ဟူဇီ ပြန်လာတဲ့အခါ ကျိုးဂွေလိုင်း၊ ဂန်ဇီနဲ့ တခြားသူတွေရဲ့ စစ်ဆေးမေးမြန်းမှုကို ခံခဲ့ရတာကတော့ ပြောစရာတောင်လိုမယ် မဟုတ်ပါဘူး။
ဟူဇီက ရှက်ရှက်နဲ့ပဲ ဝန်ခံလိုက်ပါတယ်။
အခြေခံအားဖြင့်တော့ ကျိုးမိသားစုဟောင်းက လူတိုင်းဟာ ဟူဇီနဲ့ ချန်ရှန်းတို့ ချစ်ကြိုက်နေကြပြီဆိုတာကို မကြာခင်မှာပဲ သိသွားကြပါတော့တယ်။
အမေကျိုးက ဒီကိစ္စကို အထူးဂရုစိုက်ပါတယ်။ တကယ်တော့ သူမက လူအဆက်အဆံကောင်းေတွကို နားလည်တတ်တဲ့သူဖြစ်ပါတယ်။ ဒါကြောင့် ဂန်ဇီက သူမဆီကို ရောက်လာတဲ့အခါ အဘိုးအိုချန်ရဲ့အိမ်ကို ကြက်ဥတစ်ောင်း ဆောင်သွားဖို့ သူမက မှာလိုက်ပါတယ်။
"အမေရာ၊ ဟူဇီကို မိန်းကလေးနဲ့ သဘောအတိုင်း အဖော်လုပ်ခွင့်ပေးထားလိုက်ပါတော့။ အများကြီး ဝင်ွက်စွက်ဖက်နဲ့တော့။ ကိုယ့်ကြက်ဥကိုယ်ပဲ စားဖို့ သိမ်းထားလိုက်ပါ" လို့ ကျိုးရှက အားမလိုအားမရ ပြောပါတယ်။
"ဘယ်လိုလုပ် အဲဒီလိုလုပ်လို့ ရမလဲ။ သူတို့မိသားစုက ဟူဇီကို သဘောကျတယ်ဆိုတာက ဟူဇီရဲ့ ကံကောင်းခြင်းပဲလေ။ ငါတို့ကလည်း သူ့ကို ကူညီပေးရမယ်။ ဘာမှမလုပ်ဘဲ ဘယ်လိုနေရမလဲ" လို့ အမေကျိုးက ပြန်ပြောပါတယ်။
ကျိုးရှက "အမေပြောပုံက ဟူဇီက တန်ဖိုးမရှိတဲ့လူတစ်ယောက်လို ဖြစ်နေတာပဲ။ သူက လူငယ်တော်တစ်ယောက်ပါ၊ ပြီးတော့ စတုတ္ထချွေးမရဲ့ ပြုစုပျိုးထောင်မှုကို ခံထားရတာ။ အနာဂတ်မှာ ဆိုးဆိုးရွားရွား ဖြစ်သွားမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ အဘိုးအိုချန်ရဲ့မိသားစုလည်း ဒါကို စဉ်းစားမိမှာပါ၊ ဒါကြောင့် အမေ ဒီလိုလုပ်ပေးဖို့ မလိုပါဘူး။ သူတို့ကို အနေရခက်သွားအောင် မလုပ်ပါနဲ့" လို့ ဆိုပါတယ်။
ကျိုးရှက ကြက်ဥအနည်းငယ်ကို နှမြောလို့တော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒီခေတ်ကြီးထဲမှာလေ။ အိမ်မှာ နေထိုင်စားသောက်ရေးက ပိုကောင်းလာပြီ၊ ကြက်ဥတစ်ောင်းဆိုတာ တကယ်ကို ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ သူမက သူမရဲ့အမေ့အပေါ်ထားရှိတဲ့ သဘောထားကိုတော့ သဘောမတူတာ ဖြစ်ပါတယ်။
