ထိုအုပ်စု ပြန်လာကြသောအခါ တတိယအစ်မတော်က “အာနီက ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်ကောင်းတဲ့သူနဲ့ ဖက်စပ်နိုင်သွားပါလိမ့်လို့ ငါတောင် တွေးနေမိတာ။ လင်ချင်းဟဲ့က သူ့ကို ဘယ်လောက်တောင် လှလှပပ ဝတ်ဆင်ပေးလိုက်လဲဆိုရင် ငါတောင် မမှတ်မိတော့ဘူး” ဟု ပြောလေသည်။
တတိယအစ်ကိုက ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာဖြင့် “အာနီက တကယ်ကောင်းတဲ့သူတစ်ယောက်ကို ခေါ်လာတာပဲ” ဟု ဆိုသည်။
တတိယအစ်မတော်က ထိုထက်မက ပိုကောင်းပါပေသည်ဟု အတွင်းစိတ်ထဲတွင် တွေးနေမိသည်။ သူက မြို့ကြီးပြကြီးရှိ စက်ရုံကြီးတစ်ခု၏ အကြီးအကဲတစ်ဦး ဖြစ်ရုံသာမက ရုပ်ရည်နှင့် အရည်အချင်းပါ ပြည့်စုံသူပေတကား။ ထိုကဲ့သို့သောသူကို ဘယ်နေရာမှာများ ရှာတွေ့နိုင်မည်နည်း။
အရေးအကြီးဆုံးမှာ သူတို့အပေါ် ဆက်ဆံပုံကိုသာ ကြည့်ပါ။ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့ပြီး အသိပညာတတ်မြောက်ကြောင်း ထင်ရှားလှပေသည်။
လင်ချင်းဟဲ့က သူမ၏ ယောက္ခမနှစ်ပါးစလုံး အလွန်တရာ ကျေနပ်အားရနေကြသည်ဟု အဘယ်ကြောင့် ပြောခဲ့သည်ကို အံ့သြစရာပင် မရှိတော့ပေ။ သူက အာနီကို သဘောကျနေကြောင်းမှာ နေရောင်ခြည်ထက်ပင် ထင်ရှားနေပေသည်။
ဝမ်ယွမ်က စက်ဘီးနင်းကာ သူ၏နောက်တွင် ကျိုးအာနီ က ထိုင်လိုက်ပါလာသည်။ ကျိုးယန် ကလည်း နောက်တစ်စီးကို နင်းကာ သူ၏ညီဖြစ်သူကို နောက်မှ တင်ခေါ်လာခဲ့သည်။ ခရီးသွားအုပ်စုသည် ဝေးလှသည်လည်းမဟုတ်၊ နီးလှသည်လည်းမဟုတ်သော ရွာဆီသို့ ဦးတည်ကာ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။
ပြန်လာသည့်ခရီးစဉ်မှာ အလွယ်တကူတော့ မဟုတ်လှပေ။ သို့သော် ဝမ်ယွမ် ကတော့ မည်သို့မျှ မညည်းညူခဲ့ပေ။
ကျိုးအာနီ သည် ရွာကို လှမ်းမြင်လိုက်သည်နှင့် “ရှေ့တည့်တည့်မှာ ကျိုးကျားရွာ ရှိပြီ” ဟု ပြောလေသည်။
ဇိုးကျားရွာမှ ရွာသားအများစုမှာ ကျိုးဟူသော မိသားစုမျိုးရိုးကို ခံယူကြပြီး ဘိုးဘေးဘီဘင်တို့မှတစ်ဆင့် အလွန်ဝေးကွာသော ဆွေမျိုးများပင် ဖြစ်ကြသည်။ သို့ဖြစ်စေကာမူ မိသားစုအခက်အလက်များမှာ ကွဲထွက်နေကြပြီး အချို့ဆိုလျှင် အချင်းချင်း ဆက်ဆံရေးပင် မပြေလည်ကြပေ။
