အခန်း (၄၉၃) - ကလေးယူရန် ကြီးမားသော လုပ်ငန်းစဉ်
ကံဆိုးသည်ဟု နာမည်ကြီးနေသော ကျိုးခိုင် မှာ အားလပ်ရက်တွင် အိမ်သို့ ပြန်ရန် အချိန်မရှိသော်လည်း ဝမ်ဂိုလျန်၏ ဖိတ်ကြားချက်အရ နှစ်သစ်ကူးကို အတူတကွ ပျော်ရွှင်စွာ ဖြတ်သန်းခဲ့ကြသည်။
ဝမ်မေကျားသည် အလုပ်တွင် အလွန်ပင် စွမ်းဆောင်ရည်ကောင်းမွန်သော်လည်း မီးဖိုချောင်တွင်မူ သိပ်ပြီး ကျွမ်းကျင်လှသူမဟုတ်ပေ။ မိသားစု၏ အငယ်ဆုံးသမီးဖြစ်သောကြောင့် သူမသည် တစ်ခါမျှ ချက်ပြုတ်စရာပင် မလိုခဲ့ဘဲ ကျောင်းစာတွင် အာရုံစိုက်ခြင်းကပင် လွန်ကွက်နေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူမ၏ ချက်ပြုတ်နိုင်စွမ်းမှာ သာမန်မျှသာဖြစ်ပြီး ကျိုးခိုင် ၏ ဟင်းချက်စွမ်းရည်မှာမူ အတော်လေး ကောင်းမွန်ပေသည်။ သူသည် လက်ပတ်များကို တိုတိုလှန်ကာ သူ၏ ကျွမ်းကျင်မှုများကို ထုတ်ဖော်ပြသ၍ ဥအကာဖြင့် ထုပ်ထားသော ခေါက်ဆွဲထုပ်များကို ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ ဝမ်ဂိုလျန်နှင့် ဝမ်မေကျား နှစ်ဦးစလုံးမှာ ထိုထမင်းဝိုင်းကို အလွန်ပင် ကျေနပ်အားရခဲ့ကြသည်။
"ပြီးခဲ့တဲ့နှစ် ဒီလိုအချိန်တုန်းကဆိုရင် ကျွန်မတို့က အဒေါ်လင်းဆီကို နှစ်သစ်ကူး သွားကန်တော့ခဲ့ကြတယ်။ ဒီနှစ်တော့ ပြန်လို့မဖြစ်ဘူးပေါ့" ဟု ဝမ်မေကျားက မှတ်ချက်ပြုပြောဆိုခဲ့သည်။
ဆေးရုံတွင် ယခုနှစ်၌ ခွဲစိတ်ကုသသည့် လူနာရာထိုင်ခုံ အနည်းငယ် ထပ်တိုးလာသောကြောင့် သူမ ကျန်ရွှင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အမှန်ဆိုလျှင် သူမအနေဖြင့် ခွင့်တင်နိုင်သော်လည်း ထိုအခွင့်အရေးကို အိမ်ထောင်ကျပြီးသား လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တစ်ဦးထံတွင် ချန်ထားခဲ့ရန် သူမ ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်းပင်တည်း။
"နောက်နှစ်ကျရင်တော့ မင်း ခွင့်တောင်းပြီး ပြန်နိုင်မှာပါ" ဟု ကျိုးခိုင် က ပြောသည်။
သူလည်း အိမ်သို့ ပြန်ချင်သော်လည်း သူ၏ အလုပ်ချိန်ဇယားက ခွင့်မပြုခဲ့ပေ။ အဆုံးတွင် သူလည်း ထိုအကြံကို စွန့်လွှတ်လိုက်ရသည်။ ဤနေရာတွင် နှစ်သစ်ကူးကို ဖြတ်သန်းခြင်းကလည်း ဆိုးလှသည်တော့ မဟုတ်ပေ။
