Back to the Sixties: Farm, Get Wealthy & Raise the Cubs – Chapter 495 Holding hands

လင်းချင်းဟယ်နဲ့ ကျိုးချင်ပိုင်တို့ အိမ်ပြန်ရောက်တဲ့အခါ အတော်လေး ညဉ့်နက်နေပြီဖြစ်ကာ အိပ်ရာဝင်ဖို့ ပြင်ဆင်နေကြပြီ ဖြစ်သည်။

ဘာပဲပြောပြော မနက်ဖြန်က နှစ်သစ်ကူးနေ့ဖြစ်ပြီး နှစ်သစ်ကူး ဆုတောင်းစကား လာပြောကြမယ့်သူတွေ အများကြီး ရှိလာမှာလေ။

ဒီနေ့ကိုတော့ အပြည့်အဝ နှစ်သစ်လို့ မဆိုနိုင်ပေမဲ့ သူတို့ အိပ်ရာကနိုးလာတဲ့အခါ ၁၉၈၄ ခုနှစ်ကို တရားဝင် ရောက်ရှိသွားပြီ ဖြစ်ပါတယ်။

၁၉၈၄ ခုနှစ်အတွက် သူမက လစာတိုးပေးဖို့ မစဉ်းစားထားပါဘူး။ လက်ရှိ လစာနှုန်းထားက နိမ့်ကျနေတာ မဟုတ်တဲ့အတွက် သူမရဲ့ ဝန်ထမ်းတွေထဲက ဘယ်သူ့ကိုမှ လစာတိုးပေးမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ တဖန် နိုင်ငံတော်ရဲ့ လစာပြုပြင်ပြောင်းလဲရေးက ၁၉၈၅ ခုနှစ်မှာ လုပ်ဖို့ စီစဉ်ထားတာမို့ လင်းချင်းဟယ်က အဲဒီအချိန်နဲ့ အတူတကွ လိုက်လျောညီထွေ ချိန်ညှိသွားဖို့ စီစဉ်ထားပါတယ်။

ကျိုးချင်ပိုင်က နှစ်ကုန်စာရင်းဇယားတွေကို လွန်ခဲ့တဲ့ရက်အနည်းငယ်ကတည်းက စစ်ဆေးပြီးသွားပြီဖြစ်လို့ အခုတော့ သူက အတော်လေး အားလပ်နေပါပြီ။

သူတို့နှစ်ယောက်သား ချက်ချင်းကြီး အိပ်ပျော်သွားကြတာ မဟုတ်ပါဘူး။ အနာဂတ်အကြောင်း တိုးတိုးတိတ်တိတ် အတူဆွေးနွေးရင်း အိပ်ငိုက်လာတဲ့အထိ အတူတကွ လဲလျောင်းနေခဲ့ကြပါတယ်။ မအိပ်စက်ခင်မှာ ကျိုးချင်ပိုင်က သူ့ဇနီးရဲ့ ဝမ်းဗိုက်ပေါ်ကို လက်တင်ပြီး ညင်သာစွာ ပွတ်သပ်ပေးဖို့ မမေ့ခဲ့ပါဘူး။

သူက နှစ်သစ်ရောက်ရှိလာမှုကိုရော နှစ်သစ်နဲ့အတူ ပါလာမယ့် သမီးလေးကိုပါ စိတ်အားထက်သန်စွာနဲ့ မျှော်လင့်စောင့်စားနေခဲ့ပါတယ်။

နောက်နှစ်မှာသာ သင့်လျော်တဲ့ အိမ်ခြံမြေတွေ ရှိလာရင် သူ နောက်ထပ် အနည်းငယ် ထပ်ဝယ်မှာ ဖြစ်ပါတယ်။ အဲဒီအထဲက အားလုံးကို သူ့ရဲ့ အနာဂတ် သမီးငယ်အတွက် ပစ္စည်းလက်ဆောင်အဖြစ် သီးသန့် ဖယ်ထားပေးမှာပါ။

