အခန်း (၄၈၀) - နားလည်မှုလွဲမှားခြင်း
ဒီတစ်ညမှာတော့ ဟူဇီ က ကောင်းကောင်း အိပ်မပျော်နိုင်ခဲ့ပေ။
သူ့လို လူငယ်တစ်ယောက်အတွက်ကတော့ ဒီနေ့ဖြစ်ပျက်သွားတဲ့ ကိစ္စတွေရဲ့ ရိုက်ခတ်မှုက ကြီးမားလွန်းလှပါတယ်။ ကျွမ်းဇီရဲ့ အခြေအနေကိုပဲ လူတိုင်းက အာရုံစိုက်နေကြလိမ့်မယ်လို့ ထင်ထားခဲ့တာ မဟုတ်ပါလား။ ဘာလို့ ရုတ်တရက်ကြီး သူ့ဘက်ကို ရောက်လာရတာလဲ။
ဒါပေမဲ့ သူက မပျော်တာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေနဲ့ တော်တော်လေးကို ပျော်ရွှင်နေခဲ့တာပါ။ တစ်စုံတစ်ယောက်နဲ့ ဖက်စပ်ပေးစားခံရမယ့်အရေးကို တွေးပြီး အနည်းငယ် ရှက်မိပေမဲ့ ချန်ရှန်းရှန်း နဲ့တော့ သူက အတော်လေး ရင်းနှီးပြီးသား ဖြစ်နေပါပြီ။
ဒါပေမဲ့ ဒီလို ဖြစ်လာနိုင်ခြေရှိတယ်လို့ သူ ဘယ်တုန်းကမှ မတွေးဖူးခဲ့ပါဘူး။ သူမနဲ့ အမြဲတမ်း သူငယ်ချင်းသတ်သတ်လိုပဲ ဆက်ဆံခဲ့တာလေ။ တစ်နေ့ကျရင် သူမကို လက်ထပ်ရလိမ့်မယ်လို့တောင် သူ မတွေးဝံ့ခဲ့ပါဘူး။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူက ကျေးလက်ဒေသက လူဦးရေစာရင်း မှတ်ပုံတင်ရှိတဲ့ ကျေးလက်သားလေး တစ်ယောက်သာ ဖြစ်ပြီး သူ့အဆင့်အတန်းကို သူသိလို့ အရှက်မကွဲချင်ခဲ့လို့ပါပဲ။
ဒါကြောင့် အစအဆုံးမှာ ဒီလို အတွေးမျိုးက သူ့ခေါင်းထဲကို တစ်ခါမှ ဝင်လာခဲ့တာ မဟုတ်ပါဘူး။
ဒါပေမဲ့ ဒီညမှာတော့ သူ့ဦးလေးက ဒီကိစ္စကို သူ့ကို သီးသန့်ခေါ်ပြောလိမ့်မယ်လို့ သူ လုံးဝ မထင်ထားခဲ့မိပါဘူး။ သူ့ရဲ့ ရင်ခုန်စိတ်လှုပ်ရှားမှုကို အနိုင်နိုင်ထိန်းချုပ်ပြီး သူ့အဘွားဆီ သွားရောက်အတည်ပြုချက် တောင်းခံခဲ့ရပါတယ်။
အဘွားကလည်း သူ့ကို အလွန်ရှင်းလင်းတဲ့ "သဘောတူတယ်" ဆိုတဲ့ အဖြေကို ပေးခဲ့ပါတယ်။
အဲဒီလိုနဲ့ ဟူဇီ မှာ အိပ်မပျော်နိုင်တော့ပါဘူး။ ရိုးရိုးလေးပြောရရင် ပျော်ရွှင်စရာက အရမ်းကို ရုတ်တရက်ကြီး ရောက်လာတာကြောင့် ဘယ်လိုကိုင်တွယ်ရမှန်း မသိတော့တာပါပဲ။