အိမ်ထောင်စုက အဘိုးအိုချန်ရဲ့မိသားစုကို မြှောက်ပင့်ပေးနေရသလို ခံစားရပါတယ်။ အဲဒီလို လုပ်ဖို့များ လိုအပ်လို့လားလေ။ အနာဂတ်မှာ ခဲအိုမောင်နှမ၊ သားမက်ယောက္ခမတွေ ဖြစ်လာကြတော့မှာပဲ၊ အဲဒီလောက်ကြီး ယဉ်ကျေးပြနေစရာ မလိုပါဘူး။ အမြဲတမ်းနေနေကျအတိုင်း သဘာဝကျကျ နေတာနဲ့တင် လုံလောက်ပါပြီ။
"ကောင်းပြီလေ။ နောင်ဆိုရင် နည်းနည်းပဲ ပို့တော့မယ်။ စဉ်းစားကြည့်ရင် ဒီကောင်လေး ဟူဇီက ကံကောင်းတာပဲ" လို့ အမေကျိုးက ပျော်ရွှင်စွာ ပြောပါတယ်။
အိမ်ထောင်စုစာရင်းလိုမျိုး ကြီးမားတဲ့ပြဿနာကြီးက ခေါင်းပေါ်မှာ လွှမ်းမိုးနေချိန်မှာတော့ အမေကျိုးဟာ သူမရဲ့မြေးလေး မြို့တော်မှာ မိန်းကလေးတစ်ယောက် ရလာဖို့ကို မမျှော်ရဲခဲ့ပါဘူး။ တကယ်လို့သာ မဟုတ်ရင် ရှုရှန်ချန်က မြို့တော်က မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို လက်ထပ်ချင်တယ်လို့ ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ သူမ ချက်ချင်း လက်မခံဘဲ ငြင်းပယ်မိမှာ မဟုတ်ပါဘူး။
ဒါပေမဲ့ မထင်မှတ်ထားတာတွေ ဖြစ်လာခဲ့ပါတယ်။ မိသားစုတစ်ခုက ဟူဇီကို သဘောကျသွားခဲ့ပြီး အိမ်ထောင်စုစာရင်းပြဿနာ ရှိနေရင်တောင်မှ သူတို့ရဲ့သမီးကို သူ့ဆီ ပေးစားဖို့ ဆန္ဒရှိနေကြပါတယ်။ အဲဒါကို တွေးမိတိုင်း အမေကျိုး ပျော်ရွှင်လို့ မဆုံးပါဘူး။
"ဟူဇီ ကံကောင်းလို့ချည်းတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ အဓိကက သူ မှန်ကန်တဲ့သူနောက်ကို လိုက်ခဲ့လို့ပါ။ သူဒီကိုရောက်လာပြီး စတုတ္ထချွေးမရဲ့ သင်ကြားပြသမှုကို ခံယူခဲ့ရလို့သာ တစ်ဖက်လူက သူ့ကို ဒီလောက်အထိ တန်ဖိုးထားတာပေါ့" လို့ အခြေအနေမှန်သမျှကို လက်ဝါးကြီးကပ် သိထားတဲ့ ကျိုးရှက မှတ်ချက်ပေးပါတယ်။
"ငါသိပါတယ်။ အားလုံးက မင်းတို့ရဲ့ စတုတ္ထချွေးမရဲ့ ကျေးဇူးပါပဲ" လို့ အမေကျိုးက ပြုံးရင်း ပြောပါတယ်။
"ကျေးဇူးရှိသည်ဖြစ်စေ၊ မရှိသည်ဖြစ်စေ စတုတ္ထချွေးမက ဘယ်တုန်းကမှ အဲဒါကို ထုတ်ပြောဖူးတာ မဟုတ်ပါဘူး။ သူတို့က ရှန့်မေတို့မောင်နှမလို မဟုတ်သမျှကာလပတ်လုံး သူမက အရာရာကို ပေးဖို့ အဆင်သင့်ပါပဲ။ ဒါပေမဲ့ တစ်စုံတစ်ယောက်က နည်းနည်းလေးတောင် ဆိုးသွမ်းတယ်ဆိုရင်တော့ သူမ သေသေချာချာ မှတ်ထားတတ်ပါတယ်" လို့ ကျိုးရှက ဆိုပါတယ်။
