မျက်နှာပြောင်တိုက်ရာတွင် မည်သည့်တူနှင့် တူမကမျှ ရှုရှန်းမေ ကို မယှဉ်နိုင်ပေ။ သို့သော်လည်း အမှန်တကယ် ယှဉ်ပြိုင်နေစရာ အကြောင်းလည်း မရှိပါ။
စိတ်နေသဘောထား ကောင်းမွန်ဖို့က အဓိကပင် ဖြစ်သည်။ အခွင့်အလမ်းသာ ရှိမည်ဆိုလျှင် မည်မျှပင် ခက်ခဲပါစေ သူတို့က ဆက်လက်တက်လှမ်းကြလိမ့်မည်။ စိတ်နေသဘောထား ညံ့ဖျင်းမည်ဆိုလျှင်မူ လှည့်စားဉာဏ်သုံး၍ အရာရာကို အနိုင်ရခဲ့လျှင်တောင် ကြာရှည်ခံမည် မဟုတ်ပေ။ တစ်ချိန်မဟုတ် တစ်ချိန်တွင် အခြားသူများ၏ သိမ်းပိုက်ခြင်းကို ခံရမည်သာတည်း။ ထို့ကြောင့် စောစောစီးစီးပင် ဖြစ်ပျက်သမျှကို လက်ခံလိုက်ကြရုံသာ ရှိသည်။
ရှုရှန်းမေ က ငြင်းဆန်နေသော ရှင်းချန် ရှင်းချန် ကို ဆွဲငင်ရင်း နာရီဝက်ခန့် ထိုင်နေခဲ့ပြီးမှ အဖေကျိုး နှင့် အမေကျိုး တို့ဘက်သို့ ဆွဲခေါ်သွားခဲ့သည်။
တံခါးပြင်ဘက်သို့ ရောက်သည်နှင့် ရှင်းချန် ရှင်းချန် က သူ၏ မကျေနပ်ချက်များကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပင် ထုတ်ဖော်ပြောဆိုလိုက်သည်။ "သူတို့က ငါတို့နှစ်ယောက်ကို လုံးဝ မကြိုဆိုတော့ဘူးလေ။ ဒီလိုဟာကို ဘာလို့များ သွားပြီး အဖတ်လုပ်နေရတာလဲ"
ရှုရှန်းမေ က အနည်းငယ်မျှ အလေးမမူဘဲ တုံ့ပြန်ပြောဆိုလိုက်သည်။ "မင်းသာ တော်ရုံတန်ရုံ အရည်အချင်းရှိရင် ငါများ တခြားသူတွေရဲ့ မျက်နှာကို သွားကြည့်ချင်မယ် ထင်လို့လား"
"ဇာအ် family က ဘယ်လိုမျိုး အိမ်ထောင်စုလဲ။ ဒီဘက်ထက် အများကြီး ပိုချမ်းသာပြီး အာဏာလည်း ရှိတယ်။ မင်းက ဇာအ်မိသားစုရဲ့ ချွေးမတစ်ယောက် ဖြစ်နေပါလျက်နဲ့ ဘာလို့များ သူတို့ရဲ့ အထင်သေးဆက်ဆံမှုကို သည်းခံနေရတာလဲ" ရှင်းချန် ရှင်းချန် က မကျေမနပ်ဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။
ရှုရှန်းမေ မှာ စိုးရိမ်ပူပန်လာမိသည်။ ဇာအ်မိသားစုက တကယ်ပင် ချမ်းသာကြွယ်ဝသော မိသားစုဖြစ်သည်မှာ မှန်ပါသည်။ သို့သော် မည်မျှပင် မြင့်မားသည့် နေရာတွင် ရပ်တည်နေပါစေ ထိုအရာက ဇာအ်မိသားစု၏ ကိစ္စသာ ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ဇာအ်မိသားစုက ယခုအချိန်အထိ သူမကို အထင်သေးဆဲပင်တည်း။