ရုပ်ရည်ချောမောပြီး စိတ်နေသဘောထား ကောင်းမွန်ကာ ကျိုးအာနီ ကို စက်ဘီးပေါ်တင်ဆောင်လာသည့် လူငယ်တစ်ဦးနှင့်အတူ သားသမီးသုံးဦး ပြန်လာကြခြင်းသည် ရွာသူရွာသားများ၏ ပြောစရာအကြောင်းအရာ ဖြစ်လာတော့သည်။
မကြာမီမှာပင် ထိုသတင်းသည် ရွာစာရေးကြီး၏ ဇနီးမှတစ်ဆင့် တစ်ဆင့်စကားဖြင့် ရွာထဲတွင် ပိုမိုပျံ့နှံ့သွားခဲ့လေသည်။
ကျိုး လျူနီ က ထိုကောလာဟလကို ကြားလိုက်ရသောအခါ အံ့အားသင့်သွားခဲ့သည်။ စက္ကန့်ပိုင်းမျှပင် အချိန်မဖြုန်းဘဲ သူမ၏ မိခင်ကို ရှာဖွေရန် အိမ်သို့ ပြေးသွားခဲ့တော့သည်။
ဒုတိယအစ်မတော် သည် ပဲစေးမုန့်လုပ်ခြင်းဖြင့် အလုပ်ရှုပ်နေသည်။ သူမ အိမ်ထဲသို့ ပြေးဝင်လာသည်ကို မြင်ရသောအခါ “ဒီပျင်းရိတဲ့ ကောင်မလေး၊ အလုပ်တွေ အများကြီးရှိနေတုန်း ဘယ်ကိုပြေးသွားတာလဲ။ စားချိန်ကျတော့ မြင်းတစ်ကောင်လို စားတတ်ပြီး အလုပ်လုပ်ချိန်ကျတော့ ဘယ်သူ့ထက်မဆို ပိုပြီး ပုန်းနိုင်တယ်ပေါ့လေ” ဟု ဆူပူကြိမ်းမောင်းလိုက်သည်။
“အမေ၊ အဲဒါတွေကို ခဏလောက် မေ့ထားပါဦး။ ဘာဖြစ်သွားလဲဆိုတာ အမေ သိရဲ့လား။ အာနီက ဖက်စပ်ဖို့လူတစ်ယောက်နဲ့ ပြန်လာတယ်လေ။ မြို့တော်က ပါטနာတစ်ယောက်တဲ့။ ကြည့်ရတာ အလွန်တရာမှ ခမ်းနားထည်ဝါပုံရတယ်— တစ်ချက်ကြည့်လိုက်တာနဲ့ သူက ချမ်းသာမှန်း သိသာနေတာပဲ” ဟု ကျိုး လျူနီ က စိုးရိမ်တကြီးဖြင့် ပြောလေသည်။
ဒုတိယအစ်မတော် တောင့်ခဲသွားသည်။ “အာနီ ပြန်လာပြီပေါ့။ ပြီးတော့ မြို့တော်က ပါטနာတစ်ယောက်ပါ ခေါ်လာတယ် ဟုတ်လား”
“သူက အလွန်တရာ အောင်မြင်တဲ့ လူတစ်ယောက်လို့ ကြားတယ်” ဟု ကျိုး လျူနီ က အလေးအနက် ပြောဆိုသည်။
“သွားပြီး သင့်အဖေကို ခေါ်စမ်း” ဟု ဒုတိယအစ်မတော် က အမြန်တိုက်တွန်းလိုက်သည်။
ဒုတိယအစ်ကိုက နေ့လယ်ခင်း အိပ်စက်နေသည်။ ဆောင်းတွင်းဖြစ်၍ မည်သည့်အလုပ်မှလည်း မရှိပေ။ အိပ်စက်ခြင်းမှလွဲ၍ သူဘာလုပ်နိုင်ဦးမည်နည်း။ အထူးသဖြင့် သူသည် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကို ခံစားနေရသည်။
သူ၏အစ်ကြီးနှင့် တတိယအစ်ကိုတို့မှာ အုတ်အိမ်များတွင် အသီးသီး နေထိုင်ကြသော်လည်း သူနှင့်သူ့မိသားစုမှာမူ မိဘများက ချပေးထားသည့် အခန်းတစ်ခန်းထဲတွင်သာ ကျဉ်းကျပ်စွာ ဆက်လက်နေထိုင်နေရဆဲ ဖြစ်သည်။ ဒုတိယအစ်ကိုက အလွန်အမင်း နာကျင်ခံစားနေရသည်။
