ကုန်ပစ္စည်းတွေ ပို့ဆောင်ဖို့ အချိန်အတော်ကြာမြင့်မှာဖြစ်လို့ ကြိုတင်မှာယူထားဖို့ လိုအပ်ပါတယ်။
နောက်နှစ်နွေရာသီမှာ ဒါမျိုးတွေ ဒီယေလန်မှာ ရှိမရှိ သူမ စစ်ဆေးကြည့်ဖို့ စီစဉ်ထားပါတယ်။ ရှိခဲ့ရင် ပိုနီးစပ်မှာဖြစ်ပြီး သူမရဲ့ ကုန်စည်ထောက်ပံ့ရေးလမ်းကြောင်းတွေဟာ တစ်ခုတည်းနဲ့ ကန့်သတ်ခံထားရမှာ မဟုတ်ပါဘူး။
ဒါပေမဲ့ အဲဒါက နောက်နှစ်မှ လုပ်ရမယ့်ကိစ္စပါ။ လောလောဆယ်မှာတော့ တောင်ပိုင်းက ပင်လယ်စာစက်ရုံကြီးမှာပဲ အော်ဒါတွေကို ယာယီမှာယူထားကြမှာ ဖြစ်ပါတယ်။
အော်ဒါပမာဏကတော့ အရင်တစ်ခေါက်အတိုင်းပါပဲ။ စက်ရုံပိုင်ရှင်က ကုန်ပစ္စည်းတွေ ဒီလောက်နဲ့ အမြန်ကုန်သွားရအောင် ဒေသတွင်းစီးပွားရေးက အတော်လေး ကောင်းနေတယ်လို့ တယ်လီဖုန်းထဲကနေ ချီးကျူးခဲ့ပါတယ်။
လင်းချင်းဟယ်က ရယ်မောလိုက်ပြီး “ကျွန်မ သတ်မှတ်ထားတဲ့ ဈေးနှုန်းက နည်းတယ်လေ၊ ဒါကြောင့် အဓိကအားဖြင့် ပိုက်ဆံသိပ်မမြတ်ပါဘူး။ သူဌေးရေ၊ ကျွန်မကို လျှော့ပေးသင့်ပါတယ်။ ကျွန်မလို ဖောက်သည်မျိုးက သာမန်ဖောက်သည်မျိုးမှ မဟုတ်တာ” ဟု ပြောလိုက်သည်။
“ဒါက ပြောစရာတောင် မလိုပါဘူး။ ခင်ဗျားကို ပေးထားတဲ့ဈေးက အနိမ့်ဆုံးပါပဲ။ တခြားသူတွေကိုဆိုရင်တော့ ဈေးတင်ချင်တင်မှာပေါ့၊ ဒါပေမဲ့ ခင်ဗျားအတွက်တော့ လျှော့ပေးမှာပါ။ ဘာပဲပြောပြော ခင်ဗျားဆီကို တိုက်ရိုက်လာပို့ပေးဖို့ လူတစ်ယောက် လွှတ်ပေးပါ့မယ်။ ဒါတွေ အားလုံးက အခွင့်အရေးတွေချည်းပါပဲ” ပင်လယ်စာစက်ရုံပိုင်ရှင်က လွယ်လွယ်နဲ့ ဖြားယောင်းလို့ရမယ့်သူ မဟုတ်ဘဲ အပြုံးနဲ့ပဲ ချောမွေ့စွာ ရှောင်လွှဲသွားခဲ့ပါတယ်။
လင်းချင်းဟယ်က ပြုံးလိုက်ပါတယ်။ သူမက တစ်ဖက်လူကို ဈေးလျှော့ပေးလိမ့်မယ်လို့ တကယ် မမျှော်လင့်ထားပါဘူး။ အဲဒါက ရိုးရိုးခင်မင်ရင်းနှီးစွာ စနောက်လိုက်တာ သက်သက်ပါပဲ။
သူတို့က ပို့ဆောင်မယ့်အချိန်ကို သဘောတူညီခဲ့ကြပြီး ဖုန်းချလိုက်ကြပါတယ်။
စာသင်ချိန်ပြီးတဲ့နောက် လင်းချင်းဟယ်က အိမ်ပြန်လာပြီး ဆိုင်မှာ ကျိုးစန်နီကို တွေ့လိုက်ရပါတယ်။
