အခန်း ၅၀၀။ နှစ်သစ်ကူးကာလအတွင်း ကိုယ်အလေးချိန် သုံးဆယ့်တက်လာခြင်း
မားချန်မင် သည် အိမ်သို့ပြန်ရောက်လာပြီး ဟွမ်ရှောင်လျူကို သတင်းကောင်း ပြောပြလေသည်။ ဟွမ်ရှောင်လျူမှာ ပျော်ရွှင်ဝမ်းသာသွားကာ တိမ်ပေါ်ရောက်သွားသကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သွားလေသည်။ မြို့တော်သို့ ရောက်လာပြီးနောက်ပိုင်း သူမသည် တစ်ကြိမ်တည်းနှင့်ပင် အိမ်သို့ ပြန်မသွားခဲ့ရပေ။ ထို့ကြောင့် မားချန်မင်က သူမအား ရွာသို့ ပြန်ခေါ်သွားမည်ဟု ပြောလိုက်သောအခါ သူမ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် တွေ့ရခဲလှသော အပြုံးတစ်ခု ပေါ်လာခဲ့သည်။
၎င်းသည် လင်ချင်းဟဲ့၏ အကြံဉာဏ်ဖြစ်ကြောင်း ကြားလိုက်ရသောအခါ ဟွမ်ရှောင်လျူသည် ချက်ချင်းပင် မုန့်ညက်ပေါင်းခြင်းများကို စတင်လုပ်ဆောင်တော့သည်။ ၎င်းတို့မှာ နူးညံ့၍ စားကောင်းကာ ထူးထူးခြားခြား ကောင်းမွန်လာခဲ့သည်။
သူမ၏သားဖြစ်သူ မားရှောင်ဒန်အတွက် အနည်းငယ် ချန်ထားခဲ့သည်မှလွဲ၍ ကျန်ရှိသည်များကို လင်ချင်းဟဲ့ထံသို့ တိုက်ရိုက် ယူလာခဲ့သည်။
"ဒီမုန့်ညက်ပေါင်းက တကယ်ကို အရသာရှိတာပဲ။ နင် ကိုယ်တိုင်လုပ်တာလား" လင်ချင်းဟဲ့က ကျေးဇူးတင်ကြောင်း ပြသချင်သဖြင့် ချက်ချင်းပင် တစ်ကိုက်ကိုက်ကာ မေးမြန်းလိုက်သည်။
"ဒါက ကျွန်မတို့ဇာတိမြို့က နာမည်ကြီးလက်ရာပါ။ ဆရာမလင်၊ ခင်ဗျား မုန်းတီးမသွားဘူးဆိုတာသိရလို့ ကျွန်မ ဝမ်းသာပါတယ်။ ပြန်ရောက်ရင် ခင်ဗျားအတွက် နောက်ထပ်လုပ်ပေးပါမယ်" ဟွမ်ရှောင်လျူက သွားဖြဲပြုံးလျက် ပြောလေသည်။
ရွာသို့ ပြန်ရတော့မည်ဟူသော အသိကပင် သူမအား စိတ်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်သွားစေသည်။
မြို့တော်တွင် ဟွမ်ရှောင်လျူအနေဖြင့် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်တန်ဖိုးကို ရှာဖွေတွေ့ရှိရန် ခက်ခဲနေကြောင်း လင်ချင်းဟဲ့ နားလည်သဖြင့် သူမတို့အား ပြန်သွားရန် ချက်ချင်းပင် သဘောတူခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
မုန့်ညက်ပေါင်းမှာ အမှန်တကယ်ပင် အရသာရှိလှပေသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ကျိုးချင်းပိုင် ပြန်ရောက်လာသောအခါ လင်ချင်းဟဲ့က သူ့အား တစ်ကိုက် စားခိုင်းကြည့်လေသည်။
ကျိုးချင်းပိုင်ကလည်း အရသာရှိကြောင်း သဘောတူခဲ့သည်။ လင်ချင်းဟဲ့က "ဒီမုန့်ညက်ပေါင်းတွေကို ဆိုင်မှာ နံနက်စာအとして ရောင်းကြည့်ရင် ဘယ်လိုနေမလဲ" ဟု အကြံပြုလိုက်သည်။
