သူ့ကို မြို့တော်အထိ ခက်ခက်ခဲခဲ ခေါ်လာခဲ့ပြီး ကျိုးမိသားစုမှတစ်ဆင့် တန်ဖိုးရှိတဲ့ အလုပ်တစ်ခု ရှာဖွေပေးခဲ့တာကို သူကိုယ်တိုင်ပဲ လက်လွှတ်ဆုံးရှုံးအောင် လုပ်ပစ်ခဲ့တယ်။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး စိတ်မတိုဘဲ နေနိုင်မှာလဲ။
သူ့ရဲ့ အခါးအသီးသီး လူကို လက်သီးနဲ့ထိုးတတ်တဲ့ အကျင့်ဆိုးကြီးနဲ့ဆိုရင် သူမရဲ့မောင်လေးကို အဝတ်ဆိုင်မှာ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အလုပ်ခိုင်းပြီး ဆိုင်စောင့်ခိုင်းလို့ ရပါ့မလဲ။ သူသာ လူတစ်ယောက်ကို သွားထိုးလိုက်ရင် သူမ ဆက်ပြီး ရောင်းဝယ်လို့ ဖြစ်ပါဦးမလား။ နာမည်ပျက်သွားခဲ့ရင်တော့ သူမအနေနဲ့ စီးပွားရေးလုပ်ဖို့ကို စဉ်းစားစရာတောင် လိုတော့မှာ မဟုတ်ဘူး။
ဒါတင်မကသေးဘူး၊ အဝတ်ဆိုင်က သူမရဲ့ တစ်ခုတည်းသော ဝင်ငွေအရင်းအမြစ်ဖြစ်ပြီး အရောင်းအဝယ်ကလည်း သာယာဝပြောနေတာ။ တစ်လကို ယွမ် နှစ်ရာအထိ ဝင်ပါတယ်။
"အမ... ကိုယ့်ကို အခု ဆိုင်ကနေ ထုတ်ပစ်တော့မလို့လား" ကျိုးရှင့်ချန်က သူ့ကို အဝတ်ဆိုင်မှာ အလုပ်မလုပ်ခိုင်းချင်ဘူးဆိုတာကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ အရမ်းကို ဒေါသထွက်သွားခဲ့တယ်။
"ကျန်းမေ့လျန်က အဝတ်ဆိုင်ကို စောင့်တယ်။ ပြီးတော့ ငါလည်း အဲဒီကို အခါအားလျော်စွာ သွားတယ်။ ငါတို့မှာ လူပါးနေတာမျိုး လုံးဝမရှိဘူး။ မင်း မြို့တော်မှာ ဆက်နေချင်တယ်ဆိုရင် ကိုယ့်ဟာကိုယ် အပြင်ထွက်ပြီး လမ်းဘေးဆိုင် ထောင်ပေါ့။ လမ်းဘေးဆိုင်တွေက အမြတ်အစွန်းတော်တော်လေး ထွက်တယ်လို့ ငါထင်တယ်။ ငါတို့ အဝတ်ဆိုင်ကနေ ကုန်ကျစရိတ် လက်ကားဈေးကို နှုတ်ပြီးသွားရင် ကျန်တဲ့ဝင်ငွေတွေ အားလုံးက မင်းဟာ ဖြစ်သွားမယ်" လို့ ကျိုးရှင့်မေက ပြောပြခဲ့ပါတယ်။
သူမက သူမရဲ့အဝတ်ဆိုင်အနားမှာ သူမရဲ့မောင်လေး ရောက်နေတာကို လုံးဝ မလိုလားခဲ့ပါဘူး။ အဲဒါက သူမရဲ့ နောက်ဆုံး လုံခြုံရေးတိုင်တစ်ခုဖြစ်ပြီး လစဉ် လစာဝင်ငွေ ရနေတာက သူမကို စိတ်အေးချမ်းမှု ရစေပါတယ်။
ကျိုးရှင့်ချန်က မကျေမနပ်ဖြစ်သွားတယ်။ "ငါ့ကို အပြင်ထွက်ပြီး လမ်းဘေးဆိုင် ထောင်ခိုင်းမလို့လား။ အဲဒီ လမ်းဘေးသည်တွေက များလှ ဘယ်လောက် ငွေရှာနိုင်မှာမို့လို့လဲ"
