ရှုရှင့်မေက ရှုရှင့်ကြွယ်ကို သဘာဝကျကျပင် ဆူပူကြိမ်းမောင်းလိုက်သည်။
သူ့မောင်လေးကို မြို့တော်အထိ ခေါ်လာနိုင်ဖို့ သူမ ဘယ်လောက်တောင် စိတ်အင်အားတွေ စိုက်ထုတ်ခဲ့ရသလဲ။ သူဒီကိုလာပြီး လူရာဝင်အောင်၊ နာမည်ကောင်းရလာအောင် လုပ်ပြစေချင်ခဲ့တာဖြစ်ပြီး သူမရဲ့မိခင်ဘက်က ဆွေမျိုးတွေထဲမှာ အရည်အချင်းရှိတဲ့သူတွေ မရှိတာမဟုတ်ဘူးဆိုတာ ခင်ပွန်းဘက်က မိသားစုကို သိစေချင်ခဲ့တာလေ။
ဒါပေမဲ့ သူမရဲ့မောင်လေးက အဲဒီလောက်အထိ စဉ်းစားဆင်ခြင်ဉာဏ်မရှိဘဲ စိတ်ခံစားချက်အလျောက် လုပ်လိမ့်မယ်လို့ ဘယ်သူက ထင်ထားမိမှာလဲ။
နာမည်ကောင်းရဖို့ဆိုတာကို မေ့ထားလိုက်တော့ - သူက သူမကို အရှက်ကွဲစေခဲ့ပြီ။ သူမကို ပိုပြီး ဒေါသထွက်စေတာကတော့ ကျိုးမိသားစုဟောင်းဆီ သွားပြီး အဲဒီ ရန်ပွဲက သူ့ဆန္ဒကြောင့်မဟုတ်ဘဲ အဲဒီမိန်းကလေးက သူ့ရဲ့ခံစားချက်တွေကို ကစားသွားလို့ ဖြစ်လာတာပါလို့ ရှင်းပြခိုင်းခဲ့တာပဲ။
အဲဒီမိန်းကလေးက သူ့ရဲ့ခံစားချက်တွေကို တကယ်ကစားသွားတာ ဟုတ်သည်ဖြစ်စေ၊ မဟုတ်သည်ဖြစ်စေ အဓိကကတော့ အပြစ်တွေကို ဟိုဘက်လူပေါ်ပုံချလိုက်ဖို့ပါပဲ။ ဒါမှ သူ့အပေါ် အပြစ်မရောက်တော့မှာပေါ့။
ဒါပေမဲ့ သူမရဲ့မောင်လေးက သွားတောင် မသွားချင်ခဲ့ဘူးလေ။
"ငါဘာလို့ သွားရမှာလဲ။ သူတို့က ငါ့ကို ဂရုစိုက်တာမှ မဟုတ်တာ၊ ငါ့ကို အထင်သေးကြတာ။ ငါ့ဘာသာ အဲဒီကို သွားပြီး ဆူပူကြိမ်းမောင်းခံရဖို့ သက်သက်ပဲ ရှိတာပေါ့" လို့ ရှုရှင့်ကြွယ်က ဒေါသတကြီး ပြန်ပြောခဲ့ဖူးသည်။
ရှုရှင့်မေမှာ ရူးချင်လာသည်အထိ ဒေါသထွက်ခဲ့ရသည်။
သူ့ဦးနှောက်ကို ဘယ်လိုလုပ်ပြီး အသုံးမချတတ်တာလဲ။ ကျိုးမိသားစုဟောင်းက ဇာဟာမိသားစုကို ဘာလို့ အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ရိုရိုသေသေ ဆက်ဆံနေကြတာလဲ။ အားလုံးက ကျိုးမိသားစုဟောင်းကြောင့်လေ။
ကျိုးမိသားစုဟောင်းက သူတို့နှစ်ယောက်ကို အထင်သေးသည်ဖြစ်စေ၊ မသေးသည်ဖြစ်စေ အရေးမကြီးပါဘူး၊ အဲဒီကျိုးမိသားစုဟောင်းကပဲ ဒီမှာ သူတို့ရဲ့ တစ်ခုတည်းသော ကျောထောက်နောက်ခံ ဖြစ်နေတာပဲ။
