"ခင်ဗျားတို့ မြင်လိုက်ကြရဲ့လား။ အဲဒီမိန်းမပုံစံ ဘယ်လိုနေမှန်းတောင် ကိုယ်မမြင်ဖူးသေးဘူး။ တကယ်ရော လှလို့လား ဟင်" ဟု ကျိုးကွေ့လိုင် က မေးလိုက်သည်။
"ဘာက လှရမှာလဲ။ ဧနီ အစ်မလောက်တောင် မလှဘူး" ဟု ကျိုးရွှမ် က ပြန်ဖြေသည်။
"သာမန်ပါပဲ" ဟု ဟူဇီ ကလည်း ဝင်ရောက် မှတ်ချက်ပေးသည်။
ဂန်းဇီလည်း သူမကို မမြင်လိုက်ရပေ။ ရုန်းရင်းဆန်ခတ် ဖြစ်နေတာကို ကြားတော့ သူက သတင်းလာပြောဖို့ အပြေးအလွှား ပြန်လာခဲ့ရတာ ဖြစ်တာကြောင့် တစ်ဖက်လူက ဘယ်လိုပုံစံရှိမှန်း အချိန်ယူ ကြည့်မနေအားခဲ့ပေ။
"ဒါဆို ဘယ်လိုဖြစ်လို့ အဲဒီလောက်ထိ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ရန်ဖြစ်ကြတာလဲ။ တကယ်လို့ အလှမယ်တစ်ယောက်အတွက်ဆိုရင်တော့ ကိုယ်က နားလည်ပေးနိုင်ပါတယ်လေ" ဟု ကျိုးကွေ့လိုင် က စိတ်ကူးယဉ်ဆန်ဆန် လက်ကို ရမ်းပြရင်း ပြောသည်။
ဂန်းဇီက "မင်းခေါင်းထဲမှာ အဲဒီလိုအတွေးတွေ အများကြီး ရှိနေတယ်လို့ ငါထင်တယ်။ ဘာလို့ ကိုယ့်ဦးလေးနဲ့ အဒေါ်ကို ပြဖို့ သူများသမီးတစ်ယောက်လောက် ခေါ်မလာခဲ့တာလဲ" ဟု ပြောသည်။
"ငါ့အမေက ငါ့ကို အသက် (၁၈) နှစ်ပြည့်မှ ချစ်ကြိုက်ခွင့်ပြုမယ်လို့ ပြောထားတယ်" ဟု ကျိုးကွေ့လိုင် က သက်ပြင်းချရင်း ပြောသည်။
လူငယ်တစ်ယောက်ရဲ့ ရင်ထဲမှာ အချစ်စိတ်တွေ စတင် နိုးထလာချိန်ဖြစ်ပြီး သူကလည်း ခြွင်းချက်တော့ မဟုတ်ပေ။ သူ့အတန်းဖော်အများစုက သူထက် အသက်ကြီးကြသလို၊ သူ့ထက် တစ်နှစ်၊ နှစ်နှစ်ကြီးတဲ့ မိန်းမပျိုလေးတွေလည်း ရှိနေသည်။ ဒါပေမဲ့ သူ့အမေရဲ့ ကန့်ကွက်မှုကို ဖယ်ထားလိုက်ဦးတော့၊ အဲဒီမိန်းကလေးတွေက သူ့ရဲ့ အစစ်အမှန်အသက်ကို သိသွားတဲ့အခါမျိုးကျရင် သူ့ကို ညီငယ်လေးတစ်ယောက်ကို ကြည့်သလိုမျိုး ချစ်စနိုးအကြည့်တွေနဲ့သာ ကြည့်ကြလိမ့်မည်။
သူ လုံးဝကို မခံနိုင်ဘူး။
အချုပ်အားဖြင့် ပြောရရင် သူက ကျောင်းစောစော စဝင်မိလို့ပါပဲ။
အထူးသဖြင့် ပညာရေးစနစ်က မူလတန်းအတွက် ငါးနှစ်၊ အလယ်တန်းနဲ့ အထက်တန်းအတွက် နှစ်နှစ်စီပဲ သတ်မှတ်ထားတာကြောင့် နောက်လာမယ့် မျိုးဆက်တွေနဲ့ ယှဉ်ရင် သုံးနှစ်တိတိ ပိုတိုနေခဲ့သည်။