တကယ်လို့ သမီးဖြစ်သူက ကြီးပြင်းလာတဲ့အခါ အိမ်ထောင်မပြုဘဲ နေချင်တယ်ဆိုရင်တောင် အဲဒါကလည်း အဆင်ပြေပါတယ်။

သန်းခေါင်ယံလောက်မှာ နှင်းစတင်ကျလာခဲ့ပြီး မနက်မိုးလင်းတဲ့အခါမှာတော့ နှင်းမုန်တိုင်းက ရပ်တန့်သွားကာ ၁၉၈၄ ခုနှစ်ရဲ့ ပထမဆုံး အရုဏ်ဦးကို ကြိုဆိုနေခဲ့ပါပြီ။

မိသားစုလိုက် မနက်စာ စားပြီးတာနဲ့ မချန်မင်က သူ့ဇနီး ဟွမ်ရှောက်လီယိုနဲ့ သားဖြစ်သူ မရှောက်တန်တို့ကို ခေါ်ပြီး ရောက်လာခဲ့ပါတယ်။

မအေကြီးကတော့ ဦးလေးမနဲ့အတူ ရှိနေပါတယ်။ ဒီဇင်ဘာ ၁၅ ရက်နေ့ကတည်းက ကျိုးချင်ပိုင်က သူမကို အနားယူခွင့်ပေးခဲ့တာ ဖြစ်ပြီး သက်ကြီးစုံတွဲက သူတို့ရဲ့ သားအကြီးဆုံးမိသားစုကို သွားရောက်လည်ပတ်ဖို့ နယ်စပ်ဒေသဆီ သွားရောက်ခဲ့ကြပါတယ်။

သူတို့ရဲ့ သားအကြီးဆုံးက နယ်စပ်ဒေသမှာ အခြေချနေထိုင်ပြီး ခွင့်ယူဖို့ မလွယ်ကူလှတာကြောင့် အဘိုးအဘွားနှစ်ယောက်က ကိုယ်တိုင် ခရီးထွက်လာဖို့ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြတာ ဖြစ်ပါတယ်။

လင်းချင်းဟယ်က မရှောက်တန်အတွက် နီရောင်စာအိတ်တစ်အိတ်ကို ပြင်ဆင်ထားပေးခဲ့ပါတယ်။ မိသားစုလိုက် ခဏလောက် ထိုင်စကားပြောကြပြီးနောက် တခြားဆွေမျိုးတွေကို သွားရောက်လည်ပတ်ဖို့ ထွက်ခွာသွားကြပါတယ်။

မချန်မင်က လူကောင်းတစ်ယောက် ဖြစ်ပေမဲ့ သူ့ဇနီး ဟွမ်ရှောက်လီယိုကတော့ အချိန်ကြာလာတာနဲ့အမျှ ပိုပြီး တိတ်ဆိတ်ငြိမ်ကုပ်လာခဲ့ပါတယ်။

ဒါက အသိုင်းအဝိုင်းထဲက ကောလာဟလပြောရတာ ဝါသနာပါတဲ့ မိန်းမအချို့က သူတို့ကျောနောက်မှာ တာဝန်မဲ့ စကားတွေပြောဆိုပြီး ဟွမ်ရှောက်လီယိုက မချန်မင်နဲ့ မတန်ဘူးလို့ တကျိတ်တကျိတ် တိုးတိုးဝှေ့ဝှေ့ ပြောဆိုရတာကို နှစ်သက်ကြလို့ ဖြစ်ပါတယ်။ မချန်မင်ကို ကျေးလက်ဒေသဆီ ပို့လိုက်လို့သာ သူမနဲ့ အဆုံးသတ်သွားခဲ့ရတာလို့ ဆိုကြပြီး တကယ်လို့များ အဲဒီလိုမဟုတ်ခဲ့ရင် ဟွမ်ရှောက်လီယိုက သူ့နဲ့ ဘယ်လိုလုပ် အဆင့်အတန်း တူနိုင်မှာလဲဆိုပြီး မနာလိုမုန်းတီးစွာနဲ့ မေးခွန်းထုတ်ကြပါတယ်။