ဒါကြောင့် သူတို့အနေနဲ့ ရှင်းပြဖို့ ကျိုးမိသားစုဟောင်းဆီကို သွားကို သွားရမယ်။ အကြီးအကဲတွေ သူတို့အပေါ် စိတ်ပျက်သွားအောင် မလုပ်သင့်ဘူး၊ မဟုတ်ရင် နောင်ကျရင် မြို့တော်မှာ ဘယ်လိုဆက်ပြီး လျှောက်လှမ်းကြတော့မှာလဲ။
ဒါပေမဲ့ ရှုရှင့်ကြွယ်က လုံးဝကို လာဖို့ ငြင်းဆန်နေခဲ့သည်။
အခြားရွေးချယ်စရာ မရှိတော့တဲ့အဆုံး ရှုရှင့်မေမှာ သွားကိုကြိတ်ပြီး တစ်ယောက်တည်း သွားလိုက်ရတော့သည်။
"ကြွယ်ကျန်း ဘယ်မှာလဲ" လို့ အမေကျိုးက ဆိုင်ထဲမှာ မျက်နှာမည်းကြီးနဲ့ စောင့်ဆိုင်းရင်း မေးလိုက်သည်။
"ကြွယ်ကျန်းက အတော်လေး ဆိုးဆိုးရွားရွား ရိုက်နှက်ခံထားရလို့လေ။ အခုထိ ကုတင်ပေါ်မှာ လဲနေဆဲပါပဲ" လို့ ရှုရှင့်မေက ဆင်ခြေတစ်ခုကို ချက်ချင်းထုတ်လိုက်သည်။ "ကြွယ်ကျန်း လုပ်လိုက်တဲ့အလုပ်က တကယ်ကို ကျွန်မကို စိတ်ပျက်စေတာပဲ အဘွားရယ်။ သူ့ကြောင့် မနေ့ညက ကျွန်မ မျက်စိတစ်မှိတ်တောင် မအိပ်ရဘူး"
"တစ်ညလုံး မအိပ်ရဘူး ဟုတ်လား။ သူ့ကို ဒီခေါ်လာလို့ သိပ်ပြီး ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်နေခဲ့တာ မဟုတ်ဘူးလား။ သူဒီကိုရောက်တာ ဘယ်လောက်ကြာပြီလဲ၊ အခုတော့ ဆက်တိုက်ဆိုသလို ရန်နှစ်ကြိမ် ဖြစ်ပြီးပြီ။ မြို့တော်ဆိုတာ ဘယ်လိုနေရာမျိုးလဲဆိုတာ မင်းမသိဘူးလား။ မင်းရဲ့ဦးလေးနဲ့ အဒေါ်တို့က သူ့ကို လိုက်ခွင့်မပေးချင်ခဲ့တာ အံ့ဩစရာတော့ မရှိတော့ဘူး။ ဟူကျီနဲ့ ကန်းကျီတို့က ဒီမှာရောက်နေတာ ဘယ်လောက်တောင် ကြာပြီလဲ။ သူတို့ရော တစ်ခါတလေများ ပြဿနာရှာဖူးလို့လား" လို့ အမေကျိုးက ပေါက်ကွဲထွက်လာသည်။
"အဘွား၊ ကျွန်မသိပါတယ်။ အရင်တစ်ခါကိစ္စပြီးကတည်းက စာကြိုးစားဖို့နဲ့ ပြဿနာမရှာဖို့ သူ့ကို ကျွန်မပြောထားပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဘွားနားမလည်လို့ပါ၊ ဒီတစ်ခါတော့ အဲဒီမိန်းကလေးကပဲ ပြဿနာစရှာခဲ့တာပါ" လို့ ရှုရှင့်မေက ရှင်းပြသည်။
"သူပြဿနာရှာတာနဲ့ ကြွယ်ကျန်းနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ။ ကန်းကျီတို့ကော ဘလို့ ရန်မဖြစ်ကြတာလဲ။ အသားပုပ်မှ ပိုးလာတတ်တာ — ဘက်လိုက်ပြီး တစ်ဖက်တည်းကိုင်လို့ မရဘူးလေ" လို့ အမေကျိုးက အေးစက်စက် နှာမှုတ်လိုက်သည်။