သို့သော်လည်း သူမနှင့် ကျန်းမေလျန် တို့ ပူးတွဲဖွင့်လှစ်ထားသော အဝတ်အထည်ဆိုင်မှ မကြာသေးမီက အမြတ်ဝေစုများ ခွဲဝေပေးခဲ့သည်။ တစ်ဦးလျှင် ယွမ်နှစ်ရာကျော်စီ ရရှိခဲ့ကြသည်။ ဤမျှသာ မဟုတ်ခဲ့လျှင် သူမအနေဖြင့် ယခုကဲ့သို့ ရဲတင်းယုံကြည်မှု ရှိနေမည် မဟုတ်ပေ။
"ကိစ္စရပ်တွေကို ကိုင်တွယ်တဲ့အခါ အတောမသတ်နိုင်တဲ့ စိတ်ဇောနဲ့ မာန်မာနတွေကို ရှောင်ကြဉ်ရမယ်။ ငါတို့မိသားစုမှာ ဒီမောင်နှမနှစ်ယောက်ပဲ ရှိတာ။ အမက မင်းတို့ အောင်မြင်ဖို့ကိုပဲ မျှော်လင့်တယ်" ဟု ရှုရှန်းမေ က ပြောဆိုလိုက်သည်။
ရှင်းချန် ရှင်းချန် မှာ အလွန်တရာ စိတ်တိုဒေါသထွက်နေလေပြီ။ "ငါက နှစ်ခါပဲ ရန်ဖြစ်မိတာလေ! ဘာလို့များ သူတို့က ငါ့ကို ဒီလောက်အထိ အထင်သေးနေကြတာလဲ"
"အဲ့ဒီအကြောင်းတွေကို ဆက်မတွေးနဲ့တော့။ ရန်ဖြစ်တယ်ဆိုတာက မင်းဘက်က အမှားပါပြီးသား ဖြစ်နေပြီ။ ဘိုးဘိုးနဲ့ ဘွားဘွားတို့ အရမ်း ဒေါသထွက်နေကြတယ်။ ခဏနေကျရင် မင်းရဲ့စကားအပြောအဆိုကို သတိထားနားထောင်၊ ကြားလား" ဟု ရှုရှန်းမေ က မှာကြားလိုက်သည်။
ရန်ဖြစ်ခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍ ရှုရှန်းမေ ၏ သဘောထားမှာ အလွန်ပင် ရှင်းလင်းပြတ်သားလှသည်။ ဤသည်မှာ ကျေးလက်ဒေသ မဟုတ်ပေ။ တစ်စုံတစ်ရာ ဖြစ်ပျက်လာပါက စကားဖြင့်သာ အေးအေးဆေးဆေး ဖြေရှင်းသင့်သည်။ မဖြေရှင်းနိုင်ကြတော့လျှင် ရဲတပ်ဖွဲ့ကို ခေါ်ယူပြီး ကြားဝင်စေ့စပ်ခိုင်းသင့်သည်။ မိမိသဘောဆန္ဒအလျောက် လက်သီးစုံဖြင့် ဝင်ရောက်ရန်ဖြစ်ခြင်းက လူမိုက်လုပ်ရပ်နှင့် ဘာများ ကွာခြားသွားမည်နည်း။ မြို့တော်ရှိ လူများက ထိုကဲ့သို့သော အပြုအမူမျိုးကို လုံးဝ အထင်အမြင်သေးကြသည်။
ရှင်းချန် ရှင်းချန် က ပြန်လည်ချေပပြောဆိုလိုက်သည်။ "ငါက ဘယ်တုန်းကများ စကားကို ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး မပြောခဲ့ဖူးလို့လဲ။ ဘိုးဘိုးနဲ့ ဘွားဘွားက ငါ့ကို တွေ့တိုင်း ဆုံးမ lectured ပေးနေကြတာချည်းပဲ။ ငါက သူတို့နဲ့ အေးအေးဆေးဆေး စကားပြောချင်ပေမဲ့ သူတို့က ဘယ်တုန်းကများ ငါ့ကို ယဉ်ယဉ်ကျေးကျေး ဆက်ဆံဖူးလို့လဲ"
ရှုရှန်းမေ က ဘာမှ ပြန်မပြောပေ။ သူမ၏ ဘိုးဘွားများမှာ ဘက်လိုက်တတ်ကြသည်ကို သူမ ကောင်းကောင်း သိထားသည်။ လွန်ခဲ့သည့်အကြိမ်ကကဲ့သို့ပင် သူမ၏ ဘွားဘွားက သူမ၏မောင်လေးကို လုံးဝ အသုံးမကျသူတစ်ဦးအဖြစ် နှိမ့်ချပြောဆိုခဲ့ဖူးသည်။ သူမ၏မောင်လေးက မြို့တော်သူ မိန်းကလေးတစ်ဦးနှင့် တွဲရန် ဆန္ဒရှိနေကြောင်း ကြားလိုက်ရသောအခါတွင်လည်း ဖားက ကမာပျိုကို တောင့်တသကဲ့သို့ ဟာသတစ်ခုသဖွယ် ပြက်ရယ်ပြု ဆက်ဆံခဲ့သည်။