"ဒါနဲ့လေ... အကိုကြီးက အရပ်ဘက် ရာထူးကို ပြောင်းတော့မှာလား" ဟု ဝမ်ဂိုလျားကို မေးရင်း ကျိုးခိုင် က ဝမ်ဂိုတုန်းအား အကိုကြီးဟု သဘာဝကျကျ ခေါ်ဆိုလိုက်သည်။
"စောရင်တော့ နောက်နှစ်မှ ပြောင်းမှာပေါ့။ နောက်အကျဆုံးဆိုရင်တော့ အဲဒီနောက်တစ်နှစ်ပေါ့ကွာ" ဟု ဝမ်ဂိုလျန်က ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
အရာရှိများသည် သတ်မှတ်ထားသော အသက်အရွယ်တစ်ခုအထိ ရာထူးတိုးမြှင့်မှု မရရှိခဲ့ပါက တပ်မတော်မှ အနားယူရန် လိုအပ်ပေသည်။ သို့သော် ဝမ်ဂိုတုန်း၏ အဆင့်အတန်းမှာ နိမ့်ကျလှသည်မဟုတ်သောကြောင့် သူ့အား အရပ်ဘက် အုပ်ချုပ်ရေး ရာထူးသို့ ပြောင်းရွှေ့ပေးမည်ဖြစ်ပြီး၊ ထိုနေရာတွင် သူ၏ ကိုယ်ပိုင်စွမ်းဆောင်ရည်အပေါ် မူတည်ကာ နိုင်ငံရေး လှေကားထစ်များကို ဆက်လက်တက်လှမ်းနိုင်မည့် အခွင့်အလမ်းများ ရှိနေဦးမည် ဖြစ်သည်။
"အရပ်ဘက် ရာထူးကို ပြောင်းတာက ကောင်းတဲ့အလုပ်ပဲ။ မဟုတ်ရင် မင်းတို့အကိုကြီးက ဒီနားတစ်ဝိုက်မှာ အဖော်အဖက် ရှာဖို့မျှော်လင့်ချက်မရှိတဲ့ လူပျိုကြီး အိုကြီးတစ်ယောက် ဖြစ်သွားတော့မှာပေါ့" ဟု ကျိုးခိုင် က မှတ်ချက်ချသည်။
"ဘာကို မျှော်လင့်ချက်မရှိတာလဲ။ သူကိုယ်တိုင်က မရှာချင်လို့ ဖြစ်နေတာပါ။ သူနဲ့ တွေ့ပေးဖို့ လူတွေ မိတ်ဆက်ပေးတာ မရှိလို့ မဟုတ်ဘူး" ဟု ဝမ်ဂိုလျန်က ပြန်ပြောသည်။ သူကိုယ်တိုင်လည်း မကြာသေးခင်ကမှ လူတစ်ဦးနှင့် စတင် ချစ်ကြိုက်နေခဲ့သော်လည်း သူမက သူနှင့်အတူ မကျန်ရွှင်ဘဲ နှစ်သစ်ကူးအတွက် အိမ်သို့ ပြန်သွားခဲ့လေသည်။
အမှန်တရားမှာ စစ်စခန်းတွင် အချစ်ရေးကိစ္စများမှာ အလွန်ပင် သာမန်ကိစ္စတစ်ခု ဖြစ်နေသည်။ ငယ်ရွယ်သော အမျိုးသမီး သူနာပြုများ— အထူးသဖြင့် သူ့နှမကဲ့သို့ ကျောင်းဆင်းခါစ သူများ— အနီးအနားတွင် အလုပ်လုပ်နေကြသဖြင့် ၎င်းတို့သည် စစ်သားများအတွက် အလွန် ရေပန်းစားသော ရွေးချယ်မှုတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ရုပ်ရည် သာမန်မျှသာရှိလျှင်ပင် သူနာပြုတစ်ဦးသည် လိုက်လံပျူငှာ ပစ်စလက်ခတ် လိုက်နေကြသည့် ဝိုင်းရံသူများစွာနှင့် အမြဲတမ်း ကြုံတွေ့ရမြဲပင် ဖြစ်သည်။