ကျိုးချင်းပိုင်က ဇနီးဖြစ်သူကို အံ့သြစွာ ကြည့်လိုက်သည်။
မုန့်ညက်ပေါင်းများမှာ သဘာဝအလျောက် ကောင်းမွန်ပြီး သူကိုယ်တိုင်လည်း စားရတာကို နှစ်သက်သော်လည်း အမြတ်အစွန်းမှာ ကြီးမားမည်မဟုတ်ဟု သူထင်နေခဲ့သည်။
"ဟွမ်ရှောင်လျူကို အသုတ်လိုက် လုပ်ခိုင်းပြီး ဆိုင်မှာတင်ကာ အခြေအနေ စမ်းကြည့်ပေါ့။ ဖောက်သည်တွေအတွက် အရသာအသစ်အဆန်းလေး ဖြစ်စေတဲ့ သဘောမျိုးပေါ့လေ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့က ပြောလေသည်။
အစပိုင်းတွင် သူမက ဤကဲ့သို့ လုပ်ရန် မရည်ရွယ်ခဲ့သော်လည်း မုန့်ညက်ပေါင်းများက အလွန်အရသာရှိလှသဖြင့် ဤအကြံအစည်က သူမ၏ ခေါင်းထဲသို့ ရောက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။
"ကောင်းပြီလေ" ကျိုးချင်းပိုင်က အမြတ်အစွန်းပိုရမှုကို သင့်သတ်မမှတ်သော်လည်း ဇနီးဖြစ်သူတွင် အစီအစဉ်တစ်ခု ရှိနေသည်ကို မြင်ရသဖြင့် ကန့်ကွက်စရာ မရှိခဲ့ပေ။
နောက်တစ်နေ့တွင် မားချန်မင်နှင့် ဟွမ်ရှောင်လျူတို့က မားရှောင်ဒန်ကို ခေါ်ဆောင်ကာ မူလဇာတိမြို့သို့ ပြန်ကြမည်ဖြစ်ရာ လင်ချင်းဟဲ့က ဟွမ်ရှောင်လျူနှင့် ထိုကိစ္စကို ကြိုတင် ဆွေးနွေးရန် သွားရောက်ခဲ့သည်။
"ဒီမုန့်ညက်ပေါင်းတွေက တကယ်ပဲ ရောင်းလို့ရပါ့မလား။ ဘယ်သူကများ ဝယ်ချင်ကြမှာလဲ" ဟွမ်ရှောင်လျူ၏ အသံဝဲမှာ စံနှုန်းမီ မန်ဒရင်းစကားကို ပြောဆိုနေသော်လည်း အတော်လေး ထင်ရှားနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။
"ငါကတော့ အရသာရှိတယ်လို့ ခံစားရတယ်" လင်ချင်းဟဲ့က ပြောလိုက်သည်။ "နင့်ရဲ့ အချက်အပြုတ် အတတ်ပညာက ထူးချွန်လွန်းပါတယ်"
ဟွမ်ရှောင်လျူသည် အခြားသူများထံမှ ချီးကျူးခံရခြင်းမှာ ရှားပါးလှပြီး လင်ချင်းဟဲ့၏ စကားများက သူမအား ရှက်ရွံ့ခြင်းနှင့်အတူ ရင်ထဲတွင် လှိုက်ဖိုသွားစေခဲ့သည်။
"အခြား ဖောက်သည်တွေ ဘယ်လိုတုံ့ပြန်မလဲဆိုတာကိုတော့ မသိဘူးလေ။ နင်နဲ့ချန်မင်တို့ ပြန်လာတဲ့အထိ စောင့်ကြမယ်လို့ ငါစဉ်းစားထားတယ်။ နင်တို့က မနက်တိုင်း စောစောထပြီး မုန့်အသစ်တွေ ပေါင်းပြီး ဒီကို ပို့ပေးရင် ဘယ်လိုရောင်းရမလဲဆိုတာ ကြည့်ရတာပေါ့။ အလုပ်ဖြစ်တယ်ဆိုရင် ဆက်ပြီး လုပ်သွားလို့ရတာပေါ့" ဟု လင်ချင်းဟဲ့က ရှင်းပြလေသည်။
"အရောင်းမတွင်မှာကိုပဲ ကျွန်မ စိုးရိမ်မိပါတယ်" ဟွမ်ရှောင်လျူက စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် စိုးရိမ်ပူပန်မှုတို့ ရောထွေးနေလျက် ပြောလိုက်သည်။
