ကိုယ်ခန္ဓာစစ်ဆေးမှုအစီရင်ခံစာက သူတို့မှာ စံချိန်စံညွှန်းပြည့်မီပြီး ကျန်းမာတဲ့အခြေအနေမှာ ရှိတယ်လို့ ဖော်ပြထားပါတယ်။ လင်ချင်းဟယ်က ဇိုးချင်းပိုင်ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပါတယ်။ အဲဒီအဘိုးအိုကတော့ နည်းနည်းလေး စိတ်ပျက်သွားပုံပေါ်ပါတယ်။
သူ ဘာတွေတွေးနေလဲဆိုတာကို သူမ သိပါတယ်။ သူက သူမ ကိုယ်ဝန်မရနိုင်ဘူးလို့ တကယ်ကို ယုံကြည်နေတာ ဖြစ်ပြီး၊ မဟုတ်ရင် လွန်ခဲ့တဲ့အချိန်တုန်းကတည်းက ကိုယ်ဝန်ရှိနှင့်ပြီးသား ဖြစ်နေမှာပေါ့။ သူမ အသက်ကြီးလာတာနဲ့အမျှ သူလည်း အသက်ကြီးလာပြီး သူမရဲ့ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကြံ့ခိုင်မှုကလည်း ကျဆင်းသွားမှာ သေချာတယ်ဆိုတာ လူတိုင်း သိကြပါတယ်။ လူငယ်ဘဝတုန်းက ကိုယ်ဝန်မရနိုင်ဘဲ အသက်ကြီးလာမှမှ ကိုယ်ဝန်ရလာတယ်ဆိုတဲ့ အကြောင်းပြချက်မျိုး မရှိနိုင်ပါဘူး။ အဲဒီလိုဆိုရင် သူမရဲ့ခန္ဓာကိုယ်ကို အများကြီး ထိခိုက်စေမှာပေါ့။
"ရပါတယ်" လို့ အစီရင်ခံစာကို သိမ်းဆည်းလိုက်ပြီးနောက် ဇိုးချင်းပိုင်က ပြောပါတယ်။
လင်ချင်းဟယ်မှာတော့ ဘာပြောရမှန်း မသိတော့ပါဘူး။ ဒီအဘိုးအိုဟာ အဘိုးကြီးရဲ့ လှည့်စားတာကို ခံလိုက်ရပြီးမှ အဲဒါကို တကယ်ကြီး ယုံကြည်နေလေရဲ့။ အဲဒီနေ့က အဘိုးကြီး သူမကို ဘာတွေပြောခဲ့လဲဆိုတာ သူမ မသိခဲ့ပါဘူး။ သူမသာ သိခဲ့ရင် ဘာတွေဖြစ်နေလဲဆိုတာကို သေသေချာချာ မေးမြန်းမိမှာ သေချာပါတယ်။ သူမအနေနဲ့ ချင်းပိုင်အတွက် သမီးတစ်ယောက် မွေးဖွားပေးဖို့ ကံပါလာတယ်ဆိုပြီး သူပြောခဲ့တာက ဘာကို ဆိုလိုတာလဲ။ ပြီးတော့ ခရုအိုကြီးက ပုလဲတစ်လုံးကို မွေးထုတ်ပေးနိုင်ခဲ့တယ်ဆိုတဲ့ စကားကရော ဘာလဲပေါ့။
လင်ချင်းဟယ်မှာ ကိုယ်ဝန် မရှိခဲ့ပေမဲ့လို့ လအတန်ကြာအောင် အစာဆေးကုသမှုတွေ ခံယူခဲ့တဲ့ ဇိုးစန်နီကတော့ နောက်ဆုံးမှာတော့ သတင်းကောင်း သယ်ဆောင်လာခဲ့ပါပြီ။ တွက်ကြည့်လိုက်ရင် သူမ လက်ထပ်ခဲ့တာ တစ်နှစ်တောင် ပြည့်တော့မှာ ဖြစ်ပါတယ်။ မနှစ်က ဒီအချိန်လောက်မှာ လယ်ကုိုးက ဇိုးစန်နီကို လက်ထပ်ပြီး အိမ်ကို ခေါ်လာခဲ့တာပါ။