သို့သော် သူ၏ တူမဖြစ်သူ အာနီက သူမ၏ လက်ထပ်မည့်သူကို အလည်အပတ် ခေါ်လာခဲ့ကြောင်း ကြားသိရသောအခါတွင်မူ သူကိုယ်တိုင် ထ எழுကာ သွားရောက်ကြည့်ရှုရန်မှတပါး အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။
ကျိုး လျူနီ က လိုက်သွားလိုသည်။ ဒုတိယအစ်ကိုက ဒေါသတကြီးဖြင့် “မင်း အိမ်မှာပဲနေခဲ့” ဟု ဟောက်လိုက်သည်။
“အဖေ၊ သမီးလည်း သွားကြည့်ချင်ပါတယ်။ အာနီအစ်မကို မတွေ့ရတာ ကြာပြီလေ” ဟု ကျိုး လျူနီ က ဇွတ်အတင်း ငြင်းဆန်ကာ နောက်မကျန်ခဲ့လိုသဖြင့် တောင်းဆိုလေသည်။
ဒုတိယအစ်ကိုတွင် သူမကို လိုက်ပါခွင့်ပြုရန်မှလွဲ၍ အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့ပေ။
ကျိုး လျူနီ သည် ကျေးလက်ဆန်သည့် အငွေ့အသက်ဟူသမျှ လုံးဝမရှိတော့ဘဲ မြို့သူတစ်ဦးနှင့် ရုပ်ချင်းပင် တူနေပြီဖြစ်သော ကျိုးအာနီ ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သံပရာသီးကို ကိုက်လိုက်ရသကဲ့သို့ ပြင်းထန်သော ခါးသီးမှုဒဏ်ကို ခံစားလိုက်ရသည်။ အလွန်အမင်း ချဉ်စပ်လှပေသည်။
သူမ၏ စတုတ္ထအဒေါ်က ဘက်လိုက်လွန်းလှသည်။ သူမက ကျိုးအာနီ ကို အလွန်တရာ လှပခမ်းနားစွာ ဝတ်ဆင်ပေးထားခဲ့သည်။ မျက်စိပါသူတိုင်း မြင်နိုင်သည်မှာ ရုပ်ရည်ပိုင်းတွင် သူမသည် ကျိုးအာနီ ထက် အဆပေါင်းများစွာ သာလွန်နေပေသည်။ ကျိုးအာနီ ၏ ပုံစံမှာ အကောင်းဆုံးဆိုလျှင်ပင် သာမာန်ထက် ဘာမှမထူးခြားလှပေ။
ထို့နောက် ကျိုး လျူနီ က ဝမ်ယွမ် ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမ၏ မနာလိုဝန်တိုမှုမှာ ပိုမိုလောင်ကျွမ်းလာခဲ့သည်။ ပထမဆုံး အထင်အမြင်မှာ ဤလူသည် ချမ်းသာသည်။ သေချာပေါက် ချမ်းသာသည်။ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ရုံဖြင့် သူ၏ ခမ်းနားထည်ဝါသော ဟန်ပန်ကို မြင်တွေ့ရပေသည်။ ထိုမျှသာမက သူက မြို့တော်တွင် အမြဲတမ်း အိမ်ထောင်စုစာရင်း မှတ်ပုံတင်ထားသူ ဖြစ်သည်။ အာနီကဲ့သို့သော မိန်းကလေးတစ်ဦးကို သူ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သဘောကျသွားရပါလိမ့်။
ကျိုး လျူနီ မှာ ဆက်လက်ရပ်နေရန် မခံမရပ်နိုင်တော့ပေ။ နောက်တစ်မိနစ်သာ ဆက်နေရလျှင် မနာလိုမှုကြောင့် အမှန်တကယ်ပင် သေဆုံးသွားနိုင်သည်ဟု ခံစားနေရသည်။
