Back to the Sixties: Farm, Get Wealthy & Raise the Cubs – Chapter 472 The gap too big

အပ်ငွေတဲ့လား။ သူမမှာသာ ပိုက်ဆံရှိရင် ဝမ်ယွမ် ပြန်လာဖို့ စောင့်နေဦးမှာတဲ့လား။ ပိုက်ဆံမရှိလို့သာ သူမက သူ့ကို စောင့်နေရခြင်းပင်။

ရှူရှင်းမေ့က သူမအဘိုးအဘွားများရှေ့တွင် အမြဲတမ်း ယဉ်ကျေးလိမ့်ကောက်စွာ နေတတ်သော ဝမ်ယွမ်သည် သူမနှင့်ဆက်ဆံရာတွင်မူ ဤမျှအကွာအဝေးခြားကာ တရားဝင်ဆန်လိမ့်မည်ဟု မမျှော်လင့်ထားခဲ့ပေ။

သူက ရိုင်းစိုင်းစွာ ပြောဆိုခြင်းတော့ မဟုတ်ပါ — အမှန်တော့ သူကဲ့သို့ အကြီးစားလုပ်ငန်းရှင်တစ်ဦးအတွက် ထိုကဲ့သို့သော သဘောထားကို ထိန်းသိမ်းထားခြင်းက လက်ခံနိုင်စရာပင်။ သို့သော် သူက လုပ်ငန်းသဘောဆန်လွန်းအားကြီးနေပေသည်။

မကျေမနပ်ဖြစ်ကာ ခရီးထွက်လာပြီး လက်ဗလာနှင့် ပြန်သွားရမည်ကို ဝန်လေးနေသဖြင့် ရှူရှင်းမေ့က ဆက်လက်တွန့်ဆုတ်နေဆဲပင်။

"ခင်ဗျားမှာ အပ်ငွေ မပါလာဘူးဆိုရင်တော့ ကျွန်တော် အခုချက်ချင်း အော်ဒါကို ဆောင်ရွက်ပေးနိုင်မယ် မထင်ဘူး" ဟု မန်နေဂျာက ပြေပြစ်စွာ ပြောလေသည်၊ "ကျွန်တော်တို့ရဲ့ ထုတ်လုပ်မှုစွမ်းအားက အရမ်းကျပ်တည်းနေပြီး ခင်ဗျားကို အတန်းထဲမှာ အရင်ဦးစားပေး လုပ်ပေးနိုင်တာကလည်း ကျွန်တော်တို့ လုပ်ငန်းရှင်ရဲ့ ဆွေမျိုးတော်စပ်လို့ တစ်ခုတည်းသောကြောင့်ပဲ"

ရှူရှင်းမေ့က အတင်းအကျပ် ပြုံးပြလိုက်သည်။ "ဒီနေ့တော့ ကျွန်တော် ငွေသား မပါလာခဲ့ဘူး။ ပြန်ပြီး သွားပြင်ဆင်လိုက်ပါဦးမယ်။"

"ကောင်းပြီလေ" ဟု မန်နေဂျာက ယဉ်ကျေးစွာ ပြောရင်း သူမကို လိုက်ပို့ပေးခဲ့သည်။

ဝမ်ယွမ်၏ ကားကို စက်ရုံအပြင်ဘက်နားတွင် တိုက်ရိုက် ရပ်ထားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုကဲ့သို့သော ယာဉ်မျိုးကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်ပြီး ဤမျှကြီးမားသော စက်ရုံကို တစ်ဦးတည်း လုံးဝလည်ပတ်နိုင်ရန် လူတစ်ဦးသည် မည်မျှတောင် ချမ်းသာရမည်နည်း။

ကျောက်မိသားစု၏ စက်ရုံတွင်ပင် ဝန်ထမ်း အယောက် နှစ်ရာကျော်သာ ရှိသည်။

ရှူရှင်းမေ့သည် ကျောက်ကျွင်းကို သွားရှာရန် ပြန်လာခဲ့သည်။ သူမ အိမ်သို့ ရောက်သောအခါ ကျောက်ကျွင်းက အရက်နံ့များ ထောင်းထောင်းထနေလျက်နှင့် အိပ်ပျော်နေဆဲပင်။