"အဲဒီအချက်နဲ့ပတ်သက်ပြီးတော့ ငြင်းခုံစရာ ဘာရှိဦးမှာလဲ" လို့ အမေကျိုးက ပြန်ပြောပါတယ်။
"ရှန့်မေရဲ့ စိတ်နေသဘောထားအရဆိုရင်တော့ သူမရဲ့ရင်ထဲမှာ မကျေမနပ်ဖြစ်နေမှာ သေချာပါတယ်။ ဟူဇီက မြို့တော်က မိန်းကလေးတစ်ယောက်နဲ့ တွဲနိုင်တယ်၊ လက်လည်း လက်ထပ်နိုင်တယ်၊ ဒါပေမဲ့ ချန်ဇီကတော့ မရဘူး။ အဲဒီအပေါ်မှာ သူမ ဘယ်လိုလုပ် အမြင်မရှိဘဲ နေနိုင်မလဲ" လို့ ကျိုးရှက မှတ်ချက်ပြုပါတယ်။
"ချန်ဇီက တုံးအတယ်။ သူက ဘယ်လိုလုပ် ဟူဇီနဲ့ ယှဉ်လို့ရမလဲ။ ဟူဇီက အလုပ်လုပ်တတ်တယ်၊ မိသားစုကိုလည်း ထောက်ပံ့နိုင်တယ်။ ချန်ဇီလို ပျင်းရိတဲ့နည်းလမ်းနဲ့ဆိုရင် ဘယ်သူကများ သူ့နားမှာ နေချင်မှာလဲ" လို့ အမေကျိုးက မကျေမနပ် ပြောပါတယ်။
သူမက အခုထိတောင် ရှုရှန်ချန်က သူ့ဦးလေးဆီကို လာပြီး တောင်းပန်ဖို့ မလုပ်သေးတာကို သတိရပြီး ဒေါသထွက်နေဆဲ ဖြစ်ပါတယ်။ ခက်ခက်ခဲခဲနဲ့ ပညာသင်ဖို့ ပို့ပေးခဲ့ရတာ၊ အခုတော့ သူက ရိုးရိုးလေးပဲ ကျောင်းထွက်လိုက်ပါပြီ။
"အတိုချုပ်ပြောရရင်တော့ ငါ သူတို့ကိစ္စတွေကို ဆက်ပြီး ဂရုမစိုက်ချင်တော့ဘူး။ အမေ၊ သူတို့ကိစ္စတွေကို တတ်နိုင်သမျှ ဝင်မစွက်ဖက်ပါနဲ့တော့။ တကယ်ကို အဆင်မပြေဖြစ်သွားလိမ့်မယ်" လို့ ကျိုးရှက အကြံဉာဏ်ပေးပါတယ်။
အမေကျိုးက အသံတိုးတိုးနဲ့ "မင်းရဲ့ဦးလေးအရင်းရဲ့အိမ်က အခြေအနေက ဘယ်လိုလဲ။ ဒါလင်က သူတို့ကို လမ်းညွှန်ခေါ်လာပေးမှာလား" လို့ မေးပါတယ်။
"အင်း၊ ဒါပေမဲ့ ဦးလေးနဲ့ အဒေါ်က လာဖို့ မစဉ်းစားကြဘူး။ သူတို့က အသက်ကြီးနေပြီလို့ ပြောတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူ့ရဲ့ အကြီးဆုံးဝမ်းကွဲနဲ့ သူ့ဇနီးကတော့ အဲဒီအကြံ ရှိကြတယ်" လို့ ကျိုးရှက ဖြေပါတယ်။
"မင်းရဲ့ ဝမ်းကွဲအစ်ကိုရဲ့ဇနီးက အဲဒီလောက်ကြီး မကောင်းဘူးလို့ မင်းပြောတာကို ငါမှတ်မိသလိုပဲ၊ ဟုတ်လား" လို့ အမေကျိုးက မေးပါတယ်။
"သေချာပေါက် မကောင်းပါဘူး။ နောင်ကျရင် သူတို့ကို ဝေးဝေးမှာ သွားနေခိုင်းဖို့နဲ့ ဒါလင်ကို ငါတို့နဲ့ ဝေးတဲ့နေရာ၊ တူညီတဲ့ ရပ်ကွက်ထဲမှာ မဟုတ်တဲ့နေရာတစ်ခု ရှာခိုင်းဖို့ ငါ စဉ်းစားထားတယ်" လို့ ကျိုးရှက ပြောပါတယ်။