"ကိုကို၊ ဘာလုပ်နေတာလဲ။ အခုထိ မအိပ်သေးဘူးလား။ ဘယ်လောက်တောင် ရှိပြီလဲ" လို့ ဂန်းဇီက အိမ်သာသွားဖို့ ထလာရင်း သူ့ဝမ်းကွဲအစ်ကိုကြီး မျက်လုံးကြောင်နေတာကို တွေ့လိုက်ရလို့ တអ้าအ้าနဲ့ ပြောလိုက်ပါတယ်။
ညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်ကတော့ ပန်ကာလေအောက်မှာ အေးမြနေအောင် ဧည့်ခန်းကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ဖျာတွေခင်းပြီး အိပ်နေကြပါတယ်။ ကျိုးကွေ့လိုင် နဲ့ ကျိုးရွှမ် ကတော့ အတူတူပါပဲ၊ အပေါ်ထပ် ကုတင်ပေါ်ထက် ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ အိပ်တာက ပိုအေးလို့ အိပ်ခန်းကြမ်းပြင်ပေါ်မှာပဲ အိပ်နေကြပါတယ်။
"ဘာမှမဟုတ်ပါဘူး။ ပြန်အိပ်လိုက်ပါ" လို့ ဟူဇီ က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်ပါတယ်။
ဂန်းဇီက ဘာမှန်းလည်း မသိရှာတော့ ညည်းတွားလိုက်ပြီး အိပ်ရာထဲကို ပြန်ဝင်သွားပါတော့တယ်။
နောက်တစ်နေ့ မနက်ခင်းမှာတော့ ဟူဇီ က စောစောထလာပြီး ချန်မိသားစုဟောင်းရဲ့ ဝင်းထဲကို လျှောက်သွားခဲ့ပါတယ်။ ချန်ရှန်းရှန်း ကတော့ ထပြီးနေပါပြီ။ သူမမှာ အလုပ်ရှိပေမဲ့ အိမ်မှုကိစ္စတွေကိုတော့ အမြဲတမ်း ကူလုပ်ပေးတတ်ပါတယ်။
သူမက မနက်စာချက်ဖို့ စောစောထလာတာဖြစ်ပြီး ရေတစ်ပုံး သွားသွန်ဖို့ အပြင်ကိုထွက်လာချိန်မှာ ဟူဇီ နဲ့ တိုးပါတယ်။
မနက်ခင်းလေညင်းကြောင့်လား၊ ဒါမှမဟုတ် သူမရဲ့ အတွေးတွေကြောင့်လားတော့ မသိပါဘူး၊ သူမရဲ့ မျက်နှာလေးက ချက်ချင်းကို ရဲတက်လာပါတော့တယ်။ ချန်ရှန်းရှန်း က သူ့ကို ရှက်ကိုးရှက်ကန်းနဲ့ တစ်ချက်ကြည့်လိုက်ပြီး "ရှင် ဘာလာလုပ်တာလဲ" လို့ မေးလိုက်ပါတယ်။
"ငါ... ငါ လမ်းလျှောက်ထွက်လာတာပါ" လို့ ဟူဇီ က ရွတ်တွတ်တွတ်နဲ့ ဖြေပါတယ်။
ရှန်ရှန်က အစကတည်းက ရှက်တတ်ပြီး စိုးရိမ်နေသူဖြစ်ပေမဲ့ သူက သူမထက် ပိုပြီး တုန်လှုပ်နေတာကို မြင်လိုက်ရတော့ ထူးဆန်းတဲ့ စိတ်သက်သာရာရမှုကို ခံစားလိုက်ရပါတယ်။ သူမက သူ့ကို စောင်းငဲ့ကြည့်လိုက်ပြီး "အဘတို့က ဘာလုပ်ချင်နေကြလဲဆိုတာ ရှင်သိလား" လို့ မေးလိုက်ပါတယ်။
