လင်းကျင်းဖုန်သည် ခရီးမထွက်မီ အကြီးဆုံးအစ်မတော် အကြီးဆုံးအစ်မတော် ထံသို့ ဖုန်းဆက်လိုက်သည်။
"ဒီနှစ် ကားနဲ့ လိုက်လာကြတာလား။ အေးလေ၊ ဒါဆို ငါ့အိမ်ကို သန့်ရှင်းရေးလုပ်လိုက်ဦးမယ်" ဟု အကြီးဆုံးအစ်မတော် အကြီးဆုံးအစ်မတော် က ပျော်ရွှင်အားရစွာ ပြောလေသည်။
ထို့နောက် ခဏတာ စကားစမြည်ပြောဆိုကြပြီးနောက် ဖုန်းချလိုက်ကြသည်။
ရွာစာရေးကြီး၏ ဇနီးက ရယ်မောလျက် "ဘယ်လိုအခြေအနေလဲ၊ မင်းကို အဲဒီလောက်ထိ ပျော်ရွှင်နေအောင် လုပ်ထားတာကို ငါတွေ့ရတယ်" ဟု မေးမြန်းသည်။
ယခုအချိန်အထိ အကြီးဆုံးအစ်မတော် အကြီးဆုံးအစ်မတော် သည် ကျိုးအာနီ ကျိုးအာနီ မြို့တော်တွင် လူကောင်းတစ်ဦးနှင့် ဖူးစာဆုံသွားပြီဆိုသည့် အကြောင်းကို မည်သူ့ကိုမျှ မပြောပြရသေးပေ။ အကယ်၍ ကိစ္စမမြောက်လာပါက ဟာသလုပ်ခံရမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် သူမတစ်ယောက်တည်းသာ ဝှက်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယခုအခါတွင် အခြားတစ်ဖက်သော သူက အာနီနှင့်အတူ နှစ်သစ်ကူး မင်္ဂလာလာမေးရန် ပြန်လာတော့မည်ဖြစ်ရာ လျှို့ဝှက်ထား၍ မရတော့ပေ။ ထို့ပြင် ဤအကြောင်းကို တစ်ခွန်းတစ်ပါမျှ မပြောဘဲ နေခြင်းကလည်း တစ်မျိုးတစ်ဖုံ မာန်မာနကြီးသကဲ့သို့ ဖြစ်သွားပေလိမ့်မည်။
ထို့ကြောင့် အကြီးဆုံးအစ်မတော် အကြီးဆုံးအစ်မတော် သည် ထိုသတင်းကို ရွာစာရေးကြီး၏ ဇနီးအား ပြုံးရယ်လျက် မျှဝေပြောပြရင်း "ဒါကို ဟိုစပ်စပ်ဒီစပ်စပ် လိုက်မပြောနဲ့ဦးနော်" ဟု ဖြည့်စွက်မှာကြားခဲ့သည်။ သူမ၏ မိသားစုမှာ ဝင့်ကြွားချင်ဇောကြီးနေသည်ဟု အထင်ခံရမည်ကို ရှောင်ရှားလိုခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။
ရွာစာရေးကြီး၏ ဇနီးမှာ အလွန်အမင်း အံ့သြသွားလေသည်။ အာနီ နှစ်သစ်ကူးအတွက် ပြန်လာမည်ကို သူမ ကြားထားပြီးသားပင် ဖြစ်သည်။ အထူးသဖြင့် ထိုမိန်းကလေးမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ ရွာသို့ မပြန်ဖြစ်ခဲ့ဘဲ အမြဲတမ်းလည်း သိတတ်လိမ့်ပတ်သူတစ်ဦး ဖြစ်သောကြောင့်တည်း။ တကယ်တော့ အကြီးဆုံးအစ်မတော် အကြီးဆုံးအစ်မတော် ၏ သမီးသုံးယောက်စလုံးမှာ မဆိုးကြပေ— ဒုတိယအစ်မတော် ဒုတိယအစ်မတော် ၏ သမီးများကဲ့သို့ မဟုတ်ဘဲ ယှဉ်ပြိုင်၍ပင် မရနိုင်ပေ။