သူ့အဖြစ်ကို မြင်လိုက်ရသောအခါ ရှူရှင်းမေ့မှာ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ရမှုများ ကြီးထွားလာရသည်။ သူမ အပင်ပန်းခံ ရှာဖွေခဲ့ရသော ဤယောကျ်ားမှာ အသုံးမကျလှပေ။ သူက ဝမ်ယွမ်နှင့် လုံးဝ မယှဉ်နိုင်ပေ။ ထိုကောင်လေးက ကျောက်ကျွင်းနှင့် အသက်ချင်း မတိမ်းမယိမ်း ရှိပါလျက်နှင့် သူဘာတွေများ လုပ်ပြနိုင်ခဲ့ပြီလဲ။

ဝမ်ယွမ်နှင့် ယှဉ်လိုက်လျှင် ကျောက်ကျွင်းမှာ ဘာမှပင် မဟုတ်ပေ။ သူမ၏ အဘိုးအဘွားများက သူ့ကို ဘယ်သောအခါမှ မကြိုက်ခဲ့ကြခြင်းမှာ အံ့သြစရာပင် မရှိတော့ပေ။

သို့သော် သူမ အခု ဘာများ လုပ်နိုင်ဦးမည်နည်း။ သူတို့က လက်ထပ်ပြီးကြပြီဖြစ်ကာ ဤခရီးလမ်းအတိုင်း အဆုံးထိ လျှောက်လှမ်းရုံသာ တတ်နိုင်တော့သည်။

ကျောက်ကျွင်းသည် ကောင်းကောင်း အိပ်ပျော်နေစဉ် သူမက နှိုးလိုက်သဖြင့် စိတ်တိုတိုနှင့် ညည်းတွားလိုက်သည်၊ "ငါ အိပ်နေတာလေ။ ဘာလို့ ဆူညံအောင် လုပ်နေရတာလဲ။"

"ကျောက်ကျွင်း၊ ရှင် ခက်ခဲပင်ပန်းခဲ့တယ်ဆိုတာ ကျွန်မ သိပါတယ်။ ဒါပေမဲ့ ရှေ့ရေးအတွက် စဉ်းစားဖို့လိုနေပြီလေ။ ဒီလိုပုံစံနဲ့ ဆက်ပြီး မနေနိုင်တော့ဘူး။ မိသားစုသာ နောက်ပိုင်းမှာ ကွဲသွားခဲ့ရင် ကျွန်မတို့ ဘာတွေများ ရလာမှာလဲ" ရှူရှင်းမေ့က သက်ပြင်းရှည်ကြီး ချလိုက်ပြီး လေသံကို နူးညံ့အောင် ပြုလုပ်လိုက်သည်။

"မိသားစုကွဲရမယ် ဟုတ်လား။ ဘယ်လိုမိသားစုကွဲတာလဲ" ကျောက်ကျွင်းက စိတ်တိုတိုဖြင့် ဂျီကျလေသည်၊ "အမေနဲ့ အဖေက အခုမှ လူငယ်တွေပဲ ရှိသေးတာ၊ ဘာလို့ မိသားစုခွဲဖို့ ပြောကြမှာလဲ။ ဖြစ်မလာနိုင်တာတွေကို တစ်နေကုန် ထိုင်ပြီး မတွေးနေစမ်းပါနဲ့။"

ရှူရှင်းမေ့မှာ ဒေါသထွက်လွန်း၍ ပြိုလဲသွားမတတ် ခံစားလိုက်ရသည်။ ဤမျှ ဦးနှောက်မရှိသော လူတစ်ယောက်ကို သူမ ဘယ်တုန်းကမှ မမြင်ဖူးခဲ့ပေ။ ကျောက်အိမ်ထောင်စုထဲတွင် လူများစွာ ရှိနေသည်ဖြစ်ရာ အကယ်၍ သူတို့သာ ကိုယ့်အတွက်ကိုယ် ကြိုတင် မပြင်ဆင်ထားခဲ့ကြဘူးဆိုလျှင် နောင်တစ်ချိန် ဘာမှမရှိဘဲ လက်ဗလာနှင့် ဖြစ်သွားသည့်အခါ ငိုစရာနေရာပင် ရှိလိမ့်မည် မဟုတ်ပေ။