"အင်း၊ ငါ့ဦးလေး ပြောပြတယ်" မျက်နှာတွေ ပူတက်လာပေမဲ့ မြို့တော်က ယဉ်ကျေးပျူငှာတဲ့ မိန်းကလေးတစ်ယောက်ရဲ့ အသည်းနှလုံးကို သိမ်းပိုက်ဖို့ဆိုတာ လွယ်ကူမှာ မဟုတ်ဘူးဆိုတာကို ဟူဇီ သိပါတယ်။ သူက သူမကို စူးရှတောင့်တတဲ့ အကြည့်တွေနဲ့ ကြည့်လိုက်ပါတယ်။
"ဒါဆို ရှင် ဘယ်လိုခံစားရလဲ" ချန်ရှန်းရှန်း က သူ့ရဲ့ တိုက်ရိုက်ကျတဲ့ အကြည့်တွေကြောင့် မျက်နှာတစ်ခုလုံး ရဲတက်လာပြီး မျက်နှာလွှဲသွားပါတယ်။
"ငါ့မှာ အထူးအခွင့်အရေးတွေ မရှိပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ မင်းက ငါ့ကို လက်ထပ်ဖို့ သဘောတူမယ်ဆိုရင် တစ်သက်လုံး မင်းကို သေချာပေါက် ဂရုစိုက်သွားမှာပါ။ ငါ့ရဲ့ လူဦးရေစာရင်း မှတ်ပုံတင်က မြို့ပေါ်မှာ မရှိပေမဲ့ ငါ့ဦးလေး ပြောတာတော့ ငါကြိုးကြိုးစားစားနဲ့ ပိုက်ဆံစုနိုင်ရင် အချိန်တန်ရင် ဒီကို ပြောင်းလို့ရတယ်တဲ့။ ရှန်ရှန်၊ မင်းသာ ငါ့ကို လက်ထပ်ဖို့ သဘောတူမယ်ဆိုရင် ကိုယ်—ဟွန်းဟူက မင်းကို တစ်သက်လုံး ကောင်းကောင်းဆက်ဆံပြီး သာယာတဲ့ဘဝတစ်ခု ဖန်တီးပေးဖို့ ကြိုးစားသွားမှာပါ" လို့ ဟူဇီ က နားရွက်ဖျားတွေပါ ရဲတက်နေရင်းနဲ့ ကတိကဝတ်ပြုလိုက်ပါတယ်။
သူ ဒီစကားတွေကို တွေးဖို့ တစ်ညလုံး အိပ်မပျော်ဘဲ စဉ်းစားခဲ့ရတာပါ။ ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်လေးကို ချော့ဖို့ သက်သက် ပြောတာမဟုတ်ဘဲ သူ့ရဲ့ ရင်ထဲက စစ်မှန်တဲ့ ခံစားချက်တွေပါပဲ။
ချန်ရှန်းရှန်း ရဲ့ မျက်နှာလေးက တစ်ခုလုံး နီရဲသွားပါတယ်။ သူမက မျက်တောင်စပ်ကြားကနေ သူ့ကို ခိုးကြည့်လိုက်ပြီး "လူမိုက်" လို့ ရေရွတ်လိုက်ပါတယ်။
သူမ ဆက်ပြောဖို့ လုပ်နေတုန်းမှာပဲ ဟူဇီ က စိတ်ပူလာပြီး "ရှန်ရှန်၊ ကိုယ့်ရဲ့ ချစ်သူဖြစ်ဖို့ သဘောတူလား" လို့ အတင်းမေးလိုက်ပါတယ်။
"သဘောမတူဘူး" လို့ ချန်ရှန်းရှန်း က ဒေါသထွက်ဟန်ဆောင်ပြီး ပြန်ပြောလိုက်ကာ လှည့်ထွက်ပြီး အိမ်ထဲကို ပြေးဝင်သွားပါတော့တယ်။