ထိုအကြောင်းကြောင့် ရွာစာရေးကြီး၏ ဇနီးသည် အာနီကို ဤတစ်ခေါက် ပြန်လာသည့်အခါ သူမ၏ မွေးရပ်ဘက်မှ တူဖြစ်သူနှင့် ပေးစားရန်ပင် ကြံရွယ်ထားဖူးသည်။ သို့သော် အာနီက မြို့တော်တွင် ဖူးစာဆုံနှင့်ပြီးသား ဖြစ်နေလိမ့်မည်ဟု သူမ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့ပေ။
မြို့တော်ထဲသို့ တိုက်ရိုက် ရင့်ကျက်စွာ လက်ထပ်သွားရခြင်းပင်တည်း။
ထိုအရာ၏ အလေးအနက်ကို သဘောပေါက်သွားသဖြင့် ရွာစာရေးကြီး၏ ဇနီးက ပြုံးလျက် "ငါ ဘာမှ တစ်ခွန်းမှ မပြောပါဘူး။ အာနီက တကယ်ပဲ ကံကောင်းတာပဲ" ဟု ပြောလေသည်။
မြို့တော်သို့ လက်ထပ်သွားကာ သက်တောင့်သက်သာနှင့် ဘဝကို ဖြတ်သန်းရခြင်း— အလွန်ပင် ကံကောင်းလှပေစွ။ စီနီ စီနီ ၏ အနာဂတ်ကရော ဘယ်လိုဖြစ်လာမလဲဟု သူမ တွေးမိသည်။
အကြီးဆုံးအစ်မတော် အကြီးဆုံးအစ်မတော် က ထပ်မံ၍ ဘာမှ ပိုမိုမပြောတော့ပေ။ သူမ၏ သမီးလေးအတွက် ဤကဲ့သို့ ကောင်းမွန်သော ဖူးစာဆုံရခြင်းမှာ အလွန်ပင် အံ့သြဖွယ်ကောင်းသော်လည်း စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် စိုးရိမ်ပူပန်မိသည်ကိုတော့ မတားဆီးနိုင်ခဲ့ပေ။ သို့သော် လွန်လွန်ကဲကဲ မတွေးမိစေရန် သူမကိုယ်သူပစ်မှတ်ထား ပြောဆိုလိုက်သည်။
အိမ်သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ သူမနှင့် အကြီးဆုံးအစ်ကိုကြီး၊ ၎င်းတို့၏ အငယ်ဆုံးသား တူတိုတို့သည် အိမ်ကို အတွင်းရော အပြင်ပါ သန့်ရှင်းရေးလုပ်ကြသည်။
အကြီးဆုံးသားလည်း ဒီနှစ် ပြန်လာမည်ဖြစ်ပြီး ယခုအခါ လမ်းခရီးတွင် ရှိနေလောက်ပြီ ဖြစ်သည်။
"အမေရယ်၊ အိမ်က သန့်နေတာ ကြာပြီပဲဟာ။ တကယ်ပဲ ထပ်သန့်ရှင်းဖို့ လိုသေးလို့လား" ဟု အသက် ဆယ့်သုံးနှစ်နီးပါး ရှိပြီဖြစ်ပြီး အထက်တန်းကျောင်းသားတစ်ဦးဖြစ်သော တူတိုက ညည်းတွားပြောဆိုသည်။
အကြီးဆုံးအစ်မတော် အကြီးဆုံးအစ်မတော် က "နောက်ရက်ပိုင်းအတွင်းမှာ ကျန်သေးတဲ့ ကြက်တွေကို ရှင်းထုတ်ပြီး ကြက်ခြံကိုပါ အနံ့အသက်မရှိအောင် သန့်ရှင်းရေးလုပ်လိုက်ဦး" ဟု ညွှန်ကြားသည်။
"ကျွန်တော် ချက်ချင်းလုပ်လိုက်ပါ့မယ်" ဟု အကြီးဆုံးအစ်ကိုကြီးက ခေါင်းညိတ်ပြသည်။