မဟုတ်ရင် သူက အသက် (၁၈) နှစ်လောက်မှာ တက္ကသိုလ်ကို ရောက်နှင့်နေမှာဖြစ်ပြီး အဲဒီအချိန်ကျရင် လွတ်လွတ်လပ်လပ် ချစ်ကြိုက်လို့ရပြီပေါ့။ လင်ချင်းဟဲ့ တောင် သူ့ကို တားမှာ မဟုတ်ဘူး။ ဒါပေမဲ့ အခု သူ့အသက်က ဘယ်လောက်ရှိပြီလဲ။
"ဒုတိယအစ်ကို၊ မင်း လာမယ့်နှစ်ကျရင် အချစ်ရေး စတင်နိုင်ပြီပေါ့။ မင်းကြိုက်တဲ့ပုံစံမျိုး ရှိလား။ ဖုန်းချန်ချန်ရဲ့ စတိုင်လ်ကို ကြိုက်လား" ဟု ကျိုးကွေ့လိုင် က မေးသည်။
"ငါက အရေးတကြီး မဟုတ်ပါဘူး" ဟု ကျိုးရွှမ် က အေးအေးလူလူ ပြန်ဖြေသည်။ "မင်း ဟူဇီ ကို မေးလို့ရတာပဲ။"
"ဟူဇီ အစ်ကို၊ ခင်ဗျားရော ဘယ်လိုလဲ။ ခင်ဗျားလည်း ငယ်တော့တာ မဟုတ်ဘူးလေ" ဟု ကျိုးကွေ့လိုင် က ဟူဇီ ဘက်ကို လှည့်လိုက်သည်။
ဟူဇီ က သူ့ခေါင်းသူ ရိုက်လိုက်သည်။ "ငါက အဲဒါတွေ မစဉ်းစားရသေးဘူး။ ဘဝကို ဘယ်လိုရှင်သန်ရမလဲဆိုတာ သိဖို့က လုံလောက်ပါပြီကွာ။"
ဟူဇီ အစ်ကိုကတော့ အဲဒီလောက်အထိ လက်တွေ့ဆန်သူဖြစ်သည်။ သူက အိမ်ထောင်ရှင်တစ်ယောက်အနေနဲ့ တာဝန်သိတတ်ပြီး အိမ်မှုကိစ္စကို ကောင်းကောင်း ထိန်းသိမ်းနိုင်မယ့် မိန်းမမျိုးကို လိုချင်တာပါ။ တခြား တောင်းဆိုချက် ဘာမှမရှိပေ။
ဒီစံနှုန်းက ကျိုးရွှမ် ရော ကျိုးကွေ့လိုင် ပါ နှစ်ဦးစလုံးကို ရယ်မောစေခဲ့ပြီး ဂန်းဇီလည်း သူတို့နဲ့အတူ လိုက်ရယ်သည်။
ရှုရှင်းချန် ရဲ့ ရှုပ်ထွေးပွေလီမှုတွေကြောင့် လူငယ်လေးတွေဟာ ယောက်ျားလေးနဲ့ မိန်းမလေးတွေကြားက အချစ်ရေးအကြောင်းကို စကားစပ်မိသွားကြပေမဲ့ ဘယ်သူကမှ ဒီကိစ္စကို ရင်ထဲမှာ အလေးအနက် မထားကြပါဘူး။ ကျိုးညီအစ်ကိုတွေပဲ ဖြစ်ဖြစ်၊ ဟူဇီ ပဲ ဖြစ်ဖြစ် ရှုရှင်းချန် နဲ့ သူတို့ကြားက ခံစားချက် သံယောဇဉ်က အဲဒီလောက်အထိ နက်ရှိုင်းလှတာ မဟုတ်ပါဘူး။
လူတွေရဲ့ ဆက်ဆံရေးက အဲဒီလိုပါပဲ။ သွေးရင်းနှီးသည်ဖြစ်စေ၊ မရင်းနှီးသည်ဖြစ်စေ အတူတူ ပုံမှန် အပေါင်းအသင်းလုပ်ပြီး နေထိုင်ကြရင် ရင်းနှီးလာကြပြီး၊ ဝေးကွာပြီး နေထိုင်ကြတဲ့အခါကျတော့လည်း သဘာဝအတိုင်း စိမ်းကားသွားကြတာပါပဲ။
ရှုရှင်းချန် က မြို့တော်မှာ ရောက်နေတာ မကြာသေးသလို၊ အလည်အပတ်လာတာလည်း လက်ချိုးရေလို့ရုံလောက်ပဲ ရှိတာကြောင့် တကယ့် ရင်းနှီးတဲ့ သံယောဇဉ်ဆိုတာ ဘာမှ မရှိပါဘူး။ တစ်ဖက်လူကလည်း သူတို့ရဲ့ စိုးရိမ်ပူပန်မှုကို ဘယ်လိုမှ လိုအပ်နေမှာ မဟုတ်ပါဘူး။
