"ကျွန်မ မိဘဘက်က အိမ်ဆောက်တော့ အဲဒီအတွက် ငွေပြန်ပို့ပေးလိုက်တာပါ" လို့ ရှုရှန်းမေ က ဖုံးကွယ်လို့မရတော့ဘူးဆိုတာ သိလိုက်တဲ့အတွက် ရှင်းပြဖို့ ဆုံးဖြတ်လိုက်ပါတယ်။
ကျောက်ကျွင်း က ဒီစကားကိုကြားတော့ အေးခဲသွားပြီးမှ သူ့ရင်ထဲမှာ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်မှုတွေ ထွက်ပေါ်လာပါတော့တယ်၊ "ဘာအဓိပ္ပာယ်မရှိတဲ့ စကားတွေလဲ။ မင်းရဲ့မိဘဘက်က အိမ်ဆောက်တာနဲ့ မင်းနဲ့ ဘာဆိုင်လို့လဲ။ မင်းက အဲဒီအထဲမှာ သွားနေမှာမှမဟုတ်ဘဲနဲ့ ဘာလို့ သူတို့ကို ပိုက်ဆံပေးရတာလဲ။ အဲဒါတောင်မှ ပိုက်ဆံရာဂဏန်းပေါင်းများစွာကို ပေးလိုက်တယ်ပေါ့လေ။"
*တကယ်ပါပဲ၊ သူတို့က ရွာကဆင်းရဲတဲ့ ဆွေမျိုးတွေချည်းပါပဲ* လို့ သူက တွေးလိုက်ပါတယ်။ သူတို့ရဲ့ စုပ်ယူစားသုံးတာကို ခံနေမယ်ဆိုရင် ဘယ်တော့မှ ကောင်းတဲ့အကျိုးဆက် ထွက်လာမှာ မဟုတ်ပါဘူး။ အိမ်ဆောက်ဖို့တောင်မှ ကျောက်မိသားစုရဲ့ ပိုက်ဆံကို အမှီသဟဲပြုဖို့ လိုအပ်နေသေးတာလား။
ရှုရှန်းမေ က "ကျမမိဘတွေ အဲဒီမှာ အိမ်ဆောက်တာက ကောင်းတဲ့ကိစ္စလေ။ ပိုဆိုးတာက မြို့တော်ကလာတဲ့ တူမယားယောက်ျားရဲ့ ကျေးဇူးကြောင့်သာ အုတ်တံတိုင်းနဲ့အိမ် ဆောက်နိုင်ခဲ့တာဆိုတာ ကျွန်မတို့ရွာတစ်ရွာလုံး သိသွားလိမ့်မယ်။ နောက်ပြီး မင်းက ကျမမိဘတွေရဲ့ မြေကြီးအိမ်ဟောင်းကြီးကို မကြိုက်ဘူးမဟုတ်လား။ နောက်တစ်ခေါက် ကျွန်မတို့ ပြန်သွားကြတဲ့အခါ အဲဒါက သင့်လျော်ကောင်းမွန်တဲ့ အုတ်အိမ်ကြီးဖြစ်နေလိမ့်မယ် - အရမ်းကိုလင်းထိန်ပြီး လှပတဲ့ အုတ်အိမ်ကြီးပေါ့။ ရှင်အလည်သွားတဲ့အခါ မျက်နှာပွင့်စရာ ပိုဖြစ်သွားမှာပေါ့" လို့သာ တုံ့ပြန်ပြောဆိုနိုင်ခဲ့ပါတယ်။
"ဒီစကားတွေ တော်တော့။ အဲဒီ တောင်ထူထပ်ပြီး လူသူကင်းမဲ့တဲ့ ရွာကို တစ်ခေါက်သွားရတာနဲ့တင် တော်လောက်ပါပြီ။ ငါဘယ်တော့မှ ပြန်မသွားဘူး" လို့ ကျောက်ကျွင်း က အလွန်အမင်း စက်ဆုပ်ရွံရှာစွာဖြင့် ပြောဆိုလိုက်ပါတယ်။ နောက်ဆုံးအကြိမ် သူမရဲ့မိဘတွေဆီကို သူသွားခဲ့စဉ်က ငရဲကျသလိုပါပဲ။ ဒုတိယအကြိမ်တော့ သူဘယ်လိုမှ မခံနိုင်တော့ပါဘူး၊ သည်းမခံနိုင်စရာပါပဲ။