သို့သော် သူမ၏ ဘွားဘွားက ဟူဇီအတွက် လူကြီးစုံစမ်းပေးနေသူ ရှိကြောင်း ကြားသိလိုက်ရသောအခါတွင်မူ မောင်လေး၏ကိစ္စများကို စိတ်ဝင်စားတော့ခြင်း မရှိဘဲ ပျော်ရွှင်ဝမ်းမြောက်နေပုံ ပေါ်လာခဲ့သည်။
သို့တိုင်အောင် ထိုသို့ဖြစ်လျှင်ရော ဘာဖြစ်သနည်း။ နောင်တစ်ချိန်တွင် မည်သူက ပိုမိုကောင်းမွန်စွာ အသက်ရှင်ရပ်တည်နိုင်မည်ကို မည်သူက သိနိုင်မည်နည်း။
သူတို့ မောင်နှမနှစ်ဦး အဖေကျိုး နှင့် အမေကျိုး တို့ထံသို့ ရောက်ရှိသွားကြသောအခါ ဝမ်ယွမ် နှင့် ကျိုးအာနီ တို့ ရောက်ရှိနေကြသည်ကို တွေ့လိုက်ရသည်။
ရှုရှန်းမေ က ဤခရီးစဉ်သည် အလကားအနှယ် ဖြစ်မသွားကြောင်း ခံစားလိုက်ရသည်။ သူမအနေဖြင့် ဝမ်ယွမ် ထံသို့ ဆက်ဆံရေး တည်ဆောက်ရန် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် တိုက်ရိုက် ချဉ်းကပ်စကားမပြောခဲ့ဘဲ ကျိုးအာနီ နှင့်သာ ဖူဖူသီသီနှင့် ရင်းရင်းနှီးနှီး စကားစမြည် ပြောဆိုလိုက်သည်။
ကျိုးအာနီ နှင့် သူမ၏ ဆက်ဆံရေးမှာမူ အတိတ်က အယူအဆ ကွဲပြားမှုများကြောင့် ယခုအခါတွင် ပိုမို အေးစက်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူတို့က လမ်းခွဲခြားသွားကြပြီ ဖြစ်တံ့၊ အတင်းအကျပ် ဆက်ဆံနေရန် မလိုအပ်ပေ။ ထို့ကြောင့် ကျိုးအာနီ ၏ အမူအရာမှာ စိတ်အားထက်သန်မှု ကြီးကြီးမားမား မရှိလှဘဲ သူမကို ဧည့်ဝတ်ကျေလောက်ရုံမျှသာ တုံ့ပြန်ပြုံးပြခဲ့သည်။
ရှုရှန်းမေ ၏ မျက်နှာမှာ ဤရက်ပိုင်းအတွင်း ပို၍ပင် ထူထဲလာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူမသည်ကား မထိုးဖောက်နိုင်သော အရာတစ်ခုသဖွယ်ပင်တည်း။ အမေကျိုး မည်သို့ပင် ပြောဆိုစေကာမူ သူမက အပြုံးဖြင့်သာ တုံ့ပြန်ခဲ့သည်။
ရှင်းချန် ရှင်းချန် တွင်မူ ထိုမျှသော စိတ်ခွန်အား မရှိပေ။ သူ့မျက်နှာမှာ နီရဲလာခဲ့ပြီး ထရပ်ကာ ထွက်သွားလိုစိတ်များ ပေါ်လာခဲ့သည်။
ဘိုးဘွားများထံမှ အနိုင်နိုင် လွတ်မြောက်လာပြီးနောက် သူတို့မောင်နှမများ အိမ်မပြန်မီ အဘွားဟူထံတွင် ခေတ္တခဏ သွားရောက်ထိုင်နေခဲ့ကြသေးသည်။
ရှင်းချန် ရှင်းချန် ၏ မျက်နှာမှာ မည်းမှောင်နေလေသည်။