သူ့ကို အလေအလွင့် ဆက်မပြောတော့ရန် ဆုံးဖြတ်လိုက်ကာ သူမက နည်းလမ်းပြောင်းလိုက်သည်။ "ရှင့်ကို ဦးလေးကို သိတယ်မလား။ သူ ကားကြီးတစ်စီး ဝယ်လိုက်တယ်လေ။"

"အဲ့တော့ ဘာဖြစ်လဲ။ ကားကြီးတစ်စီးပဲဟာကို။ ငါတို့မှာလည်း ကားရှိတာပဲ။ ငါတို့ဟာက ကုန်တင်ကားတွေဘာတွေထက် အများကြီး ပိုပြီး တန်းမြင့်တယ်" ဟု ကျောက်ကျွင်းက နှာခေါင်းရှုံ့လိုက်သည်။

ကျೌချင်းဗိုင်းနှင့် လင်းချင်းဟန်တို့က သူ့ကို ဘယ်သောအခါမှ မကြိုက်ခဲ့ကြသလို သူကလည်း ကျೌမိသားစုဝင် အကြီးအကဲများကို ဂရုမစိုက်ပေ။ သူတို့၏ ရေခဲတမျှ အေးစက်သော သဘောထားကို ကြည့်ခြင်းအားဖြင့် သူတို့ကို ပိုက်ဆံချေးပေးဖို့ဆိုသည်မှာ ဖြစ်နိုင်ခြေ နည်းပါးလှပေသည်။

ထိုသို့ဖြစ်မှတော့ သူတို့နှစ်သက်အောင် ဘာလို့ အမုန်းခံနေရမည်နည်း။ အရောင်းဆိုင်အနည်းငယ် ဖွင့်ထားရုံဖြင့် ဘာများ သိပ်ပြီး ကြီးကျယ်နေလို့လဲ။

"ရှင့်ကို ပြောပြမယ်၊ ဆိုင်တစ်ဆိုင် ဖွင့်တာက အမြတ်အစွန်း ရကိုရရမယ်" ဟု ရှူရှင်းမေ့က ဇွတ်အတင်း ပြောလေသည်။ "မဟုတ်ရင် သူတို့မှာ အဲ့လိုယာဉ်မျိုး ဝယ်နိုင်လောက်တဲ့ ပိုလျှံနေတဲ့ ငွေကြေးတွေ ဘယ်လိုလုပ် ရှိလာမလဲ။"

ကျောက်ကျွင်း တိတ်ဆိတ်သွားသည်။ ကျောက်အိမ်ထောင်စုတွင် ထိုကဲ့သို့ ကုန်တင်ကားတစ်စီးကို ဝယ်နိုင်လောက်အောင် ငွေကြေးအင်အား တောင့်တင်းနေပေသည် — သူတို့၏ တန်းမြင့်ကားကြီးလောက် မမီလျှင်တောင်မှ ၎င်းက အတော်များပြားသော ငွေကြေး ကုန်ကျမည်ဖြစ်ကြောင်း သူ ဝန်ခံရပေမည်။

"ကျောက်ကျွင်း၊ ကျွန်မဦးလေးနဲ့ တွဲလုပ်နေတဲ့ အဝတ်အထည်စက်ရုံပိုင်ရှင်က ကျွန်မရဲ့ဝမ်းကွဲရဲ့ ချစ်သူပဲလေ။ သူတို့ မကြာခင် လက်ထပ်တော့မယ် ထင်တယ်။ ကျွန်မ ဒီကနေ့ သူတို့ရဲ့ အဝတ်အထည်စက်ရုံကို သွားကြည့်ခဲ့သေးတယ်။ အဲ့ဒီစက်ရုံက ဘယ်လောက်တောင် ကြီးလဲဆိုတာ ရှင် သိရဲ့လား" ဟု ရှူရှင်းမေ့က မေးလိုက်သည်။