"ကျောက်ကျွင်း, ကျွန်မက ကျွန်မတို့ရဲ့ အနာဂတ်အတွက် လုပ်နေတာပါ။ ကျွန်မဦးလေးရဲ့ အလုပ်က ကောင်းမွန်စွာ လည်ပတ်နေပြီး သူတို့က အခွဲသစ်တွေကို ဆက်တိုက်ဖွင့်လှစ်နေတယ်။ အခု သူတို့မှာ တည်ငြိမ်တဲ့ ကုန်ပစ္စည်းထောက်ပံ့မှုနဲ့ သူတို့ပိုင်ဆိုင်တဲ့ ဆိုင်တစ်ဆိုင်လည်း ရှိနေပြီဆိုတော့ ကျွန်မတို့လည်း ဘာလို့ ဝင်လုပ်ဖို့ မကြိုးစားကြည့်ကြတာလဲ" လို့ ရှုရှန်းမေ က ချော့မော့ပြောဆိုခဲ့ပါတယ်။
"မင်းဝင်လုပ်ချင်ရင် မင်းဘာသာ လုပ်ပါ။ ငါ့ကိုတော့ မင်းရဲ့ ရှုပ်ထွေးတဲ့ကိစ္စတွေထဲ မဆွဲသွင်းနဲ့" လို့ ကျောက်ကျွင်း က စိတ်မရှည်စွာဖြင့် ပြောခဲ့ပါတယ်။
"ဒါဆိုရင် ကျွန်မကို ပိုက်ဆံအနည်းငယ်ပေးပါ။ ကျွန်မ အမေနဲ့ ကိုယ်တိုင်သွားပြောမယ်" လို့ ရှုရှန်းမေ က ပြန်ပြောခဲ့ပါတယ်။
ကျောက်ကျွင်း က ငွေနှစ်ရာယွမ်ကို သူမဆီ ပစ်ပေးလိုက်ပါတယ်။ ရှုရှန်းမေ က အလွန်အမင်း ဒေါသထွက်သွားပါတယ် - အဲဒီလို ငွေနှစ်ရာယွမ်လောက်နဲ့ ဘာကိုများ အောင်မြင်အောင် လုပ်နိုင်မှာလဲလေ။
ဒါပေမဲ့ သူမ ဘာမှထပ်မပြောတော့ပါဘူး။ ဒါက တရားဝင် စီးပွားရေးလုပ်ငန်းတစ်ခုအဖြစ် မှတ်ပုံတင်မှာဖြစ်တဲ့အတွက် အရင်းအနှီးကလည်း ကျောက်မိသားစုဆီကနေ လာရမှာဖြစ်ပါတယ်။
သို့သော်လည်း သူမဟာ ကျောက်မိသားစုထဲမှာ သူမရဲ့နေရာကို အလွန်အမင်း အထင်ကြီးလွန်နေခဲ့ပါတယ်။ သူမရဲ့အကြံဉာဏ်ကို တင်ပြလိုက်တဲ့အခါ အိမ်ရှင်မကြီး ကျောက်က ပြတ်ပြတ်သားသား ငြင်းပယ်ခဲ့ပြီး သူမကို ခနဲ့တဲ့တဲ့ စကားတွေနဲ့ပါ ဆက်ဆံခဲ့ကာ အလွယ်တကူနဲ့ အဝတ်ဆိုင်ဆိုးဆိုးရွားရွားတွေ လုပ်မနေဘဲ အိမ်မှာသာ နေဖို့ ပြောဆိုခဲ့ပါတယ်။
ကျောက်မိသားစုရဲ့ စက်ရုံကြီးက ကြီးမားလှပြီး သူတို့ဟာ အဲဒီဒေသမှာ ဂုဏ်သတင်းကြီးမားသူတွေ ဖြစ်ကြပါတယ်။ ကျောက်မိသားစုရဲ့ တူမယားက အောက်တန်းကျတဲ့ လမ်းပေါ်ဈေးသည်တစ်ယောက် ဖြစ်လာခဲ့မယ်ဆိုရင် အရှက်မကွဲပေဘူးလား။