အိမ်တွင်မူ ဒုတိယအစ်မတော် က သတင်းကို စိုးရိမ်တကြီး စောင့်မျှော်နေခဲ့သည်။ အကြီးဆုံးနှင့် တတိယအကိုတို့၏ အသစ်ဆောက်လုပ်သည့် အိမ်များအတွက် အလုပ်လုပ်ပေးရန် မသွားခဲ့ရသောကြောင့် မိသားစုဆက်ဆံရေးမှာ လုံးဝပျက်ပြားသွားခဲ့ပြီး ထိုနေရာသို့ သူမ၏ မျက်နှာကိုပင် မပြဝံ့ခဲ့ပေ။
သူ့သမီး ပြန်လာသည်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ သူမက အမြန်တဆူ မေးမြန်းလိုက်သည်– “သူက မြို့တော်ကနေ စေ့စပ်မယ့်သူကို တကယ်ပဲ ခေါ်လာတာလား”
“သမီးက ဒါမျိုးကို လိမ်ပြောမလား” ကျိုး လျူနီ က စိတ်ပျက်အားငယ်မှုကြောင့် ပေါက်ကွဲထွက်မတတ် ဖြစ်နေသည်။ အကယ်၍ သူမသာ ထိုစဉ်က မြို့တော်သို့ သွားရောက်နိုင်ခဲ့ပြီး ဆက်နေနိုင်ခဲ့ပါက ယခုလို လူနေမှုဘဝကောင်းကို ခံစားနေရသည်မှာ သူမ ဖြစ်မနေပေဘူးလား။
သူမ၏ ရုပ်ရည်နှင့် ထက်မြက်မှုတို့ဖြင့် မြို့တော်တွင် ချစ်သူရောင်ကို သေချာပေါက် ရှာတွေ့နိုင်ခဲ့မည်သာ ဖြစ်သည်။ သူမကို ခြေသလုံးအိမ်တိုင် အိမ်သို့ တိုက်ရိုက်ပြန်လွှတ်ပေးခဲ့သော စတုတ္ထအဒေါ်က ဤမျှ ရင်ခေါင်ခေါင်လိမ့်မည်ဟု မည်သူက ထင်မှတ်ထားခဲ့မိမည်နည်း။
ကျိုးအာနီ ယခုအခါ မည်မျှ အဆင်ပြေနေသည်ကိုသာ ကြည့်ပါ။ ထိုအဝတ်အစားများက ဘယ်လောက်တောင် လှပနေသနည်း။ သူမသည် စစ်မှန်သော မြို့သူတစ်ဦးနှင့် တူနေပေသည်။ အကယ်၍ သူမသာ ထိုစဉ်က မြို့တော်တွင် ဆက်နေခွင့်ရခဲ့ပါက ဤအရာအားလုံးကို သူမ ပိုင်ဆိုင်နိုင်ခဲ့ပေလိမ့်မည်။
“ဒီစေ့စပ်မယ့်လူက တကယ်ပဲ အဲဒီလောက်ထိ ထင်ရှားတဲ့သူလား” ဟု ဒုတိယအစ်မတော် က မေးမြန်းသည်။
“သူက လူငယ်တစ်ယောက်ဖြစ်ပြီး အလွန်တရာ အလားအလာကောင်းပုံရတယ်” ဟု ကျိုး လျူနီ က ခါးသီးစွာဖြင့် ဖြေကြားလိုက်သည်။ “အမေ၊ စဉ်းစားကြည့်လေ၊ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး စတုတ္ထအဒေါ်က ဒီလောက် မတရားရတာလဲ။ အကြီးဆုံးဦးလေးရဲ့ မိသားစုနဲ့ တတိယဦးလေးရဲ့ မိသားစုကိုကျတော့ ရက်ရက်ရောရော ပေးပြီး ကျွန်မတို့မိသားစုကျတော့ ဂရုစိုက်မှု တစ်စက်မှ မပြဘူး။ အလုပ်အကိုင် အခွင့်အလမ်းတွေကို အပြင်လူတွေကို ပေးလိုက်မယ်၊ သမီးကိုတော့ တစ်ခုမှ မပေးဘူး”
ဒုတိယအစ်မတော် က ပြန်မပြောပေ။ ဤအရာများမှာ သူမ၏ စိတ်ထဲတွင် တွေးနေသည့် အကြံအစည်များပင် မဟုတ်ပေဘူးလော။