နောက်တစ်နေ့မှာတော့ လင်ချင်းဟဲ့ က အပန်းဖြေဖို့အတွက် ကားကို မောင်းပြီး ရေပူစမ်းဆီ ထွက်လာခဲ့သည်။ သူမက ရှုရှင်းချန် ရဲ့ ပြဿနာကြောင့် သွားတာမဟုတ်ဘဲ ဒီခရီးစဉ်ကို အစောကြီးကတည်းက ကြိုတင် စီစဉ်ထားခဲ့တာ ဖြစ်သည်။
သူမ နောက်ဆုံးတစ်ခေါက် ကားကို ပြန်ယူလာတုန်းက တတိယမြောက်သူကို ကတိပေးထားခဲ့ပေမဲ့ ကိစ္စတွေက တစ်ခုပြီးတစ်ခု ကြန့်ကြာနေခဲ့တာ အခုချိန်ထိရောက်လာပြီး အချိန်ကိုက်ပဲ တိုက်ဆိုင်သွားခဲ့တာ ဖြစ်သည်။
ကျိုးရှ ကို သွားခေါ်တဲ့အချိန်မှာ အမေကျိုး က သဘာဝကျကျပဲ အစစအရာရာ စပ်စုချင်နေခဲ့သည်။
"ကျိုးချင်းပိုင်ကို မေးကြည့်လိုက်ပါ။ ဘာဖြစ်နေလဲဆိုတာ ကျွန်မလည်း မသိဘူး" ဟု လင်ချင်းဟဲ့ က စိတ်မပါ့တပါနဲ့ ပြောလိုက်သည်။ သူမက ကျိုးရှ ကို ခေါ်ထုတ်လာပြီး မိခင်ဝမ်ကိုပါ သွားရောက် ခေါ်ဆောင်ခဲ့သည်။
မိခင်ဝမ်ကလည်း ကြိုတင် အကြောင်းကြားထားပြီးသားဖြစ်လို့ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာနဲ့ လိုက်ပါလာတာကြောင့် ကားတစ်စီးစာ လူတွေ အားလုံး အတူတူ ထွက်ခွာလာကြသည်။
အမေကျိုး က ယခင်ညက အိပ်ရေးမဝခဲ့တာကြောင့် သူမရဲ့ အငယ်ဆုံးသားရှိရာဆီကို သွားခဲ့သည်။ ကျိုးချင်းပိုင် က သူမ လာရတဲ့ အကြောင်းရင်းကို ကြိုသိနှင့်ပြီးဖြစ်ကာ "အမေ၊ စိတ်မပူပါနဲ့။ ဘာမှ ကြီးကြီးမားမား ဖြစ်တာမဟုတ်ပါဘူး" ဟု စိတ်ချလက်ချ ဖြစ်စေရန် ပြောလိုက်သည်။
"အဲဒီ လူမိုက်ကောင်လေ! ကျန်းဇီရဲ့ အမေက သူ ပြဿနာရှာတော့မယ်ဆိုတာကို သိနေခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ အခု မင်းရဲ့ အကြီးဆုံးအစ်မကလည်း ဒီမှာ မရှိဘူး၊ သူက တစ်ယောက်တည်း ရောက်လာလာတယ်။ ငါတို့ ဒီအတိုင်း လျစ်လျူရှုထားလို့ မရဘူးလေ" ဟု အမေကျိုး က စိုးရိမ်တကြီး ပြောဆိုသည်။ စတုတ္ထမြောက်သားရဲ့ ဇနီး မရှိတာကို သိနေလို့သာ သူမက ရဲရဲဝံ့ဝံ့နဲ့ စကားပြောဝံ့ခြင်း ဖြစ်သည်။