မအေကြီးက အဲဒီစကားတွေကို တစ်ခါ ကြားဖားခဲ့ဖူးပါတယ်။ သူမက တန်းပြီး လျှောက်သွားကာ ပါးစပ်သဲ့တဲ့ ငယ်ရွယ်တဲ့ အိမ်ရှင်မရဲ့ပါးကို ရိုက်ချလိုက်ပြီး ရှင်းလင်းချက်တောင်းဖို့ အိမ်ဆီကို ဆွဲခေါ်သွားခဲ့ဖူးပါတယ်။

မအေကြီးက အကာအကွယ်ပေးရာမှာ အလွန်ပြင်းထန်ပြီး အဲဒီနည်းလမ်းကလည်း ထိရောက်မှု ရှိခဲ့တယ်ဆိုတာကိုတော့ အသိအမှတ်ပြုရပါမယ်။ ဒါပေမဲ့ အဲဒီ ရက်စက်တဲ့စကားတွေထဲက အချို့ကတော့ ဟွမ်ရှောက်လီယိုရဲ့ နားထဲကို တနည်းနည်းနဲ့ ရောက်ရှိသွားခဲ့ပါတယ်။

ဒီကိစ္စနဲ့ပတ်သက်ပြီး လင်းချင်းဟယ်မှာ ဘာပြောရမှန်း မသိဖြစ်ခဲ့ရပါတယ်။ သူမကိုယ်တိုင်ကတော့ သူတို့ရဲ့ ဖက်စပ်မှုကို ဘယ်လိုပြဿနာမှ မမြင်ခဲ့ပါဘူး။

ရက်အများစုမှာ ဦးလေးမက အလုပ်ပိုရဖို့အတွက် ကုန်ပစ္စည်းတွေ သယ်ယူကူညီပေးဖို့ ထွက်သွားတတ်ပြီး မအေကြီးက ဖက်ထုပ်ဆိုင်မှာ ကူညီပေးကာ မချန်မင်ကလည်း အမြဲတမ်း အလုပ်ရှုပ်နေတတ်ပါတယ်။ မရှောက်တန်ကလည်း ကျောင်းသွားရပါတယ်။

အိမ်ထောင်ရေးကို စီမံခန့်ခွဲပေးဖို့ လူတစ်ယောက် လိုအပ်ပြီး ဟွမ်ရှောက်လီယိုကတော့ အိမ်ထောင်ကျမှုကို လည်ပတ်နေစေဖို့အတွက် အံ့သြစရာကောင်းလောက်အောင် ကောင်းမွန်စွာ လုပ်ဆောင်ပေးနေခဲ့ပါတယ်။

ဒါပေမဲ့ သူမရဲ့ အမူအရာကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် လင်းချင်းဟယ်က စိတ်ကျဝေဒနာရဲ့ ကနဦး လက္ခဏာတွေကို ခံစားမိနိုင်ပါတယ်။ သူမရဲ့ဇနီးကို စိတ်နှလုံးဖွင့်ဟလာနိုင်အောင် မချန်မင်နဲ့ စကားပြောဖို့ အချိန်အနည်းငယ် သူမ ရှာပေးရပါလိမ့်မယ်။

ပထမဆုံး ဧည့်သည်တွေ ထွက်သွားပြီး မကြာခင်မှာပဲ တခြားဝန်ထမ်းတွေကလည်း လေးစားဂါရဝပြုဖို့ ရောက်ရှိလာကြပါတယ်။ လူတွေ များပြားလွန်းလို့ ကလေးတွေ အားလုံးက အပြင်ဘက်မှာ ရှောင်ပုန်းနေခဲ့ကြပါတယ်။

လင်းချင်းဟယ်နဲ့ ကျိုးချင်ပိုင်တို့က သူတို့ကို အလှည့်ကျ ဧည့်ခံခဲ့ကြပါတယ်— မနက်ပိုင်းမှာ ဧည့်သည်တစ်ဖွဲ့နဲ့ ညနေပိုင်းမှာ တစ်ဖွဲ့ပေါ့လေ။ အဲဒီတော့မှ જ အရာရာ တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်သွားပါတော့သည်။