အထူးသဖြင့် ဝမ်မေကျားမှာ နေ့စဉ်လိုလို အချစ်စာများ ရရှိတတ်ပြီး ဒေသခံ ဦးလေးများနှင့် အဒေါ်များကလည်း သူမအား အခြားသူတစ်ဦးဦးနှင့် ပွဲထုတ်ပေးရန် အမြဲတမ်း စိတ်အားထက်သန်နေကြသည်။
"မေကျား၊ နင်သာ ရည်းစားများ ရလာခဲ့ရင် ဒုတိယအကိုကို သေချာပြောပြရမယ်နော်။ ဒုတိယအကိုက လူကို စစ်ဆေးပေးမယ်၊ ကြားလား။ အချို့ကောင်တွေက အပြင်ပန်းမှာ လူလိုလိုနဲ့ အတွင်းထဲမှာတော့ သားရဲတွေကွ။ အပြင်ပန်းကိုတော့ ဟန်ဆောင်ကောင်းပေမဲ့ အထဲမှာတော့ ဘာမှ မကောင်းကြဘူး" ဟု ဝမ်ဂိုလျန်က သတိပေးသည်။
နာရီဝက်ခန့် ကားမောင်းရသည့် အကွာအဝေးတွင် ခရိုင်မြို့တစ်မြို့ ရှိပြီး၊ ထိုမြို့ထဲတွင် အချို့သော အမျိုးသမီးများသည် တရားမဝင်သော လုပ်ငန်းများ လုပ်ကိုင်ကြသည်။ စစ်သားအချို့မှာ အားလပ်ရက်များတွင် ထိုနေရာသို့ ခိုးသွားတတ်ကြသည်။ ဝမ်ဂိုလျန်တစ်ခါမျှ မသွားဖူးသော်လည်း လူအများအပြားက သူ့ကိုပါ ဆွဲခေါ်ရန် ကြိုးစားဖူးကြသည်။
ကျိုးခိုင် က သဘောတူသည့်အနေဖြင့် ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ "မင်းရဲ့ ဒုတိယအကို ပြောတာ မှန်တယ်။ အလွယ်တကူ ရည်းစားမထားနဲ့။ ဘာကိစ္စမဆို မစခင်မှာ ငါတို့ အရင် သဘောတူမှ ဖြစ်မယ်။"
ဓလေ့ထုံးစံအတိုင်း ကျိုးခိုင် လည်း ထိုကဲ့သို့သော ဖိတ်ကြားချက်မျိုးကို လက်ခံရရှိဖူးသည်။ စစ်သားအများစုမှာ စိတ်ချယုံကြည်ရသော်လည်း ပတ်ဝန်းကျင် မည်သို့ပင်ရှိစေကာမူ လူ့သဘောသဘာဝမှာ အမျိုးမျိုး ကွဲပြားတတ်ပေသည်။
အကြံဉာဏ်မှာ ကောင်းမွန်သော်လည်း ဝမ်ဂိုလျန်မှာ ထိုအသိတရား လုံးဝကင်းမဲ့နေသော ငယ်သူငယ်ချင်းဖြစ်သူကို ကြည့်ကာ မျက်လုံးများပင် လှန်ပြစ်မိတော့သည်။
"ငါ ဘာမှားပြောမိလို့လဲ" ဟု ကျိုးခိုင် က အလွန်အမင်း နားမလည်ဟန်ဖြင့် မေးသည်။
"ဘာမှ မမှားပါဘူး" ဟု ဝမ်မေကျားက တည်ငြိမ်စွာ ပြောသည်။