တစ်နှစ်ကြာတဲ့အထိ ကိုယ်ဝန်မရှိသေးပေမဲ့လို့ ကောင်းတဲ့အရာတွေ ရောက်လာဖို့ ရှိနေသမျှ ကာလပတ်လုံး နောက်ကျသွားမှာကို စိုးရိမ်စရာ မလိုပါဘူး။ ဒီကလေးက တကယ်ကို ကံကောင်းထောက်မခံ ရထားတယ်ဆိုတာ ထင်ရှားပါတယ်။
ဇိုးစန်နီနဲ့ လယ်ကုိုးတို့ ကျေးလက်ဒေသမှာ ဆက်လက်နေထိုင်စဉ်တုန်းက ဒီကိစ္စနဲ့ပတ်သက်ပြီး အတော်လေး စိတ်ဆင်းရဲစရာတွေ ကြုံတွေ့ခဲ့ရပါတယ်။ ဇိုးစန်နီဆိုရင် ဒါကြောင့် မကြာခဏဆိုသလို မျက်ရည်ကျခဲ့ရပါတယ်။ လယ်ကုိုးက ဘာမှ အများကြီး မပြောခဲ့ပေမဲ့လို့ ဒီအရွယ်ရောက်နေတဲ့ ဘယ်လိုအမျိုးသားမျိုးကများ ကန်ခုံမီးဖိုကို နွေးထွေးစေဖို့အတွက် ဇနီးသည်နဲ့ သားသမီးတွေကို မလိုချင်ဘဲ ရှိမလဲ။ ဘယ်သူမှ မရှိပါဘူး။
ဒါကြောင့် ဇိုးစန်နီရဲ့ ရင်သွေးလေး ရောက်ရှိလာတဲ့အခါမှာတော့ သူ အလွန်အမင်း ပျော်ရွှင်ဝမ်းသာသွားခဲ့ပါတယ်။
အမေကျိုး သိသွားတဲ့အခါမှာ ဆုတာလင်ကို ကြက်တစ်ကောင်သတ်ပြီး ပို့ခိုင်းလိုက်ပါတယ်။ "ဒီအချိန်အထိ ကိုယ်ဝန်မရကြသေးတော့ သူတို့ရဲ့ ခန္ဓာကိုယ်မှာများ တစ်ခုခု ချို့ယွင်းနေလားလို့ ငါထင်နေတာ။ ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ နောက်ဆုံးတော့ တစ်ယောက် ရလာပြီ၊ မဟုတ်ရင် လူတွေက ကုန်းရုန်းပြောကြတော့မှာ။"
"ပြောစရာ ဘာရှိလို့လဲ။ ဇနီးမောင်နှံနှစ်ယောက်လုံး ကောင်းကောင်းမွန်မွန် နေထိုင်နေကြတာပဲ၊ ပြီးတော့ သူတို့ လက်ထပ်တာမှ မကြာသေးတာ" လို့ ကျိုးရှိုးမေက ပြန်ပြောပါတယ်။
"မင်းကလည်း ဘယ်လိုပြောလိုက်တာလဲ။ လယ်ကုိုးက အသက်ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲ။ သူက အသက်သုံးဆယ်တောင် ပြည့်တော့မှာလေ" လို့ အမေကျိုး က ပြောပါတယ်။
ကျိုးရှိုးမေကတော့ ထပ်ပြီး ဘာမှ မပြောတော့ပါဘူး၊ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ အဲဒါက အမှန်တရား ဖြစ်နေလို့ပါပဲ။ စန်နီက အရေးတကြီး မဟုတ်သေးပေမဲ့ လယ်ကုိုးကတော့ ငယ်တော့တာ မဟုတ်ပါဘူး၊ စန်နီထက် ဆယ်နှစ်တောင် ပိုကြီးပါတယ်။ အဲဒီအရွယ်က တော်တော်လေး ကြီးနေပြီဆိုပေမဲ့ လယ်ကုိုးသာ စန်နီအပေါ် ကောင်းကောင်းဆက်ဆံပေးသမျှ ကာလပတ်လုံး ကျန်တာတွေအားလုံးက လက်ခံနိုင်စရာပါပဲ။