"ယေဘုယျအားဖြင့်တော့ ရောင်းရခက်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒီနေ့ရဲ့ အရသာအပေါ် မူတည်ပြီး လူတွေက သေချာပေါက် လိုချင်ကြမှာပါ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့က သူမအား စိတ်အေးစေရန် ပြောဆိုလိုက်သည်။
သူမ၏ ဝမ်းဗိုက်မှာလည်း အထူးတလည် ရွေးချယ်တတ်သည်တော့ မဟုတ်ပေ၊ သို့သော် ဤမုန့်ညက်ပေါင်းများမှာမူ အမှန်တကယ်ပင် အံ့မခန်း ကောင်းမွန်လှပေသည်။ ဒေါ့စတိုးဆိုင်မှ ပုံမှန်ဖောက်သည်များကို အရသာအသစ်အဆန်းလေးများ စားသုံးစေခြင်းက ဆိုးရွားသော အကြံတော့ မဟုတ်ပေ။ ကျိုးချင်းပိုင်က အကြံပြုချက် အနည်းငယ်ပေးလိုက်သည်နှင့် ၎င်းတို့မှာ အလွယ်တရက် ရောင်းထွက်သွားမည်သာ ဖြစ်သည်။
မားချန်မင်သည် ရထားလက်မှတ်များ ဝယ်ယူပြီးနောက် အိမ်သို့ ပြန်ရောက်လာမှသာလျှင် ဤအစီအစဉ်အကြောင်းကို သိရှိခဲ့ရသည်။
သူ့ဇနီး၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အခြေအနေမှာ အနည်းငယ် ဖိစီးနေခဲ့သည်ကို လင်ချင်းဟဲ့ သိရှိထားပြီး ဟွမ်ရှောင်လျူအား ရွာဘက်တွင် စိတ်အေးလက်အေး အနားယူစေရန်အတွက် ရက်အနည်းငယ် ထပ်ပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်ကြောင်း သူ ကောင်းကောင်း နားလည်သဖြင့် ရင်ထဲတွင် ကျေးဇူးတင်လှိုက်မောမိသည်။ ထိုမျှသာမကဘဲ သူမသည် ဇနီးဖြစ်သူ၏ ယုံကြည်မှုကို ပြန်လည်ရရှိစေရန်နှင့် မိမိကိုယ်ကို ပိုမိုကောင်းမွန်သည်ဟု ခံစားရစေရန် ကူညီပေးနိုင်မည့် တာဝန်တစ်ခုကိုပါ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိဖြင့် စဉ်းစားပေးခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပေသည်။
ဆက်တိုက်ဆိုသလို ရရှိလာသော သတင်းကောင်း နှစ်ခုကြောင့် ဟွမ်ရှောင်လျူ၏ မျက်နှာပေါ်တွင် တောက်ပသော အပြုံးများ လွှမ်းခြုံနေခဲ့သည်။ နောက်တစ်နေ့ မနက်စောစောတွင် သူမနှင့် မားချန်မင်တို့သည် မားရှောင်ဒန်ကို ခေါ်ဆောင်ကာ သူမ၏ ဇာတိမြို့သို့ ပြန်သွားကြလေသည်။
ဟွမ်ရှောင်လျူ၏ အခြေအနေနှင့် ပတ်သက်၍ လင်ချင်းဟဲ့က ကူညီလက်ဆန့်တန်းပေးလိုသည့် စေတနာ အမှန်တကယ်ပင် ရှိနေခဲ့သည်။
ကျေးလက်ဒေသမှ လူငယ်အမျိုးသမီးငယ်လေးမှာ အလွန် တာဝန်ယူတတ်သူဖြစ်သော်လည်း သူမတွင် မိမိကိုယ်ကို နှိမ့်ချတတ်သည့် စိတ်ဓာတ် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ရှိနေခဲ့သည်။ မားချန်မင်သာ ကျေးလက်ဒေသသို့ မဆင်းခဲ့ရပါက စာမတတ်ပေမယ့် ကျေးလက်သူလေးဖြစ်သော သူမအနေဖြင့် ထိုကဲ့သို့သော အမျိုးသားမျိုးနှင့် လက်ထပ်ရန် ဘယ်သောအခါမှ ဖြစ်နိုင်မည်မဟုတ်ကြောင်း သူမ ကောင်းကောင်း သဘောပေါက်ထားသည်။