လမ်းဘေးမှာ ရောင်းချတာက လုံးဝ ဂုဏ်မရှိလှပါဘူး။ ကိုယ်ပိုင်လုပ်ငန်း လုပ်တာထက်တောင် ပိုဆိုးပါသေးတယ်။
"ဘယ်လောက်တိတိကျကျ ရတယ်ဆိုတာတော့ ငါလည်း မသိဘူး။ ဒါပေမဲ့ ငါ့ဆိုင်က အဝတ်အထည် ရောင်းဝယ်ရေးကတော့ သြဇာကြီးပြီး အရမ်းကောင်းတယ်။ တစ်လကို ပိုက်ဆံအများကြီး ရတယ်။ အဝတ်တစ်ထည်တည်းပေါ်က အမြတ်က တကယ်ကို ယွမ်တစ်ရာ ပြည့်တယ်။ မင်း အများကြီးတောင် ရောင်းစရာမလိုပါဘူး၊ တစ်နေ့ကို နှစ်ထည် သို့မဟုတ် သုံးထည်လောက်ပဲ ရွှေ့နိုင်ရင်ကိုပဲ ပုံမှန်အလုပ်လုပ်တာထက် အများကြီး ပိုများသွားပြီ" လို့ ကျိုးရှင့်မေက ဖျောင်းဖျပြောဆိုခဲ့ပါတယ်။
ကျိုးရှင့်ချန်က ဆက်ပြီး မလုပ်ချင်သေးပါဘူး။ "အဲလောက်တောင် အမြတ်အစွန်းများတယ်ဆိုရင် မင်းကိုယ်တိုင်ရော ဘလို့ လမ်းဘေးဆိုင် မထောင်တာလဲ"
ကျိုးရှင့်မေက အဲဒီမေးခွန်းကြောင့် ရှက်သလို ဖြစ်သွားတယ်။ "ငါ့မှာ လုပ်ရမယ့်ဆိုင် မရှိဘူးလား။ ပြီးတော့ ကျိုးမိသားစုရဲ့ အလုပ်တွေကိုလည်း ကူလုပ်ပေးရသေးတယ်။ ငါ့မှာ အချိန်တွေ အကုန်လုံး ရှိနေတယ်လို့ မင်းထင်နေတာလား။ မင်းမှာ စွမ်းဆောင်နိုင်ရည်ရှိလာတဲ့အခါ ကျရင် ကိုယ့်ဆိုင်ကိုယ် သွားဖွင့်လိုက်ပေါ့၊ အဲဒီအခါကျရင် ဆိုင်ထောင်စရာ မလိုတော့ဘူးပေါ့"
ကျိုးရှင့်ချန်က အလွန်တရာကိုမှ မလုပ်ချင်ပေမဲ့ ဘယ်လောက်ပဲ မဆန္ဒရှိပါစေ လုပ်စရာ အခွင့်အလမ်းမှ မရှိတာ ဘာများတတ်နိုင်မှာလဲ။ ကျိုးမိသားစုမှာ အလုပ်ပြုတ်သွားပြီးနောက် တခြားဘာမှ မရှာနိုင်ရင် သူ့မှာ ဘယ်လိုရွေးချယ်စရာ ရှိတော့မလဲ။
နောက်ဆုံးတော့ သူ့မှာ အဝတ်ဆိုင်ဘက်ကို သွားဖို့ပဲ ရှိတော့တယ်။
"ဒါက မင်းရဲ့မောင်လေးလား။ အရမ်းလည်း ချောတာပဲ" လို့ ကျန်းမေ့လျန်က အလွန်ခေတ်မီဆန်းပြားတဲ့ ဖက်ရှင်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး အတော်လေး ချောမောလှပတဲ့ ပုံစံနဲ့ ပြုံးရင်း နှုတ်ဆက်လိုက်ပါတယ်။
ကျိုးရှင့်ချန်က သူမကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ တောင့်ခဲသွားပြီး "အမ၊ ဒီလူက ဘယ်သူလဲ" လို့ ချက်ချင်းပဲ မေးလိုက်တယ်။