လင်ချင်းဟဲ့ သည် အကြီးဆုံးအကို၏ မိသားစုမှ မိန်းကလေးနှစ်ဦးကို မြို့တော်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားခဲ့ပြီး ကျိုးယန် မှာလည်း သူမ၏ ကျေးဇူးကြောင့် ရာထူးတိုးမြှင့်ခြင်း ခံခဲ့ရသည်။
သူမသည် တတိယအကို၏ မိသားစုကို မြို့ထဲတွင် ဆိုင်ဖွင့်ရန် ကူညီပေးခဲ့ပြီး မော်တော်ဆိုင်ကယ်ပင် ဝယ်ပေးခဲ့သည်။ ဝူနီ ကဲ့သို့သော သာမန်မိန်းကလေးငယ်တစ်ဦးပင်လျှင် ကောလိပ်ဝင်ခွင့်စာမေးပွဲကို အောင်မြင်စွာ ဖြေဆိုနိုင်ခဲ့သည်။
သို့သော်လည်း သူမတို့၏ ဒုတိယအကိုမိသားစုအတွက်မူ မည်သည့်အရာမျှ ရရှိခဲ့ခြင်း မရှိပေ။
လင်ချင်းဟဲ့ က သူတို့ကို အထင်အသေးဆုံး ပြုမူခဲ့ဖူးခြင်းမရှိသော အချိန်ဟူ၍ တစ်စုံတစ်ရာမျှ မရှိခဲ့ပေ။
ဒုတိယအကိုက ခဏအကြာတွင် ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။ သူက ထိုညနေစာအတွက် သွားရောက်ရန် စီစဉ်ထားသော်လည်း အာနီနှင့် ဝမ်ယွမ် တို့မှာ ယခုမှ ရောက်ရှိလာကြပြီး ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေကြသဖြင့် သူတို့ကို ချက်ချင်းမနှောင့်ယှက်လိုပေ။
“အဖေ၊ အာနီအစ်မက မြို့တော်ကိုသွားပြီးနောက်ပိုင်း ဒီလောက်အထိ အောင်မြင်လာတာပဲ။ စီနီ အစ်မလည်း မြို့တော်ကို သွားခဲ့တာပဲလေ၊ ဒါကြောင့် အနာဂတ်မှာ သူလည်း မြို့သူတစ်ယောက်လို ဖြစ်လာမှာ သေချာပါတယ်။ အဖေက စတုတ္ထဦးလေးနဲ့ စတုတ္ထအဒေါ်ကို သိတယ်ဆိုတော့ သမီးအတွက် ကောင်းတာလေး တစ်ခွန်းလောက် ပြောပေးလို့ မရဘူးလား။ မြို့တော်ကနေ ပိုပြီးထူးချွန်တဲ့ ခင်ပွန်းလောင်းတစ်ယောက်ကို သေချာပေါက် ခေါ်လာပြီး ကျွန်မတို့မိသားစု မျက်နှာပွင့်အောင် လုပ်ပေးပါ့မယ်လို့ သမီး ကတိပေးပါတယ်” ဟု ကျိုး လျူနီ က သူမ၏အဖေ ဝင်လာသည်ကို မြင်လိုက်သည်နှင့် လက်မခံဘဲ တောင်းပန်လေသည်။
“မင်းလား” ဒုတိယအကိုက သူမကို ထူးဆန်းသော အကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုက်သည်။ “မင်းက ဘာလို့ ဒီလို အဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ စကားတွေကို ဆက်ပြောနေတာလဲ”
“အဖေ၊ သမီးက အဖေ့ရဲ့ သမီးလေ” ကျိုး လျူနီ က မကျေမနပ်ဖြင့် ညည်းညူလိုက်သည်။