ဝမ်ယွမ် နဲ့ ဇိုးအာနီတို့ လာလည်ကြတဲ့အခါမှာလည်း သူတို့က အဲဒီသတင်းကို ကြားခဲ့ရပါတယ်။ ဝမ်ယွမ် က ချက်ချင်းပဲ မနာလိုတဲ့ အကြည့်နဲ့ ကြည့်ပြီး ဇိုးအာနီကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပါတယ်။ ဇိုးအာနီရဲ့ မျက်နှာဟာ သူ့အကြည့်အောက်မှာ နီရဲသွားခဲ့ပါတယ်။
"အာနီ၊ ငါတို့ ဘယ်တော့များမှ အဖေနဲ့အမေဆီ သွားကြမလဲ။ စတုတ္ထအဒေါ်က ရုံးပိတ်ရက် ရက်စွဲတွေကို ပြောပြီးပြီလား" လို့ ဝမ်ယွမ် က မေးပါတယ်။
သူက အမေကျိုး ရဲ့ မျက်နှာချင်းဆိုင်မှာတင် ပြောလိုက်တာ ဖြစ်ပြီး အဲဒါက သူမကို အလွန်အမင်း ပျော်ရွှင်ဝမ်းသာသွားစေခဲ့ပါတယ်။ ဒီမြေးမရဲ့ ခင်ပွန်းလောင်းကို ကြည့်ပါဦး၊ ပြီးတော့ တခြားတစ်ယောက်ကိုလည်း ကြည့်လိုက်ပါဦး - ကွာခြားချက်ကတော့ နေ့နဲ့ညလိုပါပဲ။
"အခု ဘယ်အချိန်ရှိပြီလဲ။ အခုထိ စောသေးတယ်လေ" လို့ ဇိုးအာနီက မျက်နှာပူပူနဲ့ ပြောလိုက်ပါတယ်။ ဒီဇင်ဘာလကို ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်ပြီး အားလပ်ရက်တွေကတော့ အများအားဖြင့် ဒီဇင်ဘာလလယ်လောက်မှာ စတင်လေ့ရှိပါတယ်။
"စိုးရိမ်စရာ မလိုပါဘူး။ ပြီးတော့ မင်းတို့စက်ရုံကလည်း အားလပ်ရက်အတွက် မပိတ်သေးပါဘူး။ မင်းတို့ဘက်က ပြီးဆုံးမှသာ ပြန်ရမှာပါ။ နည်းနည်းနောက်ကျသွားလည်း ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး" လို့ အမေကျိုး က ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင်နဲ့ ပြောပါတယ်။
ဝမ်ယွမ် က "ကျွန်တော် အာနီကို အဲဒီမှာ ရက်အနည်းငယ် ပိုနေခွင့်ပေးချင်ပါတယ်" လို့ ပြန်ပြောပါတယ်။
အမေကျိုး က ပိုလို့တောင် ပျော်ရွှင်လာပေမဲ့လို့ "ငါတို့အိမ်က အရမ်းကြမ်းတမ်းတော့ အဲဒီကိုရောက်ရင် မင်းတို့ အကျင့်မဖြစ်မှာကို စိုးရိမ်မိတယ်" လို့ သတိပေးလိုက်ပါတယ်။