ရှုရှန်းမေ က အလွန်အမင်း စိတ်ညစ်ညူးနေခဲ့ပါတယ်။
ကျန်းမေလျန် က သူမကို မကြာခင်မှာပဲ အလည်ရောက်လာခဲ့ပါတယ်။ ရှုရှန်းမေ မှာ သူမရဲ့ ခါးသီးမှုတွေကို ရင်ဖွင့်စရာ တစ်ယောက်မှမရှိတာကြောင့် သူမရဲ့ မိတ်ဆွေဖြစ်သူထံ သူမရဲ့ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုတွေကို သဘာဝကျကျပဲ ဖွင့်ဟထုတ်ပြလိုက်ပါတော့တယ်။
ကျန်းမေလျန် က ဒီဇိုင်းအကြောင်းကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ မကျေမနပ်နဲ့ မျက်မှောင်ကြုတ်လိုက်ပါတယ်။ "ဒီကိစ္စမှာတော့ ငါမင်းကို ဆူရလိမ့်မယ်။ မင်းက ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နဲ့ ကျောက်အိမ်တော်ရဲ့ သခင်မလေးလေ! ဘာလို့ အခက်အခဲတွေ သွားရှာနေတာလဲ၊ သက်တောင့်သက်သာနဲ့ မင်းရဲ့နေရာကို မယူတာလဲ။ ဘယ်အရာကိုမှ လက်နဲ့တောင် မထိဘဲနဲ့ ပိုက်ဆံရနေတာ - ဘယ်လောက်တောင် ဂုဏ်ယူစရာကောင်းလိုက်မလဲကွာ။"
ရှုရှန်းမေ က မျက်လုံးကို လှန်ပြလိုက်ပေမယ့် ကျန်းမေလျန် ရဲ့ အမြင်ကိုတော့ နားလည်ပါတယ်။ ဘာပဲပြောပြော သူမရဲ့ မိတ်ဆွေက ရိုးစင်းတဲ့ နောက်ခံကနေ လာတာလေ၊ ဘာကိုများ သိလို့လဲ။
ကျောက်မိသားစုထဲက ဘဝက ပြင်ပကနေ ကြည့်တဲ့အခါ မြင့်မြတ်ပြီး ကြီးကျယ်ခမ်းနားနေသလောက် တကယ်တမ်းမှာ အဲဒီလောက်ကြီး မခမ်းနားဘူးဆိုတာကို ကျန်းမေလျန် က ဘယ်လိုလုပ် နားလည်နိုင်မှာလဲ။
"ဟောကြည့်စမ်းပါဦး မင်းကို - မင်းက အခြေအနေသိပ်ကောင်းတာပဲ၊ ပြီးတော့ အိမ်ထောင်ကောင်းကောင်း ကျတယ်။ ငါနဲ့တော့ မတူဘူး။ အဲဒီ ကျေးလက်ကောင်လေး ဟွမ်ဟူတောင်မှ ငါ့ကို တစ်ချက်လှည့်မကြည့်ဘူး" လို့ ကျန်းမေလျန် က ညည်းတွားပြောဆိုပါတယ်။