လင်းချင်းဟယ် ပြန်လာတာကို မြင်တော့ ကျိုးစန်နီက ဝမ်းသာအားရ နှုတ်ဆက်လာပါတယ်၊ “စတုတ္ထအဒေါ်”
“လာဖို့ရှားပါးလှချည်လား။ နေ့လယ်စာ စားသွားမလား” လို့ လင်းချင်းဟယ်က မေးပါတယ်။
“မလိုပါဘူးရှင်။ အခုတလော အလုပ်က နည်းနည်းပါးပါး အားနေလို့ အာနီဆီက စာအုပ်နှစ်အုပ်လောက် ငှားမလို့ လာခဲ့တာပါ။ ဆိုင်ကို ပြန်ရောက်ရင် ကျယ်ကိုကိုက စာဖတ်ပြတာကို သင်ပေးလို့ရတာပေါ့” လို့ ကျိုးစန်နီက ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ပြောပါတယ်။
ကျိုးမိသားစုဟောင်းရဲ့ မြေးမတွေ အားလုံးကတော့ စာအုပ်အနည်းငယ် သင်ကြားဖူးကြပါတယ်— ကျိုးတာနီ၊ ကျိုးအာနီနဲ့ ကျိုးဝူနီတို့လိုမျိုးပေါ့။ ဒါပေမဲ့ အဲဒါတွေက ပထမနဲ့ တတိယအိမ်ထောင်စုရဲ့ သမီးတွေပါ။ ဒုတိယအိမ်ထောင်စုကတော့ ပညာရေးကို အဲဒီလောက်ထိ ဦးစားမပေးခဲ့ပါဘူး။
မိန်းကလေးတွေ စာသိပ်မသင်ခဲ့ရရုံသာမက သားဖြစ်တဲ့ ကျိုးရှ တောင်မှ ပညာရေးအဆင့်အတန်း မြင့်မြင့်မားမား မရောက်ခဲ့ပါဘူး။
ကျန်တဲ့ အိမ်ထောင်စုနှစ်ခုနဲ့ယှဉ်ရင် ဒုတိယအိမ်ထောင်စုက စာသင်ကြားရေးကို အလေးအနက်မထားခဲ့တာ အလွန်ထင်ရှားပါတယ်။
ဒါတောင်မှ ကျိုးစန်နီက စာလုံးအချို့ကို သိပါတယ်။
သူမတို့ငယ်စဉ်က စာသင်ကျောင်းတက်နေတုန်း ကျိုးတာနီနဲ့ ကျိုးအာနီတို့ဆီကနေ သင်ယူခဲ့တာပါ။ ကျိုးစန်နီလည်း တက်ချင်ခဲ့ပေမဲ့ သူမအမေက ဘယ်လိုလုပ် သဘောတူမှာလဲ။
သူမက တာနီတို့၊ အာနီတို့နဲ့ အမြဲတမ်း ဆက်ဆံရေးကောင်းမွန်ခဲ့ပြီး သူတို့ စာသင်ခန်းက ပြန်လာတဲ့အခါ သင်ယူခဲ့သမျှကို သူမကို သင်ပေးတတ်ကြပါတယ်။ အဲဒါကြောင့်ပဲ စာလုံးအချို့ကို သိနေတာဖြစ်ပြီး အများကြီးတော့ မဟုတ်ပါဘူး။
ဒါပေမဲ့ ဒီကိုရောက်လာပြီးနောက်မှာတော့ ကျိုးစန်နီက ပညာရေးရဲ့ အရေးပါပုံကို အမှန်တကယ် သဘောပေါက်လာခဲ့ပါတယ်။ အာနီတို့လို ညကျောင်းကို စာရင်းသွင်းလို့ မရရင်တောင်မှ သူမက စာလုံးတွေကို ပိုပြီး မှတ်မိချင်နေဆဲပါပဲ။