သူမသည် သူ၏ အလွန်အမင်း ညံ့ဖျင်းလှသော စိတ်ခံစားမှုဆိုင်ရာ ဉာဏ်ရည် (EQ) ကို လွန်ခဲ့သော အချိန်များစွာကတည်းက သတိထားမိခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ အဒေါ်လင်း ပြောပြချက်အရဆိုလျှင် သူသည် သူမ၏ စိတ်ခံစားမှုဆိုင်ရာ ဉာဏ်ရည်ကို အမွေဆက်ခံရန် လုံးဝ မစွမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့ပေ။ သူ၏ ခန္ဓာကိုယ် အရွယ်အစားရော ထိုင်းမှိုင်းသော ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးပါ ဖခင်ဖြစ်သူထံမှ တိုက်ရိုက် ရရှိလာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
"မနက်ဖြန်ကျရင်တော့ ပန်းသီးနဲ့ လိမ္မော်သီးတွေ ဝယ်ဖို့ မြို့ပေါ်ကို သွားမယ်လို့ စဉ်းစားထားတယ်။ အားလပ်ရက်တွေမှာ အသားတွေ အများကြီးစားမိတော့ ကိုယ်တွေက ပူစပ်စပ် ဖြစ်လာတယ်။ မင်းတို့ ဘာမှ လိုချင်သေးလား။ ငါ ဝယ်လာခဲ့ပေးမယ်" ဟု ကျိုးခိုင် က ပြောသည်။
"အများကြီး ယူခဲ့ပေးပါ" ဟု ဝမ်ဂိုလျန်က ပြန်ပြောသည်။
ခဏတာမျှ ထိုင်ပြီးနောက် ကျိုးခိုင် သည် နှုတ်ဆက်ကာ ထွက်သွားခဲ့သည်။ သူထွက်သွားသည်ကို ကြည့်ရင်း ဝမ်ဂိုလျန်က စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြင့် နဖူးကို ပွတ်သပ်လိုက်သည်။ "အမေက ဒီကောင်လေးကို ဘယ်လောက်အထိ ချီးကျူးပြီး သူလိုလူ ဘယ်မှမရှိဘူးလို့ ပြောနေတာကိုး။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ ထိုင်းမှိုင်းပုံကို ကြည့်လေကွာ။ သူခေါင်းထဲမှာ အချစ်ဆိုတဲ့ အတွေးတောင် တစ်ခုမှ မရှိဘူး။"
ဝမ်မေကျားက သိမ်မွေ့စွာ ပြုံးလိုက်ပြီး မည်သို့မျှ မပြောပေ။ "သူ့ပုံစံအတိုင်း သူကောင်းပါတယ်"
ဝမ် ကော်လျန် က သူမကို အံ့ဩတကြီး ကြည့်လိုက်သည်။ "ကောင်းသေးတယ် ဟုတ်စ။ သူက အကိုကြီးလိုပဲ — အချစ်အကြောင်း လုံးဝမသိတဲ့ ထုံအအ ကောင်ကြီးလေ။"
*သူ* ကတော့ အချစ်ရေးမှာ ဘယ်လို ရိုမန်းတစ်ဆန်ရမယ်ဆိုတာ သိပေမဲ့လို့ ဒီလို ရုပ်ချောတဲ့ ချစ်သူကောင်မလေးကို ရှာတွေ့ခဲ့တာပေါ့။ သူမက ဒီနှစ်မှ အိမ်ကို ပြန်သွားတာက မိသားစုဆီ မရောက်တာ ကြာလို့သာဖြစ်ပြီး၊ မဟုတ်ရင် သူနဲ့အတူ နှစ်သစ်ကူးကို ဖြတ်သန်းဖို့ ကျန်နေခဲ့မှာဖြစ်ကာ သူ့အတွက် ဟင်းချက်ပေးပြီး သူ့ကို ချစ်ခင်ယုယနေမှာ အသေအချာပင်။ ဤကဲ့သို့သော ယောက်ျားမျိုးမှသာ မိန်းမတစ်ယောက်ရဲ့ နှလုံးသားကို သိမ်းပိုက်နိုင်မှာပေါ့!
