲ့သို့ ကျောထောက်နောက်ခံ လုံးဝမရှိသူမဟုတ်ဘဲ နာမည်ကောင်းရှိသော မြို့တော်မိသားစုကြီးများမှ ဆင်းသက်လာကြသူများ ဖြစ်နေသောကြောင့်ပင်တည်း။ သူမ၏ သဘောထား မည်မျှပင် ယဉ်ကျေးလိမ့်လျောင်းစေကာမူ လူတို့က သူမကို လျစ်လျူရှုမြဲ ဖြစ်နေဆဲပင်။
မျက်နှာပြင်တွင် ရှုရှิ่งမေမှာ တည်ငြိမ်နေသော်လည်း အတွင်းစိတ်တွင်မူ ဒေါသထွက်၍ ဆူပွက်နေခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း အခြားသူများကမူ သူမ ဒေါသထွက်သည်ဖြစ်စေ၊ မထွက်သည်ဖြစ်စေ လုံးဝ ဂရုမစိုက်ကြပေ။
အခန်းတွင်းသို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ရှုရှิ่งမေသည် သူမ၏ မကျေမချမ်း ဖြစ်မှုများကို ကျောက်ကျွင်း ထံတွင် ဖွင့်ဟပြောဆိုလိုက်သည်။
ကျောက်ကျွင်း က အလေးမထားဟန်ဖြင့် "ဒါဆို မင်းက ဘာလိုချင်သေးတာလဲ။ သူတို့က အဲဒီလိုလူတွေပဲလေ။ သူတို့မိသားစုတွေမှာ ငွေကြေးနဲ့ အာဏာရှိတယ် - နောက်ခံမရှိတဲ့လူတစ်ယောက်ကို သူတို့က ဘယ်တော့မှ အကောင်းမြင်တဲ့ မျက်နှာထားနဲ့ ဆက်ဆံမှာမို့လို့ လို့ ထင်နေတာလား" ဟု ပြန်ပြောလိုက်သည်။
ထို့ကြောင့် အဆုံးတွင်မူ သူမ၌ ငွေကြေးမရှိခြင်းကြောင့်သာ ဖြစ်ကြောင်း ပေါ်လွင်သွားခဲ့သည်။ သို့သော် သူမသည် ကျောက်ကျွင်း ကို လက်ထပ်ခဲ့သူ မဟုတ်ပါလော။ အကယ်၍ လူတို့က သူမကို ဆက်၍ အထင်သေးနေကြဆဲဆိုလျှင် ၎င်းမှာ ကျောက်ကျွင်း ၏ ကျရှုံးမှုကြောင့် မဟုတ်ပေဘူးလော။
"မနက်ဖြန်ကျရင် ငါ့အဘိုးအဘွားတွေဆီ သွားပြီး ဦးလေးကို နှစ်သစ်ကူး ဝင်ကန်တော့မယ်လို့ စဉ်းစားထားတယ်။ ရှင်ပါ လိုက်ခဲ့ရမယ်" ဟု ရှုရှิ่งမေက ကြေညာလိုက်သည်။
သူမသည် သွားရန် အထူးတလည် ဆန္ဒမရှိလှပေ၊ သို့သော် ကျောက်မိသားစု၏ လက်ရှိ သူမအပေါ် ထားရှိသည့် သဘောထားကို ကြည့်လျှင် မသွားဘဲနေ၍ မရပေ။ သူမတွင် မွေးရပ်မိသားစု၏ အထောက်အပံ့ လိုအပ်နေသေးသည်။ မဟုတ်ပါက ကျောက်မိသားစုအတွင်း မည်သူကမျှ သူမကို စစ်မှန်သော လေးစားမှု ထားရှိမည် မဟုတ်ပေ။ သူမ၏ အဝတ်အထည်ဆိုင်မှ အမြတ်အစွန်းများ ရရှိနေစေကာမူ ထိုငွေကြေးမှာ ကျောက်မိသားစု၏ ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက ပင်လယ်ထဲ ရေတစ်စက်မျှသာ ဖြစ်နေပေသည်။
ကျောက်ကျွင်း ကမူ "မင်း သွားချင်ရင် မင်းဘာသာ သွားပေတော့။ လူတွေရဲ့ မျက်နှာနာခံရပြီး ဒေါသထွက်ဖို့အတွက် ငါ အဲဒီဘက်ကို လိုက်မသွားဘူး!" ဟု ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းပယ်လိုက်တော့သည်။