သူမကို မေးခွန်းပြန်မထုတ်ရသေးမီမှာပင် သူမက စကားကို ဆက်ဖြီးလိုက်သည်၊ "အဲ့ဒီစက်ရုံက ကျောက်မိသားစုစက်ရုံထက် ပိုကြီးတယ်။ သူ့မှာ ဝန်ထမ်း ဘယ်လောက်ရှိလဲ သိလား။ ငါးရာတောင် ရှိတယ်။ ကြားလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ ကျွန်မ လုံးဝ မှင်တက်သွားတာပဲ။"

"ဝန်ထမ်းငါးရာ ဟုတ်လား။ သေချာရဲ့လား" ကျောက်ကျွင်းက အံ့သြတကြီးဖြင့် သူမကို စိုက်ကြည့်နေသည်။

ကျောက်မိသားစု၏ စက်ရုံတွင် ဝန်ထမ်း အယောက် နှစ်ရာကျော်သာ ရှိပြီး ၎င်းကိုပင် အလွန်ကြီးမားသည်ဟု ယူဆထားကြခြင်း ဖြစ်သည်။ တစ်ဖက်လူ၏ အဝတ်အထည်စက်ရုံတွင် ဝန်ထမ်း ငါးရာကျော်ရှိသည်တဲ့လား။

"ရှင့်ကို လှည့်စားဖို့အတွက်နဲ့ ကျွန်မက ဒီလိုကိစ္စမျိုးကို လုပ်ကြံပြောမှာတဲ့လား" ရှူရှင်းမေ့က နှုတ်ခမ်းဆူလိုက်သည်။

အမှန်တရားအတိုင်းဆိုရလျှင် သူမသည် ငွေကြေးလက်ဝယ်မရှိဘဲ ခွေးဖြူကို ထောင်ချောက်ဆင်သကဲ့သို့ ဖြစ်ချင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည် — ကုန်ပစ္စည်းများကို ဦးစွာ စာရင်းဖြင့် ရယူကာ ရောင်းချပြီး အမြတ်ထုတ်ရန် ကြိုးစားခြင်းဖြစ်၏။ သို့သော် ဝမ်ယွမ်က သူမအား မျက်နှာသာပေးမှု တစ်စက်မှ မပြခဲ့ဘဲ သူမ၏ တောင်းဆိုမှုကို လုံးဝ ပယ်ချပစ်ခဲ့သည်။

"ဒါဆို ခင်ဗျားက ဘယ်လိုလုပ်ငန်းမျိုးကို စဉ်းစားထားတာလဲ" ဟု ကျောက်ကျွင်းက စိတ်ဝင်စားမှု အနည်းငယ်ပေါ်လာကာ မေးလိုက်သည်။

"ကျွန်မတို့မိသားစုမှာ ဆိုင်ခန်းတစ်ခန်း ရှိတယ်မလား။ အမေနဲ့အဖေပိုင်တာ ဖြစ်ပေမဲ့ အခုလောလောဆယ်တော့ အလွတ်ကြီး ဖြစ်နေတာပဲလေ။ အဲ့ဒီအဝတ်အထည်တွေကို ယူပြီး အဲ့ဒီမှာ သွားရောင်းကြရင် ကောင်းမွန်မယ်လို့ ကျွန်မ တွေးထားတယ်။ ဒါပေမဲ့ ပြဿနာက စက်ရုံက အပ်ငွေ တောင်းတယ်လေ" ဟု ရှူရှင်းမေ့က သူ့အား မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် ကြည့်ကာ ရှင်းပြလေသည်။ "ဝမ်ယွမ် က ပြောတယ်၊ လုပ်ငန်းကိစ္စ ပြောချင်ရင် ရှင် ကိုယ်တိုင် သွားပြီး သူနဲ့ တိုက်ရိုက်ဆွေးနွေးရမယ်တဲ့။ ကျောက်ကျွင်း၊ ရှင် သွားလိုက်ပါလား။ ကျွန်မ လိုက်ခဲ့ပြီး အဆက်အသွယ် လုပ်ပေးမယ်။ ဒါက ကျွန်မတို့ရဲ့ ရှေ့ရေးအတွက် သေချာပေါက် အကျိုးရှိမှာပါ။ အဲ့ဒီစက်ရုံက တကယ်ကြီးတာဗျ!"