တူတိုက "ဒုတိယအစ်ကို့ကို ယောက်ဖတော်မယ့်သူက ကျွန်တော်တို့အိမ်ကို မုန်းမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ အကြီးဆုံး အဒေါ်ကြီးတို့မိသားစုနဲ့ သူတို့ရဲ့ ခဲအိုကိုပဲ ဥပမာအနေနဲ့ ကြည့်လိုက်လေ။ စတုတ္ထအဒေါ်နဲ့ ဒုတိယအစ်မတို့က ဒုတိယအစ်ကို့ကို အရင်ကတည်းက အကုန်ရှင်းပြထားပြီးသား ဖြစ်မှာပါ။ သူက အခုထိ လာဖို့ ဆန္ဒရှိနေတယ်ဆိုတည်းက ဒီလိုကိစ္စမျိုးတွေကို သူ အများကြီး ဂရုမစိုက်ဘူးလို့ ဆိုလိုတာပေါ့" ဟု ဝင်ပြောသည်။
တကယ်တမ်းတွင်လည်း အိမ်မှာ အစစအရာရာ သန့်စင်နေပြီးသား ဖြစ်သည်။ ထင်းပုံများပင်လျှင် စနစ်တကျပုံထားပြီး ဝင်းထဲတွင် ဖုန်မှုန့်တစ်စက်မျှပင် မတွေ့ရပေ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဤနှစ်တွင် မြို့တော်မှ သမီးယက်ခဲအိုကို ကြိုဆိုရမည်ဖြစ်ကြောင်း မိဘများက သိထားကြသောကြောင့် ရင်ပြင်တော်ကို အုတ်ခင်းထားခဲ့သဖြင့် အညစ်အကြေးနှင့် အလှမ်းဝေးနေခဲ့ပြီဖြစ်သည်။
"မင်းရဲ့ ဒုတိယခဲအိုက ဂရုမစိုက်ဘူးဆိုရင်တောင်မှ ငါတို့ကတော့ အိမ်ကို သပ်သပ်ရပ်ရပ် ဖြစ်အောင် လုပ်ရဦးမှာပဲ" ဟု အကြီးဆုံးအစ်မတော် အကြီးဆုံးအစ်မတော် က ပြန်လည်ပြောကြားသည်။
ကျိုးယန် ကျိုးယန် သည် နောက်တစ်နေ့တွင် ပြန်ရောက်လာခဲ့သည်။ တက္ကသိုလ်တက်ရန် ထွက်သွားပြီးနောက်ပိုင်း သူ၏ စရိုက်လက္ခဏာမှာ ပိုမိုနူးညံ့သိမ်မွေ့လာကာ ပညာရှင်ဆန်ဆန် လေထုတစ်ခုကို ထွက်ပေါ်စေသည်။
သူသည် အမြဲတမ်း နှိမ့်ချတတ်သူတစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ရွာသို့ ပြန်ရောက်လာသောအခါ ရွာစာရေးကြီး လာရောက်ထိုင်ကာ တက္ကသိုလ်ဘဝအကြောင်း မေးမြန်းသည့်အခါ၌ပင် ထိုပုံစံကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားခဲ့သည်။
ဧည့်သည်ကို လိုက်ပို့ပြီးနောက် ကျိုးယန် ကျိုးယန် သည် အနည်းငယ် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပုံ ပေါ်လာသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ပြည်နယ်မြို့တော်မှ ပြန်လာရခြင်းမှာ သာမန်ကိစ္စမဟုတ်ပေ။
"အမေ၊ ဘယ်လိုဖြစ်လို့ ကျွန်တော်တို့အိမ်က ဒီပုံစံဖြစ်သွားရတာလဲ" ဟု ကျိုးယန် ကျိုးယန် က အပြုံးဖြင့် မေးမြန်းသည်။