"ကျန်းမေ့လျန်၊ ငါ့ရဲ့လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်လေ" လို့ ကျိုးရှင့်မေက မိတ်ဆက်ပေးလိုက်ပါတယ်။
"ကောင်းပြီလေ။ ငါ ဒီကနေစပြီး လမ်းဘေးရောင်းဖို့ ကုန်တွေ လာထုတ်တော့မယ်!" လို့ ကျိုးရှင့်ချန်က ကြေညာလိုက်ပါတယ်။
ကျိုးရှင့်မေက ကျေနပ်သွားပြီး ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပါတယ်။ သူသာ ကြိုးစားလုပ်ကိုင်ဖို့ ဆန္ဒရှိမယ်ဆိုရင် အဆင်မပြေစရာ အကြောင်းမရှိပါဘူး။ သူတို့ကို အထင်သေးခဲ့ကြတဲ့ သူမရဲ့ဦးလေးတို့ မိသားစုဘက်ကိုတော့ အချိန်ကျလာရင် အမှန်တရားကို သူမ မြင်တွေ့ခွင့်ပေးလိုက်မယ်။ သူတို့တွေဟာ ဘယ်သူ့ကိုမှ မှီခိုအားထားစရာမလိုဘဲ မြို့တော်မှာ ထွန်းကားလာလိမ့်မယ်။
ရှေးစကားပုံအတိုင်းပေါ့ - *လက ဆယ့်ငါးရက်ကို စိုးရိမ်ပြီး၊ နှစ်က ဆောင်းဦးကို စိုးရိမ်ရတယ်။* မုန့်ဟင်းခါးပွဲတော် (Mid-Autumn Festival) ပြီးသွားတာနဲ့ ရာသီဥတုက အေးမြလာပါတော့တယ်။
လင်းချင်းဟယ်က မကြာသေးမီက ဆောင်းဦးဝတ်စုံအသစ်တစ်စုံကို မှာယူထားခဲ့ပြီး မကြာမီမှာ မိုးကာအင်္ကျီ (puffer jackets) တွေလည်း ဆက်ရောက်လာပါတော့မယ်။
ဒီလိုခေါ်ဆိုတဲ့ မိုးကာအင်္ကျီဆိုတာ ဘဲမွှေးအင်္ကျီ (down jacket) ရဲ့ ကနဦးဗားရှင်းတစ်ခုပါပဲ။ နောက်ပိုင်းခေတ်က ပေါ့ပါးတဲ့ဘဲမွှေးအင်္ကျီတွေနဲ့ မတူဘဲ အဲဒီအချိန်က နည်းပညာပိုင်းဆိုင်ရာ ကန့်သတ်ချက်တွေကြောင့် သူတို့က ဖောင်းကြွပြီး ထူထဲနေခဲ့ပါတယ်။ ဒါကြောင့် လူအများစုက သူတို့ကို "မိုးကာအင်္ကျီများ" လို့ ရိုးရိုးရှင်းရှင်းပဲ ခေါ်ဆိုကြတာပေါ့။
ထူထဲနေပေမဲ့လည်း မိုးကာအင်္ကျီတွေက လူကြိုက်အလွန်များပါတယ်။ လင်းချင်းဟယ်က သူတို့ကို ဝတ်ရတာကို အရမ်းကြိုက်ပါတယ်၊ ဘာလို့လဲဆိုတော့ သူတို့က နည်းနည်းလေး ဖောင်းနေသလို မြင်ရပေမဲ့ တကယ်ကို နွေးထွေးလို့ပါပဲ။ ဒါက လာမယ့်ဆောင်းရာသီအတွက် ပြင်ဆင်ဖို့ မရှိမဖြစ် လိုအပ်တာတစ်ခုပါပဲ။
"ဒီရက်ပိုင်းတွေမှာ ဘဝက ပိုပြီး ပိုပြီး ကောင်းလာနေလိုက်တာ" လို့ လင်းချင်းဟယ်က အိပ်ရာပေါ်မှာ သက်တောင့်သက်သာ လှဲလျောက်ရင်း၊ ခေါက်ဆွဲဆိုင်ရဲ့ စာရင်းတွေကို အလုပ်ရှုပ်ခံပြီး တွက်ချက်နေတဲ့ ကျိုးချင်းဗိုင်းကို ပြောကြားလိုက်ပါတယ်။