ဒီနေ့မှာတော့ သူတို့က အဖေကျိုးနဲ့ အမေကျိုးတို့ရဲ့ နေရာမှာ စားကြမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ အဲဒီအစား လင်းချင်းဟယ်နဲ့ ကျိုးချင်ပိုင်တို့က ဖက်ထုပ်ဆိုင်ရဲ့ မီးဖိုချောင်ကို ဖွင့်လှစ်လိုက်ပြီး ကျိုးကွေ့လိုင်ကို သူ့ရဲ့ ဘုရားဖခင်ကို သွားခေါ်ခိုင်းခဲ့ပါတယ်။ မိသားစု တစ်စုလုံး ဝိုင်းဖွဲ့ပြီး သိုးသားဟော့ပေါ့ကို အတူတကွ စားသုံးခဲ့ကြပါတယ်။

ထမင်းစားပြီးတဲ့နောက် လင်းချင်းဟယ်နဲ့ ကျိုးချင်ပိုင်တို့ ရုပ်ရှင်သွားကြည့်ကြပါတယ်။ သူတို့ လက်မှတ်တွေကို အစောကြီးကတည်းက ကြိုတင်ဝယ်ယူထားရတာဖြစ်ပြီး မဟုတ်ရင်တော့ လက်မှတ်ရဖို့ အခွင့်အရေး လုံးဝ ရှိမှာ မဟုတ်ပါဘူး။

ဒါတောင်မှ ရုပ်ရှင်ရုံထဲမှာ လူတွေ ပြည့်ကျပ်နေခဲ့ပါတယ်။

နှစ်သစ်နေ့ဖြစ်နေပေမဲ့ လင်းချင်းဟယ်ရဲ့ အချိုရည်ဆိုင်က အားလပ်ရက် မပေးခဲ့ပါဘူး။ အဲဒီအစား အလုပ်လုပ်ဖို့အတွက် ဝန်ထမ်းတွေကို လစာနှစ်ဆ ပေးခဲ့ပါတယ်။ ချန်ယန်၊ ချန်ယွဲ့နဲ့ စစ်နီတို့က ဆိုင်ကို ဦးစီးလုပ်ကိုင်ဖို့ တာဝန်ယူခဲ့ကြပါတယ်။

ပြင်းထန်တဲ့ အအေးဒဏ်ကြောင့် နွေရာသီမှာ ပုံမှန်အားဖြင့် အောင်မြင်တတ်တဲ့ အချိုရည်နဲ့ ရေခဲမုန့်လုပ်ငန်းက သိသိသာသာ နှေးကွေးသွားခဲ့ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ဆိုင်က စမတ်ကျကျနဲ့ တခြားကုန်ပစ္စည်းတွေကို စာရင်းထဲ ထည့်သွင်းခဲ့ပါတယ်။

ပေါက်ပေါက်၊ ဖရဲစေ့နဲ့ မြေပဲတွေက နေ့တိုင်းလိုလို ကုန်သွားပြီး အရောင်းအဝယ်ကတော့ ထူးထူးခြားခြား ကောင်းမွန်နေဆဲ ဖြစ်ပါတယ်။

လင်းချင်းဟယ်နဲ့ ကျိုးချင်ပိုင်တို့ ထွက်လာကြတဲ့အခါ ည ၉ နာရီခွဲလောက် ရှိပြီဖြစ်ပြီး ဆိုင်ကလည်း ညအတွက် ပိတ်ဖို့ ပြင်ဆင်နေနှင့်ပြီ ဖြစ်ပါတယ်။

ကန်းကျိနဲ့ အဖွဲ့က စစ်နီကို အစောပိုင်းကတည်းက လာခေါ်သွားခဲ့ပါပြီ။ စစ်နီ ပြန်ရမယ့်အချိန်တိုင်း ကန်းကျိနဲ့ သူ့လူတွေက သူမကို လိုက်ပို့ပေးဖို့ အမြဲတမ်း ရောက်လာကြပါတယ်။

ချန်ယန်နဲ့ ချန်ယွဲ့တို့ကတော့ ဆိုင်ပိတ်ဖို့ ကျန်ရစ်ခဲ့ကြပါတယ်။ သူတို့က အတူတကွ အိမ်ပြန်ကြတာမို့ စိုးရိမ်စရာ ဘာမှ မရှိပါဘူး။