သူ ပထမဆုံးအကြိမ် တံခါးဝမှ ဝင်လာစဉ်က ဤနေရာကို သူ အမှတ်မရတော့မတတ်ပင် ဖြစ်သွားခဲ့ရသည်။ စဉ်းစဉ်းသန့်သန့် သပ်ရပ်နေပြီး စားပွဲနှင့် ကုလားထိုင်များကဲ့သို့သော ပရိဘောဂအများစုမှာ အသစ်စက်စက်များဖြင့် အစားထိုးခံထားရသည်။
"မင်း မသိသေးဘူးပေါ့လေ။ မင်းရဲ့ ဒုတိယအစ်မက သူ့ရဲ့ လက်ထပ်မယ့်သူကို မကြာခင် အိမ်ခေါ်လာတော့မှာလေ" ဟု အကြီးဆုံးအစ်မတော် အကြီးဆုံးအစ်မတော် က ပျော်ရွှင်စွာ ဖြေကြားသည်။
ကျိုးယန် ကျိုးယန် မှာ အံ့သြဝမ်းမြောက်သွားသည်။ "ဘယ်တော့ ပြန်ရောက်ကြမှာလဲ။ ကျွန်တော် သွားကြိုသင့်တယ်"
"သူတို့ မနေ့ကမှ ထွက်လာကြတာ" ဟု သူ၏ အမေက ပြန်ပြောသည်။
ကျိုးယန် ကျိုးယန် က အချိန်ကို တွက်ချက်လိုက်ပြီးနောက် သူ၏ ညီငယ်ကို လှမ်းခေါ်လိုက်သည်။ ရွာသို့ ပြန်ရန် တတိယဘကြီး၏ စက်ဘီးကို ငှားရမ်းကာ တူတိုအား ကျိုးမိသားစုဟောင်း၏ စက်ဘီးကို စီးစေလျက် ခရိုင်မီးရထားဘူတာရုံသို့ စောင့်ဆိုင်းရန် စေလွှတ်လိုက်သည်။
ပထမနေ့တွင် အချိန်ဇယား မှားယွင်းသွားသဖြင့် ရောက်ရှိလာခြင်းကို လွတ်သွားခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ဒုတိယနေ့တွင်မူ ဝမ်ယွမ် ဝမ်ယွမ် နှင့် ကျိုးအာနီ ကျိုးအာနီ တို့ ရောက်ရှိလာချိန်၌ ၎င်းတို့နှစ်ဦးနှင့် လမ်းတွင် ဆုံတွေ့ခဲ့ကြသည်။ ထိုညီအစ်ကိုနှစ်ဦးမှာ တစ်ဝက်တစ်ပျက် အချိန်ကုန်သည်အထိ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ကြရသည်။
"မင်းတို့နှစ်ယောက် ဒီမှာ ဘာလုပ်နေကြတာလဲ" ဟု ကျိုးအာနီ ကျိုးအာနီ က အံ့သြနေသော မျက်နှာဖြင့် မေးမြန်းသည်။
"အမေက ကျွန်တော်တို့ကို လာစောင့်ခိုင်းလို့လေ၊ ဒုတိယအစ်မ" ဟု ကျိုးယန် ကျိုးယန် က ဖြေကြားသည်။ ထို့နောက် ဝမ်ယွမ် ဝမ်ယွမ် ကို ကြည့်ကာ "အကို" ဟု ယဉ်ကျေးစွာ နှုတ်ဆက်လိုက်သည်။
တူတိုကလည်း အလားတူပင် လိုက်လုပ်ကာ ထိုနည်းအတိုင်း နှုတ်ဆက်သည်။ ၎င်းတို့၏ ဒုတိယအစ်မမှာ တရားဝင် လက်ထပ်သေးခြင်းမရှိသေးသောကြောင့် ကျေးလက်ဓလေ့ထုံးတမ်းအရ "ခဲအို" ဟု ခေါ်မည့်အစား "အကို" ဟုသာ ခေါ်ဆိုကြရသည်။
"ဒါက ကျွန်တော့်ရဲ့ အကြီးဆုံးညီငယ် ကျိုးယန် ကျိုးယန် ပါ၊ ပြီးတော့ ဒါက အငယ်ဆုံးညီငယ် တူတိုပါ" ဟု ကျိုးအာနီ ကျိုးအာနီ က မိတ်ဆက်ပေးသည်။
"ဘာလို့ တူတိုလို့ ခေါ်တာလဲ၊ ကျွန်တော့်နာမည်က ကျိုးဝမ်လေ" ဟု မျက်နှာရဲတက်လာကာ တူတိုက ကန့်ကွက်သည်။