မြို့ပေါ်ကို ရောက်လာပြီးနောက်မှာ အမေကျိုး က မြို့ပြနဲ့ ကျေးလက်ဒေသကြားက ကွာဟချက်ကို သဘောပေါက်လာခဲ့ပါတယ်။ ကျေးလက်ဒေသက ရွှံ့စေးအိမ်တွေက မြို့သူမြို့သားတွေအတွက် သေချာပေါက် သဘောကျစရာ ဖြစ်လာမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူမရဲ့ သားကြီးနဲ့ ချွေးမကြီးတို့ကတော့ ကျယ်ဝန်းပြီး လင်းထိန်တဲ့ အုတ်အိမ်တစ်လုံးကို ဆောက်ပြီးသား ဖြစ်နေပါပြီ။
"မဖြစ်ပါဘူး၊ ကျွန်တော် အကျင့်မဖြစ်ဘဲ မနေပါဘူး။ အာနီ ကြီးပြင်းလာတဲ့နေရာကို ကျွန်တော် သွားကြည့်ချင်နေတာပါ" လို့ ဝမ်ယွမ် က ပြောပါတယ်။
"တွေ့ပြီးသွားလို့ စိတ်ပျက်သွားရင်တော့ ကျွန်တော့်ကို တည့်တည့်ပြောရမယ်နော်" လို့ ဇိုးအာနီက စနောက်လိုက်ပါတယ်။
ဝမ်ယွမ် က သူမကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး ပြုံးလိုက်ပါတယ်။ "ကျွန်တော် စိတ်ပျက်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။"
ဇိုးအာနီက သူ့ကို ရွှန်းရွှန်းစားစား မျက်စိစွေပြီး ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ ညဘက်မှာ ရုပ်ရှင်သွားကြည့်ကြမှာဖြစ်လို့ စားသောက်ပြီးတာနဲ့ ထွက်သွားကြပါတယ်။ ဇိုးဆီနီကလည်း ဒီနေ့ အစားစားဖို့ ရောက်လာခဲ့ပြီး စားပြီးရင် ပြန်ဖို့ အစီအစဉ် မရှိပါဘူး။ ဒီမှာပဲ တစ်ညတာ ဆက်လက် အိပ်စက်မှာ ဖြစ်ပါတယ်။
"ဆီနီ၊ ဒီနှစ် မင်း အိမ်ပြန်မှာလား" လို့ အမေကျိုး က မေးပါတယ်။
"ကျွန်မ မပြန်တော့ဘူး" လို့ ဇိုးဆီနီက တွေဝေသွားပြီးမှ ပြောလိုက်ပါတယ်။ ရွာမှာ နှစ်ပေါင်းများစွာ နေထိုင်ခဲ့ပြီးနောက်မှာ ဟိုဘက်မှာ သူမအတွက် လုပ်စရာ ဘာမှ မရှိတော့ပါဘူး။ အဲဒီအစား မြို့တော်ထဲမှာ နှစ်သစ်ကူး အငွေ့အသက်ကို ခံစားကြည့်ချင်ပါတယ်။
အမေကျိုး က သက်ပြင်းအသာလေး ချလိုက်ပါတယ်။ "အဘွား မပြန်ရတာ နှစ်တွေ တော်တော်ကြာပြီပဲ။"
အမှန်အတိုင်း ပြောရရင် အမေကျိုး က သူမရဲ့ မွေးရပ်မြေဆီကို ပြန်သွားပြီး တစ်ချက်လောက် သွားကြည့်ချင်စိတ်က တကယ်ကို ရှိနေပါတယ်။ အခုတော့ အဘိုးအိုနဲ့အတူ အလွန်ကောင်းမွန်တဲ့ ဘဝတစ်ခုကို ပိုင်ဆိုင်နေရပြီဖြစ်ပေမဲ့ ဟိုဘက်မှာရှိတဲ့ သူမရဲ့ ဆွေမျိုးဟောင်းတွေနဲ့ သူငယ်ချင်းဟောင်းတွေက သိတောင် မသိကြပါဘူး။ ဒီက စည်ပင်ဝပြောမှုတွေကို နည်းနည်းပါးပါး ပြန်သွားပြီး ကြွားဝါသင့်တာပေါ့, မဟုတ်ဘူးလား။ ရိုးရိုးပြောရရင်တော့ အမေကျိုး က ဟိုဘက်ကို ပြန်သွားပြီး ဂုဏ်ပြချင်နေတာပါ။