လင်းချင်းဟယ်က သူတို့နဲ့ စကားအနည်းငယ် ပြောဆိုပြီးနောက် ကျိုးချင်ပိုင်နဲ့အတူ ထွက်လာခဲ့ပါတယ်။

"ဒီနှစ် ဒီနားတစ်ဝိုက်မှာ ဆိုင်အသစ်တွေ အများကြီး ဖွင့်ကြတယ်နော်" လို့ လင်းချင်းဟယ်က လမ်းလျှောက်ရင်း ဘယ်ဘက်ညာဘက်ကို ကြည့်ကာ မှတ်ချက်ချလိုက်ပါတယ်။

အတိတ်တုန်းက သူတို့ရဲ့ အချိုရည်ဆိုင်က အောင်မြင်မှုမှာ တစ်ဦးတည်း ရပ်တည်နေခဲ့ပေမဲ့ ဒီနှစ်မှာတော့ တခြားဆိုင်တွေ အများကြီး ပေါ်ထွက်လာပြီး စီးပွားရေးလေထုကလည်း တက်ကြွနေခဲ့ပါတယ်။

ကျိုးချင်ပိုင်ကလည်း ပတ်ဝန်းကျင်ကို တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်လိုက်ပါတယ်။ "နှစ်သစ်ကူးပြီးရင် ဒီနားတစ်ဝိုက်မှာ ရောင်းဖို့ရှိတဲ့ ဆိုင်ခန်းတွေ ရှိမရှိ စစ်ဆေးပြီး နောက်တစ်ခု ထပ်ဝယ်ချင်သေးလား"

"ရှိရင်တော့ ဝယ်ရမှာပေါ့" လို့ လင်းချင်းဟယ်က အလွယ်တကူ သဘောတူလိုက်ပါတယ်။

အထူးသဖြင့် ဒီဒေသက စည်ကားတဲ့ ဗဟိုချက်မတစ်ခု ဖြစ်လာနေပြီဖြစ်လို့ အချိုရည်ဆိုင်ကနေ ရတဲ့ အမြတ်အစွန်းတွေက ကြီးမားလှပါတယ်။ နွေရာသီတုန်းကဆိုရင် သူတို့ရဲ့ လစဉ်ဝင်ငွေက တုန်လှုပ်ချောက်ချားစရာ ကောင်းလောက်အောင် များပြားခဲ့ပါတယ်။

"ငါတို့ ဆေးလိပ်ဆိုင် တစ်ဆိုင် ဖွင့်လို့ရတာပေါ့" လို့ ကျိုးချင်ပိုင်က အကြံပြုလိုက်ပါတယ်။

ဆေးလိပ်လုပ်ငန်းက အမြတ်အစွန်း ကောင်းပါတယ်။ လမ်းဘေးဆိုင်တွေ လုပ်ကိုင်နေတဲ့သူတွေအတွက် ငွေသားစီးဆင်းမှုက ဘယ်လောက်တောင် တည်ငြိမ်သလဲဆိုတာကို သူ သတိထားမိခဲ့ပါတယ်။

လင်းချင်းဟယ် အနည်းငယ် အံ့သြသွားခဲ့ပါတယ်။ သူမက သူ ဆေးလိပ်ဆိုင်ဖွင့်ဖို့ စဉ်းစားလိမ့်မယ်လို့ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ပါဘူး။ "ဘာလို့ ဆေးလိပ်ဆိုင်လဲ"

"အမျိုးအစားစုံလင်အောင် လုပ်ထားတာ ကောင်းတာပေါ့" လို့ ကျိုးချင်ပိုင်က ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပဲ ပြန်ဖြေပါတယ်။

သူကိုယ်တိုင် ဆေးလိပ်မသောက်ပေမဲ့ ဆေးလိပ်ဆိုင်က တည်ငြိမ်တဲ့ လုပ်ငန်းကို ဝင်လာစေပြီး သူတို့ရဲ့ ဝင်ငွေကို ဖြည့်တင်းပေးနိုင်မယ်ဆိုတာကို သူ နားလည်ပါတယ်။