ဝမ်မေကျားကတော့ ဘာမှမပြောဘဲ ပြုံးနေခဲ့သည်။ သူက အခုထိ နားမလည်သေးသောကြောင့် သူမက စောင့်ဆိုင်းပေးရန် အဆင်သင့် ရှိနေပေသည်။
ထိုအချိန်တွင် လင်းကျင်းဟယ်နှင့် ကျိုးကျင်းပိုင်တို့မှာမူ — ၎င်းတို့၏ စိတ်ခံစားမှု ဖွံ့ဖြိုးမှုနောက်ကျနေသော သားကြီးမှာ ငယ်ရွယ်သော မိန်းမပျိုလေးတစ်ဦး၏ လျှို့ဝှက်သော အသည်းစွဲ ဖြစ်လာနေသည်ကို လုံးဝ မသိရှိကြဘဲ — ပူစပ်စပ် ရေပူစမ်းတွင် ပျော်ရွှင်စွာ တစ်နေ့တာ ကုန်ဆုံးပြီးနောက် ဖခင်ဝမ်နှင့် မိခင်ဝမ်တို့နှင့်အတူ အိမ်သို့ ကားမောင်းပြန်လာကြသည်။
"နှစ်သစ်ကူးညမှာ ခင်ဗျားတို့ နှစ်ယောက်တည်း ထမင်းစားရတယ်ဆိုရင် တော်တော်လေး ဆိတ်ငြိမ်နေမှာပေါ့" ဟု လင်းကျင်းဟယ်က ပြောသည်။ "ကျွန်မတို့အိမ် လာပြီး ဝိုင်းမှာ ဝင်မစားကြဘူးလား။ ဒီနှစ်တော့ သိုးသားဟော့ပေါ့ လုပ်မှာ။ လူများများနဲ့ဆို ပိုစည်ကားတာပေါ့။"
မိခင်ဝမ်၏ စိတ်ထဲတွင် ချက်ချင်းပင် သွေးဆောင်ခံလိုက်ရသလို ဖြစ်သွားသည်။ သူမသည် ဖခင်ဝမ်ကို တစ်ချက်လှမ်းကြည့်ကာ "ဒါဆို ရင် နှစ်သစ်ကူးညအတွက် သူတို့နဲ့ သွားပူးပေါင်းကြမလား" ဟု မေးလိုက်သည်။
ဖခင်ဝမ်က သက်ပြင်းချလိုက်သည်။ "ကိုတုန်းက ဒီနှစ် ပြန်လာမှာလေ။ မင်းကလည်း တကယ်ပါပဲ၊ တရားဝင် ခမည်းခမက်တောင် မဖြစ်သေးဘဲနဲ့။ နောက်ပိုင်းကျမှဆိုရင်တော့ ပြဿနာမရှိပေမဲ့ အခုလို အချိန်မှာ သွားတာက နည်းနည်း အဆင်မပြေဖြစ်လိမ့်မယ်။"
"အာ ဟုတ်သားပဲ။ ကိုတုန်း ပြန်လာမှာပဲ။ ငါ သူ့ကို မေ့သွားတာပဲ" ဟု မိခင်ဝမ်က ရုတ်တရက် သတိရသွားကာ ပြောသည်။
"ရပါတယ်, ကိုတုန်းကိုပါ ခေါ်ပြီး လာခဲ့ကြပါ" ဟု လင်းကျင်းဟယ်က တိုက်တွန်းသည်။ "ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ကျွန်မလည်း သူ့ကို မတွေ့ဖူးသေးပါဘူး။"
"နှစ်သစ်ကူးနေ့အထိ စောင့်ကြတာပေါ့၊ အဲဒီနေ့ကျမှ နှစ်သစ်ကူး လာကန်တော့ခိုင်းမယ်လေ" ဟု ဖခင်ဝမ်က အပြုံးဖြင့် အကြံပြုသည်။
လင်းကျင်းဟယ်ကလည်း သဘောတူသည်။ "ကောင်းပြီလေ။ အဲဒီကျရင် ကျွန်မတို့အိမ်မှာပဲ ရှိနေမှာပါ၊ ဘယ်အချိန်လာလာ အဆင်ပြေပါတယ်။"
"ဒုတိယမြောက်နေ့က ပိုကောင်းပါတယ်။ ပထမနေ့မှာဆိုရင် ဧည့်ခံရတာနဲ့ ခင်ဗျားတို့ အလုပ်ရှုပ်နေလိမ့်မယ်" ဟု ဖခင်ဝမ်က မှတ်ချက်ပြုသည်။
"အဲဒါလည်း ဟုတ်တာပါပဲ" ဟု လင်းကျင်းဟယ်က ခေါင်းညိတ်သည်။ နှစ်ဆန်းတစ်ရက်နေ့တွင် ဝန်ထမ်းများနှင့် မိတ်ဆွေကောင်းများ လာရောက်ကန်တော့ကြမည်ဖြစ်ရာ အိမ်မှာ အလွန်အမင်း ရှုပ်ထွေးနေပေလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် ဒုတိယမြောက်နေ့က ပို၍ သင့်လျော်ပေသည်။