ဒါပေမဲ့ ဟိုတုန်းက မြို့တော်ဆီကို လာခဲ့ရတဲ့ ပင်ပန်းဆင်းရဲလှတဲ့ ခရီးလမ်းကို ပြန်တွေးမိလိုက်တာနဲ့တင် အမေကျိုး က ရင်တုန်မန်းတုန် ဖြစ်လာရပါတယ်။ သူမက ကားမူးတတ်ပြီး ယမ်းခါနေတာတွေကို မခံနိုင်ပါဘူး။ ဒါ့အပြင် အခုက အရိုးအတွေလည်း အိုမင်းနေပြီဖြစ်လို့ အဲဒါက ခဏတာ ဖြတ်ပြေးသွားတဲ့ အတွေးတစ်ခုသာ ဖြစ်နေဆဲပါပဲ။
"အဘွားရယ်၊ ကျွန်မရဲ့ ဒုတိယအစ်ကို့ရဲ့ ခင်ပွန်းက အတော်လေး အခြေအနေကောင်းပါတယ်။ သူများသာ အိမ်ပြန်သွားရင် ကျွန်မတို့အိမ်ကိုများ စိတ်ပျက်သွားမလား မသိဘူး။ အစ်မရှန်းမေ့ရဲ့ ယောက်ျားက သူတို့အိမ်ကို သွားလည်တုန်းက မိသားစုအိမ်မှာ ထမင်းတစ်နပ်တောင် မစားခဲ့ဘူးလို့ အမေ ပြောတာကို ကြားဖူးတယ်" လို့ ဇိုးဆီနီက စိုးရိမ်တကြီးနဲ့ ပြောပါတယ်။
ဝမ်ယွမ် က ဘာမှ မပြောခဲ့ပေမဲ့ သူမ ဒီကို ရောက်လာကတည်းက သူ့ကို အနီးကပ် စောင့်ကြည့်ခဲ့ပါတယ်။ သူက သူမရဲ့ အစ်မဖြစ်သူကို အရမ်းကို ကောင်းကောင်း ဆက်ဆံပေးပေမဲ့ ဟိုဘက်က သူတို့မိသားစုကတော့ တကယ်ကို ဆင်းရဲပါတယ်။ အဲဒါက လက်တွေ့ပါပဲ။
"ဝမ်ယွမ် က အဲလိုလူမျိုးပုံစံ မဟုတ်ပါဘူး။ ပြီးတော့ မင်းအမေက ကြိုတင်ပြီး အိမ်ကို သေသေချာချာ ရှင်းလင်းသန့်ရှင်းပေးမှာ သေချာပါတယ် - ရှန်းမေ့ရဲ့ အခြေအနေနဲ့တော့ မတူပါဘူး" လို့ အမေကျိုး က သူမကို နှစ်သိမ့်ပေးပါတယ်။
ဇိုးဆီနီက ကတိကဝတ်ပြုလိုက်ပါတယ်။ "ကျွန်မ မြို့တော်မှာ ဘယ်သူ့ကိုမှ ရှာတော့မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ရွာကို ပြန်ပြီး လက်ထပ်မှာပါ။"
အမေကျိုး က တွေဝေသွားပြီးမှ အကြံပေးလိုက်ပါတယ်။ "မြို့တော်မှာရှိတဲ့ မြို့ပြမိသားစုထဲကို လက်ထပ်ဝင်ရောက်ဖို့ဆိုတာ လွယ်ကူတဲ့ကိစ္စ မဟုတ်ပါဘူး။ အာနီရဲ့ လက်ရှိအခြေအနေကို ကြည့်လေ - သူမရဲ့ ယောက္ခမက သူမကို အလွန်အမင်း မကျေနပ်ဖြစ်နေပါတယ်။ ကံကောင်းထောက်မစွာနဲ့ ဝမ်ယွမ် ရှိနေလို့ပေါ့, မဟုတ်ရင် ဘဝက ဘယ်လိုလုပ် ချောမွေ့နိုင်မှာလဲ။ အဲဒီအစား ဟိုဘက်မှာ ကိုယ်နဲ့ အဆင့်အတန်းတူတဲ့သူတစ်ယောက်ကို ရှာတာက ပိုကောင်းပါတယ်။ ဘဝက အများကြီး ပိုလွယ်ကူသွားလိမ့်မယ်။"