လင်ချင်းဟဲ့ မရှိတော့ရင်တောင်မှ ကျိုးချင်းပိုင် က ဒီကိစ္စထဲမှာ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ဝင်ပါဖို့ ဆန္ဒမရှိပေ။ "အမေ၊ အဲဒီ မောင်နှမတွေက ကလေးတွေမှ မဟုတ်တော့တာ။ ရှုရှန်းမေက အိမ်ထောင်ကျနေပြီ၊ သူတို့အားလုံးက ကိုယ့်ဘဝနဲ့ကိုယ် ရပ်တည်နိုင်တဲ့ လူကြီးတွေ ဖြစ်နေကြပြီလေ။ ရှင်းချန် တောင် အဲဒီလောက် ကြီးနေပြီ။ အဖေက အမေ့ကို လက်ထပ်တော့ ဘယ်လောက်တောင် အသက်ရှိပြီလဲ။ သူတို့က လူကြီးတွေပါ၊ သူတို့လုပ်သမျှကို ကျွန်တော်တို့က လိုက်ပြီး ထိန်းချုပ်ဖို့ ကြိုးစားနေရင် သူတို့ ပျော်ရွှင်မှာ မဟုတ်ပါဘူး။"
"အမေ နားလည်ပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျန်းဇီက ကျောင်းဆက်တက်လို့ ရသေးရဲ့လား" ဟု အမေကျိုး က မေးသည်။
"မရတော့ဘူး။ သူ့ကို ကျောင်းထုတ်လိုက်ပြီ။ မနေ့က ရှုရှန်းမေက ကျန်းဇီကို ခေါ်လာခဲ့မယ်လို့ ပြောတယ်၊ ဒါကြောင့် ဒီနေ့ ရောက်လာမယ် ထင်တယ်။ အမေ ပြောစရာရှိတာရှိရင် ရှင်းချန် ဆီကို ကိုယ်တိုင်သွားပြောလိုက်ပါ" ဟု ကျိုးချင်းပိုင် က တည်ကြည်ပြတ်သားစွာ ပြောသည်။
သူက သင့်တော်တဲ့ အခြေအနေမှာ ကူညီပေးမယ်၊ ဒါပေမဲ့ ဝင်မစွက်ဖက်သင့်တဲ့ နေရာမျိုးမှာတော့ ဝင်မစွက်ဖက်ဘူး။ သူပြောသလိုပဲ အဲဒီကောင်လေးက ကြီးပြင်းနေတဲ့ ယောက်ျားပျိုတစ်ယောက် ဖြစ်နေပါပြီ။ ဦးလေးတစ်ယောက်အနေနဲ့ သူက ဒါကို တကယ်ပဲ စိတ်ပင်ပန်းခံနေရဦးမှာလား။ သူ့မှာ အလကားနေရင်း အချိန်ဖြုန်းနေဖို့မှ မရှိတာ။
ဒီရှုပ်ထွေးတဲ့ ပြဿနာတွေကြောင့် သူ့ဇနီးက သူ့ကို ရေပူစမ်းဆီ ခေါ်သွားပြီး နှစ်ယောက်သား သီးသန့် အချိန်ဖြတ်သန်းခွင့် မပေးခဲ့တာ ဖြစ်သည်။ တတိယမြောက်သူက ဆိုင်မှာ ပေါက်စီလုပ်ဖို့အတွက် ခွင့်တောင်းရုံသာ ရှိပေသည်။ သူနဲ့ သူ့ဇနီးတို့သာ အတူတူ ရေပူစမ်းကို သွားနိုင်ခဲ့မယ်ဆိုရင် ဘယ်လောက်တောင် ကောင်းလိုက်မလဲ။
အမေကျိုး က ထိုင်ပြီး စောင့်နေခဲ့ရာ မကြာခင်မှာပဲ ရှုရှုရှန်းမေ က တစ်ယောက်တည်း ရောက်လာခဲ့ပြီး ရှုရှင်းချန် ကတော့ လိုက်မလာခဲ့ပေ။ ရှုရှန်းမေ က သူမရဲ့ မောင်ဖြစ်သူကြောင့် စိတ်တိုလွန်းလို့ ကိုယ့်ဒေါសနဲ့ကိုယ် သေမတတ် ဖြစ်နေသည်။