ဟူဇီ ကတော့ လျှပ်စစ်ဓာတ်လိုက်ခံလိုက်ရသလို ခံစားလိုက်ရပါတယ်။ သူက စိတ်ဓာတ်တွေ အပြည့်ကျနေတဲ့ပုံစံနဲ့ အိမ်ကို ပြန်လာခဲ့ပါတယ်။
ဒါတောင်မှ သူ့ဦးလေး ဒါလင် ပြင်ဆင်ပေးထားတဲ့ ရေနွေးပေါင်းမုန့်နဲ့ ဆီချက်ကြော်တွေကို ယူဖို့ မမေ့ခဲ့ပါဘူး၊ အဒေါ်ဖြစ်သူအတွက် မနက်စာအဖြစ် ပြန်သယ်လာခဲ့ပါတယ်။
လင်ချင်းဟဲ့ က အဲဒီမနက်မှာ အတန်းတက်စရာရှိတာကြောင့် စောစောထထားပါတယ်။ သူ ပြန်လာတာကို တွေ့လိုက်ရတော့ အပြင်မှာ သွားတိုက်နေကြတဲ့ ကျိုးကွေ့လိုင် တို့ကို ရှောင်ပြီး တိုးတိုးလေး မေးလိုက်ပါတယ် - "မင်းဦးလေး ပြောတာတော့ ကိုယ်ကြားလိုက်ရတယ်၊ ဒါပေမဲ့ အဒေါ်က မင်းဆီကနေ ကိုယ်တိုင်ကြားချင်တယ်။ ရှန်ရှန်အပေါ် ဘယ်လိုခံစားရလဲ"
ဟူဇီ က ငိုချင်လာတဲ့ပုံစံ ဖြစ်သွားပါတယ်။ "အဒေါ်၊ ကျွန်တော် ပျော်တာပေါ့၊ သဘာဝကျတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ ရှန်ရှန်က သဘောမတူဘူး။ သူ့ကိုတော့ အပြစ်မတင်ပါနဲ့၊ သူ မတူချင်တာလည်း သဘာဝကျပါတယ်"
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူက ဘာမှမရှိတဲ့ ကျေးလက်သားလေး တစ်ယောက်လေ။ မြို့သူလေးတစ်ယောက်က သူ့ကို ငြင်းပယ်တာက အလွန်တရာ သဘာဝကျနေတာပေါ့။
ဒါတောင်မှ သူ့ရင်ထဲမှာတော့ နာကျင်နေပါတယ်။ တစ်ညလုံး စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပြင်ဆင်ပြီး ရှန်ရှန်ကို သူ့ချစ်သူအဖြစ် ခေါင်းထဲမှာ သတ်မှတ်ထားခဲ့ပြီးမှ ဒီလိုငြင်းပယ်ခံရတာက အတော်လေး ထိခိုက်စေပါတယ်။
"ဟင်" လင်ချင်းဟဲ့ အံ့အားသင့်သွားပါတယ်။ ရှန်ရှန်က သဘောမတူဘူးလား။ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မှာလဲ။ သူမသာ စိတ်မဝင်စားရင် အဒေါ်မာက ဘာလို့ ဒီဖက်စပ်ပေးစားမှုကို အစပျိုးခဲ့မှာလဲ။
"ကျွန်တော် အခုလေးတင် ဟိုဘက်ကို သွားပြီး သူ့နဲ့တွေ့ခဲ့တာလေ။ သူ သဘောမတူဘူးလို့ ကျွန်တော့်မျက်နှာချင်းဆိုင်မှာ ပြောခဲ့တယ်" လို့ ဟူဇီ က ဝမ်းနည်းပက်လက် ပြောပြပါတယ်။