ကျိုးချင်းဗိုင်းက သူမကို မော့ကြည့်လိုက်ပြီး "မနက်ဖြန်က အားလပ်ရက်လေ။ စမ်းချောင်းရေပူစမ်း (hot springs) တွေကို သွားချင်လား" လို့ မေးလိုက်ပါတယ်။
"ဘယ်သူတွေနဲ့ သွားမှာလဲ" လို့ လင်းချင်းဟယ်က မေးလိုက်ပါတယ်။
"ငါတို့ နှစ်ယောက်တည်းပဲ" လို့ ကျိုးချင်းဗိုင်းက တုံ့ပြန်လိုက်ပါတယ်။ သူတို့ရဲ့ ရှားရှားပါးပါး စုံတွဲအချိန်လေးကို တခြားဘယ်သူ့ကိုမှ အနှောင့်အယှက်မပေးစေချင်ပါဘူး။
လင်းချင်းဟယ်က သူ့ကို တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး မျက်ခုံးပင့်ကာ ပြုံးပြလိုက်တယ်။ "ကောင်းပြီလေ။ ဒါဆို မနက်ဖြန် သွားကြတာပေါ့။ အဲဒီဘက်မှာ ကောင်းတဲ့ ရှုခင်းတွေလည်း ရှိတာပဲ။ အတူတူ သွားပြီး အပန်းဖြေကြတာပေါ့"
ကျိုးချင်းဗိုင်းက သဘောတူတဲ့အနေနဲ့ ခေါင်းညိတ်ပြလိုက်ပါတယ်။ မုန့်ဟင်းခါးဆိုင်အတွက် လစဉ်စာရင်းတွေကို တွက်ချက်ပြီးစီးသွားတာနဲ့ သူတို့ရဲ့ တတိယသားကို ရှာဖို့ ထွက်သွားခဲ့ပါတယ်။
ကျိုးကွေ့လိုင်က အစကတော့ အားလပ်ရက်မှာ အပြင်ထွက်ပြီး ဆော့ကစားဖို့ စီစဉ်ထားခဲ့တာပါ။ သူက ရုပ်ရှင်အသစ်တွေ အများကြီး ဝယ်ထားပြီး ပိတ်ပင်တားမြစ်ထားသောမြို့တော် (Forbidden City) ဆီ သွားဖို့ အစီအစဉ်ရှိနေပါတယ်။
"အဖေ, သားက ဘုရားသခင်အဘိုးနဲ့ အစီအစဉ်ဆွဲပြီးသား။ အဖေ ဒုတိယအစ်ကို့ကို သွားမေးလိုက်ပါ၊ သူ့မှာ ဘယ်လို အထူးအစီအစဉ်မှ မရှိပါဘူး" လို့ ကျိုးကွေ့လိုင်က ပြောပါတယ်။
"ဒုတိယကောင်ရေ၊ ဆိုင်ကို မင်းကိုပဲ ထားခဲ့မယ်။ ငါ မင်းအမေကို ခေါ်ပြီး ရက်အနည်းငယ်လောက် အပြင်သွားနှင့်မယ်" လို့ ကျိုးချင်းဗိုင်းက ကျိုးရွှမ် ကို ပြောလိုက်ပါတယ်။
ကျိုးရွှမ် က "ငါ့ရဲ့ အားလပ်ရက်တော့ ထွက်သွားပြန်ပြီ..." လို့ ညည်းတွားလိုက်ပါတယ်။
သူလည်း အပြင်ထွက်ပြီး လည်ပတ်ချင်နေတာပါ။ တစ်နေ့ကုန် ဆိုင်မှာ ခေါက်ဆွဲလုပ်နေရတာကို သူ ပင်ပန်းနေပါပြီ။
"ဒါဆို အဲဒီလိုပဲ ဆုံးဖြတ်လိုက်ကြတာပေါ့" သားဖြစ်သူရဲ့ ညည်းတွားသံတွေကို လျစ်လျူရှုလိုက်ပြီး ကျိုးချင်းဗိုင်းက ဆုံးဖြတ်ချက်ချလိုက်ကာ ဇနီးသည်ထံကို အစီရင်ခံဖို့ အိပ်ရာခန်းထဲကို ပြန်ဝင်သွားခဲ့ပါတယ်။