ဆူဒါလင်ရဲ့ အကြီးဆုံးဝမ်းကွဲကတော့ လူကောင်းတစ်ယောက်ပါ— ဒါလင်နဲ့ ဆက်ဆံရေးကောင်းမွန်ပြီး အင်မတန် အေးအေးချမ်းချမ်း နေတတ်တဲ့သူပါ။ ဒါပေမဲ့ သူ့ဇနီးကတော့ ဆိုးသွမ်းပါတယ်။ ကျိုးရှ ကျေးလက်ဒေသမှာ ရှိတုန်းကဆိုရင် အဲဒီဝမ်းကွဲအစ်ကိုရဲ့ဇနီးက သူမကို ကျေးလက်သူဖြစ်လို့ ဆိုပြီး မုန်းတီးခဲ့ပြီး သူမနဲ့ စကားကို လုံးဝကို မပြောသလောက်ပါပဲ။
နောက်ပိုင်းမှာ သူမရဲ့ အဒေါ်အရင်းက သူမ အလုပ်လုပ်နေချိန်မှာ ကလေးတွေကို ထိန်းကျောင်းကူညီပေးဖို့ ဆန္ဒရှိခဲ့ပါတယ်၊ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ သူမက ကလေးတွေကို မိဘအိမ်မှာ အမြဲတမ်း ထားခဲ့လို့ မရလို့ပါပဲ။ သူမရဲ့ အဒေါ်က ဘယ်လိုကန့်ကွက်မှုမှ မရှိခဲ့ပေမဲ့ အဲဒီ ဝမ်းကွဲအစ်ကိုရဲ့ဇနီးကတော့ အများကြီး ညည်းညူပြခဲ့ပါတယ်။
တကယ်တမ်းပြောရရင်တော့ ကျိုးရှအနေနဲ့ ဆူဒါလင်ရဲ့ ဦးလေးနဲ့ အဒေါ်တို့ရဲ့ မျက်နှာကို ငဲ့တဲ့အတွက်သာ မဟုတ်ရင် သူတို့ကို နှုတ်ဆက်တောင် လုပ်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဆွေမျိုးတွေဆိုတာ အဲဒီလိုပါပဲ၊ တချို့ကျေးဇူးတရားတွေက တကယ်ကို ပြန်ဆပ်ဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။
ဒါလင်က ငယ်ငယ်ရတုန်းက မိဘမဲ့ဖြစ်သွားခဲ့ပြီး ရွံ့တတ်တဲ့ ရောဂါလည်း ရှိပါတယ်။ ဦးလေးနဲ့ အဒေါ်တို့ရဲ့ စောင့်ရှောက်မှုသာ မရှိခဲ့ရင် သူ အနိုင်ကျင့်ခံရပြီး သေလောက်တဲ့အထိ ဖြစ်သွားနိုင်ပါတယ်။ ငယ်စဉ်က ဆင်းရဲဒုက္ခတွေကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရပေမဲ့ သူ လုံလုံခြုံခြုံ ကြီးပြင်းလာခဲ့ရပြီး သူ့ရဲ့ ဦးလေးဖြစ်စေ၊ အဒေါ်ဖြစ်စေ ဘယ်သူကမှ သူ့အိမ်ကိုဖြစ်စေ၊ လစာကိုဖြစ်စေ လוភမကြီးခဲ့ကြပါဘူး။
အဲဒီအတွက်ကြောင့် ကျိုးရှက မိသားစုထဲ လက်ထပ်ဝင်ရောက်လာပြီးနောက်မှာ သူတို့ကို လေးစားအားကျခဲ့ပါတယ်။ ဝမ်းကွဲအစ်ကိုရဲ့ဇနီးနဲ့ ဆက်ဆံရေး မကောင်းလှပေမဲ့ သူမရဲ့ မကျေမနပ်ဖြစ်မှုတွေကို သူမဘာသာပဲ ဝမ်းထဲမှာ သိမ်းထားခဲ့ပါတယ်။
"သူတို့ ဘယ်တော့ လာကြမှာလဲ" လို့ အမေကျိုးက မေးပါတယ်။
"မသိဘူး။ ဒီနှစ်တော့ ဖြစ်မယ် မထင်ဘူး။ သူတို့က အရင်ဆုံး ငါ့အဒေါ်ဆီမှာ ပေါင်မုန့်လုပ်နည်းကို သင်ယူရဦးမယ်။ နောင်နှစ်မှ ဖြစ်မှာပေါ့" လို့ ကျိုးရှက ဖြေပါတယ်။