"ဟုတ်တယ်၊ တကယ်ကို အဲဒီအတိုင်းပဲ! အဲဒီမိန်းကလေးက ကြွယ်ကျန်းရဲ့မိသားစု ချမ်းသာတယ်ထင်လို့ သူ့ကို ကပ်တွယ်ခဲ့တာ။ ဒါပေမဲ့ ကြွယ်ကျန်းက ကျေးလက်ဒေသကဆိုတာ သိသွားတော့မှ သူ့ကို လွှင့်ပစ်လိုက်တာပဲ။ အဘွားသိတဲ့အတိုင်း ကျွန်မတို့ ကျေးလက်သားတွေ မြို့မှာ အခြေချဖို့ ဘယ်လောက်တောင် ခက်ခဲသလဲဆိုတာလေ။ လူတိုင်းက ကျွန်မတို့ကို အထင်သေးကြတယ်" လို့ ရှုရှင့်မေက မျက်လုံးတွေ နီရဲလာရင်း ပြောသည်။
အနားမှာ ပန်းကန်ဆေးနေတဲ့ အဒေါ်မားက အဲဒီစကားကို ကြားရတာ သဘောမကျလှပေ။ "မြို့လူတွေက ကျေးလက်လူတွေကို အထင်သေးတယ်ဆိုတာ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ။ ဝမ်ယွမ်နဲ့ အာနီတို့ ကောင်းကောင်းမွန်မွန် လုပ်နေကြတာ မဟုတ်ဘူးလား။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး လူကို အထင်သေးတယ်ဆိုတဲ့ အထဲ ရောက်သွားရတာလဲ"
"အဒေါ်ကြီးမား၊ ဒါက မတူဘူးလေ။ ကျေးလက်မိန်းကလေးတွေ မြို့ပေါ်မှာ အိမ်ထောင်ပြုကြတာက အိမ်ထောင်စုစာရင်းကို ကျေးလက်ကို ပြန်ပြောင်းစရာမလိုဘဲ ပိုပြီး လွယ်ကူပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ကျေးလက်လူငယ်တွေ မြို့ပြမိန်းကလေးတွေကို လက်ထပ်ဖို့ဆိုတာ မလွယ်ကူပါဘူး။ ကျွန်မမောင်လေးက ခက်ခက်ခဲခဲနဲ့ လူတစ်ယောက်ကို ရှာတွေ့ခဲ့ပြီး သူ့ရဲ့ရင်တစ်ခုလုံးနဲ့ အကောင်းဆုံး ဆက်ဆံခဲ့တာတောင် အခြေအနေတွေ ပြောင်းသွားတာနဲ့ မျက်နှာလွှဲသွားကြတယ်။ အဲဒီတော့ ကျွန်မမောင်လေး စိတ်လှုပ်ရှားသွားတာ အံ့ဩစရာ မရှိပါဘူး" လို့ ရှုရှင့်မေက ငြင်းခုံသည်။
"မင်းရဲ့မောင်လေးဘက်မှာလည်း အပြစ်ရှိတာပဲ။ သူက အစကတည်းက ကိစ္စတွေကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မပြောခဲ့ဘူး။ သူက အရင်ဆုံး ရိုးသားသင့်တာပေါ့၊ ပြီးမှ နှစ်ဖက်စလုံး သဘောတူရင် တွဲကြတာပေါ့။ ဒါပေမဲ့ မင်းရဲ့မောင်လေးက ဖုံးကွယ်ထားခဲ့ပြီး တစ်ဖက်လူက သူက