ကျယ်ကိုကိုက စာသင်နှစ်အချို့ တက်ခဲ့ဖူးပြီး သူမထက် စာလုံးတွေ ပိုသိတာကြောင့် သူမကို သဘာဝကျကျ သင်ပေးနိုင်ပါတယ်။
လင်းချင်းဟယ်က ဒီစကားကို ကြားတဲ့အခါ အလွန်အမင်း စိတ်လှုပ်ရှားသွားခဲ့ပါတယ်။ “သမီးက စာသင်ချင်တယ်ဆိုရင် စာလုံးတွေ ပိုတတ်လာပြီး သင်္ချာကို ပြန်လေ့ကျင့်ပြီးတာနဲ့ စီနီနဲ့အတူ ညကျောင်းကို သွားလို့ရပြီ” လို့ ပြောပါတယ်။
“ညကျောင်း ဟုတ်လား” ကျိုးစန်နီ အံ့သြသွားပြီး ချက်ချင်းပဲ ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပါတယ်။ “မလိုပါဘူးရှင်။ သမီးက စာလုံးအနည်းငယ်ပဲ သင်ယူဖို့ လိုတာပါ။ ညကျောင်းတက်ဖို့က ပိုက်ဆံအများကြီး ကုန်ကျမှာလေ”
“ဒီကို အလုပ်လာလုပ်ကြတဲ့ ကျွန်မတို့ရဲ့ ကျိုးမိသားစုဟောင်းက လူတွေကို ညကျောင်းတက်ခွင့် အခွင့်အရေးပေးနေတာက ကျွန်မပဲလေ။ ကျူရှင်ခကိုလည်း ကျွန်မပဲ ပေးမှာ” လို့ လင်းချင်းဟယ်က ပြောပါတယ်။ “တကယ်လို့ သမီးက မသွားချင်ဘူးဆိုရင်တော့ မတိုက်တွန်းပါဘူး။ လောလောဆယ်မှာတော့ စီနီက စာလုံးတွေနဲ့ ဂဏန်းသင်္ချာ သင်ယူနေတယ်။ တစ်ခုသော အဆင့်ကို ရောက်တာနဲ့ သူမကို အဲဒီကို လွှတ်မှာ။ သမီးသာ သွားချင်တယ်ဆိုရင် အတူတူ သွားလို့ရတယ်။ ပါဝင်တာဖြစ်ဖြစ်၊ မပါဝင်တာဖြစ်ဖြစ် ကျွန်မအတွက် ဘာမှ သိပ်မကွာခြားပါဘူး”
တကယ်လို့ ကျိုးစန်နီသာ ညကျောင်းတက်ချင်တယ်ဆိုရင် လင်းချင်းဟယ်က ကန့်ကွက်မှာ သေချာပေါက် မဟုတ်ပါဘူး။
လိုင်ကိုက်အတွက်ကတော့ မေ့ထားလိုက်ပါတော့။ သူက ဆိုင်ကို ထိုင်စောင့်ဖို့ ကျန်ခဲ့ရပါမယ်။ ဒီနှစ်မှာ ပြင်းထန်တဲ့ နှိမ်နင်းမှုတွေ ဖြစ်ပွားနေတာကြောင့် တရားဥပဒေစိုးမိုးရေးနဲ့ အများပြည်သူလုံခြုံရေးက သိပ်မဆိုးလှပေမဲ့ သိပ်လည်း မကောင်းလှပါဘူး။ ဆိုင်က ငွေကြေးအမြောက်အမြား ကုန်ကျထားတာဖြစ်လို့ တစ်ယောက်ယောက်က စောင့်ရှောက်ပေးဖို့ လိုပါတယ်။
သူမရဲ့ စတုတ္ထအဒေါ်က အလေးအနက်ထားပြောနေတာကို သဘောပေါက်သွားတဲ့အခါ ကျိုးစန်နီ အလွန်အမင်း ပျော်ရွှင်သွားခဲ့ပါတယ်။ ညကျောင်းက အဲဒီလောက်ကြီးလည်း မဝေးပါဘူး— လမ်းလျှောက်ရင် မိနစ်သုံးဆယ်လောက်ပဲ ကြာပါတယ်။