ပေါင်မုန့်လုပ်တဲ့ သူမရဲ့ ဒါလင်ရဲ့ ကျွမ်းကျင်မှုက သူ့အဒေါ်ဆီကနေ သင်ယူခဲ့တာ ဖြစ်ပါတယ်။ သူ့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်တီထွင်ဆန်းသစ်မှုတွေကို ထည့်သွင်းပြီးနောက်မှာတော့ အဲဒါက သူတို့မိသားစုကို ရပ်တည်စေတဲ့ လက်မှုပညာတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့ပါတယ်။ ထို့ကြောင့် ကျိုးရှအနေနဲ့ ဒါလင်ရဲ့ ဦးလေးနဲ့ အဒေါ်တို့အပေါ် လေးစားမှု မပြစရာ အကြောင်းမရှိပါဘူး၊ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ အဲဒီဇနီးမောင်နှံက သူ့ကို ဘယ်တော့မှ မကောင်းကြံခဲ့ဖူးလို့ပါပဲ။
အမေကျိုးက "ဒါလင်ကို တခြားဝေးလံတဲ့နေရာတစ်ခုမှာ နေစရာ ရှာခိုင်းလိုက်ပါ။ ဆိုင်အတွက်လည်းပေါ့။ တူညီတဲ့ ရပ်ကွက်ထဲမှာ မဖြစ်အောင် သေချာလုပ်ခိုင်းပါ" လို့ အကြံပေးပါတယ်။ သူမက ဆက်ပြီး "ဘယ်လိုပဲဖြစ်ဖြစ် ငါတို့လမ်းက အပြည့်ကျပ်နေတာပဲ။ သူတို့သာ ဆိုင်ဖွင့်ချင်တယ်ဆိုရင် တခြားနေရာမှာပဲ ကွက်လပ်ရှာကြရလိမ့်မယ်" လို့ ပြောပါတယ်။
"ဒါလင် ဒါကို သိပါတယ်" လို့ ကျိုးရှက ဆိုပါတယ်။
"သူတို့သာ ပိုက်ဆံချေးဖို့ တောင်းဆိုလာရင် ဘယ်လိုလုပ်မလဲ" လို့ အမေကျိုးက အသံတိုးတိုးနဲ့ ထပ်မေးပါတယ်။
"နည်းနည်းပါးပါးတော့ သူတို့ကို ချေးပေးရမှာပေါ့" လို့ ကျိုးရှက ပြန်ဖြေပါတယ်။ "ဒါပေမဲ့ အများကြီးတော့ ချေးလို့မရဘူး။ ငါတို့မှာ ကိုယ်ပိုင်အိမ်ဝယ်ဖို့တောင် ပိုက်ဆံ လုံလုံလောက်လောက် မရှိသေးဘူးလေ" လို့ ပြောပါတယ်။
လက်ရှိမှာတော့ သူမရဲ့မိသားစုမှာ စုဆောင်းငွေ နည်းနည်းပါးပါး ရှိပါတယ်။ ပေါင်မုန့်ဆိုင်ရဲ့ လုပ်ငန်းကလည်း အဆင်ပြေနေပြီး ဒါလင်ကလည်း ကြိုးကြိုးစားစား လုပ်ကိုင်နေပါတယ်။ မနက်တိုင်း သူက သုံးဘီးဆိုင်ကယ်နဲ့ ပေါင်မုန့်အုပ်စုကြီးတစ်ခုကို တင်ပြီး ရောင်းဖို့ ထွက်သွားတတ်တာကြောင့် သူတို့ရဲ့ ဝင်ငွေက သိသိသာသာ တိုးလာခဲ့ပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ အဲဒီလိုဆိုရင်တောင်မှ အိမ်ဝယ်ယူခြင်းက ဝေးကွာဆဲ ပန်းတိုင်တစ်ခုပါပဲ။ သူတို့ နောက်ထပ် နှစ်နှစ် သို့မဟုတ် သုံးနှစ်လောက် ဆက်ပြီး စုဆောင်းရဦးမှာ ဖြစ်ပါတယ်။ ဘာပဲပြောပြော အိမ်ခြံမြေက ဈေးပေါတာမှ မဟုတ်တာ။