"အားမငယ်စမ်းပါနဲ့။ ဟူဇီ က မင်းကို မကြိုက်လို့ မဟုတ်ပါဘူး၊ မင်းကလည်း လှတယ်။ ပြီးတော့ တည်ငြိမ်တဲ့ အလုပ်အကိုင်လည်း ရှိတယ်။ မင်းသာ ဟူဇီ နဲ့ လက်ထပ်နိုင်ခဲ့ရင် သူညဘက် အိပ်ရာကနေ ပြုံးရင်းတောင် နိုးလာမှာပါ" လို့ ရှုရှန်းမေ က နှစ်သိမ့်ပေးခဲ့ပါတယ်။
"ဒါဆို ဘာလို့ သူက ငါ့နဲ့ အတူတူမနေချင်ရတာလဲ" လို့ ကျန်းမေလျန် က မေးပါတယ်။
"ငါ့အဒေါ်က သဘောမတူလို့လေ။ ဒါပေမဲ့ ရိုးရိုးသားသားပြောရရင် မင်းရဲ့နာမည်ပျက်ကိုသာ ကြည့်ပါဦး - ဘယ်လိုလုပ်ပြီး ဒီလောက်ဆိုးရွားသွားအောင် လုပ်လိုက်တာလဲ။ ငါ့အဒေါ်က ဂုဏ်တုဂုဏ်ပြိုင် လုပ်ရတာကို နှစ်သက်တဲ့သူလေ။ သူမက ဆရာမတစ်ယောက်ဖြစ်တဲ့အတွက် မျက်စိထဲမှာ ဖုန်မှုန့်တစ်စက်တောင် သည်းမခံနိုင်ဘူး။ ငါ့ကိုကြည့်ပါဦး - ငါတောင် ကျောက်ကျွင်း နဲ့ မတွဲခင်ကတည်းက သူမဆီက ခွင့်ပြုချက်မရခဲ့လို့ ငါ့ကိုကောင်းတဲ့သဘောထားနဲ့ ဆက်ဆံတာ မဟုတ်ဘူး" လို့ ရှုရှန်းမေ က ပြောပြခဲ့ပါတယ်။
"ဒါပေမဲ့ မင်းက သူမစကားကို နားမထောင်ခဲ့တာ ကောင်းတာပေါ့။ မင်းဘယ်လောက်တောင် အိမ်ထောင်ကောင်းကျလိုက်လဲ" လို့ ကျန်းမေလျန် က မှတ်ချက်ပြုပါတယ်။
"အဲဒီအကြောင်းတွေ မပြောတော့ပါဘူး။ ဒီနေ့ ဘာကိစ္စနဲ့ ငါ့ဆီလာတာလဲ" လို့ ရှုရှန်းမေ က မေးပါတယ်။
ကျန်းမေလျန် က ပြုံးလိုက်ပါတယ်။ "ဘာမှ အထူးတလည် မဟုတ်ပါဘူး။ မင်းနဲ့ စကားလာပြောချင်ရုံပါပဲ။ မင်းနေတဲ့ ရပ်ကွက်ကြီးက အရမ်းချမ်းသာတာပဲ - ငါ့ကို မိတ်ဆက်ပေးလို့ရမယ့် လူပျိုကောင်းကောင်းလေးတွေ ရှိလား။ မင်းရဲ့ကျေးဇူးကိုတော့ ငါသေချာပေါက် သတိရနေမှာပါ"
ရှုရှန်းမေ က အဲဒါကို ကြိုပြီး ခန့်မှန်းပြီးသား ဖြစ်နေပါပြီ။ ကျန်းမေလျန် ရောက်လာတိုင်း အဝတ်အစားတွေကို အရမ်းလှအောင် ဝတ်လာပြီး ယဉ်ကျဉ်ကျေးကျေးနဲ့ နေပြတတ်ပါတယ်။ ဒီလူသွားလူလာများတဲ့ ပန်းခြံထဲမှာ ထိုင်နေပြီး သူမရဲ့မျက်လုံးတွေက ဟိုကြည့်ဒီကြည့်နဲ့ အမြဲတမ်း လှည့်ပတ်နေတာပါပဲ။ သူမက လူပျိုမရှိသေးတဲ့ အမျိုးသားတွေကို လိုက်ရှာနေတာ သေချာပေါက် မဟုတ်လား။