ကားမောင်းနေသော ကျိုးကျင်းပိုင်တွင်မူ ကန့်ကွက်စရာ တစ်စုံတစ်ရာ မရှိပေ။ သူ့ဇနီး ဆုံးဖြတ်သမျှ အရာရာတိုင်းသည် သူ့အတွက် အကောင်းဆုံးပင် ဖြစ်သည်။
ဖခင်ဝမ်နှင့် မိခင်ဝမ်တို့ကို အိမ်တွင် ချပေးခဲ့ပြီးနောက် လင်စုံတွဲမှာ ၎င်းတို့၏ အိမ်သို့ ကားမောင်းပြန်လာခဲ့ကြသည်။
"ရေပူစမ်းက တကယ်ကောင်းတာပဲ" ဟု ကားပေါ်မှဆင်းရင်း လင်းကျင်းဟယ်က မှတ်ချက်ပြုသည်။ သူမ၏ တစ်ကိုယ်လုံးမှာ လုံးဝ ပေါ့ပါးသွားသလို ခံစားနေရသည်။
"အဲဒီမှာ တစ်ခု ဆောက်ပြီးပြီဆိုတော့ တခြားနေရာတွေမှာလည်း စပြီး ဆောက်ကြတော့မှာပေါ့။ သိပ်မကြာခင်မှာပဲ ငါတို့နဲ့ ပိုနီးတဲ့နေရာမှာလည်း ရှိလာလောက်မယ်" ဟု ကျိုးကျင်းပိုင်က လေ့လာသုံးသပ်ပြသည်။ ဆောင်းတွင်း ကားမောင်းရသည်မှာ နှေးကွေးသဖြင့် ခရီးက အနည်းငယ် ဝေးသလို ခံစားခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။
ထိုသို့ ခရီးဝေးသော်လည်း ရေပူစမ်းတွင် စိမ်ရန် လူအုပ်ကြီး များပြားစွာ ထွက်ပေါ်လာခဲ့ရာမှ ထိုလုပ်ငန်း၏ အမြတ်အစွန်း မည်မျှကောင်းမွန်ကြောင်း သက်သေပြနေပေသည်။ နှစ်သစ်ကူး အားလပ်ရက်ကို အခွင့်ကောင်းယူကာ စားသောက်ဆိုင်နှင့် တည်းခိုခန်းများက ဈေးနှုန်းများကိုပင် တိုးမြှင့်ခဲ့ကြသည်။ တစ်ချိန်က လူတစ်ဦးလျှင် ဆယ်ယွမ်ကျသင့်ခဲ့ရာမှ အဆ နှစ်ဆ တိုးကာ နှစ်ဆယ်ယွမ်အထိ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ အမေကျိုး ပင်လျှင် အစပိုင်းတွင် ဆယ်ယွမ်ဆိုသည်မှာ ဈေးကြီးလွန်းသည်ဟု ညည်းတွားခဲ့ဖူးသော်လည်း မြို့တော်၏ လျင်မြန်သော စီးပွားရေး ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုနှင့်အတူ ရေပူစမ်းကဲ့သို့သော ခမ်းနားသော အဆင်ပြေမှုများမှာ တိုးပွားလာမည်မှာ သေချာပေသည်။
အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သည့်အချိန်မှာ နေ့လယ်ခင်း နောက်ပိုင်းဖြစ်ပြီး အိမ်ထဲတွင် လူတစ်ယောက်မှ မရှိပေ။ လင်းကျင်းဟယ်နှင့် ကျိုးကျင်းပိုင်တို့မှာ ရေပူစမ်းအနီးတွင် ညစာ စားပြီးသားဖြစ်သဖြင့် ညစာ ထပ်ချက်ရန် မလိုတော့ပေ။
တစ်နေ့တာလုံး အပြင်ထွက်ခဲ့ကြသော ထိုလင်စုံတွဲမှာ အနားယူရန်အတွက် ၎င်းတို့၏ အိပ်ခန်းထဲသို့ ဝင်ရောက်သွားခဲ့ကြပြီး — ထိုလမ်းခရီးတွင်ပင် ကလေးယူရန် ကြီးမားသော လုပ်ငန်းစဉ်ကို အောင်မြင်စွာ ပြီးမြောက်ခဲ့ကြလေတော့သည်။