ကျေးလက်အိမ်ထောင်စုစာရင်းရှိမှန်း သိသွားတဲ့အခါ ကျတော့မှ သူတို့လမ်းခွဲတာ ဘာအပြစ်ရှိလို့လဲ။ အဲဒါ မင်းရဲ့မောင်လေးရဲ့ လိမ်ညာခံလိုက်ရလို့ မဟုတ်ဘူးလား။ ဟင်၊ သူတောင် စိတ်မကောင်းဖြစ်ခွင့် မရှိဘူးတဲ့လား" လို့ အဒေါ်မားက လုံးဝ မဝှေ့မဝိုက်ပဲ ပြောလိုက်သည်။
"ဒါပေါ့။ ကြွယ်ကျန်းရဲ့ စရိုက်သဘောအရဆိုရင်၊ ရွာကမိန်းကလေးတစ်ယောက်က သူ့ကို သဘောကျတယ်ဆိုရင်တောင် အဲဒါက မဆိုးလှတော့ပါဘူး။ သူက မြို့တော်အထိ လာပြီး အဖော်ရှာဖို့တောင် ရဲနေသေးတာလား။ သူက ဘာကြီးမို့လို့လဲ။ ဟူကျီနဲ့ ကန်းကျီတောင် မြို့တော်မှာ လူတစ်ယောက်ရှာဖို့ စဉ်းစားရဲမှာ မဟုတ်ဘူး၊ အဲဒီနှစ်ယောက်လုံးက သဘောကောင်းပြီး ရိုးသားတဲ့ ကောင်လေးတွေလေ" လို့ အမေကျိုးက ဝင်ပြောလိုက်သည်။
သူ့ရဲ့မြေးမလေးက သူ့ရဲ့အရည်အချင်းထက် မျှော်လင့်ချက်တွေ ပိုကြီးနေတယ်လို့ သူမ ခံစားရသည်။ သူ့မောင်လေးကို မြို့တော်မှာ အဖော်ရှာပေးချင်သေးတယ်တဲ့လေ။ တစ်ဖက်လူသာ သူ့ရဲ့နောက်ခံကို သိသွားမယ်ဆိုရင် လက်ခံကြပါ့မလား။
အဒေါ်မားက သူမရဲ့ပြောပုံဆိုပုံကို ဒီလောက်နဲ့ လွယ်လွယ်ကူကူ ဖြိုချပစ်လိုက်လိမ့်မယ်လို့ ရှုရှင့်မေ မထင်ထားခဲ့ပေ။ သူမက အဘွားဖြစ်သူရဲ့ သနားကရුණာကို ရဖို့အတွက် မြို့ပြနဲ့ကျေးလက် ကွာဟချက်ကို အသုံးချချင်ခဲ့ပေမဲ့ အဒေါ်မားရဲ့ ပြတ်သားတဲ့ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်မှုက စကားဝိုင်းရဲ့ လားရာကို လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားစေခဲ့သည်။
"အဘွားကြီးရေ၊ အဲဒီလို မပြောပါနဲ့။ ဟူကျီက တော်တဲ့လူငယ်လေးပါ။ အဘွားကြီး စဉ်းစားဖူးရဲ့လား မသိဘူး၊ အဘွားကြီးသာ စိတ်ဝင်စားတယ်ဆိုရင်လေ၊ ဟူကျီနဲ့ ရှန်းရှန်းတို့ကို လိုက်ဖက်ပေးဖို့ ကျွန်မ ပြောပြသင့်တယ်လို့ စဉ်းစားနေတာ" လို့ အဒေါ်မားက ရုတ်တရက် အစပျိုးလိုက်သည်။
အမေကျိုးက ဒေါသတွေ ထွက်နေတာနဲ့ အဒေါ်မားရဲ့ ရုတ်တရက် ခေါင်းစဉ်ပြောင်းသွားတာကို သူ့စိတ်ထဲမှာ ချက်ချင်းမမီလိုက်ပေမဲ့ အောက်က အဓိပ္ပာယ်ကိုတော့ မြန်မြန်ဆန်ဆန်ပဲ သဘောပေါက်သွားခဲ့သည်။