ဒီလို ဖြစ်ရပ်မျိုး ဖြစ်ပျက်ပြီးနောက်မှာ သူမအနေနဲ့ သူမရဲ့ သဘောထားကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြသဖို့အတွက် ကျိုးမိသားစု အိမ်ဟောင်းကို လာပြီး မျက်နှာပြဖို့ လိုအပ်လာခဲ့သည်။ သူက အရင်တစ်ခေါက်တုန်းကလည်း ရန်ဖြစ်ခဲ့သေးတယ်၊ အခုလည်း ထပ်ပြီး ရန်ဖြစ်ပြန်ပြီ။ ဒါ ဘယ်လိုနေရာလို့ ထင်နေတာလဲ။ သူက တောရွာမှာတုန်းကလို စိတ်ကြိုက် ရန်ဖြစ်လို့ရတယ်လို့များ ထင်နေတာလား။
ဒါတွေ အားလုံးက ဒီတစ်ခါမှာ မိန်းမတစ်ယောက်ကြောင့် ဖြစ်ရတာ ဖြစ်သည်။ အဲဒီမိန်းမကလည်း ကောင်းတဲ့မိန်းမ မဟုတ်ပါဘူး။ ရှုရှင်းချန် မှာ အလုပ်အကိုင်ရှိပြီး စက်ရုံက သူ့ရဲ့ ယောက်ဖပိုင်ဆိုင်တာဖြစ်ကြောင်း ကြားသိရတော့ သူမက တစ်ခုခု အမြတ်ထုတ်ချင်စိတ်နဲ့ အလုပ်အကိုင်တစ်ခုခု ရဖို့ မျှော်လင့်ချက်နဲ့ သူ့ကို ချဉ်းကပ်ဖို့ ကြိုးစားခဲ့တာ ဖြစ်သည်။
အဲဒီမိန်းမက လက်ရှိမှာ အလုပ်လက်မဲ့ ဖြစ်နေပြီး မြို့မှာ သင်တန်းတက်နေကာ အလုပ်အကိုင် လွယ်လွယ်ကူကူ ရှာတွေ့ဖို့ မျှော်လင့်နေသူ ဖြစ်သည်။ သူမက ရှုရှင်းချန် နဲ့ တွေ့ဆုံပြီး သူ့ရဲ့ ကြွားလုံးထုတ်တာတွေကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါမှာ သူ့ကို တွယ်ကပ်တော့တာပါပဲ။ သူမက သီးသန့်နေရာမှာ သူ့ကို လက်တောင် ချိတ်ခွင့်ပေးခဲ့တာကြောင့် ရှုရှင်းချန် က သူမကို အနာဂတ်ဇနီးသည်တစ်ယောက်လို သဘောထားလာခဲ့သည်။ သူက သူမအတွက် အလုပ်တစ်ခု ရဖို့ လမ်းကြောင်းရှာပေးချင်ခဲ့ပေမဲ့ သူ့အစ်မအနေနဲ့ သူ့အတွက် အစကတည်းက စီစဉ်ပေးဖို့ဆိုတာ မလွယ်ကူလှပါဘူး - ဘယ်လိုလုပ်ပြီး တခြားနေရာတစ်ခုကို ထပ်ထုတ်ပေးနိုင်မှာလဲ။
အချိန်အကြာကြီး နေလာတဲ့အခါမှာတော့ အဲဒီမိန်းမက သူမရဲ့ အလိုလိုသိစိတ်နဲ့ သူက ပါးစပ်နဲ့ပဲ လေလုံးထွားတတ်ပြီး တကယ်တမ်းမှာ ဘာတန်ဖိုးမှ မရှိဘူးဆိုတာကို သဘောပေါက်လာခဲ့သည်။ သဘာဝကျကျနဲ့ပဲ သူမက လမ်းခွဲချင်လာခဲ့သည်။
ဒါပေမဲ့ ရှုရှင်းချန် က သဘောမတူခဲ့ပေ။ မြို့တော်မှာ အချစ်ရေးနဲ့ ပတ်သက်ပြီး ရှာဖွေရတာ ခက်ခဲလှတဲ့အပြင်၊ အဲဒီအမျိုးသမီးက ချောမောပြီး နွေးထွေးကာ နူးညံ့သိမ်မွေ့သူ ဖြစ်နေသေးသည်။ တကယ်လို့ သူသာ သူမကို ရွာကို ပြန်ခေါ်သွားနိုင်မယ်ဆိုရင် သူ့မျက်နှာ ဘယ်လောက်ကြီးသွားမလဲ စဉ်းစားသာ ကြည့်ပေတော့!