လင်ချင်းဟဲ့ လည်း တကယ်ကို အံ့အားသင့်သွားပါတယ်။ ချန်ရှန်းရှန်း က ငြင်းလိုက်တာလား။
အချိန်မဆွဲဘဲ လင်ချင်းဟဲ့ က မနက်စာမစားခင် အဒေါ်မာကို သွားရှာလိုက်ပါတယ်။ အဒေါ်မာက ပြုံးပြီး သူမကို လက်ယပ်ခေါ်လိုက်ပါတယ် - "ဆရာမလင်၊ လာပါ၊ ငါတို့နဲ့အတူ စားရအောင်"
သူတို့မိသားစုက မနက်စာ စားနေကြတုန်းပါ။
"အဒေါ်မာ၊ ခဏလောက် အပြင်ထွက်ရအောင်။ ကျွန်မ အဒေါ်ကို ပြောစရာရှိလို့" လို့ လင်ချင်းဟဲ့ က မလိုအပ်တဲ့ အရှက်ကွဲစရာတွေ မဖြစ်အောင် ဒီကိစ္စကို သိုသိုသိပ်သိပ် ကိုင်တွယ်ရမယ်ဆိုတာ သိထားတာကြောင့် ပြောလိုက်ပါတယ်။
အဒေါ်မာလည်း သူမနဲ့အတူ အပြင်ကို ထွက်လာခဲ့ပါတယ်။
"အဒေါ်၊ ဟူဇီ နဲ့ ရှန်ရှန်တို့ရဲ့ ကိစ္စလေ။ ချန်မိသားစုဟောင်းက တကယ်ပဲ သဘောတူတာလား" လို့ လင်ချင်းဟဲ့ က အဓိကအချက်ကို တန်းမေးလိုက်ပါတယ်။
"သဘောတူတာပေါ့! ဒါပေမဲ့ သူတို့က အတော့်ကို အစောကြီး မဟုတ်သေးပါဘူး၊ လူငယ်တွေ အချင်းချင်း အရင်သိကျွမ်းအောင် ချိန်းတွေ့ကြပါစေဦး၊ ဝမ်ယွမ် နဲ့ အာနီတို့လိုပေါ့။ အချိန်တန်ရင် လက်ထပ်မယ့်အကြောင်း ပြောကြတာပေါ့။ သူတို့နှစ်ယောက်လုံးကလည်း ငယ်သေးတာပဲလေ" လို့ အဒေါ်မာက ပျော်ရွှင်စွာ ပြန်ဖြေပါတယ်။
"သဘောတူတယ် ဟုတ်စ" လင်ချင်းဟဲ့ က လုံးဝကို ဗုံးပစ်ခံလိုက်ရသလို ဖြစ်သွားပါတယ်။ "ဒါဆိုရင်လေ၊ ခဏလေးတင်ပဲ ဟူဇီ က ရှန်ရှန်ဆီ သွားခဲ့တာ၊ ရှန်ရှန်က သူ့ကို သဘောမတူဘူးလို့ ပြောလိုက်တယ်တဲ့"
အဒေါ်မာ အံ့အားသင့်သွားပြီး မျက်လုံးအပြူးသားဖြစ်သွားပါတယ်။ "အဲဒီလို ရှိရလေအောင်လား။ ဘယ်လိုလုပ် ဖြစ်နိုင်မလဲ။ ချန်မိသားစုက အရင်ဆုံး အခြေအနေစမ်းကြည့်ပေးဖို့ ကိုယ်တိုင် တောင်းဆိုခဲ့တာလေ"
အဘွားရှု က အစိမ်းရောင်မီးပြပေးခဲ့လို့ သူမက ဒါကို စတင်ခဲ့တာလေ။ အခုတော့ ချန်ရှန်းရှန်း က သူ့ကို ချိန်းတွေ့ဖို့ မလိုချင်ဘူးလို့ ပြောနေတာလား။ ဒါ ဘယ်လို ရူးသွပ်စရာကောင်းတဲ့ အလုပ်လဲ။