"သူက အပ်ငွေ တောင်းတာလား။ ဘယ်ကနေ သွားပြီး အပ်ငွေ ရှာရမှာလဲ" ကျောက်ကျွင်းက ချက်ချင်းပင် စိတ်ပါဝင်စားမှု ကင်းမဲ့သွားသည်။ "တကယ်တော့ အဲ့ဒီဆိုင်ခန်းက အမေနဲ့ အဖေနာမည်နဲ့ ရှိနေတာလေ။ ကိုယ်ပိုင်လုပ်ငန်း စလုပ်မယ်ဆိုရင်တောင် ငါ့ရဲ့ မောင်နှမတွေက သဘောတူကြမှာ မဟုတ်ဘူး။"

"အဆိုးဆုံးအနေနဲ့ပြောရရင် ရလာတဲ့ အမြတ်အစွန်းမှန်သမျှကို မိသားစုရဲ့ အများပိုင်စာရင်းထဲ ထည့်လိုက်မှာပေါ့၊ အဲ့ဒါဆို သူတို့လည်း အစုရှယ်ယာ ရတာပေါ့။ ဒါဆို သူတို့မှာ ကန့်ကွက်စရာ အကြောင်းပြချက် ရှိတော့မှာ မဟုတ်ဘူးလေ!" ဟု ရှူရှင်းမေ့က သွားကိုကြိတ်ကာ ပြောလိုက်သည်။

ကျောက်ကျွင်းက မျက်လုံးကို လှိမ့်လိုက်သည်။ "ပိုက်ဆံတွေက အများပိုင်စာရင်းထဲကိုပဲ ရောက်သွားမယ်ဆိုရင် ငါတို့က ဟိုပြေးဒီလွှားနဲ့ ကျောကွဲအောင် လုပ်နေရတာ ဘာအဓိပ္ပာယ် ရှိတော့မှာလဲ။"

သူ့စိတ်ထဲတွင် အနည်းငယ် လှုပ်ခတ်သွားခဲ့ခြင်းမှာ ပိုက်ဆံကို ကိုယ်တိုင် အိတ်ထဲထည့်နိုင်မည်ဟူသော အတွေးကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ၎င်းသာ အများပိုင်ရန်ပုံငွေထဲသို့ ရောက်သွားမည်ဆိုလျှင် ၎င်းက သူတို့ပိုင်ဆိုင်သည့် ပိုက်ဆံ အစစ်အမှန် မဟုတ်တော့ပေ။ ဘာလို့ အပင်ပန်းခံပြီး ကြိုးစားနေရတော့မည်နည်း။

ရှူရှင်းမေ့မှာ လုံးဝ အားအင်ကုန်ခမ်းသွားသကဲ့သို့ ခံစားလိုက်ရသည်။ မိသားစုကြီးတစ်ခုတွင် ဝင်ငွေရှာပေးပြီး ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို ထမ်းဆောင်နိုင်သူများသာလျှင် စကားပြောခွင့်ရှိသည်ဆိုသည့် အချက်ကို သူ အဘယ်ကြောင့် နားမလည်နိုင်ရပါသလဲ။ လက်ရှိတွင် သူတို့နှစ်ဦးစလုံးမှာ အိမ်တွင် ကပ်စားနေသူများသာ ဖြစ်ကြသည်။ သူမအနေဖြင့် အိမ်အလုပ်များကို တတ်နိုင်သမျှ ဆောင်ရွက်သော်လည်း ယောက္ခမဖြစ်သူနှင့် မောင်နှမများက သူတို့ကို အထင်သေးနေဆဲပင်။

အကယ်၍သာ သူတို့မှာ ကိုယ်ပိုင် အမြတ်အစွန်းရသည့် ဆိုင်ခန်းတစ်ခု ရှိမည်ဆိုပါက ကျောက်မိသားစုထဲတွင် မည်သူက သူတို့ဇနီးမောင်နှံကို အထင်သေးရဲတော့မည်နည်း။