"မြောက်ပိုင်းမြို့ (Beicheng) မှာ လူနေရပ်ကွက်အသစ်တစ်ခု ဆောက်လိုက်တယ်လို့ ကြားတယ်။ အရမ်းကောင်းတယ်လို့ ပြောကြတာပဲ" လို့ သူ ပြန်လျှောက်ဝင်လာစဉ်မှာ လင်းချင်းဟယ်က ဖော်ပြလိုက်ပါတယ်။
"ဝယ်လို့မရဘူး" လို့ ဝမ်ယွမ် ဆီကနေ အစောတည်းက ကြားထားပြီးသားဖြစ်တဲ့ ကျိုးချင်းဗိုင်းက ပြန်ပြောလိုက်ပါတယ်။
ဝမ်ယွမ် ရဲ့ မိသားစုကို အဲဒီရပ်ကွက်မှာ တိုက်ခန်းတစ်ခန်း ချထားပေးခဲ့ပါတယ်။ အလင်းရောင်ကောင်းပြီး ကျယ်ဝန်းပေမဲ့လည်း အပြင်လူတွေနဲ့တော့ ဘာမှ မဆိုင်ပါဘူး။ အဲဒီယူနစ်တွေကို လုပ်ငန်းခွင်တွေကနေ တရားဝင် ခွဲဝေပေးတာဖြစ်ပြီး ပွင့်လင်းဈေးကွက်မှာ ရောင်းချတာမျိုး မဟုတ်ပါဘူး။
လင်းချင်းဟယ်က အဲဒီကိစ္စကို ဆက်မပြောတော့ပါဘူး။ သူမ အပြေးအလွှား လုပ်မနေပါဘူး။ အနာဂတ်မှာ ကူးသန်းရောင်းဝယ်ရေး အိမ်ရာတွေ ရရှိလာတဲ့အခါမှ ဝယ်လိုက်မှာပါ။ သူမရဲ့ အစီအစဉ်က နောက်ဆုံးမှာ မြေကွက်အချို့ကို ဝယ်ယူဖို့ပါပဲ။
သူတို့က ကြီးမားဖို့ မလိုပါဘူး - သူမကိုယ်တိုင် အဆောက်အအုံအချို့ ဆောက်လုပ်ပြီး ပက်ဆစ်ထွက်ငွေ (passive income) အတွက် ငှားရမ်းဖို့လောက်ပဲ ကျယ်ရင် လုံလောက်ပါပြီ။
რა თქმა တကယ်တမ်းကတော့ အဲဒါက အခုထိ မဖြစ်နိုင်သေးပါဘူး။ အခုလက်ရှိအချိန်မှာ မြေယာတွေကို ပုဂ္ဂလိကအနေနဲ့ ဝယ်ယူလို့ မရသေးပါဘူး၊ ဒါကြောင့် သူမက စောင့်ဆိုင်းရုံပါပဲ။ အချိန်တန်လို့ လက်ထဲမှာ ငွေသားရှိလာတဲ့အခါ သူမ လိုချင်တာ မှန်သမျှကို ဝယ်လို့ရသွားမှာပါ။
"ငါတို့မိသားစု ဒီတစ်လမှာ ပိုက်ဆံ ဘယ်လောက် ရခဲ့လဲ" လို့ လင်းချင်းဟယ်က မေးလိုက်ပါတယ်။
"ဆယ့်တစ်သောင်း (ဆယ်သောင်းပေါ့)" လို့ ကျိုးချင်းဗိုင်းက ဖြေလိုက်ပါတယ်။
အဲဒါက သူတို့ရဲ့ လက်ရှိ တစ်လတာ စုစုပေါင်း အိမ်ထောင်စုဝင်ငွေ ဖြစ်ပါတယ် - အမှန်တကယ်တော့ အဲဒီထက်တောင် နည်းနည်းလေး ပိုများပါသေးတယ်။ သူတို့ရဲ့ လုပ်ငန်းအားလုံးထဲမှာ သူ့ရဲ့ခေါက်ဆွဲဆိုင်က ဝင်ငွေအနည်းဆုံး ဖြစ်ပြီး၊ သူ့ဇနီးသည် ဖွင့်ထားတဲ့ တခြားဆိုင်တွေနဲ့ လုံးဝ မယှဉ်သာပါဘူး။