ဟွမ်ရှောင်လျူ မြို့တော်သို့ ရောက်ရှိလာသည့် အချိန်မှစ၍ သူမ မည်မျှပင် အထီးကျန်ဆန်ဆန် နေထိုင်တတ်ပါစေ၊ သူမတို့အိမ်သို့ အလည်လာတိုင်း အိမ်သန့်ရှင်းရေးမှာ အမြဲတမ်း စင်းလုံးချော သပ်ရပ်နေသည်ကို လင်ချင်းဟဲ့ သတိထားမိခဲ့သည်။ ၎င်းက သူမသည် သပ်သပ်ရပ်ရပ် နေတတ်ပြီး သန့်ရှင်းမှုကို ဂုဏ်ယူတတ်ကြောင်း ပြသနေခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။
ပြဿနာမှာ သူမသည် မြို့ပြဘက်သို့ အမီလိုက်နိုင်ရန် မကျင့်သားသေးခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ပတ်ဝန်းကျင်မှာ သူမ ကျင့်သားရနေသည်တို့နှင့် လုံးဝ ကွာခြားနေပြီး ပြင်ပမှ လူများ၏ ကောလာဟလ ဖိအားများနှင့် ပေါင်းစပ်သွားသောအခါ သူမသည် စိတ်ဓာတ်ကျကာ မပျော်မရွှင် ဖြစ်လာခဲ့ရသည်။
ကောင်းမွန်နေသည့် လူတစ်ဦးကို စိတ်ဓာတ်ကျမှုကြောင့် ဆွဲချခံရသည်ကို လင်ချင်းဟဲ့ မမြင်လိုပေ။ ထိုသို့ဆိုလျှင် ဝမ်းနည်းဖွယ်ရာ ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျမှုတစ်ခု ဖြစ်လာပေလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် ဟွမ်ရှောင်လျူတွင် မီးဖိုချောင်ပိုင်းဆိုင်ရာ၌ စစ်မှန်သော အရည်အချင်း ရှိနေသည်ကို မြို့တော်သူမ မြင်တွေ့ရသောအခါ လင်ချင်းဟဲ့က သူမအား အခွင့်အရေးတစ်ခု ပေးလိုစိတ် အပြည့်အဝ ရှိနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
အဓိပ္ပာယ်ရှိသော အလုပ်တစ်ခုခုကို လုပ်ကိုင်ခြင်းအားဖြင့် ဟွမ်ရှောင်လျူသည် မိမိ၏ မိသားစုကို ဆက်လက်စောင့်ရှောက်ရင်းနှင့်ပင် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်တန်ဖိုးကို သိရှိလာနိုင်မည် ဖြစ်သည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် သူမအနေဖြင့် မိမိကိုယ်ကို သံသယဝင်ခြင်းနှင့် ငြင်းပယ်ခြင်း သံသရာထဲတွင် ဆက်လက် နေထိုင်နေစရာ မလိုတော့ပေ။
တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ကျိုးချင်းပိုင်၏ ဒေါ့စတိုးဆိုင်မှာလည်း လုပ်ငန်းများ ပြန်လည်စတင်ခဲ့ပြီး ပန်းကန်ဆေးရာတွင် ကူညီရန်အတွက် အချိန်ပိုင်း အလုပ်သမားတစ်ဦးကို ငှားရမ်းခဲ့သည်။