ကျိုးစန်နီက နေ့လယ်စာကို အိမ်မှာ စားခဲ့ပြီး အဲဒီနောက်မှာ ပြန်သွားခဲ့ပါတယ်။
ကျိုးအာနီက “စတုတ္ထအဒေါ်၊ နောက်ဆုံးတစ်ခေါက် အဘွားဆီ သွားလည်တုန်းက စန်နီက ဘာလို့ ကိုယ်ဝန်မရှိသေးတာလဲလို့ အဘွားက မေးတယ်” လို့ ပြန်ပြောပြပါတယ်။
လင်းချင်းဟယ်က “နောင်တစ်ခါ သင့်အဘွား မေးလာရင် သူတို့နှစ်ယောက်က ကလေးကို စောစောစီးစီး မယူချင်သေးဘူးလို့ ပြောလိုက်ပါ။ သူတို့က တော်သေးငယ်ကြသေးတော့ စိတ်မပူခိုင်းနဲ့” လို့ ပြန်ပြောခဲ့ပါတယ်။
လူကြီးတွေက လူငယ်စုံတွဲတွေကို ဒီကိစ္စတွေနဲ့ပတ်သက်ပြီး အဆုံးမရှိ စပ်စုရတာကို နှစ်သက်ကြပါတယ်။ မိန်းမတစ်ယောက်က ခြောက်လအတွင်း ရေမကြည်ဘူးဆိုရင် လူတွေက ထူးဆန်းတဲ့ မျက်လုံးနဲ့ စတင်ကြည့်ရှုတတ်ကြပြီး တစ်နှစ်ရှိသွားပြီဆိုရင်တော့ ကျန်းမာရေးပြဿနာ ရှိနေပြီလို့ ယူဆကာ ဆေးရုံပြဖို့ တောင်းဆိုတတ်ကြပါတယ်။
စန်နီက သူမရဲ့ ကိုယ်ခန္ဓာကို ထိန်းညှိဖို့ တရုတ်တိုင်းရင်းဆေး သောက်နေနှင့်ပြီးသားဖြစ်လို့ ဘယ်သူ့ကိုမှ သူမအပေါ် ဖိအားပေးဖို့ မလိုအပ်ပါဘူး။ ဆေးဆရာဝန်ကတော့ လူငယ်မိန်းမတွေအတွက် ကြီးမားတဲ့ပြဿနာ မရှိဘူးလို့ ပြောခဲ့ပါတယ်— အလွန်အကျွံ မပင်ပန်းဘဲ လုံလောက်တဲ့ အနားယူမှု ရှိဖို့ပဲ လိုတာဖြစ်ပြီး အရာရာက တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ပုံမှန်အတိုင်း ပြန်ဖြစ်လာမှာ ဖြစ်ပါတယ်။
ဟူဇီက တစ်လခွဲအတွင်း ကားမောင်းတတ်သွားခဲ့ပါတယ်။ သူ ပြန်လာတဲ့အခါ အလေးချိန် နည်းနည်း ကျသွားပေမဲ့ ပိုပြီး ယုံကြည်မှုရှိတဲ့ပုံ ပေါ်လာပါတယ်။
ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီခေတ်မှာ ကားမောင်းတတ်တယ်ဆိုတာ တန်ဖိုးရှိတဲ့ နည်းပညာ ကျွမ်းကျင်မှုတစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်။
ဂန်ဇီက အထူးသဖြင့် မနာလိုဖြစ်နေပါတယ်။ “အဒေါ်၊ ကျွန်တော် ဘယ်တော့ သွားသင်လို့ရမလဲ”