"အော်... ဟုတ်လား။ အဲဒီလိုပြောတာ ဘာကိုဆိုလိုတာလဲ အဒေါ်ကြီး" လို့ အမေကျိုးရဲ့ အာရုံစိုက်မှုက ချက်ချင်း ဖမ်းစားခံလိုက်ရသည်။
"ရှန်းရှန်းလေ၊ သိတဲ့အတိုင်းပဲ၊ ကျွန်မရဲ့အဒေါ်ကြီးရှုရဲ့ မြေးမလေ။ သူက ဟူကျီနဲ့ အသက်ချင်းလည်း တူလောက်တယ်၊ အခု အဝတ်အထည်ဆိုင်မှာ အလုပ်လုပ်နေတယ်။ ချင်ပိုင်နဲ့ ဆရာမလင် နှစ်ယောက်စလုံး သူ့ကို သိကြပါတယ်။ ဟူကျီက စိတ်ဝင်စားမလားလို့ ကျွန်မ စဉ်းစားနေတာပါ။ စိတ်ဝင်စားတယ်ဆိုရင်၊ အဘွားကြီးရှု့ဆီကို သွားပြီး ဒီကိစ္စကို တင်ပြပေးနိုင်ပါတယ်" လို့ အဒေါ်မားက ပြုံးရွှင်ရင်း ပြောသည်။ "အဒေါ်ကြီးရှုနဲ့ သူ့ရဲ့ချွေးမ — ရှန်းရှန်းရဲ့အမေ — နှစ်ယောက်စလုံးက အခု လက်ရှိ အလုပ်ရုံငယ်လေးမှာ အလုပ်လုပ်နေကြတယ်လေ..."
အဒေါ်မားရဲ့ စကားက ဘာအကြောင်းပြချက်မှမရှိဘဲ ထွက်လာတာမဟုတ်ပါဘူး၊ အဘွားရှုဘက်ကနေ စတင်ခဲ့တာ ဖြစ်သည်။ အဘွားရှုက အဒေါ်မားကို တစ်ဖက်သတ် စကားစဖူးပြီး ကျိုးမိသားစုရဲ့ သဘောထားကို စမ်းသပ်ကြည့်ချင်နေခဲ့တာ ဖြစ်သည်။
ပေကျင်းတက္ကသိုလ်က တက္ကသိုလ်ကျောင်းသား ကျိုးခိုင်လိုလူမျိုးကိုတော့ သူတို့ မမှန်းရဲမှန်း သိကြပါတယ် — အဘွားရှုမှာ အသိတရားတော့ ရှိပါသေးတယ်။ ဒါပေမဲ့ အဘွားရှုက ဟူကျီကို ပစ်မှတ်ထားလိုက်တာ ဖြစ်သည်။
ဟူကျီက ကျိုးချင်ပိုင်ရဲ့ တူဖြစ်ပြီး သင့်တင့်လျောက်ပတ်တဲ့ လူငယ်လေးတစ်ယောက် ဖြစ်သည်။ အသားညိုပေမဲ့ ရုပ်ရည်က မဆိုးလှပါဘူး၊ ပြီးတော့ အရပ်လည်း ရှည်သည်။ ပိုအရေးကြီးတာက သူက အလုပ်ကြိုးစားသူ ဖြစ်သည်။
ကျေးလက်အိမ်ထောင်စုစာရင်း ရှိသော်ငြားလည်း သူတို့ကြုံတွေ့နေရတဲ့ ခေတ်ကြီးကို ကြည့်လိုက်ပါဦး — ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေးနဲ့ တံခါးဖွင့်ဝါဒကို ကျင့်သုံးနေတဲ့ အချိန်လေ။ ဒေသခံအိမ်ထောင်စုစာရင်း မရှိရင်တောင် လူတွေက ဒီမှာ အခန်းငှားပြီး နေလို့ရပါတယ်။
တခြားတစ်ဖက်မှာလည်း အကန့်အသတ်တွေချည်းပဲ အမြဲရှိနေမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ နောင်တကယ်လို့ အရည်အချင်းတွေ ရှိလာမယ်ဆိုရင် အိမ်ထောင်စုစာရင်းကို လွှဲပြောင်းပေးဖို့ဆိုတာ မဖြစ်နိုင်တာတော့ မဟုတ်ပါဘူး။