စာသင်ကျောင်းများ မစတင်သေးသဖြင့် လင်ချင်းဟဲ့သည် သူမ၏ အားလပ်ချိန်များကို စီနီအား စာပြပေးရာတွင် အသုံးပြုလေသည်။ သူမ အပြင်ထွက်ခိုက်တွင် ကျိုး ဆန်နီ၏ အခြေအနေကို ကြည့်ရန် ခြောက်သွေ့ကုန်ပစ္စည်းဆိုင်သို့ပါ ဝင်ရောက်ခဲ့သည်။
ကျိုး ဆန်နီမှာ ကောင်းမွန်စွာ စားသောက်နေခဲ့ရသည်။ နှစ်သစ်ကူးပြီးနောက်ပိုင်း သူမသည် ပိုမိုပြည့်ဖြိုးလာကာ သိသိသာသာ ဝိုင်းစက်လာခဲ့သည်။
လင်ချင်းဟဲ့က ပြုံးလျက် "အိုက်ကုက သူ့ရဲ့ရိက္ခာဝေစုကို နင့်ကို ပေးနေတာပဲ ဖြစ်ရမယ်" ဟု နောက်ပြောင်ပြောဆိုလိုက်သည်။
ကျိုး ဆန်နီမှာ ရှက်ရွံ့သွားပြီး "ငါ့ကို ဘယ်လိုဖြစ်နေမှန်း မသိတော့ဘူး။ အချိန်ပြည့် ဗိုက်ဆာနေသလိုပဲ ခံစားရတယ်" ဟု ပြန်ပြောလေသည်။
အခြေခံအားဖြင့် သူမသည် နာရီအနည်းငယ်ကြာတိုင်း အလွန်အမင်း ဗိုက်ဆာလာကာ ကိုယ်အလေးချိန် အရမ်းတက်လာသလို ခံစားနေရသည်။
"ဒါက သာမန်ပါပဲ။ ကိုယ်ဝန်ဆောင်သည်တွေက သဘာဝအလျောက် အစားစားချင်စိတ် ပိုကောင်းကြတာပေါ့" ဟု လင်ချင်းဟဲ့က သူမအား စိတ်အေးစေရန် ပြောဆိုလိုက်သည်။ သူမကိုယ်တိုင်တွင် ကိုယ်ဝန်ဆောင်ဖူးသည့် အတွေ့အကြုံ မရှိသော်လည်း လူများအနေဖြင့် မျက်စိမှိတ်ပြီး အလွန်အကျွံ မစားသင့်ကြောင်း သိရှိထားသဖြင့် ကျိုး ဆန်နီအား မိမိကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်ရန်နှင့် သင့်တော်သော ပမာဏကိုသာ စားသုံးရန် အကြံပြုခဲ့သည်။
ကျိုး ဆန်နီက ခေါင်းညိတ်သဘောတူလိုက်ပြီး "စတုတ္ထအစ်မ၊ ဟူဇီရဲ့ ဖက်စပ်ခွင့်က အတည်ဖြစ်သွားပြီလား" ဟု မေးမြန်းလိုက်သည်။
နှစ်သစ်ကူးညစာကို အတူတကွ စားသုံးခဲ့ကြဖူးသဖြင့် ဟူဇီက ချန်ရှန်းရှန်းကိုပါ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ကြောင်း သူမ သိထားသော်လည်း အသေးစိတ်အကြောင်းအရာများကိုမူ အပြည့်အစုံ မသိရသေးပေ။
"မမျှော်လင့်ထားတဲ့ ကမောက်ကမတွေ မရှိဘူးဆိုရင်တော့ အတည်ဖြစ်သွားပါပြီ" ဟု လင်ချင်းဟဲ့က ပြုံးလျက် ဖြေကြားလိုက်သည်။
ဟူဇီနှင့် ချန်ရှန်းရှန်းတို့၏ ဆက်ဆံရေးမှာ အလွန်လျင်မြန်သော အရှိန်အဟုန်ဖြင့် တိုးတက်လာခဲ့ပြီး ဤခေတ်ကာလ၏ ထူးခြားချက်ဖြစ်ပေလိမ့်မည်။ ဤခေတ်တွင် ဆက်ဆံရေးများမှာ လွန်စွာ ရှုပ်ထွေးလှသည်တော့ မဟုတ်ပေ။ လူငယ်စုံတွဲနှစ်ဦးမှာ သက်ကြီးဝါကြီးများ၏ အပြည့်အဝ ခွင့်ပြုချက်ဖြင့် တရားဝင် တွဲဖွဲနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။