အမှန်တရားမှာတော့ ရှုရှင်းချန် က ရန်ပွဲမဖြစ်ခင်ကတည်းက သူမကို အနားမပေးဘဲ တစစနဲ့ အပူတပြင်း လိုက်ကပ်နေခဲ့တာကြောင့် အဲဒီမိန်းမက အလွန်တရာ စိတ်တိုပြီး နောင်တတွေနဲ့ ပြည့်နှက်နေခဲ့ရသည်။ သူမက သူ့ရဲ့ ဆက်သွယ်ရေးတွေကို အသုံးချချင်ရုံသာ ဖြစ်ပြီး သူက စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ မူမမှန်ဘူးဆိုတာကို မသိခဲ့ပါဘူး - အဲဒါလည်း အတော်လေး ဆိုးဆိုးရွားရွားကို ဖြစ်နေတာပါ။
လက်ချင်းချိတ်ခဲ့တာလောက်လေးပဲ ရှိသေးတာကို သူက တခြားသူတွေကို သူတို့က ပြင်းပြင်းထန်ထန် တွဲနေကြပြီဖြစ်ပြီး သူမက သူ့ပိုင်ဆိုင်မှု ဖြစ်ကြောင်း လျှောက်ပြောနေခဲ့သည်။
ရှုရှင်းချန် က တခြားယောက်ျားတစ်ယောက်နဲ့ အတူ ရယ်မောစကားပြောနေတာကို မြင်လိုက်ရတဲ့အခါမှာ သည်းခံနိုင်စွမ်း ကုန်ဆုံးသွားပြီး လက်သီးနဲ့ ထိုးလိုက်တာကြောင့် ဒီနောက်ဆုံးပေါ် ရန်ပွဲကတော့ ရှောင်လွှဲလို့မရအောင် ဖြစ်လာခဲ့ရတာပါပဲ။
တခြားကောင်လေးကလည်း ဇာအိုမိသားစုရဲ့ စက်ရုံနဲ့ ပတ်သက်ဆက်နွှယ်နေသူ မဟုတ်တာကြောင့် လက်မရိဘဲ ပြန်ထိုးခဲ့တာကြောင့် နှစ်ယောက်စလုံး မျက်နှာတွေ အညိုအမဲစွဲပြီး ဒဏ်ရာတွေနဲ့ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။
ဒါကို ဇာအိုမိသားစုက ချက်ချင်း သိရှိသွားခဲ့တာတော့ ပြောစရာတောင်လိုမယ် မထင်ပါဘူး။ အဒေါ်ကြီး ဇာအိုက ရှုရှန်းမေ ကို တိုက်ရိုက် ပြစ်တင်ရှုတ်ချခဲ့ပြီး တောသားတွေမှာ ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့မှု မရှိဘူး၊ "ယဉ်ကျေးမှု" ဆိုတဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကိုတောင် နားမလည်ဘဲ လူမဆန်တဲ့ လူမိုက်တွေလို ရန်ဖြစ်ကြတယ်လို့ ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြောဆိုခဲ့သည်။
ရှုရှန်းမေ တစ်ယောက် ဘယ်လောက်တောင် စိုးရိမ်ပူပန်ပြီး အရှက်ကွဲခဲ့ရမလဲဆိုတာကို ခင်ဗျားတို့ စဉ်းစားကြည့်လို့ ရပါတယ်။