လင်းချင်းဟယ် ပြုံးလိုက်ပါတယ်။ သူမရဲ့ ချင်ပိုင်က ခမ်းနားကြီးကျယ်တဲ့ စကားလုံးတွေ အများကြီး ပြောတတ်တဲ့သူ မဟုတ်ပေမဲ့ သူတို့ရဲ့ စီးပွားရေးဖွဲ့စည်းပုံကို အမျိုးအစားစုံလင်အောင် လုပ်ဆောင်ခြင်းက မိသားစုရဲ့ ငွေကြေးအခြေအနေကို ပိုပြီး တည်ငြိမ်စေလိမ့်မယ်ဆိုတာကို သူ အလိုလို သိနားလည်နေခဲ့ပါတယ်။

"ကောင်းပြီလေ" သူမက ခေါင်းညိတ်ရင်း ပြောလိုက်ပါတယ်။ "အိမ်ထောင်ဦးစီး ပြောတဲ့အတိုင်း လုပ်မယ်လေ"

ကျိုးချင်ပိုင်ရဲ့ နှုတ်ခမ်းထောင့်တွေ အနည်းငယ် တွန့်တက်သွားပါတယ်။ သူက သူ့ဇနီးကို ငုံ့ကြည့်လိုက်ပြီး သူ့ရဲ့ မျက်လုံးတွေက နူးညံ့သွားပါတယ်။ "ဒါကို ကိုယ့်ကိုပဲ လွှဲထားလိုက်ပါ။ မင်း ဘာမှ စိတ်ပူစရာ မလိုဘူး"

"အင်းပါ" လို့ လင်းချင်းဟယ်က ပျော်ရွှင်စွာ ပြန်ပြောလိုက်ပြီး အုပ်ချုပ်မှုကို သူ့လက်ထဲ အပ်လိုက်ရတာကို အလွန်အမင်း ကျေနပ်နေခဲ့ပါတယ်။

ကျိုးချင်ပိုင်က ပတ်ဝန်းကျင်ကို ဝေ့ကြည့်လိုက်ပါတယ်။ အတော်လေး ညဉ့်နက်နေပြီဖြစ်ပြီး လမ်းမပေါ်မှာ လူသူကင်းမဲ့နေပါတယ်။ တိတ်ဆိတ်တဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုနဲ့အတူ သူက လက်ကို ဆန့်ထုတ်ပြီး သူ့ဇနီးရဲ့ လက်ကို ဆွဲယူလိုက်ပါတယ်။

လင်းချင်းဟယ်က သူ့ကို အံ့သြစွာ ကြည့်လိုက်ပါတယ်။ ၁၉၈၄ ခုနှစ် ဖြစ်ပြီး နိုင်ငံတော်က ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေးတွေ လုပ်နေတဲ့ အချိန်ဖြစ်ပေမဲ့ အများစုသော လူတွေက လူမသိ သူမသိ တိတ်တဆိတ်ပဲ ချိန်းတွေ့ကြဆဲ ဖြစ်ပါတယ်။

လူအများရှေ့မှာ ချစ်ခင်ယုယမှုကို ပြသတာကို အတော်လေး ရှေးရိုးစွဲဆန်တယ်လို့ ယူဆကြဆဲဖြစ်ပြီး လမ်းပေါ်မှာ လက်ချင်းချိတ်ပြီး လမ်းလျှောက်တဲ့ စုံတွဲဆိုလို့ အလွန်တရာ ရှားပါးပါတယ်။

သူမရဲ့ ချင်ပိုင်ရဲ့ ပုံမှန် ရှေးရိုးစွဲစိတ်နေသဘောထားနဲ့ဆိုရင် သူက တကယ်ပဲ သူမရဲ့လက်ကို ဆွဲဖို့ ဦးဆောင်ခဲ့တာလား။