"ဒါဆို တကယ်ကောင်းတာပဲ။ ဒုတိယအစ်မ ကြားလိုက်ရင် အရမ်းပျော်သွားမှာပဲ" ဟု ကျိုး ဆန်နီက ပြုံးပျော်လျက် ပြောလိုက်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့က ထိုကဲ့သို့သော ကိစ္စရပ်များကို အလွန်အမင်း စိတ်မပူတတ်ဘဲ အရာရာတိုင်းသည် ကံတရားအပေါ် မူတည်သည်ဟု ယုံကြည်ထားသူ ဖြစ်သည်။ သူတို့က ကံပါလာကြသည်ဆိုလျှင် သဘာဝအလျောက် ကောင်းမွန်လာမည်ဖြစ်ပြီး မပါလာပါကလည်း အတင်းအကျပ် ဖန်တီး၍ မရနိုင်ပေ။
ကျိုးအာနီနှင့် ဝမ်ယွမ်တို့သည် မီးထိန်ပွဲတော် ပြီးသည်နှင့် ချက်ချင်းပင် မြို့သို့ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။
ထိုနှစ်တွင် ဆီးနှင်းကျဆင်းမှုမှာ အတော်လေး ဆိုးရွားခဲ့ပြီး မီးထိန်ပွဲတော်ကျင်းပသည့် အချိန်နှင့် တိုက်ဆိုင်စွာပင် ပြင်းထန်သော နှင်းမုန်တိုင်း ကျရောက်လာကာ ဆိုးရွားသော ရာသီဥတုမှာ ရက်ပေါင်းများစွာ ဆက်လက် တည်ရှိနေခဲ့သည်။
ကျိုးအာနီနှင့် ဝမ်ယွမ်တို့ မြို့တော်သို့ ပြန်ရောက်လာချိန်တွင် လင်ချင်းဟဲ့၏ စာသင်နှစ်ဝက်မှာ စတင်နေပြီ ဖြစ်သည်။
မားချန်မင်နှင့် ဟွမ်ရှောင်လျူတို့၏ မိသားစုသုံးဦးလည်း ပြန်ရောက်လာခဲ့ကြသည်။ ဆိုင်ပြန်ဖွင့်ချိန်တွင် ရာသီဥတုမှာ အလွန်အမင်း အေးခဲနေပြီး မြေပြင်တစ်ခွင်လုံး နှင်းများဖုံးလွှမ်းနေသဖြင့် လုပ်ငန်းများ နှေးကွေးခဲ့သော်လည်း ဆိုင်ကိုမူ အချိန်ဇယားအတိုင်းပင် ဖွင့်လှစ်ခဲ့သည်။ အလုပ်ပြန်ဝင်ရမည့်သူ မှန်သမျှလည်း အလုပ်ခွင်သို့ အသီးသီး ပြန်သွားကြလေသည်။
လင်ချင်းဟဲ့ အလုပ်မှ ပြန်လာပြီး ကျိုးအာနီ၏ သိသိသာသာ ဝိုင်းစက်လာသော မျက်နှာကို မြင်လိုက်ရသောအခါ အမေးမပါဘဲ ပြုံးမိသွားလေသည်။ "အိမ်မှာ မိဘတွေက ကောင်းနိုးရာရာ စားစရာတွေနဲ့ ကျွေးပြီး သေချာ မွေးထားပေးတာပဲ ဖြစ်ရမယ်၊ ဟုတ်လား"
ကျိုးအာနီမှာ အနည်းငယ် ရှက်သွားသည်။ နှစ်သစ်ကူး အားလပ်ရက်အတွင်းတွင် ဝမ်ယွမ် လာရောက်လည်ပတ်မှုကို ဂုဏ်ပြုသည့်အနေဖြင့် မိခင်ဖြစ်သူက အရသာရှိသော အစားအစာများကို အမြဲတမ်း ချက်ပြုတ်ကျွေးမွေးနေခဲ့သဖြင့် တစ်နေ့လုံး စားလိုက်သောက်လိုက် လုပ်နေရသည်မှလွဲ၍ မည်သည့်အလုပ်မှ လုပ်စရာ မရှိခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် ကိုယ်အလေးချိန် တက်လာခြင်းမှာ ရှောင်လွှဲ၍ မရနိုင်ပေ။
ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူမသည် ဇာတိမြို့မှ အထူးအထွက်ပစ္စည်းများကိုပါ တပါတည်း ယူဆောင်လာခဲ့သည်။ "အမေက ဘဲဥအငန်တွေကို အများကြီး စိမ်ပေးလိုက်တယ်။ တစ်ဝက်က အဘိုးနဲ့အဘွားအတွက်ဖြစ်ပြီး ကျန်တစ်ဝက်က ဒီမှာ စားဖို့ပါ"