“မင်းရဲ့ ကျောင်းစာတွေကို အရင်ယူလာခဲ့ပြီး အရင်ကြည့်ပါရစေဦး” လို့ လင်းချင်းဟယ်က ပြောပါတယ်။
ဂန်ဇီရဲ့ မျက်နှာက ချက်ချင်း ညှိုးသွားပါတယ်။ သူ အကြောက်ဆုံးကတော့ သူ့အဒေါ်က သူ့အိမ်စာတွေကို စစ်ဆေးတာပါပဲ၊ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ အဲဒါက အမြဲတမ်း တရားရှည်ကြီး ဟောပြောခံရတာနဲ့ တွဲပါလာတတ်လို့ပါပဲ။
သူ အကြောက်ဆုံးက စာသင်ယူရတာပါ။ သူ ကြိုးစားပြီး အလုပ်လုပ်ပေမဲ့ သူ့အဒေါ်ရဲ့ စံနှုန်းတွေက မြင့်လွန်းနေပါတယ်။
“မင်းရဲ့အစ်ကိုက ငါ့ရဲ့ တောင်းဆိုချက်တွေကို ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်ခဲ့တယ်။ ဆင်ခြေမပေးနဲ့။ ပိုကြိုးစားစမ်းပါ၊ မဟုတ်ရင် စောစောဘွဲ့မရနိုင်ဘဲ ဆက်ပြီး စာပိုကျက်ဖို့ ကျန်ရစ်ခဲ့ရလိမ့်မယ်” လို့ လင်းချင်းဟယ်က သတိပေးလိုက်ပါတယ်။
ကျိုးအာနီနဲ့ ဟူဇီ နှစ်ယောက်စလုံးက ကြိုးစားပမ်းစား လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြပြီး ပစ္စည်းတွေကို ကောင်းကောင်း နားလည်သဘောပေါက်ခဲ့ကြတာကြောင့် သတ်မှတ်ချိန်ထက်စောပြီး ဘွဲ့ရရှိခဲ့ကြပါတယ်။ မဟုတ်ရင် သူတို့လည်း နောက်ထပ် တစ်နှစ်ခွဲလောက် ဆက်ပြီး စာသင်ရမှာ ဖြစ်ပါတယ်။
ဂန်ဇီ သက်ပြင်းချလိုက်ပါတယ်။
“ဘာလို့ သက်ပြင်းချနေတာလဲ” ကျိုးကွေ့လိုင်က ဝင်ပြောပါတယ်။ “ငါတို့ ဒီလောက်များတဲ့ နှစ်တွေ တန်းစီစာသင်လာတာတောင် ငြီးငြူမနေဘူး။ မင်းက တက်တာ ဘယ်လောက်တောင် ကြာသေးလို့လဲ။ ပြီးတော့ နောက်ဆုံးတစ်ခေါက် အဘွားဆီ သွားတုန်းကလည်း အစ်မရှิ่งမေ့နဲ့ ဆုံခဲ့တယ်။ ရှူ့ရှင့်ချန်က ဒီတလော အများကြီး ကြိုးစားနေတယ်လို့ သူ အဘွားကို ပြောနေတာ ကြားလိုက်ရတယ်။ မင်းကို ကျော်တက်သွားအောင် မလုပ်နဲ့လေ”
“ဘယ်လို ကြိုးစားတာလဲ။ စာသင်ချိန်ပြီးတာနဲ့ သူလောက် မြန်မြန်ပြေးတဲ့သူကို တစ်ခါမှ မမြင်ဖူးဘူး” လို့ ဂန်ဇီက ပြန်ပြောပါတယ်။
“သူ ဘာပြဿနာမှ မရှာဘူးမလား” လို့ လင်းချင်းဟယ်က အေးစက်စက် လေသံနဲ့ မေးပါတယ်။