အဘိုးအဘွားတွေအပေါ်မှာတော့ သူမက ထူးထူးခြားခြား နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး ကြင်နာယဉ်ကျေးပြပါတယ်။ အကြမ်းဖရုးပြောရရင်တော့ သက်ကြီးရွယ်အိုတွေရဲ့ စိတ်နှလုံးကို သိမ်းပိုက်ပြီး အရည်အချင်းရှိတဲ့ လူကောင်းလူမွန်တွေကို မိတ်ဆက်ပေးခိုင်းချင်လို့ပါပဲ။
ကျန်းမေလျန် ရဲ့ အကြံအစည်က အတော်လေး ဉာဏ်ကောင်းတယ်ဆိုတာ သူမ ဝန်ခံရပါမယ်။ ဒီလူနေရပ်ကွက်ကြီးထဲမှာ ချမ်းသာတဲ့ မိသားစုတွေ အပြည့်ပါပဲ၊ အဲဒီထဲက အချို့ဆိုရင် ကျောက်မိသားစုထက်တောင် ပိုပြီး ချမ်းသာကြပါသေးတယ်။
သို့သော်လည်း ရှုရှန်းမေ မှာတော့ သူမကို ကူညီပေးဖို့ ဘယ်လိုဆန္ဒမှ မရှိပါဘူး။
ကျန်းမေလျန် အရင်တုန်းက လုပ်ခဲ့တဲ့ ကိစ္စတွေကို စဉ်းစားကြည့်ပါဦး - သူမ ဘယ်နှစ်ယောက်နဲ့များ ပတ်သက်ခဲ့ဖူးလဲဆိုတာ ဘယ်သူသိနိုင်မလဲ။ ဒီဘက်မြို့ဘက်အခြမ်းကို သတင်းမရောက်သေးဘူးဆိုရင်တောင်မှ အနာဂတ်လက်တွဲဖော်ရဲ့ မိသားစုက သူမရဲ့ နောက်ခံသမိုင်းကြောင်းကို လိုက်စုံစမ်းကြည့်မယ်ဆိုရင် ကျန်းမေလျန် ရဲ့ အိမ်ပြန်ရောက်တုန်းက ရှုပ်ထွေးလှတဲ့ သိုင်းတွေအားလုံး ပေါ်လာမှာပါပဲ။ အဲဒီအခါ ကျမက ပွဲစားလုပ်ပေးခဲ့ရင် ကျမပါ ရောနှောပါဝင်သွားမှာ မဟုတ်ဘူးလား။
သဘာဝကျစွာနဲ့ပဲ ရှုရှန်းမေ မှာ သူမကို ဘယ်သူ့နဲ့မှ ပွဲစားလုပ်ပေးချင်တဲ့ ဆန္ဒ လုံးဝမရှိပါဘူး။
ဒါပေမဲ့ မျက်နှာဖုံးစွပ်ပြီး သူမက ပြုံးကာပြောလိုက်ပါတယ်၊ "အဲဒါက လွယ်ပါတယ်။ သင့်တော်တဲ့သူနဲ့သာ တွေ့ရင်တော့ မင်းကို သေချာပေါက် မိတ်ဆက်ပေးပါ့မယ်။ မင်းက အရမ်းလှတာပဲ၊ မင်းကို ရည်ညွှန်းပြောဆိုရတာ ငါ့မှာ မျက်နှာပွင့်စရာ အများကြီး ရှိပါတယ်။"
ကျန်းမေလျန် က အဲဒီအဖြေအတွက် အလွန်အမင်း ကျေနပ်သွားခဲ့ပါတယ်။
တစ်နည်းနည်းနဲ့ စကားစမြည်ပြောဆိုရင်း စီးပွားရေးဘက်ကို ဦးတည်လာခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးမှာတော့ သူတို့နှစ်ယောက်ဟာ အတူတူ စီးပွားရေးလုပ်ဖို့ - အထူးသဖြင့် အဝတ်အထည်တွေ ရောင်းချဖို့ ကြံစည်လာကြပါတော့တယ်။