"ဒီလိုမျက်နှာထားကြီးက ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ" ရှုရှန်းမေ ၏ မျက်နှာတွင် မောပန်းနွမ်းနယ်နေသော အရိပ်အယောင်များ ထင်ဟပ်နေသည်။ သူမ၏မောင်လေး ထိုကဲ့သို့ ပြုမူနေသည်ကို မြင်ရသည်မှာ သူမကိုလည်း ဒေါသထွက်စေသည်။
သူက အမှန်တကယ်ပင် စိတ်ပျက်စရာ ကောင်းလှပေသည်။ ဤမျှကြာမြင့်ခဲ့လေပြီ၊ သူမလည်း အချိန်အကြာကြီး သင်ကြားပြသပေးခဲ့ပါလျက်နှင့် လူပီသစွာ ကိစ္စရပ်များကို မကိုင်တွယ်တတ်သေးပေ။ ဘွားဘွား၏ စကားအနည်းငယ်ကို ကြားလိုက်ရုံဖြင့် သူက စိတ်ဆိုးမာန်ဆိုး ဖြစ်လာခဲ့လေပြီ။ ဤကဲ့သို့သောသူက နောင်တစ်ချိန်တွင် မည်သည့် အလုပ်ကြီးကိုများ လုပ်ကိုင်နိုင်မည်နည်း။
"ယောက်ဖဖြစ်သူက လုံးဝ လာချင်ပုံမပေါ်တာ အဆန်းတော့ မဟုတ်ဘူး။ ဘယ်သူကများ ဆုံးမ lectured ပေးတာကို ခံရဖို့အတွက်ချည်း သွားလိုက်လာလိုက် လုပ်ချင်မှာလဲ!" ဟု ရှင်းချန် ရှင်းချန် က တိုးတိုးလေး ဂျီကျပြောဆိုလိုက်သည်။
"မင်းရဲ့ယောက်ဖ လာဖို့ မလုပ်ချင်တာက သူ့မိသားစုမှာ အရည်အချင်းရှိလို့ပဲ။ အဲ့ဒါကြောင့် သူက ဒီကိစ္စတွေကို ရှောင်သွားနိုင်တာပေါ့။ ငါတို့မိသားစုမှာရော အဲ့ဒီလို အရည်အချင်းမျိုး ရှိလို့လား" ဟု ရှုရှန်းမေ က တည်ကြည်သောလေသံဖြင့် ပြောဆိုလိုက်သည်။ "ငါတို့မိသားစုရဲ့ အိမ်သစ်ကြီးက ငါ ငွေတွေ ပြန်ပို့ပေးခဲ့လို့ ဆောက်နိုင်ခဲ့တာလေ။ မင်းက ဘာကိုများ မာန်တက်နေစရာ ရှိလို့လဲ"
လူမှုရေးဆက်ဆံရေး အဖုံဖုံကြောင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသဖြင့် သူမ၏ စိတ်နေသဘောထားမှာ သဘာဝအလျောက် ပိုမို ဆိုးရွားလာခဲ့ပြီး ရှင်းချန် ရှင်းချန် ၏ ဒေါသကို ချက်ချင်းပင် တောက်လောင်စေခဲ့သည်။ "မင်းက ရှုမိသားစုရဲ့ သမီးတစ်ယောက်လေ! မင်းမှာ အရည်အချင်းရှိတယ်၊ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့ မွေးရပ်မိသားစုကို ဘာလို့ ဆွဲတင်ပေးချင်စိတ် မရှိတာလဲ။ မင်းက ကိုယ်ကျိုးရှာပြီး ကိုယ့်အတွက်ပဲ စဉ်းစားချင်တာပေါ့လေ။ ငါတို့ရဲ့ မွေးရပ်မိသားစုက မင်းကို ဒီလောက်ကြီးအောင် ကျွေးမွေးပြုစုပျိုးထောင်ပေးခဲ့တာ၊ မင်းလည်း အိမ်ထောင်ကောင်းကောင်း ကျခဲ့ပြီ။ အဲ့တော့ ငါတို့မိသားစုကို စောင့်ရှောက်ပေးပြီး မောင်နှမတွေကို မြှင့်တင်ပေးဖို့က မင်းတာဝန်ပဲ မဟုတ်လား!"