ဒါတောင်မှ ကျိုးချင်းဗိုင်းက စိတ်မညစ်ပါဘူး။ သူက နေ့တိုင်း အလုပ်ရှုပ်နေပြီး သူ့ဘဝကလည်း လေးနက်ကျေနပ်စရာကောင်းတယ်လို့ ခံစားရပါတယ်။
သေချာတာပေါ့၊ တစ်ခါတလေ အပြင်ထွက်ပြီး အပန်းဖြေတာနဲ့ သဘာဝတရားကို ခံစားတာကလည်း အလွန်ကောင်းမွန်လှပါတယ်။
ဒါနဲ့ပဲ စုံတွဲနှစ်ယောက်ဟာ နောက်တစ်နေ့မှာ သူတို့ဘာသာ ကားမောင်းပြီး ထွက်သွားကြပါတော့တယ်။
ကျိုးကွေ့လိုင်ကတော့ သူ့ရဲ့ ဘုရားသခင်ဖခင် (godfather) ကို သွားရှာခဲ့ပါတယ်။ သူက အစပိုင်းမှာ အဘိုးကျိုးကို မေးခဲ့ပေမဲ့ လူကြီးသူမကတော့ ရပ်ကွက်ထဲမှာပဲ နေပြီး ဒေသခံ အငြိမ်းစားတွေနဲ့ တရုတ်စစ်တုရင် ထိုးရတာကို ပိုသဘောကျပါတယ်။
အဘိုးကျိုးကို သူ့ရဲ့ စစ်တုရင်ပွဲမှာ ဆက်ထားခဲ့ပြီး ကျိုးကွေ့လိုင်က အဘိုးဝမ် (Old Wang) ကို ခေါ်ပြီး အပြင်ထွက် ကစားခဲ့ပါတယ်။
မုန့်ဟင်းခါးဆိုင်အတွက်ကတော့ ကျိုးရွှမ် ရဲ့ အရည်အချင်းရှိတဲ့ လက်ထဲမှာ သဘာဝအလျောက် ကျန်ရစ်ခဲ့ပါတယ်။
မားအဒေါ်ကြီး အလုပ်ကို ရောက်လာပြီး ကောင်တာနောက်ကွယ်မှာ ကျိုးရွှမ် ပြင်းပြင်းထန်ထန် အလုပ်လုပ်နေတာကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါ "ချင်းဗိုင်းနဲ့ ဆရာမလင်းတို့ ဘယ်ကို သွားကြတာလဲ" လို့ အံ့အားသင့်စွာနဲ့ မေးလိုက်ပါတယ်။
"ခရီးထွက်သွားကြတာလေ" လို့ မုန့်ဟင်းခါးတစ်သုတ်ကို ပြုတ်နေတဲ့ ကျိုးရွှမ် က သွက်သွက်လက်လက်နဲ့ ဖြေလိုက်ပါတယ်။
သူ့မိဘတွေကို သူ တကယ်ပဲ လေးစားမိပါတယ်။ သူတို့ရဲ့ ဆက်ဆံရေးက ခိုင်မာရုံတင်မကဘဲ သူတို့ရဲ့ အသက်အရွယ်နဲ့တောင်မှ လူငယ်စုံတွဲ စိတ်အားထက်သန်ဆဲအတိုင်း ပြုမူနေကြဆဲပါပဲ။ တစ်ခါတလေ သူ လက်ချင်းချိတ်ထားတာကို မြင်ရတတ်ပြီး သူတို့က အတူတူ သီးသန့် ခရီးလေးတွေ ထွက်တတ်ကြပါတယ်။ ဒီအချက်မှာတော့ သူ အံ့သြဖို့တောင် မရှိတော့ပါဘူး။
ဒီစကားကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ မားအဒေါ်ကြီးက သူတို့ရဲ့ နက်နဲတဲ့ မေတ္တာတရားကို ချီးကျူးမိဘဲ မနေနိုင်ခဲ့ပါဘူး။ တကယ်ကို ထူးခြားတဲ့ အရာတစ်ခုပါပဲ - သူတို့နှစ်ဦးသား အချင်းချင်း ရန်ဖြစ်တာဖြစ်စေ၊ စိတ်ဆိုးဒေါသထွက်တာဖြစ်စေ တစ်ခါမှ သူမ မမြင်ဖူးပါဘူး။