အဘွားရှုက အဒေါ်မားကို ဟူကျီရဲ့ အခြေအနေနဲ့ပတ်သက်ပြီး မေးမြန်းခဲ့စဉ်တုန်းက အဒေါ်မားက ဟူကျီနဲ့ တခြားကောင်လေးတွေကို အဘွားရှုထက် ပိုပြီး မကြာခဏ ထိတွေ့ဆက်ဆံရတာကြောင့် သူ့အကြောင်းကို အရမ်းကောင်းမွန်စွာ ပြောပြခဲ့သည်။
အဒေါ်မားက ဟူကျီရဲ့ တစ်ခုတည်းသော အားနည်းချက်က ကျေးလက်အိမ်ထောင်စုစာရင်း ဖြစ်တယ်ဆိုတာကို အရင်ကတည်းက သတိထားမိခဲ့သည်။ အဲဒါက ပြောင်ပြောင်တင်းတင်း ခွဲခြားဆက်ဆံတာမျိုးတော့ မဟုတ်ပေမဲ့ အိမ်ထောင်စုစာရင်းဆိုတာက ဘယ်ခေတ်မှာမဆို တကယ်ကို အဓိကအတားအဆီးတစ်ခု ဖြစ်နေဆဲပါပဲ။
ဒါပေမဲ့ အဘွားရှုက အဲဒီကိစ္စကို အရမ်းကြီး ဂရုမစိုက်လှပါဘူး။ ချန်ရှန်းရှန်းက အိမ်ထောင်ပြုနိုင်တဲ့ အသက်အရွယ်ကို ရောက်လာပြီဖြစ်ပြီး သူတို့အနီးအနားမှာ သင့်လျော်တဲ့ ဖက်စပ်စရာတွေ မရှိတာကြောင့် အဘွားရှုက ဒီရွေးချယ်မှုကို စဉ်းစားလာခဲ့တာ ဖြစ်သည်။
ရှားပါးတဲ့ အခွင့်အရေးကို အသုံးချပြီး အဒေါ်မားက အဲဒီကိစ္စကို အဆင်ပြေပြေနဲ့ ပေါ်လာအောင် ပြောပြလိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။
အဲဒီလိုနဲ့ပဲ အမေကျိုးရဲ့ အာရုံစိုက်မှုက သူမရဲ့မြေးဖြစ်သူရဲ့ အကျင့်စရိုက်ဆိုးတွေကို ပြစ်တင်ဝေဖန်နေရာကနေ မြေးတစ်ယောက်ရဲ့ အိမ်ထောင်ရေးအလားအလာအကြောင်း ဆွေးနွေးတဲ့ဘက်ကို လုံးဝ ပြောင်းလဲသွားတော့သည်။
ရှုရှင့်မေကလည်း ဒီလို ရုတ်တရက် အလှည့်အပြောင်းမျိုး ဖြစ်လာလိမ့်မယ်လို့ မထင်ထားခဲ့ပေ။ သူမရဲ့ မျက်နှာပေးက အနည်းငယ် ပြေလျော့သွားပေမဲ့ သူမရဲ့စိတ်ထဲမှာတော့ စိတ်ပျက်လက်ပျက်နဲ့ သွားကို တင်းတင်းကြိတ်ထားလိုက်မိသည်။ ဘယ်လိုလုပ်ပြီး သူမရဲ့မောင်လေးက မြို့တော်ကမိန်းကလေးတစ်ယောက်ကို လက်ထပ်ဖို့ မဖြစ်နိုင်ရတာလဲ၊ ဒါပေမဲ့ တစ်ယောက်ယောက်က ဟူကျီကို ဒေသခံမိန်းကလေးတစ်ယောက်နဲ့ လိုက်ဖက်ပေးချင်တယ်ဆိုတာနဲ့ အဘွားဖြစ်သူက ဘာလို့ ဒီလောက်တောင် ဝမ်းသာအားရ ဖြစ်သွားရတာလဲ။