ရှုရှန်းမေ က သွားများကို တင်းတင်းကြိတ်လိုက်သည်။ "ငါ ဒီမိသားစုအတွက် လုပ်ပေးခဲ့တာတွေက မလုံလောက်သေးဘူးလား"
သူမ၏မောင်လေးကို မြို့တော်သို့ ခေါ်ဆောင်လာနိုင်ရန် သူမသည် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်စွာဖြင့် သူမ၏ကိုယ်ဝန်ကို တမင်တကာ ဖျက်ချခဲ့ရသည်။ ဇာအ်မိသားစုကို အကွက်ဆင် လှည့်စားခြင်းဖြင့် သူမ၏မောင်လေးကို မြို့တော်သို့ အောင်မြင်စွာ ခေါ်ဆောင်လာနိုင်ခြင်း မဟုတ်ပါလော။
"ငွေအနည်းငယ် ပြန်ပို့ပေးတာနဲ့ပဲ ပြီးသွားပြီပေါ့။ အဲ့ဒါက ဘာများ ကြီးကျယ်နေလို့လဲ။ ငါ့ဘာသာငါ ရှာနိုင်ရင် ငွေတွေ ပြန်ပို့နိုင်မှာပဲဟာ!" ရှင်းချန် ရှင်းချန် က နှာခေါင်းရှုံ့ကာ ပြောဆိုလိုက်သည်။
ရှုရှန်းမေ မှာ ဤကိစ္စနှင့် ပတ်သက်၍ ထပ်မံ ငြင်းခုံနေလိုတော့ခြင်း မရှိဘဲ ပြောလိုက်သည်။ "မင်း အလုပ်ကြိုးစားလုပ်ပြီး အမှားအယွင်းတွေ ထပ်မလုပ်ဖို့ လိုတယ်။ ဇာအ်မိသားစုရဲ့ စက်ရုံမှာ မကြာသေးခင်ကမှ ဝန်ထမ်းလျှော့ချတာတွေ ရှိခဲ့တယ်။ ဘယ်သူ့ကိုမှ မင်းကို ပစ်မှတ်ထားဖို့ အကြောင်းပြချက် မပေးမိစေနဲ့၊ ကြားလား။ မဟုတ်ရင် ငါကိုယ်တိုင်တောင် မင်းကို ကယ်တင်နိုင်တော့မှာ မဟုတ်ဘူး"
ရှင်းချန် ရှင်းချန် မှာ အနည်းငယ် သဝန်တို သံဝေဂရသွားသလို ခံစားလိုက်ရသည်။ သူ၏ အလုပ်လုပ်ကိုင်မှု စွမ်းဆောင်ရည်မှာ သာမန်မျှသာ ဖြစ်နေသောကြောင့် ကြီးကြပ်ရေးမှူး၏ မျက်စိနောက်စရာ ဖြစ်နေခဲ့ပြီးသား ဖြစ်သည်။
ထိုအလုပ်က မည်မျှ အရေးကြီးကြောင်း သူနားလည်သဖြင့် နောက်ပိုင်းတွင် ပိုမိုကြိုးစားလုပ်ကိုင်ရန် ကြိုးစားခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော်လည်း သူ၏ ပုံရိပ်မှာ ယိုယွင်းပျက်စီးပြီးသား ဖြစ်နေပြီဖြစ်ရာ ရှင်းချန် ရှင်းချန် မှာ ဝန်ထမ်းလျှော့ချစာရင်းထဲသို့ ချက်ချင်းပင် ပါသွားခဲ့တော့သည်။
ထိုအကြောင်းကို သိရှိသွားသောအခါ သူသည် ဒေါသအိုးပေါက်ကွဲကာ ကြီးကြပ်ရေးမှူးထံ သွားရောက် ရင်ဆိုင်ခဲ့သည်။ မည်သို့သော စကားများ ပြောဆိုခဲ့ကြသည်ကို မသိရသော်လည်း ရှင်းချန် ရှင်းချန် က ထိုလူကို လက်သီးဖြင့် ထိုးနှက်ခဲ့သည်အထိ ဖြစ်သွားခဲ့သည်— သို့သော် ကံကောင်းထောက်မစွာဖြင့် လက်သီးတစ်ချက်တည်းဖြင့်သာ ရပ်တန့်ခဲ့သည်။
သို့ဆိုလျှင်တောင်မှ လက်သီးတစ်ချက် ထိုးလိုက်ခြင်းက အလုပ်လက်မဲ့ ဖြစ်သွားစေရန် အလွန်ပင် လုံလောက်နေပြီ ဖြစ်သည်။ အစပိုင်းတွင် ဖခင်ဇာအ်က အနည်းငယ် နှောင့်နှေးကြန့်ကြာနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ချွေးမဖြစ်သူ၏မောင်ကို ဂရုမစိုက်လျှင်တောင် ရှုမိသားစုဟောင်း၏ သြဇာလွှမ်းမိုးမှုကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားရမည် မဟုတ်ပါလော။