ဝမ်ယွမ် က တင်းကျပ်တဲ့ စီးပွားရေးသမားတစ်ယောက် ဖြစ်ပါတယ်။ မင်းမှာ ငွေသားရှိသမျှ ကုန်ပစ္စည်းကို ပေးအပ်မှာဖြစ်ပါတယ်။ အကြွေးမပေးပါဘူး၊ ဆွေမျိုးမတော်ပါဘူး၊ ခြွင်းချက်လည်း လုံးဝမရှိပါဘူး။ လူတိုင်းက တူညီတဲ့ စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းတွေနဲ့ပဲ ကစားကြရတာပါ။
လင်ချင်းဟဲ့ က ဒီတိုးတက်ပြောင်းလဲမှုကို ကျိုးအာနီ ဆီကနေတစ်ဆင့် သိရှိခဲ့ရပါတယ်။
ဒါပေမဲ့ ရှုရှန်းမေ က ကျန်းမေလျန် နဲ့ ပူးပေါင်းပြီး လုပ်နေတယ်ဆိုတာကို သူမ မသိသေးပါဘူး။ ရှုရှန်းမေ က သူမဘာသာ တစ်ယောက်တည်း အဝတ်အထည် စီးပွားရေးကို စတင်ခဲ့ပြီး ဝမ်ယွမ် ရဲ့ အထည်ချုပ်စက်ရုံကို သွားရောက်ပြီး ကုန်ပစ္စည်းတွေ သွားယူနေတယ်လို့ပဲ သူမက ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ထင်မြင်နေခဲ့ပါတယ်။
လင်ချင်းဟဲ့ က သူမရဲ့ မျက်ခုံးတစ်ဖက်ကို ပင့်တင်လိုက်ပြီး "ဝမ်ယွမ် က ဘာပြောလဲ" လို့ မေးလိုက်ပါတယ်။
"သူဘာမှမပြောပါဘူး။ သူ့ရဲ့ စရိုက်က အဲဒီအတိုင်းပဲလေ - စီးပွားရေးသက်သက်ပဲ" လို့ ကျိုးအာနီ က သက်ပြင်းချလိုက်ပါတယ်။
လင်ချင်းဟဲ့ က မပြုံဘဲ မနေနိုင်တော့ပါဘူး။ "မင်းက ဘာလို့ သက်ပြင်းချနေတာလဲ။ လုပ်ပုံကိုင်ပုံက လုံးဝမှန်ကန်နေတာပဲ မဟုတ်ဘူးလား။"
အမှန်တရားမှာတော့ ဝမ်ယွမ် က သာမန်ဝယ်ယူသူတွေကို ပေးတဲ့ လက်ကားဈေးနှုန်းတွေက အဲဒီလောက်ကြီး မနိမ့်ပါဘူး၊ ဆိုလိုတာက အမြတ်အစွန်း ရာခိုင်နှုန်းက လင်ချင်းဟဲ့ ခံစားရတဲ့ အမြတ်ထက် အများကြီး နည်းပါးပါတယ်။
လင်ချင်းဟဲ့ ကိုတော့ အရင်ကတည်းက ရှိနေတဲ့ ဖောက်သည်ဟောင်းတစ်ယောက်လို့ သတ်မှတ်ထားပြီး အထူးဈေးနှုန်း သတ်မှတ်ပေးထားပေမဲ့ ရှုရှန်းမေ ကတော့ အခြားသော လူသစ်တွေလိုပဲ ပုံမှန်လက်ကားဈေးနှုန်းအတိုင်း ပေးချေရပါတယ်။