ဇိုးဆီနီက ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပါတယ်။
လင်ချင်းဟယ်ရဲ့ နာမည်အောက်မှာ ရှိတဲ့ လုပ်ငန်းတွေထဲမှာ အသေးစားအလုပ်ရုံက အားလပ်ရက်အတွက် အရင်ဆုံး ပိတ်သိမ်းခဲ့တာဖြစ်ပြီး အဆိုင်းနှစ်ခုစလုံးကို အနားပေးခဲ့ပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ အဝတ်အထည်ဆိုင် သုံးဆိုင်၊ ဇိုးချင်းပိုင် လွန်ခဲ့တဲ့ အချိန်အနည်းငယ်က ဖွင့်လှစ်ခဲ့တဲ့ စတုတ္ထအဝတ်အထည်ဆိုင်၊ အဖျော်ယမကာဆိုင်၊ ခြောက်သွေ့ကုန်ပစ္စည်းဆိုင်နဲ့ ဖက်ထုပ်ဆိုင်တွေကတော့ ပိတ်သေးပါဘူး။ လင်ချင်းဟယ်က တရားဝင် အားလပ်ရက်ကို ဒီဇင်ဘာလရဲ့ နောက်ဆုံးရက်တွေမှာ စတင်ဖို့ ရည်ရွယ်ထားပါတယ်။
အဲဒီမတိုင်ခင် ဒီဇင်ဘာလ နှစ်ဆယ်ရက်နေ့မှာတော့ သူမက ဝမ်ယွမ် ရဲ့ အဝတ်အထည်စက်ရုံက နှစ်ပတ်လည် အနားယူမှုကို အဲဒီအချိန်လောက်မှာ စတင်တော့မှာ ဖြစ်တဲ့အတွက် ဇိုးအာနီကို အားလပ်ရက်အတွက် စောစောထွက်ခွာခွင့် ပေးလိုက်ပါတယ်။ ဝမ်ယွမ် က အာနီနဲ့အတူ ပြန်သွားချင်နေတာဖြစ်ပြီး ဒီအိမ်ထောင်ဖက်လောင်းက မိသားစု အကြီးအကဲတွေနဲ့ တရားဝင် တွေ့ဆုံနိုင်ဖို့အတွက် ဖြစ်ပါတယ်။
လင်ချင်းဟယ်က ဇိုးအာနီကို ခွင့်ပြုပေးလိုက်ပါတယ်။ နောက်တစ်ရက်မှာပဲ ဇိုးအာနီက မြို့တော်ရဲ့ အထူးထွက်ကုန်တွေ အပြည့်ပါဝင်တဲ့ ခရီးဆောင်အိတ်ကြီး နှစ်လုံးကို သယ်ဆောင်ထားတဲ့ ဝမ်ယွမ် နဲ့အတူ ထွက်ခွာသွားခဲ့ပါတယ်။ သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ သူမရဲ့ မွေးရပ်မြေဆီကို ပြန်မယ့် သယ်ယူပို့ဆောင်ရေးယာဉ်ပေါ်ကို တက်သွားကြပါတယ်။
ရက်တွေကို တွက်ကြည့်လိုက်ရင် ဇိုးအာနီ မပြန်ရတာ တော်တော်ကြာပြီဖြစ်ပြီး သူမဟာ ပျော်ရွှင်မှုတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေခဲ့ပါတယ်။ သူမရဲ့ ပုံစံကို မြင်လိုက်ရတော့ ဝမ်ယွမ် ပြုံးလိုက်ပါတယ်။