ဒုတိယအကိုက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။ “မင်းက ငါ့သမီးဖြစ်လို့ပဲ မင်းရဲ့စရိုက်ကို ငါသိနေတာပေါ့။ မြို့တော်ကိုသွားဖို့တောင် မတွေးနဲ့တော့။ မင်းရဲ့ အပြုအမူတွေနဲ့ဆိုရင် ဟိုမှာ ဘာအကူအညီမှ ဖြစ်မှာမဟုတ်ဘူး။ မင်းရဲ့ စတုတ္ထဦးလေးနဲ့ စတုတ္ထအဒေါ်တို့က မင်းရဲ့ အဘိုးနဲ့အဘွားကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ပေးဖို့တောင် အလုပ်ရှုပ်နေကြတာ၊ မင်းကိုပါ ထိန်းကျောင်းပေးဖို့ အချိန်မရှိဘူး”
သူ၏စကားများမှာ ရက်စက်စွာပင် ပွင့်လင်းလွန်းလှသည်။ ဒုတိယအစ်မတော် ၏ မျက်နှာထားမှာ မည်းမှောင်သွားသည်။ “အဘိုးကြီး၊ မင်းရဲ့ကိုယ်ပိုင်သမီးကို ဘာလို့ အဲဒီလို ပြောရတာလဲ”
“ငါပြောတာ ရှင်းရှင်းလန်းလန်း မရှိဘူးလား။ မင်းရဲ့ကိုယ်ပိုင်သမီးက ဘယ်လိုစိတ်နေသဘောထားရှိလဲဆိုတာ မင်းမသိဘူးလား” ဟု ဒုတိယအကိုက သူမကို စူးရဲစွာ ကြည့်ကာ ပြန်ပြောလိုက်သည်။
သူ့သမီးအကြောင်းကို ကြွားဝါရသည်ကို သူ လုံးဝမငြင်းပယ်ပါ၊ ပြီးတော့ သူမက ချမ်းသာသည့် မြို့တော်သား ခင်ပွန်းတစ်ဦးကို ခေါ်ဆောင်လာပြီး မိသားစုကို ဂုဏ်တင်ပေးမည်ဆိုလျှင် သူအလွန်တရာ ဝမ်းမြောက်မည်သာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် အဓိကမေးခွန်းမှာ သူတို့၏ ဤသမီးသည် ထိုအရာအတွက် တော်တန်ရုံမျှ ရှိပါသလား။ ကျေးဇူးပြု၍ စဉ်းစားကြည့်ပါ။
“သူ့အသက်က နှစ်သစ်ကူးပြီးရင် ၁၈ နှစ်ပြည့်တော့မှာ၊ ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် လက်ထပ်ဖို့ အချိန်တန်ပြီလေ။ လျူနီ အတွက် သင့်လျော်မယ့်သူကို စတင်ရှာဖွေသင့်ပြီ။ ဒါ့အပြင် သူက ပျင်းရိတော့ အိမ်မှာ အလကား ထိုင်ခိုင်းထားလို့ မဖြစ်ဘူး” ဟု ဒုတိယအကိုက ဆက်လက်ပြောကြားခဲ့သည်။
ဒုတိယအစ်မတော် က ပြန်မပြောတော့ပေ။ ယင်းအစား “ငါလည်း တစ်ယောက်ယောက်ကို စောင့်ကြည့်နေပါတယ်” ဟု ရေရွတ်လိုက်သည်။
ကျိုး လျူနီ မှာ အလွန်တရာ စိတ်အနှောင့်အယှက် ဖြစ်ရသည်။ ကျိုးအာနီ ကျတော့ မြို့တော်ကလူနဲ့ လက်ထပ်ခွင့်ရပြီး သူမကျတော့ ဘာလို့ မရရတာလဲ။
သူ့အဖေက မလျော့ပေးကြောင်း သိလိုက်ရသောအခါ ကျိုး လျူနီ သည် နောက်လှည့်ကာ သူမ၏ အခန်းသို့ ဒေါသတကြီးဖြင့် ပြန်သွားပြီး ကန်ခုံပေါ်သို့ လှဲချကာ စိတ်ကောက်နေလိုက်သည်။ သို့သော် မကြာမီမှာပင် ပြင်းထန်သော ပျို့အန်ချင်စိတ်တစ်ခုက သူမကို လွှမ်းမိုးသွားပြီး ရုတ်တရက် အန်ချင်လာသလို ခံစားလိုက်ရသည်။