အမေကျိုးက အဲဒီကိစ္စနဲ့ပတ်သက်ပြီး ထပ်မံ မပြောတော့ဘဲ "သီတင်းကျွတ်လပြည့်နေ့က သဘက်ခါနော်။ လမုန့်တွေ ဝယ်စားဖို့ လိုတယ်" လို့ ပြောပါတယ်။
"အင်းလေ" လို့ ကျိုးရှက ထောက်ခံပါတယ်။
အမေကျိုးက "ဟူဇီအတွက်လည်း တစ်ပုံစံစာ ပြင်ဆင်ထားလိုက်။ သူ့ကို ယူသွားခိုင်းပြီး အဘိုးအိုချန်ရဲ့အိမ်ကို ဝင်သွားခိုင်းလိုက်" လို့ ဆက်ပြောပါတယ်။
"ကောင်းပြီလေ။ အဒေါ်တစ်ယောက်အနေနဲ့ သူ့ကို အားပေးကူညီသင့်တာပေါ့" ကျိုးရှမှာ ဘာကန့်ကွက်ချက်မှ မရှိပါဘူး။ ရုံးပိတ်ရက် ပွဲတော်လည်း ဖြစ်တဲ့အတွက် ဟူဇီကို မိန်းကလေးရဲ့မိသားစုဆီ အလည်အပတ်သွားဖို့ လက်ဆောင်ပေးခိုင်းတာက သင့်လျော်တဲ့ ကိစ္စတစ်ခုပါပဲ။
သီတင်းကျွတ်လပြည့်ပွဲတော်ကြီးက လက်ဖဝါးပေါ် တင်ပြလိုက်သလို လျှပ်တစ်ပြက်အတွင်း ရောက်ရှိလာပါတော့တယ်။ ဒီနှစ်မှာတော့ ပွဲတော်က အရင်နှစ်တွေထက် တစ်လခွဲကျော် နောက်ကျပြီး ကျရောက်ခဲ့တာဖြစ်ပြီး ရင်ခွင်ထဲက ပြက္ခဒိန်အရ လဆန်းရှစ်ရက်နေ့ ဖြစ်နေပေမဲ့ အောက်တိုဘာလနဲ့ နီးကပ်လာခဲ့ပါပြီ။
လင်ချင်းဟီက ဟူဇီအတွက် အားလပ်ရက် ကုန်စစ္စည်းတွေကို အစောတည်းက ပြင်ဆင်ထားပြီးသား ဖြစ်ပေမဲ့ ကျိုးရှက သူ့အတွက် ပြင်ဆင်ပြီးသားဖြစ်နေတာကြောင့် လင်ချင်းဟီက သူမရဲ့ ဝေစုကို မာအဒေါ်ကြီးဆီကို ပေးအပ်လိုက်ပြီး သူမဘာသာ ဘာမှ ထပ်ဝယ်စရာ မလိုတော့ဘူးလို့ ပြောလိုက်ပါတယ်။
လူတိုင်းက သီတင်းကျွတ်လပြည့်ပွဲတော်ကြီးကို ပျော်ပျော်ရွှင်ရွှင်နဲ့ ဖြတ်သန်းနေကြပါတယ်— ဒါပေမဲ့ ရှုရှန်မေကတော့ ရှုရှန်ချန်ကို သူမနောက်ကနေ ဆွဲခေါ်လာနိုင်ဆဲ ဖြစ်ပြီး လင်ချင်းဟီကို သူမရဲ့ ရဲတင်းမှုအပေါ် အံ့သြမဆုံးဖြစ်အောင် ဖန်တီးနိုင်ခဲ့ပါတယ်။
တကယ်လို့သာ ရှုရှန်မေရဲ့ စိတ်နှလုံးသာ ဖြောင့်မတ်ခဲ့မယ်ဆိုရင်၊ သူမရဲ့ ထူထဲတဲ့ မျက်နှာပြောင်မှုနဲ့ မလျှော့သော ဇွဲလုံ့လနဲ့ဆိုရင် သူမဟာ အနာဂတ်မှာ သူမအတွက် အောင်မြင်တဲ့ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းလမ်းကြောင်းတစ်ခုကို သေချာပေါက် ထွင်းဖောက်ဖန်တီးနိုင်ခဲ့မှာ ဖြစ်ပါတယ်။