ဖခင်ဇာအ်က ရှုရှန်းမေ ထံမှတစ်ဆင့် ဂျိုးအာက ဝမ်ယွမ် ကဲ့သို့သော ချမ်းသာကြွယ်ဝသည့် လူငယ်သူဌေးတစ်ဦးနှင့် ပေါင်းသင်းမိနေကြောင်း ကြားသိခဲ့ရသည်။ ဝမ်ယွမ် ၏ စက်ရုံတွင် ဝန်ထမ်းအယောက် ၅၀၀ ခန့် ရှိပေသည်။ ဖခင်ဇာအ်အနေဖြင့် အခြားသူများကို ဖားယားနေရန် မလိုသော်လည်း အကျိုးရှိမည့် ဆက်ဆံရေးကောင်းများကို တည်ဆောက်လိုနေဆဲပင် ဖြစ်သည်။
သို့သော် ဤဖြစ်ရပ် ဖြစ်ပွားပြီးနောက် မိခင်ဇာအ်က တိုက်ရိုက်ပင် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်လာခဲ့သည်။ ဖခင်ဇာအ်မှာ မျက်မှောင်ကြုတ်သွားခဲ့ပြီး သူ၏ ယခင်က နှောင့်နှေးကြန့်ကြာနေမှုများမှာလည်း လုံးဝ ကွယ်ပျောက်သွားခဲ့တော့သည်။
ရှုမိသားစုဟောင်း၏ ရပ်တည်မှုကိုသာ မထောက်ထားခဲ့လျှင် ဤအရွယ်မရောက်သေးသော မောင်နှမဖြစ်သူကို သူ အတော်ကြာကတည်းက ထုတ်ပယ်ပြီး ဖြစ်ပေမည်။ သို့သော် ယခုကဲ့သို့ လူများကို ဆက်လက် ထိုးနှက်နေမည်ဆိုလျှင်မူ ပြောစရာ စကားပင် ရှိတော့မည် မဟုတ်ပေ။
ရှုရှန်းမေ ၏ တောင်းပန်တိုးလျှိုးမှုများမှာ အလကားသာ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ အဆုံးတွင် သူမအနေဖြင့် သူမ၏မောင်လေး၏ အငှားအခန်းသို့ သွားရောက်ရှာဖွေရတော့သည်။
"မင်း ငါ့ကို ဆုံးမနေစရာ မလိုဘူး။ ငါ သူ့ကို ထိုးလိုက်တာပဲ၊ နောက်လည်း ငါ မနောင်တရဘူး။ တခြားတစ်ဖက်မှာလည်း မင်းက အဝတ်အထည်ဆိုင်ကို ကိုယ်ပိုင် ဖွင့်ထားတာ မဟုတ်ဘူးလား။ ငါ အဲ့ဒီမှာပဲ သွားအလုပ်လုပ်မယ်။ အနည်းဆုံးတော့ တခြားသူတစ်ယောက်ရဲ့ မျက်နှာကို သွားကြည့်နေရတာမျိုးတော့ ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူး!" ရှင်းချန် ရှင်းချန် မှာ ဇာအ်မိသားစုစက်ရုံမှ ဆက်ဆံပုံများကို လုံးဝ စိတ်ကုန်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူသည် လူတိုင်း၏ ဖယ်ကြဉ်ခြင်းကို ခံခဲ့ရပြီး မည်သူကမျှ သူ့ကို အလေးမမူကြတော့ပေ။ ယခုအခါတွင် သူ ထုတ်ပယ်ခံလိုက်ရပြီ ဆိုလျှင်လည်း ပြီးတာပါပဲလေ!
ရှုရှန်းမေ က သွားများကို တင်းတင်းကြိတ်လိုက်သည်။ "ငါ့ရဲ့ အဝတ်အထည်ဆိုင်မှာ ဝန်ထမ်း အင်အား မနည်းပါဘူး။ မင်း မြို့တော်မှာ ဆက်နေချင်တယ် ဆိုရင်တော့ မင်းဘာသာ လမ်းပေါ်ထွက်ပြီး ကုန်စည်ရောင်းချတာမျိုး လုပ်တော့!"