"ကောင်းပြီလေ၊ ကျိုးဝမ်ပေါ့" ဟု ဝမ်ယွမ် ဝမ်ယွမ် က ပျော်ရွှင်စွာ တုံ့ပြန်သည်။
သူ့တွင် အနာဂတ်တွင် မိန်းမဖြစ်လာမည့်သူ၏ ညီငယ်များကို သဘောကျနှစ်သက်မိပြီး ၎င်းတို့အပေါ် ကောင်းမွန်သော အထင်အမြင်တစ်ခု ချက်ချင်းပင် ရှိသွားခဲ့သည်။
"အကို၊ ရွာကို မပြန်ခင် တတိယဘကြီးနဲ့ တတိယအဒေါ်တို့ရဲ့ ဆိုင်ကို အရင် ဝင်ကြရအောင်" ဟု ကျိုးယန် ကျိုးယန် က အကြံပြုသည်။
"ဒါပေါ့၊ ဝင်သင့်တာပေါ့" ဟု ဝမ်ယွမ် ဝမ်ယွမ် က ခေါင်းညိတ်သည်။
လမ်းတစ်လျှောက်တွင် သူ၏ စေ့စပ်ထားသူက သူမ၏ တတိယဘကြီးနှင့် တတိယအဒေါ်တို့မှာ ရွာမှ ပြောင်းရွှေ့သွားကြပြီး ခရိုင်မြို့တွင် ဆိုင်ဖွင့်ထားကြကြောင်း အရင်ကတည်းက ပြောပြပြီးသား ဖြစ်သည်။
သူမ၏ တတိယဘကြီးနှင့် တတိယအစ်မတော်တို့မှာ ရွာသို့ ပြန်မရောက်သေးပေ။ ဤနှစ်ကာလအဆစ်တွင် ကုန်ပစ္စည်းရှားပါးသော်လည်း တတိယဘကြီးသည် နှင်းများမကျမီကပင် နောက်ဖေးတွင် ဥများနှင့် အဖိုးတန်ပစ္စည်းများကို အမြောက်အမြား သိုလှောင်ထားခဲ့ပြီး အားလပ်ရက်ရာသီတွင် ရောင်းချရန် ရည်ရွယ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။
နှစ်ကုန်ပိုင်းသို့ ရောက်လာသည်နှင့်အမျှ လုပ်ငန်းမှာ အလွန်ပင် အောင်မြင်ကောင်းမွန်နေသည်။ ယေဘုယျအားဖြင့် ၎င်းတို့သည် လဆန်း နှစ်ဆယ့်ရှစ်ရက် သို့မဟုတ် နှစ်ဆယ့်ကိုးရက်နေ့ရောက်မှသာ ရွာသို့ ပြန်လာကြလေ့ရှိသည်။
ယခုနှစ်အစောပိုင်းတွင် တတိယဘကြီးနှင့် တတိယအစ်မတော်တို့သည် ဆောင်းနှင်းများ မကျမီကပင် ရွာထဲတွင် ကျယ်ဝန်းလှသော အုတ်အိမ်ကြီးတစ်လုံးကို ဆောက်လုပ်ခဲ့ကြပြီး ဖြစ်သည်။ ရွာသူရွာသားများက ကျိုးမိသားစုဟောင်း၏ ပထမ၊ တတိယနှင့် စတုတ္ထအိမ်ခြေခွဲများ မည်မျှအထိ အောင်မြင်လာကြပြီဖြစ်ကြောင်း မကြာခဏ ပြောဆိုနေကြသည်။
တတိယအစ်ကိုနှင့် တတိယအစ်မတော်တို့သည် ကျိုးအာနီ ကျိုးအာနီ ကို မြင်လိုက်ရသည့်အခါ အံ့သြထိတ်လန့်သွားကြသည်။ မြို့တော်သို့ ထွက်သွားပြီးနောက်ပိုင်း သူမသည် တစ်ကြိမ်တစ်ခါမျှပင် အိမ်သို့ ပြန်မလာခဲ့ပေ။
ဤမျှကြာအောင် မတွေ့ခဲ့ရသဖြင့် သူမ၏ ပြောင်းလဲသွားပုံမှာ အလွန်ပင် ကြီးမားလှပေသည်။ အကယ်၍ လမ်းပေါ်တွင်သာ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ဆုံမိခဲ့ကြပါက တတိယအစ်ကိုနှင့် တတိယအစ်မတော်တို့အနေဖြင့် ရှေးဟောင်းရွာသူ အာနီဟူ၍ပင် ရဲရဲဝံ့ဝံ့ မှတ်မိနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။