"မင်းက ဒါကို ဒီလောက်တောင် စိတ်ဝင်စားနေရင် အမေနဲ့ ကိုယ်တိုင် သွားပြောလိုက်လေ" ဟု ကျောက်ကျွင်းက လက်ကို ပုတ်ထုတ်ကာ လျစ်လျူရှုလိုက်သည်။ "ဒီ့ထက် ပိုပြီး မင်းမှာ ပိုက်ဆံ မရှိဘူးလား။ မင်းရဲ့ကိုယ်ပိုင် ရန်ပုံငွေကို သုံးလိုက်ပေါ့။"

အကယ်၍သာ ရှူရှင်းမေ့မှာ ပိုက်ဆံ အနည်းငယ် လက်ကျန်ရှိနေသေးပါက သူမက သူ့ထံသို့ လာခဲ့ဦးမည်တဲ့လား။ သူမတွင် စုဆောင်းငွေ အချို့ ရှိခဲ့ဖူးသော်လည်း သူမ၏ ငွေအများစုကို အိမ်သို့ ပြန်ပို့လိုက်ပြီဖြစ်၏။ သူမ၏ မိဘများက အိမ်သစ်ဆောက်နေကြသဖြင့် သူမက ယွမ်ငါးရာတိတိ ပေးပို့ခဲ့သည် — ၎င်းမှာ သူမတွင် ကျန်ရှိနေသမျှသော နောက်ဆုံးပြားစေ့လေးအထိပင် ဖြစ်သည်။

ရှူရှင်းမေ့က အိမ်ဆောက်မည့် အစီအစဉ်ကို ထောက်ခံအားပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်၊ မဟုတ်လျှင် သူမအနေဖြင့် ဤမျှအများကြီး ပေးအပ်ခဲ့မည် မဟုတ်ပေ။ အဆုံးစွန်ထိပြောရလျှင် ၎င်းမှာ သူမ၏ မိသားစုအတွက် မျက်နှာပန်းလှစေရန်အတွက် ဖြစ်သည်။ မြို့ပေါ်တွင် နေထိုင်သည့် သားမက်တစ်ယောက် ရှိနေသဖြင့် သူတို့မှာ ဆင်းရဲမွဲတေစွာ ဆက်လက် မနေထိုင်နိုင်တော့ပေ။

နောင်တစ်ချိန် သူမ ပြန်လည် အလည်အပတ်သွားသည့်အခါတွင် ဩဇာတိက္ကမ ကြီးမားနေလိမ့်မည်။ သူမ၏ မိဘအိမ်ဟောင်းမှာ အလွန်တရာမှ ဆိုးရွားပြီး ကျဉ်းမြောင်းလှသည် — မြို့ပေါ်ရှိ ကျယ်ဝန်းသော အိမ်တွင် နေထိုင်慣နေသည့် ကျောက်ကျွင်းက ထိုနေရာသို့ သွားရောက်လည်ပတ်ရန် အဘယ်ကြောင့် ရွံမုန်းခဲ့သည်မှာ အံ့သြစရာ မရှိတော့ပေ။

သူတို့မိသားစုနှစ်ခုကြားမှ ကွာဟချက်မှာ အလွန်တရာ ကြီးမားလှပေသည်။

သူမက ပိုက်ဆံများကို သူမ၏ မိသားစုထံသို့ ပေးအပ်ခဲ့ပြီးဖြစ်သောကြောင့် လက်ရှိတွင် ငွေကြေးကျပ်တည်းနေရခြင်းဖြစ်ကာ ကျောက်ကျွင်းကို ပါဝင်ကူညီပေးရန် တောင်းဆိုနေရခြင်းပင်။

အကယ်၍ သူက ငြင်းဆိုနေပါကလည်း ကိစ္စမရှိပေ။ သူမဘာသာ သူမပဲ စီစဉ်တော့မည်။

"ငါ့ဆီက ပိုက်ဆံ လိုချင်နေတာလား။ မင်းမှာရှိတဲ့ ပိုက်ဆံတွေကော ဘယ်ရောက်သွားပြီလဲ" ဟု ကျောက်ကျွင်းက လွန်စွာ စိတ်တိုတိုဖြင့် ဝင်ရောက် အော်ဟစ်လိုက်သည်။