"မဖြစ်ဘူး၊ ဒီလိုတော့ မဖြစ်ဘူး။ ကျွန်မ သွားပြီး သေသေချာချာ မေးရမယ်။ သူတို့ ဒီလို ကစားလို့ မရဘူးလေ" အဒေါ်မာက တူနှစ်ချောင်းကို ချလိုက်ပြီး မနက်စာတောင် ဆက်မစားနိုင်တော့ဘဲ စိတ်ဆိုးသွားပါတယ်။ ဒါက လူတွေကို အရူးလုပ်နေတာ မဟုတ်ဘူးလား။
သူမလည်း အပြေးအလွှား သွားပြီး အဘွားရှု ကို ရှာခဲ့ပါတယ်။ သတင်းကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ အဘွားရှု က သူမရဲ့ မြေးမလေးကို ချက်ချင်း လှမ်းခေါ်လိုက်ပါတယ်။
ချန်ရှန်းရှန်း က မေးမြန်းခံရတဲ့အခါ အံ့အားသင့်သွားပါတယ်။ သူမက ဘယ်တုန်းက သဘောမတူဘူးလို့ ပြောဖူးလို့လဲ။ ထိုစဉ် အတိတ်က ဖြစ်ရပ်တွေ မျက်စိထဲပေါ်လာပြီး ငိုရမလား၊ ရယ်ရမလား မသိတော့ပါဘူး။ ဟူဇီ ကတော့ တကယ့် လူမိုက်ပါပဲ— နောက်ပြောင်တာတောင် လုပ်မတတ်ဘူးလား။
"ဟူဇီ က ကြီးတဲ့ လူမိုက်ကြီး" လို့ ချန်ရှန်းရှန်း က မျက်နှာတွေ ရဲတက်လာရင်း အမှန်တရားကို အဘွားဖြစ်သူကို ရှင်းပြလိုက်ပါတယ်။
"အို၊ ဒါဆိုရင် ဒါ နားလည်မှုလွဲတာပေါ့။ ငါ့ကိုတော့ ခြောက်လှန့်လိုက်တာ သေမလိုပဲ" လို့ အဒေါ်မာက မိန်းကလေးရဲ့ တုံ့ပြန်မှုကို ကြည့်ရင်း ပြောလိုက်ပါတယ်။ သူမ ဘယ်လိုလုပ် မနားလည်ဘဲ ရှိမလဲ။ ကလေးမလေးက ရှက်ပြီး စလိုက်တာဖြစ်ပြီး ဟူဇီ ကတော့ အဲဒါကို တကယ်ကြီး တကယ်ယူပြီး သူမက သူ့ကို လုံးဝ လုံးဝ မလိုချင်တော့ဘူးလို့ ထင်သွားခဲ့တာပါပဲ။
"ဟူဇီ က ရိုးသားတဲ့ ကောင်လေးလေ။ သူ မင်းကို တကယ် မကြိုက်ဘူးလို့ ထင်သွားတာနဲ့ မနက်စာတောင် မစားရသေးဘူး။ ခုနလေးတင် သူ ဝိညာဉ်ပါ ထွက်သွားတဲ့ပုံစံနဲ့ ဖြစ်နေတာကို ငါမြင်ခဲ့ရတယ်" လို့ အဒေါ်မာက သဘောတကျ ပြောပြပါတယ်။
"ဒါဆိုရင် သူ့ကို တစ်ခုခု သွားစားခိုင်းလိုက်ပါဦး။ အဲဒီလောက် ကြီးတဲ့ကောင်က အစားမစားဘဲ နေလို့ ဘယ်ဖြစ်မလဲ" လို့ ချန်ရှန်းရှန်း က တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်ပါတယ်။
"ဟင်။ အခုကတည်းက သူ့အတွက် ရင်နာနေပြီပေါ့လေ" လို့ အဒေါ်မာက စနောက်လိုက်ပါတယ်။ "ကောင်းပြီ၊ ကောင်းပြီ၊ ငါ ပြန်ရောက်တာနဲ့ ဟူဇီ ကို အဝစားဖို့ သွားပြောလိုက်မယ်"