"အကြီးဆုံးအစ်မတော် က မင်းတို့ မနေ့က ပြန်လာလိမ့်မယ်လို့ ထင်နေတာ" ဟု တတိယအစ်မတော်က အပြုံးဖြင့် ပြောသည်။ "ဘယ်သူက ဒီနေ့မှ ရောက်လာမယ်လို့ ထင်ထားမှာလဲ။ ရန်ရန်နဲ့ တူတိုတို့ဆို မနေ့ကတည်းက ဒီကိုလာပြီး တစ်နေ့ကုန် စောင့်နေခဲ့ကြတာ"
ကျိုးအာနီ ကျိုးအာနီ မှာ မျက်နှာရဲသွားသည်။ သူတို့အနေဖြင့် မနေ့ကတည်းက ကားစီးပြီး ပြန်လာခဲ့ **နိုင်သည်**၊ ထို့ပြင် အနည်းငယ် နောက်ကျသွားလျှင်တောင်မှ ဘာမှ ဖြစ်စရာမရှိပေ။
သို့သော် ဝမ်ယွမ် ဝမ်ယွမ် က နေမကောင်းဖြစ်သလိုလို ခံစားနေရသည်ဟု အကြောင်းပြခဲ့သဖြင့် တည်းခိုခန်းတစ်ခုတွင် အခန်းငှားကာ နေခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့က သီးခြားအခန်းနှစ်ခန်း ငှားခဲ့ကြသော်လည်း ဝမ်ယွမ် ဝမ်ယွမ် က ရှက်ကြောက်ခြင်းမရှိဘဲ ယမန်နေ့ညက သူမ၏ အခန်းထဲတွင် ဝင်အိပ်ရန် တယူသန်ဇွတ်အတင်း လုပ်ခဲ့ခြင်းကြောင့်ပင်တည်း။ သူမအနေဖြင့် သူ့ကို မည်သို့မှ မောင်းထုတ်နိုင်ခဲ့ပေ။
തീർച്ചပါသည်၊ မည်သည့် မလျော်ကန်သည့်အမှုအရာမျှ ဖြစ်မလာခဲ့ပါ— ၎င်းတို့သည် တင်းတင်းကျပ်ကျပ်ပင် အိပ်စက်ခဲ့ကြခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ သူမတစ်ညလုံး စောင်ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် ခေါခြုံထားခဲ့လေသည်!
ဝမ်ယွမ် ဝမ်ယွမ် က မျက်နှာပြောင်တိုက်ကာ ထိုစကားကို ရယ်မောလျက် ကျော်ဖြတ်လိုက်သည်။ "ကျွန်တော် ဒီလို ခရီးဝေးရှည်မျိုး သွားတာ ပထမဆုံးအကြိမ်လေ။ မနေ့က တော်တော်နောက်ကျသွားတော့ မြို့ထဲမှာ တစ်ညတာ အနားယူဖို့ တည်းခိုခန်းတစ်ခု ရှာခဲ့ရတာပါ။ ကျွန်တော့်ရဲ့ မောင်နှမနှစ်ယောက်ကို တစ်ရက်တိတိ ပိုစောင့်ခိုင်းမိလိမ့်မယ်လို့ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့မိပါဘူး"
သို့သော် ရိုးသားသိမ်မွေ့သော ထိုမိန်းကလေးက မည်သည့် အခွင့်အရေးမှ ပေးမယူဘဲ ငြင်းဆန်နေခဲ့သော်လည်း သူ၏ အနာဂတ်ဇနီးလောင်းနှင့် အခန်းတူတူ အိပ်ခွင့်ရခဲ့ခြင်းမှာမူ အလွန်ပင် ကျေနပ်စရာကောင်းလှပေသည်။