"ရပါတယ် ဘယ်သူမှ မရှိပါဘူး" လို့ ကျိုးချင်ပိုင်က သူ့ဇနီးကို နက်ရှိုင်းတဲ့ နူးညံ့မှုတွေနဲ့ စိုက်ကြည့်ရင်း တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်ပါတယ်။

လင်းချင်းဟယ်ရဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေက နွေးထွေးတဲ့ အပြုံးတစ်ခုအဖြစ် ကွေးညွတ်သွားပါတယ်။ သူ့လက်ချောင်းတွေနဲ့ သူမရဲ့လက်ချောင်းတွေကို ယှက်နွယ်စေလျက် သူမရဲ့ ရှေးရိုးစွဲဆန်တဲ့ ခင်ပွန်းသည်နဲ့အတူ အိမ်ပြန်ရာလမ်းကို လက်ချင်းချိတ်ပြီး လျှောက်လှမ်းသွားခဲ့ပါတယ်။

တိုက်ခန်းတွဲကို ရောက်တဲ့အခါ ကျန်းမေဟယ်နဲ့ ဆုံရလိမ့်မယ်လို့ သူတို့နှစ်ယောက်စလုံး လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ကြပါဘူး။

ဒီရက်ပိုင်းတွေမှာ ကျန်းမေဟယ်က ရပ်ကွက်ထဲမှာ အားလုံးရဲ့ ရွံရှာမုန်းတီးမှုကို ခံနေရတဲ့ လူပယ်ခံတစ်ယောက် ဖြစ်နေပါပြီ။ သူမက အကျိုးအမြတ် အမျိုးမျိုးအတွက် အိမ်ထောင်သည် အမျိုးသားတွေနဲ့ မကြာခဏ အီစီကွေးလုပ်တတ်ပြီး အဲဒါက မကြာခဏဆိုသလို ဒေါသထွက်နေတဲ့ ဇနီးသည်တွေက သူမကို လိုက်လံရှာဖွေပြီး လူအများရှေ့မှာ ဆဲဆိုကြတဲ့အထိ ဖြစ်စေခဲ့ပါတယ်။

မျက်နှာပြောင်တိုက်ပြီး ကောလာဟလတွေကို လုံးဝ ဂရုမစိုက်တတ်ပေမဲ့ သူမရဲ့ ဂုဏ်သတင်းကတော့ အစအန မကျန်အောင် ပျက်စီးသွားခဲ့ပါပြီ။

ကျန်းမေဟယ်က လင်ဖိုမောင်နှံ လက်ချင်းချိတ်ပြီး လမ်းလျှောက်လာတာကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ သူမရဲ့ ရင်ထဲမှာ ခါးသီးမှုနဲ့ မနာလိုဝန်တိုမှုတွေကြောင့် လိမ်ကောက်သွားခဲ့ပါတယ်။ ပတ်ဝန်းကျင်က လမ်းသွယ်တွေမှာ သူမကို အပျော်အပါး သုံးချင်နေတဲ့ အမျိုးသားတွေ အများကြီး ရှိပေမဲ့ ဘယ်သူကမှ သူမကို လက်ထပ်ဖို့ အိပ်မက်တောင် မမက်ကြပါဘူး။

ဒါပေမဲ့ အဲဒီ လင်းချင်းဟယ် — အဲဒီ မောက်မာပြီး အနိုင်ကျင့်တတ်တဲ့ မိန်းမ — ကတော့ အဲဒီလို ထူးချွန်ထက်မြက်တဲ့ အမျိုးသားတစ်ယောက်ရဲ့ အချစ်ကို ရရှိပြီး အလွန်အမင်း အလိုလိုက် သနားခြင်းကို ခံနေရပါတယ်။

လင်းချင်းဟယ်မှာ ဘာတွေများ အဲဒီလောက်ထိ ကောင်းနေလို့လဲ။ ဒီဂရီ ပိုမြင့်တာနဲ့ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နည်းနည်း အလှဆင်တတ်တာလေး တစ်ခုပဲ ရှိတာမို့လား။ အဆုံးမှာတော့ သူမက ကျေးလက်ဒေသကနေ ဆင်းသက်လာတဲ့သူ တစ်ယောက်ပါပဲလေ။