ရှူ့ရှင့်ချန်ကို စတင်မိတ်ဆက်ပေးခဲ့တာ ကျင်းပိုင်ဖြစ်တာကြောင့် သူမအနေနဲ့ သူ့ကို စောင့်ကြည့်သင့်တယ်လို့ ခံစားရပါတယ်။
ဂန်ဇီက ခေါင်းခါယမ်းလိုက်ပါတယ်။ “မထင်ပါဘူး”
လင်းချင်းဟယ်ရဲ့ စကားက တကယ်ပဲ ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျစေခဲ့ပုံပါပဲ။ သူမ မေးပြီး ရက်ပိုင်းအတွင်းမှာပဲ ရှူ့ရှင့်ချန်က ပြဿနာ အမှန်တကယ် ဖန်တီးခဲ့ပါပြီ။
သူက ညကျောင်းမှာ တခြားလူငယ်တစ်ယောက်နဲ့ ရန်ဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။
“ရန်ဖြစ်တာ ဟုတ်လား။ ဘာလို့ ရန်ဖြစ်ကြတာလဲ” သတင်းကြားတဲ့အခါ လင်းချင်းဟယ် မျက်မှောင်ကြုတ်သွားပါတယ်။
“မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကြောင့်ပါ။ အဲဒီကောင်နှစ်ကောင် မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကြောင့် ရန်ဖြစ်ကြတယ်လို့ ကြားတယ်။ သူမက ပထမတော့ ရှူ့ရှင့်ချန်နဲ့ တွဲခဲ့တာ၊ ဒါပေမဲ့ နောက်တော့ လှည့်ပြီး သူ့ကို ဖြတ်ပစ်လိုက်တယ်။ သူက အဲဒါကို မကျေနပ်ဘူး၊ ဒါကြောင့် သူမနောက်ကို လိုက်သွားပြီး တခြားကောင်တစ်ယောက်နဲ့ ညကျောင်းသွားနေတာကို တွေ့သွားတယ်။ သူလည်း ဒေါသပေါက်ကွဲပြီး အဲဒီကောင်ကို ရိုက်နှက်လိုက်တာပဲ” ဂန်ဇီက အသေးစိတ်အချက်အလက်တွေကို စုံစမ်းသိရှိခဲ့ပြီး တစ်ချိန်တည်းမှာ အကုန်လုံး ထုတ်ဖော်ပြောပြလိုက်ပါတယ်။
“ကောင်နှစ်ကောင်က မိန်းကလေးတစ်ယောက်ကြောင့် ရန်ဖြစ်ကြတာ ဟုတ်လား” ကျိုးကွေ့လိုင်ရဲ့ နှုတ်ခမ်းတွေ တွန့်သွားပါတယ်။ “အဲဒီမိန်းကလေးက ရင်သပ်ရှုမောဖွယ် လှနေရမှာလား။ ဖုန်းချိန်ချန်ထက် ပိုလှလို့လား”
ဖုန်းချိန်ချန်ဆိုတာက ၁၉၈၀ ပြည့်လွန်နှစ်များက *The Bund* ရုပ်ရှင်ထဲက အမျိုးသမီးဇာတ်ကောင် ဖြစ်ပါတယ် (အန်ဂျီချူး သရုပ်ဆောင်ခဲ့တာပါ၊ ဒါပေမဲ့ အဲဒီခေတ်က နာမည်ကျော် မင်းသမီးအနေနဲ့ ရည်ညွှန်းထားပါတယ်)။ ကျိုးကွေ့လိုင်ကတော့ သူမကို အလွန်အမင်း ရုပ်ချောတယ်လို့ ထင်ခဲ့ပါတယ်။