ထပ်ပြောရရင် ရှုရှန်းမေ ရဲ့ အစဦး အမှာစာတွေက သတ်မှတ်ချက်ကြီးကြီးမားမား မရှိလှပါဘူး၊ ဒါကြောင့် သူမအနေနဲ့ အထူးလျှော့ဈေး အများကြီး မရခဲ့ပါဘူး။ ဒါပေမဲ့ ဒီခေတ်ကာလထဲမှာ စီးပွားရေးလုပ်နေသမျှ ကာလပတ်လုံး ငွေရှုံးဖို့ဆိုတာ ခဲယဉ်းပါတယ် - အမြတ်အစွန်းတွေကတော့ သေချာပေါက် ရရှိမှာပါပဲ။
လင်ချင်းဟဲ့ က ရှုရှန်းမေ ရဲ့ အဝတ်ဆိုင်က သူမရဲ့ဆိုင်လို တောဆန်ပြီး အောင်မြင်ထွန်းကားနေမယ်လို့ မမျှော်လင့်ထားပါဘူး၊ ဒါပေမဲ့ ဆိုင်ဆက်ရှင်သန်နေသမျှကာလပတ်လုံး တစ်လကို ပိုက်ဆံရာဂဏန်းလောက် အမြတ်အစွန်းထွက်ဖို့က ပြဿနာမရှိပါဘူး။
ဒီသတင်းကို ကြားလိုက်ရတဲ့အခါ လင်ချင်းဟဲ့ က လုံးဝ ဂရုမစိုက်ခဲ့ပါဘူး။ ရှုရှန်းမေ ကသာ ဝေးဝေးနေပြီး ကျိုးမိသားစုဟောင်း ရဲ့ ငြိမ်းချမ်းတဲ့ဘဝကို လာမနှောင့်ယှက်သမျှကာလပတ်လုံး သူမ ကြိုက်တာကို လုပ်လို့ရပါတယ်။
တစ်ချိန်တည်းမှာပဲ သူမရဲ့ ခြောက်သွေ့ကုန်ပစ္စည်းဆိုင်လေးကတော့ ကုန်ပစ္စည်းအသစ်တွေ ထပ်ဖြည့်ဖို့ အဆင်သင့် ဖြစ်နေပါပြီ။ နောက်ဆုံးအကြိမ် ကုန်ပစ္စည်းထုတ်ယူပြီးကတည်းက ဆယ်ရက်လောက်ပဲ ရှိသေးတာပါ။
အဲဒီဘက်က စီးပွားရေးကတော့ အံ့ဖွယ်ကောင်းလောက်အောင် အောင်မြင်နေပါတယ်။ ဈေးကြီးထဲမှာ အခြားသော ပစ္စည်းအမျိုးမျိုးကို ရောင်းချတဲ့ ဈေးဆိုင်ခန်းတွေ အများကြီးရှိပေမဲ့ သူမရဲ့ အရည်အသွေးမျိုးရှိတဲ့ အခြောက်ခံ ပင်လယ်စာတွေကို ရောင်းချပေးနိုင်တဲ့သူ တစ်ယောက်မှ မရှိပါဘူး။
ထပ်ပြောရရင် ဒီပစ္စည်းတွေက လူသိများတဲ့ အာဟာရဖြစ်စေတဲ့ ကုန်ပစ္စည်းတွေ ဖြစ်ပါတယ်။
အဲဒီလို ပစ္စည်းတွေက နောင်လာမယ့်မျိုးဆက်တွေမှာလို အလွန်အမင်း ဈေးကြီးပေးရတာမျိုး မဟုတ်ပေမယ့် သေချာပေါက်တော့ ဈေးပေါလှတာမျိုး မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါတောင်မှ ငွေပေးချေဖို့ ဆန္ဒရှိတဲ့ ဝယ်သူတွေကတော့ အများကြီးပါပဲ။
ဒါကြောင့် လင်ချင်းဟဲ့ က သူမရဲ့ နောက်တစ်ကြိမ် ကုန်ပစ္စည်းအမြောက်အမြား မှာယူဖို့အတွက် ပြင်ဆင်လိုက်ပါတော့သည်။